Tibetan
་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་འདྲེས་པ་ལ་ས་མང་བཅུ། ཉོན་མོངས་པ་ས་མང་དྲུག་སྟེ།) ཉི་ཤུ་དང་བཅུ་དྲུག་དང་(འདྲེས་མའི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་ལའང་བཅུ་དྲུག་དང་ཆགས་སོགས་གཞན་དང་ལྡན་པ་ལ་ས་མང་བཅུ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་མང་དྲུག་ཆགས་སོགས་རང་ཉིད་དང་བཅུ་བདུན་དང་མ་བསྒྲིབས་པ་ལ་ས་མང་།) བཅུ་དང་ལྡན་པར་འབྱུང་བར་ངེས་སོ་ཞེས་བྱའོ། ། བཞི་པ་འདྲ་བ་ལྟ་བུའི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་ནི་འོ་ན་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་ཁྲེལ་མེད་པ་ལ་(གཉིས་ཀ་འཛེམ་མེད་དུ་གཅིག་པ་མིན་ནམ།) ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་མ་གུས་པ་ནི་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་། ཁྲེལ་མེད་པ་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ལ་འཇིགས་པར་མི་ལྟ་བ་སྟེ་དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་ནི་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལའང་མི་འཇིགས་པར་ལྟ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཡིན་ལ། འཇིགས་པར་མི་ལྟ་ན་ནི་མ་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདོད་དོ། །སྡེ་པ་གཞན་གྱིས་ནི་རིམ་པ་ལྟར་བདག་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་སྡིག་པ་ལ་མི་འཛེམ་པར་འཇུག་པ་ནི་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་། ཁྲེལ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་ཁྲེལ་མེད་ལས་བཟློག་པ་ནི་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་ཡིན་ནོ། ། ཡང་དགའ་བ་དང་གུས་པ་ལ་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དགའ་བ་ལ་གཉིས་ལས་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་དགའ་བ་ནི་དད་པ་ཡིན་ལ། ཉོན་མོངས་ཅན་བུ་དང་ཆུང་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་དགའ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ། །དད་པ་ལའང་དགའ་བས་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་ལ་དམིགས་པ་ལྟ་བུའོ། །དགའ་བ་ལའང་དད་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། དགའ་བ་ཉོན་མོངས་ཅན་བུ་དང་ཆུང་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་དགའ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འགྲེལ་པ་ལས་དགའ་བ་དང་དད་པ་ལ་མུ་བཞི་བཤད་དོ། །གུས་པ་ཉིད་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་བཀུར་བའི་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །སྡེ་པ་གཞན་དག་ནི་དགའ་བ་དང་གུས་པ་ཉིད་ནི་དད་པ་དང་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་གྱི་དད་པ་དང་གུས་པ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ཡོན་ཏན་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་དང་ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་བཀུར་བ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ལས་(དེ་ཡང་དད་པ་དང་དགའ་བ་ལ་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་ལྟོས་ནས་མུ་བཞི་སྟེ། དང་པོ་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་མུ་བཞི་ལ། བདེན་པ་དང་པོ་གཉིས་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་ནི་དད་པ་ཡིན་ལ་དགའ་བ་མིན་ཏེ་དེ་གཉིས་དགའ་བྱ་མིན་པས་སོ། །དགའ་བ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནི་གཉིས་པ་སྟེ་སྲིད་པ་ཡིན་པས་སོ། །ག
Chinese
不与烦恼混杂的有十个地。烦恼有六个地。）二十和十六和（与混合的见解相应的也有十六，与贪等其他的相应有十个地，烦恼的有六个地，贪等自身和十七和不被遮蔽的有地。）一定具有十个地而生起，应当这样说。 第四，解释相似的心所的差别，那么无惭和无愧（两者不是都一样无所顾忌吗？）有什么差别呢？不恭敬功德和具有功德者是无惭，不顾及杀生等罪过是无愧，这些是它们的差别，应当这样说。其中，不顾及是智慧，不顾及则是无明，因此，两者的近因是烦恼，分别说者这样认为。其他部派则说，依次依赖于自他，不顾及罪恶而行事是无惭，无愧。无惭和无愧的反面是知惭和有愧。 又，喜和恭敬有什么差别呢？喜有二种，非烦恼的是对功德和具有功德者喜悦是信心，烦恼的是对儿子和妻子等喜悦是贪欲。信心也不遍及喜，比如缘于痛苦和集谛。喜也不遍及信心，比如喜是烦恼，对儿子和妻子等喜悦。因此，释论中对喜和信心说了四句。恭敬本身是对功德和具有功德者恭敬的知惭。其他部派则说，喜和恭敬不是信心和知惭，信心和恭敬是依次对功德相信和对功德和具有功德者恭敬，从这两者（这又分为对法和对人的信心和喜悦的四句，首先是对法所缘的四句，对前两个真理相信是信心而不是喜悦，因为两者不是喜悦的对象。喜悦是烦恼的是第二句，因为是存在。
English
