Tibetan
བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་རིགས་པ་ནི་ཐོབ་པ་རྫས་སུ་མེད་ན་འཕགས་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་མངོན་དུ་བྱས་དུས་ན་སོ་སྐྱེ་དང་སྤངས་རྟོགས་ཁྱད་མེད་དུ་ཐལ་ཏེ་འདས་ལམ་མངོན་གྱུར་མེད་ཅིང་འདས་ལམ་གྱི་ཐོབ་པ་རྫས་གྲུབ་ཀྱང་མེད་པར་སོ་སྐྱེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་རྒྱུན་ཞུགས་དང་ཕྱིར་འོང་དང་ཕྱིར་མི་འོང་སོགས་འཕགས་པ་ནང་ཡང་སྤངས་རྟོགས་ཁྱད་མེད་པར་ཐལ་ཏེ། སྤངས་རྟོགས་མཐོ་དམན་དུ་བྱེད་པའི་ཆོས་ཐོབ་པ་རྫས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེས་ན་དེ་དག་ཐོབ་པས་བྱས་པས་རྫས་ཡོད་དུ་ཡོད་དོ་ཞེས་སོ། །སློབ་དཔོན་ནི་ཐོབ་པ་རྫས་སུ་མེད་ཀྱང་འཕགས་པ་དང་སོ་སྐྱེ་སྤངས་རྟོགས་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ་མཐོང་སྤང་ས་བོན་སྤངས་མ་སྤངས་ཡོད་པས་སོ། །འཕགས་པ་ནང་ཡང་སྤང་བྱ་མང་དུ་སྤངས་པ་དང་ཟག་མེད་ཀྱི་དབང་པོ་མང་དུ་ཐོབ་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་སོ། །ཞེས་གསུང་ངོ་། །གཉིས་པ།) དེ་ལའང་གཉིས་ཏེ། གསར་དུ་རྙེད་པ་དང་། (སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ཕན་ཆད་)རྒྱུན་ལྡན་པའོ། །གསར་དུ་རྙེད་པ་ལའང་སྔར་(ཡེ་)མ་ཐོབ་པ་ལས་(གསར་དུ་)རྙེད་པ་ཟག་མེད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ(འི་ཐོབ་པ།) ལྟ་བུ་དང་། (སྔར་ཐོབ་པ་)རྣམ་པར་ཉམས་པ་ལས་(ཕྱིས་གསར་དུ།) རྙེད་པ་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ལ་སོགས་ལྟ་བུ། (ཉམས་པ་ལས་རྙེད་པའི་ཐོབ་པ་སྟེ་རྙེད་པའི་ཐོབ་པ་གཉིས་དང་)རྒྱུན་ལྡན་པ་(སྟེ་ལྡན་པའི་ཐོབ་པ།) ནི་དེ་དག་གི་རྒྱུན་ལྡན་པ་གཉིས་དང་། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་སྲིད་རྩེའི་ཉོན་མོངས་པ(འི་གཉེན་པོ་སྐྱེད་མ་མྱོང་བས་དེའི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཐོབ་པ་)ཡེ་ནས་ལྡན་པ་སྟེ་མདོར་ན་རྣམ་པ་ལྔའོ་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འཆད་དོ། །གལ་ཏེ་ཐོབ་པ་དང་མ་ཐོབ་པ་འདི་དག་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། ཐོབ་པ་དང་མ་ཐོབ་པ་ནི་སོ་སོ་རང་རང་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་དག་འབྱུང་གི་གཞན་གྱི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་དུ་མ་གཏོགས་པའི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་ཆོས་ནི་གཞན་གྱིས་ཐོབ་(ན་སོ་སྐྱེ་ལ་འཕགས་པ་སྲིད།) པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུད་དུ་མ་གཏོགས་པ་(གོས་དང་རྒྱུན་སོགས།) ལ་ཐོབ་པ་མེད་(ཅིང་ཐུན་མོང་ཡིན།) པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐོབ་པ་ནི་གང་ཟག་གིས་ཐོབ་པ་ཡིན་(པས་ཐུན་མོང་བ་མིན་)པའི་ཕྱིར་རོ། །(འདི་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་ངེས་པའོ། །) དེ་ལྟར་སྤྱིར་བཏང་ནས་རྒྱུད་དུ་མ་གཏོགས་ཀྱང་སོ་སོར་བརྟགས་པ་དང་དེ་མ་ཡིན་པས་འགོག་པ་གཉིས་ཀྱི་ཐོབ་པ་ནི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་དམིགས་ཀྱི
Chinese
如是。第二，理证是，如果获得不是实有，那么圣者现证世间道时，凡夫和断证就没有差别了，因为没有已逝道的现证，也没有已逝道的获得是实有的，所以和凡夫相同。而且，预流果、一来果、不来果等圣者内部，断证也没有差别了，因为使断证有高低的法——获得，不是实有的缘故。因此，那些获得所作是实有的。论师说，即使获得不是实有，圣者和凡夫的断证也有差别，因为有无断除见断的种子。圣者内部也有断除更多所断和获得更多无漏根的差别。如是说。第二，那也有两种，新获得的和（第二刹那以后）持续存在的。新获得的也有两种，以前（根本）没有获得的（新）获得，如无漏的第一刹那（的获得），以及（以前获得）完全退失后（后来新）获得的，如静虑和无色等。（退失后获得的获得，即获得的两种获得）和持续存在的（即存在的获得），即那些的两种持续存在，以及各个异生者本来就具有的（没有生起对治顶的烦恼，因此具有的烦恼的获得），总之有五种，分别说者如是说。如果获得和未获得这些对一切法都有吗？获得和未获得是各自相续所摄的法才有的，不是属于其他相续和不属于有情相续的，因为其他的法被其他人获得，（那么凡夫会有圣者）相违的缘故，以及不属于相续的（衣服和绳索等）没有获得（而且是共同的）的缘故，因为获得是补特伽罗获得的（所以不是共同的）缘故。（这是有为法的决定。） 如是，总的来说，即使不属于相续，通过各自的观察和非彼遮遣二者的获得，也是在补特伽罗的相续中产生的。如是指示。
