Tibetan
བ་ནི་རྟོག་པ་དང་། ཁྱད་པར་འཚོལ་བ་ནི་དཔྱོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་(རྟོག་པས་ངོ་བོ་ཙམ་བརྗོད་པའི་ངག་དང་དཔྱོད་པས་ཁྱད་པར་བརྗོད་པའི་)ངག་ཀུན་ནས་སློང་བ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ནས་ཚིག་ཏུ་སྨྲའི་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་དང་། གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ཞི་བའི་བློ་གྲོས་གང་གི་ནུབ་མོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་དང་། གང་གི་ནུབ་མོ་ལེན་པ་མི་མངའ་བར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་བར་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཐ་ན་ཡི་གེ་འབྲུ་གཅིག་ཀྱང་མ་གསུངས་སོ། །གསུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཞི་བའི་བློ་གྲོས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་དབུགས་འབྱུང་བའམ་རྔུབ་པ་མི་མངའ་འོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་གོ། རྣམ་པར་མི་དཔྱོད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་མེད་ན་ངག་མི་འབྱུང་བ་སྟེ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ཡན་ལག་ལྔར་བཤད་པའང་ས་ལས་ཡིན་གྱི་སྐད་ཅིག་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འཆད་དོ། །ཡང་ང་རྒྱལ་དང་རྒྱགས་པ་ལ་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ང་རྒྱལ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་ཁྱད་པར་བརྟགས་ནས་རིགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་ནས་སེམས་(ཁོ་ལས་ང་མཐོ་སྙམ་དུ།) ཁེངས་པ་ཡིན་ལ། དབྱེ་ན་བདུན་ཡོད་དེ་འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ལས་ནི་བླ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་མི་གུས་པ་དང་ཡང་སྲིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བའི་རྟེན་བྱེད་པའོ། །རྒྱགས་པ་ནི་རང་གི་རིགས་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ལ་ཆགས་པའི་སེམས་ཡོངས་སུ་གཏུགས་ཤིང་ཟད་པར་བྱེད་པའོ། །(དེ་གཉིས་རང་གི་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང་གཞན་གྱི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་ཁྱད་ཡོད།) སློབ་དཔོན་འདུན་བཟང་ནི་རིགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་ནས་སེམས་དགེ་བ་ལས་ཕྱིར་ལོག་པ་ནི་གཏུགས་པའི་དོན་དུ་འཆད་དོ། །སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་ནི་རང་གི་རིགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡིད་དགའ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །འདི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་ནི་མི་འདོད་དེ། ཡིད་དགའ་བ་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ནས་མེད་ལ་རྒྱགས་པ་ཁམས་གསུམ་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དབྱེ་བ་ནི་བཤེས་སྤྲིང་ལས། རིགས་དང་གཟུགས་དང་ཐོས་པ་ལང་ཚོ་དང་། །དབང་ཐང་ཆེ་བས་རྒྱགས་པ་དགྲ་བཞིན་གཟིགས། །ཞེས་རྣམ་པ་ལྔ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །(བྱེད་ལས་དགེ་བ་ལ་སེམས་མི་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ།
Chinese
“བ་”是分别念，寻找差别是伺察。这些也都是（分别念仅说出本体的语言和伺察说出差别的）语言的根本。如经中说：经过思考和观察后才说话，未经思考和观察则不应说话。还有，在《秘密不可思议经》中说：寂静慧，世尊在哪一夜证得无上正等觉，成佛，以及在哪一夜无余涅槃，在这期间，世尊甚至连一个字也没有说过，也不会说。为什么呢？寂静慧，如来是常时处于等持中的，如来没有呼气或吸气，没有分别念，没有伺察。没有分别念和伺察，就不会有语言产生。就像这样说的一样。解释说，初禅的五个支分也是逐渐产生的，不是瞬间产生的。又问，我慢和骄慢有什么区别呢？我慢是观察到他人身上任何方面的差别，然后以种姓等为对境，心中（心想我比他高）产生的傲慢。如果分类，有七种，将在后面讲解。作用是不尊敬上师等，是产生轮回痛苦的所依。骄慢是对自己的种姓和相貌等功德产生贪著，使心完全耗尽。 （这两者有以自己的功德为对境和以他人的功德为对境的差别。）导师善护说，对种姓等产生贪著，使心从善法中退转，这就是耗尽的意思。有些导师认为，是对自己的种姓等产生贪著而产生的喜悦。但有部宗不这样认为，因为喜悦从三禅开始就没有了，而骄慢却在三界中都有。分类方面，《亲友书》中说：种姓与容貌，博学与年轻，以及大权势，因骄慢视如敌。这里说了五种。 （作用是使心不投入善法。）
English
"Ba" is conceptualization, and seeking distinctions is investigation. These are also the root of all speech (speech that only states the essence through conceptualization and speech that states the differences through investigation). As it says in the sutra: Speak after thinking and investigating, but do not speak without thinking and investigating. Furthermore, in the "Inconceivable Secret Sutra," it says: Peaceful Wisdom, on the night when the Tathagata attained unsurpassed, perfect enlightenment and became a Buddha, and on the night when he passed into complete nirvana without remainder, during this time, the Tathagata did not utter even a single syllable, nor will he. Why is