Tibetan
འི་འདུ་ཤེས་ཞེས་པ་དྲུག་བཤད་དོ། །)ཡང་ན་འདོད་པའི་འདུ་ཤེས་རྒྱ་ཆུང་ངུ་དང་། གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། གཟུགས་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ཚད་མེད་པ་གསུམ་དབྱེའོ། །གལ་ཏེ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་འདུ་ཤེས་ཡོད་ན་མཚན་མར་འཛིན་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལྟ་ན་མཚན་འཛིན་ལས་གྲོལ་བར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལ། འདུ་ཤེས་མེད་ནའང་འདུ་ཤེས་སེམས་ཀྱི་ཀུན་འགྲོ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལའང་རང་ཉིད་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་དང་སིམ་གདུང་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་ནི་ཡོད་མོད་ཀྱི་མཚན་མ་ལས་གྲོལ་བར་བཤད་པ་ནི་བདག་གཉིས་སུ་ཞེན་པ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་པས་སྐྱོན་གཉིས་ལས་གྲོལ་བ་ཉིད་དོ། ། འདུ་བྱེད་ནི་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བཞི་ལས་གཞན་པའི་འདུས་བྱས་ཏེ། དབྱེ་བ་ནི་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་ལས་གཞན་པའི་སེམས་བྱུང་རྣམས་ནི་མཚུངས་ལྡན་དང་། ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་དེ་གཉིས་སོ། །འདི་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་རྫས་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པས་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཤད་ཀྱི་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་འབྲས་བུ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ནི་དེའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འདིར་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དེ་དག་སེམས་ལས་ཐ་དད་པའམ་གཅིག་པ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། སྐལ་ལྡན་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་སོགས་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་འདོད་དེ་སྲིད་པ་འཕོ་བའི་མདོ་ལས། སེམས་ཉིད་གཉིས་སུ་སྣང་བ་སྟེ། །དེ་བཞིན་ཆགས་སོགས་སྣང་བའམ། །དད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བར་འདོད། །ཉོན་མོངས་དགེ་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། །མྱོང་བ་དང་མཚན་མར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་ན་བེམ་པོའམ་དངོས་མེད་དང་མཚན་འཛིན་ལས་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད་དོ། ། བཙུན་པ་ཤྲཱི་རཱ་ཛ་ན་རེ་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་ཕུང་པོ་གཞན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་སེམས་ལས་ཐ་དད་ཀྱི་གཞན་ནི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བཙུན་པ་ཀུ་མཱ་རཱ་ཛ་ན་རེ་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་རེག་པ་དང་སེམས་པ་བཞི་ནི་སེམས་ལས་ཐ་དད་ལ། གཞན་ནི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་དོ། །དེ་དག་ལ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བསྡུ་བ་ལས། དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་ལ་ལ་མིང་ལས་སེམས་ཙམ་ཞིག་རྫས་སུ་འདོད་ལ་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་མི་འདོད་པ་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྔ་ཉིད་འཐད་པ་མིན་ཕྱིར་དང་། །དེ་ཡི་གནས་སྐབས་སྐྱོན་ཕྱིར་དང་། །བྱེད་རྒྱུ་བྱེ་བྲག་མེད་ཕྱིར་དང་། །ལུང་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྐྱོན་བརྗོད་པར་མཛད་དེ། དེའི་དོན་ནི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ལས་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་ན་ཕུང་པོ་ལྔར་གསུངས་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོར་བཏགས་པར་འདོད་ནའང་སེམས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཚན་ཉིད་དང་བྱེད་པ་ཐ་དད་ཡོད་ན་དངོས་པོ་ཐ་དད་དུ་ཐལ་བ་དང་། ཐ་དད་མེད་ན་གནས་སྐབས་དང་གནས་སྐབས་ཅན་གྱི་དབྱེ་བ་ཉིད་མི་འཐད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་སེམས་བྱུང་དེ་དག་ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་རྒྱུ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ལ་འབྲས་བུ་ལ་ཁྱད་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང་། མདོ་ལས་ཀྱང་། སེམས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་སེམས་པ་དང་རེག་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱས་པའི་སེམས་མི་འགྲོལ་ལོ། །གཏི་མུག་གིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱས་པའི་རིག་པ་མི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སེམས་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་དོ། །དད་པས་རྣམ་པར་བྱང་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ལུང་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་སྐྱོན་འདི་དག་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྫས་གཅིག་ཏུ་འདོད་ན་མཚུངས་ལྡན་གྱི་རྒྱུ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དག་དེར་བཤད་པ་ན་གཅིག་ཏུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