Those not mixed with afflictions have ten grounds. Afflictions have six grounds.) Twenty and sixteen and (those corresponding to mixed views also have sixteen, those corresponding to greed and others have ten grounds, afflictions have six grounds, greed and others themselves and seventeen and those not obscured have grounds.) It is certain that they arise with ten grounds, it should be said. Fourth, explaining the differences of similar mental factors, then what difference is there between shamelessness and lack of embarrassment (aren't both the same in being unreserved)? Disrespecting qualities and those who possess qualities is shamelessness, not fearing misdeeds such as killing is lack of embarrassment, these are their differences, it should be said. Among them, not fearing is wisdom, not fearing is ignorance, therefore, the proximate cause of both is affliction, the Vaibhashikas think so. Other schools say that, in sequence, relying on self and others, not regarding sins and engaging in them is shamelessness, lack of embarrassment. The opposite of shamelessness and lack of embarrassment is knowing shame and having embarrassment. Also, what difference is there between joy and respect? There are two kinds of joy, non-afflictive joy towards qualities and those who possess qualities is faith, afflictive joy towards sons and wives etc. is desire. Faith does not pervade joy, such as focusing on suffering and the origin of suffering. Joy does not pervade faith, such as joy being an affliction, joy towards sons and wives etc. Therefore, the commentary explains the four possibilities for joy and faith. Respect itself is knowing shame in honoring qualities and those who possess qualities. Other schools say that joy and respect are not faith and knowing shame, faith and respect are respectively believing in qualities and honoring qualities and those who possess qualities, from these two (this is further divided into four possibilities of faith and joy towards Dharma and persons, first the four possibilities focused on Dharma, believing in the first two truths is faith and not joy, because both are not objects of joy. Joy is afflictive is the second possibility, because it is existence.
Tibetan
སུམ་པ་ནི་འགོག་ལམ་ལ་དམིགས་པའི་དད་པ་སྟེ་ཡིད་ཆེས་ཤིང་དགའ་བྱ་ཡིན་པས་སོ། །བཞི་པ་ནི་དེ་དག་མིན་པའི་སེམས་འབྱུང་དང་ལྡན་མིན་སོགས་སོ། །གང་ཟག་ལ་དམིགས་པའི་དགའ་གུས་ཀྱི་མུ་བཞི་ནི་བུ་དང་ཆུང་མ་ལ་སོགས་ལ་དགའ་བ་ནི་དགའ་བ་ཡིན། གུས་པ་མིན་པའི་མུ་དང་པོའོ། །གཉིས་པ་ནི་གཞན་གྱི་བླ་མ་ལ་སོགས་ལ་གུས་པ་དང་། གསུམ་པ་ནི་རང་གི་བླ་མ་སོགས་ལ་གུས་པ་དང་། བཞི་པ་ནི་སྡང་བའི་ཡུལ་གྱི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་གཉིས་ཁྱད་ཆེ་སྟེ་གུས་པ་ནི་དགེ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་དགའ་བ་ལ་དགེ་བ་དང་འདོད་ཆགས་གཉིས་ཡོད་པས་སོ། །)གུས་པ་ཉིད་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་བཀུར་བའི་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །སྡེ་པ་གཞན་དག་ནི་དགའ་བ་དང་གུས་པ་ཉིད་ནི་དད་པ་དང་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་གྱི་དད་པ་དང་གུས་པ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ཡོན་ཏན་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་དང་ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་བཀུར་བ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པས་འཛེམ་པ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་དགའ་བ་དང་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དགའ་བ་དང་གུས་པ་དེ་གཉིས་ཀྱང་འདོད་པ་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་དག་ན་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའང་གང་ཟག་ལ་དམིགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། (དེ་གཉིས་ནི་ལུས་ངག་གི་ལས་ཡིན་པས་སོ། །)ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་དེ་གཉིས་ནི་གཟུགས་མེད་ནའང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་རྟོག་དཔྱོད་ལ་ཐ་དད་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སེམས་དོན་གྱི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྩིང་བ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཞིབ་པར་འཇུག་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་འདི་གཉིས་ཀྱི་ལས་ནི་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