that? Peaceful Wisdom, the Tathagata is always in equipoise; the Tathagata does not have exhalation or inhalation, no conceptualization, no investigation. Without conceptualization and investigation, there is no production of speech. It is like this saying. It is explained that the five branches of the first dhyana also arise gradually, not instantaneously. Again, what is the difference between pride and arrogance? Pride is the arrogance that arises from observing any difference in others, and then focusing on lineage, etc., in the mind (thinking, "I am superior to him"). If classified, there are seven types, which will be explained later. Its function is disrespect towards teachers, etc., and it serves as the basis for the arising of suffering in samsara. Arrogance is the mind that clings to one's own qualities such as lineage and appearance, completely exhausting and consuming it. (The difference between these two is that one focuses on one's own qualities and the other focuses on the qualities of others.) The teacher Bhadanta explains that clinging to lineage, etc., and causing the mind to turn away from virtue is the meaning of exhaustion. Some teachers believe that it is the joy that arises from clinging to one's own lineage, etc. However, the Vaibhashikas do not think so, because joy does not exist from the third dhyana onwards, while arrogance is said to exist in all three realms. In terms of classification, the "Letter to a Friend" says: Lineage and appearance, learning and youth, and great power, view arrogance as an enemy. Here, five types are mentioned. (Its function is to prevent the mind from engaging in virtue.)
Tibetan
།)མ་ངེས་པའི་ས་པའི་འདོད་ཆགས་དང་ཁོང་ཁྲོ་དང་ཐེ་ཚོམ་རྣམས་ནི་འོག་ཏུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་འདིར་མ་བཤད་དོ། ། ལྔ་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་བཤད་པ་ནི་མདོ་ལས་སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་དོན་གཅིག་ལ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དགེ་མི་དགེ་ལ་སོགས་པར་འབྱེད་པས་ན་སེམས་དང་། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པས་ན་ཡིད་དང་། དམིགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ན་རྣམ་ཤེས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་འདོད་དོ། །མདོ་སྡེ་པ་ནི་དགེ་མི་དགེའི་བག་ཆགས་བསགས་པས་ན་སེམས་དང་། རྟེན་དུ་གྱུར་པས་ན་ཡིད་དང་། བརྟེན་པར་གྱུར་པས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་(དོན་གསང་ལས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་བྱེད་པ་དང་དུས་དང་གདུལ་བྱ་ལ་བསྟན་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ངེས་ཚིག་གསུམ་དུ་བཤད་དོ། །དང་པོ་ནི་རིང་དུ་འགྲོ་ཞིང་གཅིག་པུ་རྒྱུ་ཞེས་འབྱུང་བས་རིང་དུ་འགྲོ་བར་བྱེད་པས་ན་སེམས་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བས་ན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་བྱེད་པས་ན་ཡིད་དང་། འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ་ཞེས་འབྱུང་བས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། གཉིས་པ་ནི།) མ་འོངས་པ་ནི་སེམས་དང་འདས་པ་ནི་ཡིད་དང་། ད་ལྟ་བྱུང་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། (གསུམ་པ་ནི་)ཁམས་(བསྟན་པར་སེམས་ཀྱི་ཁམས་བདུན་)དང་སྐྱེ་མཆེད་བསྟན་པར་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། ཕུང་པོ་བསྟན་པར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་མཁས་པ་དག་བྱེད་པ་གསུམ་དང་། དུས་གསུམ་དང་། བསྟན་པ་གསུམ་གྱི་དབང་གིས་སོ་ཞེས་འཆད་དོ། །རྣམ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བ་ནི་སེམས་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དང་། ཡིད་ནི་ཉོན་ཡིད་དང་། རྣམ་ཤེས་ནི་འཇུག་པའི་རྣམ་ཤེས་ལ་འདོད་དོ། ། འཐུག་པོ་བཀོད་པའི་མདོ་ལས། སེམས་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཏེ། །དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡིད་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་རིག་པ་གང་། །དེ་ནི་འཇུག་པའི་རྣམ་ཤེས་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དོན་གཅིག་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དང་། རྟེན་དང་བཅས་པ་དང་། དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་། མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཞེས་གསུངས་པའང་དོན་གཅིག་སྟེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་དབང་པོ་དྲུག་ལ་རྟེན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་དང་། མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ལྔས་མཚུངས་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ལྔ་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དག་རྟེན་གཅིག་པ་དང་། དམིགས་པ་གཅིག་པ་དང་། རྣམ་པ་གཅིག་པ་དང་། དུས་གཅིག་པ་དང་། རྫས་རེ་རེ་བར་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་རྒྱས་བཤད་ལས། མཚུངས་ལྡན་རྒྱས་པར་བཤད་པ།
