Tibetan
ར་རོ། ། ལུང་གི་དོན་ཡང་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ནི་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོ་རིས་ཀྱི་མིག་ལ་སོགས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་ལྔའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་པོ་སྟེ། ཡིད་མི་བདེ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ནི་སེམས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲོག་གི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། །འདི་ཡང་དགེ་བ་སྟོབས་ཆུང་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོབས་ཆེན་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའང་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། མི་དགེ་བས་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། ལུང་མ་བསྟན་ལ་རྣམ་སྨིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འོག་ན་བཏང་སྙོམས་མྱོང་འགྱུར་གྱི་ལས་ཡོད་དེ། འདོད་པ་ལས་གཞན་ན་ལས་གསུམ་གྱི་རྣམ་སྨིན་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་དུས་ཅིག་ཅར་སྨིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་བར་དགེ་བ། བདེ་བ་མྱོང་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ནི་དགེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། བཏང་སྙོམས་མྱོང་འགྱུར་གྱི་དགེ་བའང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་ཕལ་ཆེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི་ཅུང་ཟད་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །གལ་ཏེ་ལས་དེ་དག་ཚོར་བའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ན་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདེ་བའི་ཚོར་བ་མྱོང་བར་བྱེད་པའི་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་མིང་གིས་བཏགས་ནས་བདེ་བ་མྱོང་འགྱུར་གྱི་ལས་ཞེས་བྱ་སྟེ་འཁྲུ་བར་བྱེད་པའི་འདག་ཆལ་ལ་འཁྲུ་བའི་འདག་ཆལ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་འགྱུར་ལ་སོགས་པ་ལའང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དང་པོ་ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་བཤད་པ།
Chinese
如是。 经中所说的感受快乐之业是色，指的是天界的眼等。感受痛苦之业是心和心所法，指的是五识蕴的痛苦之根源，因为不愉快不是异熟果。感受非乐非苦之业是非相应的行，指的是命根等。这指的是善业力量弱的情况。力量强大的心和心所法也会感受快乐，而且不可能以不善业感受快乐，因为无记业没有异熟果。因此，下面有舍受之业。除了欲界之外，没有三种业的异熟果不分先后同时成熟的情况。 那么，（如果这样说）就与三禅之间的善业是感受快乐之业，以及异熟果悦意是善业的说法相矛盾，因为也有感受舍受之善业。这些教义指的是大多数情况，少部分是存在的，这是结论。如果这些业不是感受的自性，那么如何成为感受快乐等呢？因为是感受快乐之感受的业，所以以果之名命名为感受快乐之业，就像说洗涤用的碱是洗涤碱一样。同样，对于感受痛苦等也应如此说。 第一，解释业的自性。
English
So it is. The meaning of the scripture, "experiencing happiness is form," refers to the eyes of the heavens, and so on. "Experiencing suffering is mind and mental factors," refers to the painful faculties of the five aggregates of consciousness, because unpleasantness is not a result of maturation. "Experiencing neither happiness nor suffering" refers to non-associated formations, such as the life force. This is considered from the perspective of weak virtuous deeds, because strong mind and mental factors also experience happiness, and it is impossible for non-virtue to experience happiness, and because the unspecified has no maturation. Therefore, below there is the karma of experiencing equanimity. Other than in the desire realm, there is no instance where the maturation of the three karmas occurs simultaneously without precedence. Then, wouldn't it contradict the statement that virtue up to the third dhyana is the karma of experiencing happiness, and that agreeable maturation is virtue, because there is also the virtue of experiencing equanimity? These teachings refer to the majority of cases; a few exist, which is the conclusion. If those karmas are not the nature of feeling, how can they become experiencing happiness, and so on? Because it is the karma that causes the experience of happiness, it is named after the result as the karma of experiencing happiness, just as washing soda is called washing soda. Similarly, it should be said for experiencing suffering, and so on. First, explaining the nature of karma.