Tibetan
ས་ཟེར་བ་ལྟར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དང་མི་འདྲ་བས་འདྲ་བ་ལ་དགག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་གང་སྤེལ་འཆད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་རྒྱལ་པོའི་སྲས་ཀྱིས་ཀྱང་དངོས་པོ་གང་ཞིག་གཟུགས་ཡིན་ལ་བྱེད་པ་དང་གཞན་ལ་གོ་བྱེད་མ་ཡིན་པ་མིག་སོགས་དབང་པོ་ལྔ་དང་དྲི་རོ་རེག་བྱ་དང་ལུས་ངག་གི་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་སྒྲ་ལྟ་བུ་དང་། བྱེད་པ་ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་གཟུགས་དང་གཞན་ལ་གོ་བར་མི་བྱེད་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་སེམས་པ་ལྟ་བུ་དང་། གཟུགས་དང་བྱེད་པ་དང་གཞན་ལ་གོ་བྱེད་གསུམ་ག་ཡིན་པ་ལུས་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ལྟ་བུས་གཟུགས་དང་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ལ་གོ་བར་མི་བྱེད་པ་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་པའི་མུ་བཞི་བཤད་དོ། །) དོན་འདི་ལ་སློབ་དཔོན་དགེ་འདུན་བཟང་པོ་ནི། འདི་ལ་མ་ཚང་བསྟན་བཅོས་འགལ། །ཉམས་དང་དེ་མིན་དེ་ཉིད་ཐལ། །ཡང་སྒྲ་ལྷག་བརྗོད་ཁྱད་པར་དུ། །བྱ་བ་ཁྱད་པར་མ་བྱས་སོ། །ཞེས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་རྒྱུན་དུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་རྒྱུན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མཚན་ཉིད་མ་ཚང་བ་དང་། རྒྱུན་ནི་རྫས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ན་བསྟན་བཅོས་ལས་རྫས་སུ་བཤད་པ་དང་འགལ་བ་དང་། གཡེངས་པ་དང་སེམས་མེད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་དགོས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་(ལ་མེད་པས་དེ།) དེར་མི་འགྱུར་བས་ཉམས་པ་དང་། མ་གཡེངས་པ་དང་སེམས་དང་བཅས་པའི་ཚེ་འབྲེལ་(པར་ཡོད་)པས་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་འདོད་ན་(དགེ་མི་དགེ་བའི།) རིག་བྱེད་ཀྱང་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བས་ན་དེ་མིན་པས་དེ་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་དང་། སེམས་གཡེངས་པ་ན་འབྲེལ་པར་བསྟན་པས་སེམས་དང་བཅས་པའི་ཚེ་འབྲེལ་བར་གོ་བའི་ཕྱིར་(རང་འགྲེལ་གྱི་)ཡང་གི་སྒྲ་ལྷག་པ་བརྗོད་པ་དང་། (སེམས་མེད་ལ་ཡོད་པས་ནི་དགེ་བའི་རིག་བྱེད་མིན་པ་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་དགོས་ཏེ་མི་དགེ་བ་མ་སྤངས་ན་སྙོམས་འཇུག་གཉིས་མི་འབྱུང་བས།) བསྟན་དུ་མེད་ཅིང་ཐོགས་པ་མེད་པའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བྱ་བ་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ནས། (སློབ་དཔོན་རྒྱལ་པོའི་སྲས་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་རྒྱུན་མིན་ན་ཕྱི་མའང་མིན་པས་རྒྱུན་མི་སྲིད་པར་ཐལ་བ་དང་། རྒྱུན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་བསྟན་བཅོས་དང་མི་འགལ་བ་དང་མ་གཡེངས་སེམས་བཅས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་མཉམ་ག
Chinese
正如“地”所说，与“遍计所执”不同，因此驳斥相同，阿阇梨刚嘎帕阐释道。因此，阿阇梨嘉纳迦拉扎也说了，任何事物，是色，是作用，但不是其他事物的指示，如眼等五根，以及香、味、触，以及不是身语的遍计所执的色，如声音等；是作用，是业的自性，但不是色和其他事物的指示，如意的业，心等；是色，是作用，也是其他事物的指示，如身语的遍计所执；是色和作用，但不是其他事物的指示，如不是遍计所执。这样说了四句。) 对于这个意义，阿阇梨善贤说：此处不全教典违，退失及非彼即过，又声增赘述差别，事业差别未曾作。这样进行驳斥。像这样，如果是常时的联系，那么不是遍计所执的第一刹那不是常时的，因此对于它，体性不全，常时因为不是实物，因此如果它不是实物成立，那么与教典中说是实物相违背，如果需要散乱和无心之后的联系，那么从等持中产生的不是遍计所执（因为没有，所以），在那里不会变成那样，所以是退失，如果不散乱和有心的时候，联系（存在），所以如果认为没有过失，那么（善与不善的）遍计所执也变成不是遍计所执，因此不是那个，所以成为那个的过失，因为在心散乱的时候显示联系，因此为了理解在有心的时候有联系，（自释的）“又”的语声是增赘的陈述，（因为在无心的时候存在，所以必须特别指出不是善的遍计所执，如果不舍弃不善，那么二种等持不会产生。）因为没有显示不可指示且无障碍的色，所以没有对不共的事业进行特别的区分这样说了之后，（阿阇梨嘉纳迦拉扎说，如果第一刹那不是常时的，那么后面的也不是，因此成为常时不存在的过失，常时后续联系产生，实物成立与教典不相违背，不散乱有心之后产生，所以共同的
English
As "earth" says, it is different from "completely imputed," therefore refuting sameness, Ācārya Gaṅgapāda explains. Therefore, Ācārya Jñānagarbha also said that any thing that is form, is action, but is not an indicator of other things, such as the five sense faculties such as eyes, and smells, tastes, tactile objects, and forms that are not mental and verbal cognitions, such as sounds; is action, is the nature of karma, but is not an indicator of form and other things, such as mental karma, mind, etc.; is form, is action, and is also an indicator of other things, such as mental and verbal cognitions; is form and action, but is not an indicator of other things, such as not being a mental and verbal cognition. Thus, the four possibilities are