་སྔ་ཕྱི་བ་དག་མཚུངས་ལྡན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་དུས་མཉམ་པ་གཅིག་ཡིན་པས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་དུས་མི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་ལྡན་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་སེམས་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་དང་ཁོང་ཁྲོ་ལ་སོགས་པའི་མི་དགེ་བ་དང་གཅིག་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སེམས་དེ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དགེ་མི་དགེར་འགྱུར་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དགེ་མི་དགེ་དེ་དག་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་མཚུངས་ལྡན་གྱིས་དགེ་མི་དགེ་མི་སྲིད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་དུའང་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་དང་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་འབྲས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ནི་སེར་སྐྱ་བའི་ལུགས་ཡིན་ནོ། །སེམས་སྔ་མ་ལས་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་མ་བྱུང་བས་ཞེས་བྱ་བའང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མཚུངས་ལྡ
Chinese
（六种认识这样说了。）或者欲的认识是小小的，色的认识是广大的，无色的认识是无量，这样区分三种。 如果圣者们的等持的智慧有认识，就会执着于相，这样就和所说的从执相中解脱相违背了。如果没有认识，那么认识就不是心的遍行了。如果这样问难，圣者们的智慧也有自己明和不明，以及寂静和痛苦等等的差别，但是说从相中解脱，是从二我执着中解脱，因此是从两种过失中解脱。 行蕴是除了色、受、想、识四蕴之外的造作。分类是，除了受和想之外的心所是相应行，得到等等是不相应行，分为这两种。这是因为分别说者认为不相应行是实有的，所以是就他的观点而说的，其他宗派认为使果明显地造作是它的定义。 这里如果问，从心生起的那些，和心是他体的还是一个呢？有缘分的特殊的人等等认为是一个，如《生处转移经》中说：心性显现为二，同样显现为贪等等，或者认为是显现为信等等，烦恼和善法不存在。因为这样说了。如果和感受以及执取相等等是他体，那么就会成为物质或者非实有，以及成为从执相中解脱的智慧等等的过失，所以这样认为。 尊者室利罗阇那认为，因为感受和认识蕴被说成是其他的，所以和心是他体的其他，是安立在心的状态上的。 尊者鸠摩罗阇那认为，感受、认识、触和作意四者和心是他体的，其他是安立在心的状态上的。 对于这些，圣者无著在《摄事品》中总结说：一些沙门和婆罗门认为名言中只有心是实有，而不承认从心生起的法，那些也是不合理的。为什么呢？
English
(The six kinds of recognition are explained in this way.) Alternatively, the recognition of desire is small, the recognition of form is vast, and the recognition of formlessness is immeasurable, thus distinguishing three types. If the wisdom of the Samadhi of the noble ones has recognition, it will cling to characteristics, which contradicts the statement of liberation from clinging to characteristics. If there is no recognition, then recognition is not the all-pervasive of the mind. If this is questioned, the wisdom of the noble ones also has the distinction of being clear and unclear to itself, as well as the distinction of peace and suffering, but the statement of liberation from characteristics is liberation from clinging to the two selves, so it is liberation from the two faults. Volition is anything compounded other than the four aggregates of form, feeling, recognition, and consciousness. The classification is that mental factors other than feeling and recognition are associated volitions, and attainment and so on are non-associated volitions, divided into these two. This is because the Vaibhashikas consider non-associated volitions to be substantially existent, so it is spoken from their point of view, while other schools consider making the result manifest to be its definition. Here, if one asks whether those that arise from the mind are different from or the same as the mind, those with special fortune and so on consider them to be the same, as it is said in the Sutra of the Transference of Existence: The nature of mind appears as two, similarly appearing as attachment and so on, or it is considered to appear as faith and so on, afflictions and virtuous dharmas do not exist. Because it is said in this way. If it is different from experiencing and clinging to characteristics and so on, then it will become matter or non-existence, and the fault of becoming wisdom liberated from clinging to characteristics and so on, so it is considered in this way. Bhikkhu Śrīrājana believes that because feeling and recognition aggregates are said to be different, the other that is different from the mind is established on the state of mind. Bhikkhu Kumārajana believes that feeling, recognition, contact, and attention are different from the mind, and the other is established on the state of mind. Regarding these, the noble Asanga summarizes in the Compendium of Matters: Some śrāmaṇas and brahmins consider only the mind in name to be substantially existent, and do not accept the dharmas arising from the mind, those are also unreasonable. Why?