English
Thus it is. Secondly, the reasoning is that if attainment is not substantially existent, then when the noble ones directly realize the worldly path, there would be no difference between ordinary beings and those who have abandoned and realized, because there is no direct realization of the past path, and the attainment of the past path is not substantially established, so it is the same as ordinary beings. Moreover, even among the noble ones such as Stream-enterers, Once-returners, and Non-returners, there would be no difference in abandonment and realization, because the dharma that makes abandonment and realization high or low—attainment—is not substantially existent. Therefore, those attainments are made by attainment and are substantially existent. The teacher says that even if attainment is not substantially existent, there is a difference between the noble ones and ordinary beings in abandonment and realization, because there is whether or not the seeds of what is to be abandoned by seeing have been abandoned. Even among the noble ones, there is a difference in abandoning more to be abandoned and attaining more uncontaminated faculties. Thus it is said. Secondly,) there are two types: newly acquired and (from the second moment onwards) continuously existing. Newly acquired also has two types: newly acquired from what was previously (never) attained, such as the first moment of the uncontaminated (attainment), and (previously attained) acquired (later newly) from what has been completely lost, such as meditative absorption and the formless realms. (The attainment acquired from loss, i.e., two types of attainment) and continuously existing (i.e., the attainment of existence), which are the two continuous existences of those, and the afflictions of the peak of existence that each individual possesses from the beginning (because they have not generated the antidote to the top, therefore the attainment of those afflictions), in short, there are five types, as explained by the Vaibhashikas. If attainment and non-attainment exist for all dharmas, then attainment and non-attainment only occur for dharmas that belong to one's own continuum, not for those that belong to other continua or do not belong to the continuum of sentient beings, because it is contradictory for others to attain other's dharmas (then ordinary beings would have noble ones), and because what does not belong to the continuum (clothes and ropes, etc.) has no attainment (and is common), because attainment is attained by a person (so it is not common). (This is the determination of conditioned phenomena.) Thus, in general, even if it does not belong to the continuum, the attainment of the two, through individual examination and negation of that, arises in the continuum of the person. Thus it is indicated.