explained.) Regarding this meaning, Ācārya Gedun Sangpo said: Here, incompleteness, scriptures contradict, decline and not that, that itself is the fault, also sound is redundant, statement is different, action is not made different. Thus, it is refuted. Like this, if it is a constant connection, then the first moment that is not a mental and verbal cognition is not constant, therefore for it, the characteristic is incomplete, the constant is because it is not a substance, therefore if it is not established as a substance, then it contradicts the scriptures that say it is a substance, if a connection after distraction and mindlessness is needed, then the non-mental and verbal cognition arising from samādhi (because it does not exist, therefore), it will not become like that there, so it is a decline, if it is not distracted and with mind, the connection (exists), so if it is thought that there is no fault, then (virtuous and non-virtuous) mental and verbal cognitions also become non-mental and verbal cognitions, therefore it is not that, so it becomes the fault of that itself, because the connection is shown when the mind is distracted, therefore in order to understand that there is a connection when there is mind, the word "also" (of the self-commentary) is a redundant statement, (because it exists when there is no mind, so it is necessary to specifically point out that it is not a virtuous mental and verbal cognition, if non-virtue is not abandoned, then the two samāpattis will not arise.) Because the invisible and unobstructed form is not shown, the uncommon action is not specifically distinguished. After saying this, (Ācārya Jñānagarbha said that if the first moment is not constant, then the following is not either, so it becomes the fault that the constant does not exist, the constant subsequent connection arises, the substance is established and does not contradict the scriptures, it arises after being undistracted and with mind, so the common
Tibetan
ཞག་ལ་ཁྱབ་པ་དང་། རིག་བྱེད་ལ་ནི་ལུང་མ་བསྟན་ཡོད་པས་ཁོ་རང་དགེ་མི་དགེ་ཁོ་ནར་ངེས་པས་ཁྱབ་ཆེས་པ་མེད་ལ་ཁམས་གཟུགས་ཅན་བཅུ་ཁོ་ན་ཐོགས་བཅས་སུ་བཤད་པས་ཁོ་ཐོགས་མེད་དུ་གྲུབ་པས་བྱ་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་སོ་ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་དོ། །སློབ་དཔོན་འདུན་བཟང་།) རང་གི་ལུགས་ཀྱི། བྱས་པ་དང་ཡང་མི་འདྲ་བའི། །སེམས་པའང་སེམས་མེད་པ་ལ་གང་། །ལུང་བསྟན་ཐོགས་པ་མེད་པའི་གཟུགས། །དེ་ནི་རྣམ་རིག་བྱེད་མིན་འདོད། །ཅེས་དེའི་མཚན་ཉིད་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །ལུགས་གཉིས་ཀ་ལྟར་ནའང་མ་གཡེངས་སེམས་བཅས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་དེར་འདོད་ན་རིག་བྱེད་ཀྱང་དེར་ཐལ་བ་དང་། སེམས་མེད་ཀྱིའང་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་དེར་འདོད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་སྡོམ་པ་གཉིས་དེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་ནི་སོ་ན་གནས་སོ། །(དེས་ན་ཐོགས་པ་མེད་པའི་གཟུགས་ཞེས་བརྗོད་ན་སྐྱོན་མེད་དོ། །) གཉིས་པ་ཞར་ལ་དེའི་རྒྱུ་འབྱུང་བ་བཤད་པ་ནི་འབྱུང་བ་ཆེ་རྣམས་རྒྱུར་བྱས་པ་ཞེས་པའི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་གང་ཞེ་ན། རྒྱུར་གྱུར་པའི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་པོ་དག་ནི་སའི་ཁམས་དང་ཆུའི་ཁམས་དང་མེའི་ཁམས་དང་རླུང་གི་ཁམས་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ལས་འབྲས་བུའི་གཟུགས་རྣམས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་ཐོག་མ་མེད་པའི་འཁོར་བ་ནས་ནམ་ཡང་མ་བྱུང་མ་མྱོང་བས་ན་འབྱུང་བའོ། །ཆེན་པོ་ནི་རང་རང་གི་བྱ་བ་ལ་ཤས་ཆེར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་བློ་བརྟན་གྱིས་ནི་རྒྱུར་བྱས་པའི་གཟུགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པས་བརྟེན་པ་གཏོས་ཆེ་བ་དང་། གཟུགས་འདུས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྲ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པས་ཡོད་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་། གནས་པ་ཐ་གྲུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་ཆེན་པོའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཁམས་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