པ་དང་། རེག་པར་མི་གནས་པའི་རྟེན་བྱེད་པའོ། །འོ་ན་སེམས་གཅིག་ལ་དེ་གཉིས་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྟོག་པས་ནི་སེམས་ཧ་ཅང་ཞིབ་པར་མི་འགྱུར་ལ། དཔྱོད་པས་ནི་ཧ་ཅང་རྩིང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཆུ་ནང་གི་མར་ལ་ཉི་མ་ཕོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཡན་ལག་ལྔ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་གཅིག་ཡོད་པའི་ཚེ་གཅིག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། སྡེ་པ་གཞན་དག་ནི་དེ་ལྡན་རྟོག་དཔྱོད་སྲིད་རྩེའི་བར་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ལྟོས་ས་ལ་ལྟོས་པའི་རྩིང་ཞིབ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡུལ་གཅིག་ལ་ལྟོས་ནས་རྩིང་ཞིབ་རྣམ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་སེམས་གཅིག་ལ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་དུ་འབྱུང་བ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་འཚོལ་
Chinese
第三是缘于灭道之信，即是信任且应欢喜。第四是彼等之外的心生与不相应等。缘于有情之喜爱与恭敬的四句是：喜爱儿子与妻子等是喜爱，是无恭敬之第一句。第二是恭敬他人的上师等。第三是恭敬自己的上师等。第四是缘于憎恨之境的有情等。此二者差别大，恭敬唯是善，而喜爱有善与贪欲二者。恭敬即是于功德与具功德者敬重的知惭。其他部派则认为，喜爱与恭敬并非是信与知惭，而是信与恭敬依次为于功德信任与于功德及具功德者敬重，以及从彼二者所生的喜悦与伴随恐惧的羞愧，依次是喜爱与知惭。彼喜爱与恭敬二者也存在于欲界与色界中，此乃是就缘于有情而说的，（彼二者是身语之业故。）缘于法的彼二者，即使无色界中也有故。 又，寻与伺有何差别？寻与伺依次是心于境之自性相之粗分，与差别相之细分而入，此二者之作用是安住于乐触与不安住于乐触之所依。若然，一心中如何能同时生起彼二者？有些说，寻不会使心过于细微，伺不会使心过于粗大，如水中之酥油被日光照射一般。若非如此，则初禅不会成为五支，因为寻伺二者，一有之时一无故。 其他部派则认为，具彼之寻伺存在于有顶之间，因为有观待处的粗细故。因此，观待一境，粗细相违之故，非存在于一心中，然而于意识之境中生起，寻求义之自性。
English
Third is faith focused on cessation and path, which is trust and should be rejoiced. Fourth is mental events other than those, and non-associated formations, etc. The four categories of love and respect focused on individuals are: loving sons and wives, etc., is love, which is the first category without respect. The second is respect for others' teachers, etc. The third is respect for one's own teachers, etc. The fourth is like focusing on sentient beings who are objects of hatred. The difference between these two is significant: respect is solely virtuous, while love has both virtue and attachment. Respect itself is the shame of honoring qualities and those who possess qualities. Other schools believe that love and respect are not faith and shame, but rather faith and respect are, in order, trusting in qualities and honoring qualities and those who possess qualities, and the joy born from those two and the fear-accompanied shame are, in order, love and shame. Those two, love and respect, also exist in the desire realm and the form realm, which is said in terms of focusing on individuals (because those two are actions of body and speech). Those two focused on Dharma exist even in the formless realm. Furthermore, what is the difference between investigation and analysis? Investigation and analysis are, respectively, the coarse aspect of the mind's engagement with the nature of an object, and the subtle aspect of engaging with the specific characteristics. The function of these two is to serve as the basis for abiding in pleasant contact and not abiding in pleasant contact. If so, how can these two arise simultaneously in one mind? Some say that investigation does not make the mind too subtle, and analysis does not make it too coarse, like sunlight shining on butter in water. If it were not so, the first dhyana would not become five-branched, because when one of investigation and analysis is present, the other is absent. Other schools believe that investigation and analysis, along with them, exist up to the peak of existence, because there is coarseness and subtlety depending on what is being considered. Therefore, since coarseness and subtlety are contradictory aspects when considering one object, they do not exist in one mind, but they do arise in the sphere of consciousness, seeking the nature of meaning.