Chinese
不确定的地上的贪欲、嗔恚和怀疑等，为了在下面显示，所以这里没有说。 第五，心和心所的各种名称的解说，经中说的心、意和识，是指一个意思的不同名称的表达。因为区分善与非善等，所以是心；因为了知色等，所以是意；因为了知对境，所以是识，经中这样说，这是分别说者的观点。经部师则认为，因为积累了善与非善的习气，所以是心；因为成为所依，所以是意；因为成为所依处，所以是识。同样地，（在《义隐》中，以声闻乘的角度，根据作用、时间和所化对象的差别，解释了三种词义。第一，因为有“长久行走，独自游荡”的说法，所以是使之长久行走的心；因为有“一切法以意为先导”的说法，所以是使之先导的意；因为有“行之缘而生识”的说法，所以是连接相续的识。第二，）未来是心，过去是意，现在生起的是识。（第三，）在界（的教法中，是心的七界），在处（的教法中，是意的处），在蕴（的教法中，是识的蕴）。因此，智者们解释说，这是根据三种作用、三种时间和三种教法来解释的。瑜伽行者则认为，心是阿赖耶识，意是染污意，识是现行识。 《厚重布置经》中说：心是阿赖耶识，于彼执我为意，于境现识为何，彼乃现行识。因此，心等三者意义相同，同样地，心和心所，以及具有所依、具有对境、具有行相、具有相应等说法，意义也相同。心和心所本身依赖于六根，并且具有色等对境，以及具有蓝色等
English
The uncertain desires, anger, and doubts of the ground are not discussed here because they will be shown below. Fifth, the explanation of the various names of mind and mental factors: the sutra says that mind, intellect, and consciousness are expressions of different names for the same meaning. Because it distinguishes between virtue and non-virtue, it is mind; because it knows form, etc., it is intellect; because it knows the object, it is consciousness, as the sutra says. This is the view of the Vaibhashikas. The Sautrantikas, on the other hand, believe that because it accumulates the habits of virtue and non-virtue, it is mind; because it becomes the basis, it is intellect; because it becomes the dependent, it is consciousness. Similarly, (in the *Arthasamgraha*, from the perspective of the Hearer Vehicle, three definitions are explained according to the differences in function, time, and object of taming. First, because there is the saying "going far and wandering alone," it is the mind that makes one go far; because there is the saying "all dharmas are preceded by the mind," it is the intellect that makes one go before; because there is the saying "consciousness arises from the condition of action," it is the consciousness that connects the continuum. Second,) the future is mind, the past is intellect, and the present arising is consciousness. (Third,) in the realm (teaching, it is the seven realms of mind), in the source (teaching, it is the source of intellect), and in the aggregate (teaching, it is the aggregate of consciousness). Therefore, the wise explain that this is explained according to the three functions, three times, and three teachings. The Yogacharas believe that mind is the alaya-vijnana, intellect is the afflicted mind, and consciousness is the active consciousness. The *Dense Arrangement Sutra* says: Mind is the alaya-vijnana, the grasping of self therein is intellect, whatever consciousness is of the object, that is considered the active consciousness. Therefore, the three, mind, etc., have the same meaning. Similarly, the statements about mind and mental factors, as well as having a basis, having an object, having an aspect, and having association, also have the same meaning. Mind and mental factors themselves rely on the six senses, and because they have objects such as form, and because they have blue, etc.
Chinese
以及具有形象的缘故，以及由五种相应而相应安住的缘故。五种形象是心和心所法，所依相同，所缘相同，形象相同，时间相同，并且每个自性都相同。
English
and because of having aspects, and because of abiding in accordance with the five concordant factors. The five aspects are that the mind and mental factors have the same basis, the same object, the same aspect, the same time, and each entity is similar.