་རྒྱུར་བྱས་པའི་གཟུགས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འབྲས་བུའི་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་ལས་གང་ཞེ་ན་འཛིན་པ་དང་སོགས་པའི་སྒྲས་གཟུང་བ་སྡུད་པ་དང་སྨིན་པ་དང་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་དག་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་གི་ལས་རྣམས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་(འབྱུང་བ་རེ་རེ་ལའང་གཞན་གསུམ་གསུམ་གྱི་ལས་དམིགས་ཤིང་ལས་ནི་ངོ་བོ་ལ་མ་འཁྲུལ་བས།) འབྱུང་བ་གཅིག་གི་ཚོགས་པ་ནའང་བཞི་ག་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་ལ། (ལས་དང་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ནི་སློབ་དཔོན་གང་སྤེལ་གྱིས་ལས་དང་རང་བཞིན་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་དང་ལས་རྣམས་ནི་དུས་གསུམ་པ་དང་
Chinese
因为周遍于（一切）处所，并且对于表色来说，没有不记别（无记）的，所以它自己决定是善或非善，因此没有过于周遍。而且，由于只有十种有色界处被说成是有对碍的，所以它成立为无对碍，因此是通过作用来区分的，他们是这样解释的。（阿阇梨善护）按照自己的宗派说：与所作也不同的，心也是对于无心者来说的什么？不记别无对碍的色，那不是表色，我是这样认为的。这样来安立它的体相。按照两种宗派来说，如果认为它是无散乱有心者的随行，那么表色也就会成为它的随行。如果认为它是无心者的随行，那么从等持中所生的两种律仪就会成为不是它的过失，这是存在的。（因此，如果说无对碍的色，就没有过失。） 第二，顺便解释它的因，即生起之因，就是以大种作为因。所谓的大种是什么呢？作为因的大种四者就是地界、水界、火界和风界。因为从它们产生果的色，并且由于有情业力的支配，从无始轮回以来，从来没有出现过，也没有经历过，所以是生起。所谓大，是因为各自的作用大部分都在起作用。阿阇梨世亲说，因为是所有作为因的色的所依，所以所依广大；因为一切积聚的色都有坚硬等，所以存在广大；因为处所各不相同，所以是大。所谓界，是因为持有自己的体相和作为因的色，并且是果的色的因。它们的业是什么呢？就是执持，以及用“等”字所包括的摄持、成熟和增长，这些依次是地、水、火、风的业。 这里，分别说者（对于每一个大种，也能见到其他三个的作用，并且作用与自性不相混淆。）认为在一个大种的集合中，也存在着全部的四种。（作用和自性的差别是，阿阇梨具寿说，作用和自性有什么差别呢？大种的体相和作用是三时
English
Because it pervades (all) places, and for expression, there is no non-specified (unspecified), so it itself is determined to be good or non-good, so there is no excessive pervasiveness. Moreover, since only ten types of colored realms are said to be obstructive, it is established as non-obstructive, so it is distinguished by function, they explain it this way. (Acharya Shanhai) According to his own sect, he says: What is the mind, which is also different from what is done, for the mindless? Unspecified, unobstructed form, that is not expression, I think so. This is how its characteristics are established. According to both sects, if it is considered to be the follower of the non-scattered mind, then expression will also become its follower. If it is considered to be the follower of the mindless, then the two vows born from samadhi will become not its fault, which exists. (Therefore, if you say unobstructed form, there is no fault.) Secondly, by the way, explaining its cause, that is, the cause of arising, is to take the great elements as the cause. What are the so-called great elements? The four great elements that are the cause are the earth element, the water element, the fire element, and the wind element. Because the fruit form arises from them, and due to the control of sentient beings' karma, from the beginningless cycle of reincarnation, it has never appeared or experienced, so it is arising. The so-called great is because most of the respective functions are at work. Acharya Vasubandhu said that because it is the basis of all forms that are the cause, the basis is vast; because all accumulated forms have hardness, etc., existence is vast; because the places are different, it is great. The so-called realm is because it holds its own characteristics and the form that is the cause, and is the cause of the form of the fruit. What are their functions? They are holding, and including holding, maturing, and growing with the word "etc.", which are the functions of earth, water, fire, and wind in order. Here, the separationists (for each great element, the functions of the other three can also be seen, and the functions are not confused with the nature.) believe that in the collection of one great element, all four also exist. (The difference between function and nature is, Acharya Jushi said, what is the difference between function and nature? The characteristics and functions of the great elements are the three times.