Chinese
如是，以五者不合理之故，以及彼之状态有过失之故，以及作用因无差别之故，以及成为与教证相违之故而作破斥。其义为若受等不成立为异于心，则说为五蕴不合理，成为太过之故。若认为心之状态安立为受等之蕴，然心与受等之自相与作用若有差别，则成为事物各异之太过，若无差别，则状态与有状态之差别本身不合理之过失有之故。彼等心心所于对境与根与作意等作用因无差别，则果上不应有差别之故。 经中亦云：与心同时生起之受、想、行、触、作意等，贪欲所遍染之心不解脱，愚痴所遍染之识不见，心为贪欲所遍染，信所清净等所说教证相违之故。此为是。 此外，此等过失亦应说，若心与心所许为一体性，则俱生因不可能成立，心与心所于彼处宣说时，以许为一体之故。若谓彼等前后者为俱生因，非同时者为一体故非也。彼等以非同时之故，非俱生也。又若心与信等善法及嗔恚等不善法为一，则彼时彼等心成为自性善与不善，以是自性之善与不善之自性之故。如是，则以俱生之善与不善不可能成立，成为太过。又受等亦不成为从心所生，以与彼为一之故。许原因结果为一者，是数论外道之宗义。从前心生起后受等，亦不合理，彼等俱生。
English
Thus, the refutation is made because the five are not reasonable, because there is a fault in their state, because there is no difference in the cause of action, and because it becomes contradictory to the scriptures. The meaning of this is that if feelings and so on are not established as different from the mind, then it is not reasonable to say that they are the five aggregates, because it would be too much. If it is thought that the state of mind is established as the aggregates of feelings and so on, but if the characteristics and functions of mind and feelings and so on are different, then it would be too much for things to be different, and if there is no difference, then the distinction between state and state itself is not reasonable. Because those minds and mental factors have no difference in the cause of action such as objects, senses, and attention, it is not reasonable to have differences in the results. It is also said in the sutras: Feelings, perceptions, formations, contacts, and attentions that arise simultaneously with the mind, the mind that is completely defiled by desire is not liberated, the consciousness that is completely defiled by ignorance is not seen, the mind is completely defiled by desire, purified by faith, and so on, are contradictory to the scriptures. In addition, these faults should also be stated. If the mind and mental factors are considered to be of one substance, then the co-emergent cause cannot be established, because when the mind and mental factors are explained there, they are considered to be one. If it is said that those earlier and later ones are co-emergent causes, but not because they are one at the same time, then those are not co-emergent because they are not at the same time. Furthermore, if the mind is one with virtues such as faith and non-virtues such as anger, then at that time those minds become inherently virtuous and non-virtuous, because they are the nature of inherent virtue and non-virtue. In that case, it would be too much to say that co-emergent virtue and non-virtue cannot be established. Furthermore, feelings and so on would not arise from the mind, because they are one with it. To consider cause and effect as one is the doctrine of the Samkhya heretics. It is not reasonable to say that later feelings and so on arise from the previous mind, because they are co-emergent.