Tibetan
ད་པར་ལྟ་བའམ་མེད་པའི་དོན་ལ་ཡོད་པར་ལྟ་བའི་སེམས་བྱུང་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ལྔ་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ངན་པ་དང་བརྟུལ་ཞུགས་དམན་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་སེམས་བྱུང་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །སྔ་མ་དྲུག་ལ་རྩ་ཉོན་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། སྲིད་པའི་རྩ་བའམ་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་རིག་པ་ལས་གཞན་རྣམས་འཁོར་བའི་རྩ་བ་དངོས་མིན་ཏེ། གཞུང་གཞན་ནས་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ལ་མ་རིག་པས་ཁྱབ་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རིག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཁོར་བའི་རྩ་བ་མིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་མ་གཏོགས་གཞན་ལས་འབྲས་སོགས་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་ནི་འཁོར་བའི་རྩ་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འཁོར་བའི་རྩ་བ་ལ་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཁོར་བའི་རྩ་བ་མིན་ཏེ། བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་རྣམས་མ་རིག་པ་ཡིན་ཀྱང་འཁོར་བའི་རྩ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་དངོས་པོ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་མ་རིག་པར་མི་འདོད་ཀྱང་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་དེ་མ་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཚུལ་ཤེས་དགོས་སོ། །མ་རིག་པ་དང་འདོད་ཆགས་གང་རུང་ཡིན་ན། རྩ་ཉོན་ཡིན་མི་དགོས་ཏེ། བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་དེ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱང་འཕགས་ཀྱིས་འདོད་གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་གཞན་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྒྱུར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་ཉོན་གྱི་ནང་ཚན་གྱི་འདོད་ཆགས་དང་། ཁོང་ཁྲོ་དང་། མ་རིག་པ་གསུམ་ནི་དུག་གསུམ་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་རང་མིང་གིས་ཤེས་ལ། ཁོང་ཁྲོ་ཞེ་སྡང་དང་། མ་རིག་པ་གཏི་མུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ཆགས་ཞེས་པ་ནི་ད་ལྟ་འདོད་ཆགས་སུ་གྲགས་པའི་དབང་པོ་གཉིས་སྦྱོར་ལ་བརྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་ཙམ་མིན་གྱི། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་འདོད་ཡོན་རྣམས་ལ་ཆགས་པའི་སྲེད་པ་སོགས་ཟག་བཅས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་སྲེད་པས་ཞེན་པའི་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ། ཁོང་ཁྲོ་ནི་གོ་སླ་ལ། གཏི་མུག་ལ་དཀོན་མཆོག་གམ་ལས་འབྲས་བདེན་བཞི་སོགས་བླང་དོར་གྱི་གནས་རགས་པ་ལ་རྨོངས་པ་དང་། ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པའི་གཏི་མུག་གཉིས་ཡོད་དོ། །ང་རྒྱལ་ལ་མཉམ་པའི་ང་རྒྱལ། ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ། ང་རྒྱལ་ལས་ཀྱང་ང་རྒྱལ། ངའོ་མཉམ་པའི་ང་རྒྱལ།
Chinese
认为不存在的事物存在，这种心所是具有烦恼的智慧。第五个是执持戒律和苦行，即对于不好的戒律和低劣的苦行执为殊胜的心所，是具有烦恼的智慧。前面六个被称为根本烦恼是有原因的，因为它们是轮回的根本或主要原因。除了无明之外，其他的不是轮回的真实根本，因为其他论典中说轮回的根本遍及无明。但并非所有的无明都是轮回的根本，只有对真如愚昧的无明才是，而对其他因果等愚昧的无明不能成为轮回的根本，因为轮回的根本不存在两种不同的执着方式。并非所有对人无我的真如愚昧的无明都是轮回的根本，因为圣者的相续中的人我执虽然是无明，但不是轮回的根本。自续派以下不认为执持事物为真实的实执是无明，但应了解应成派的观点认为它是无明。如果任何一个是无明或贪欲，则不一定是根本烦恼，因为圣者的相续中存在这二者，因为圣者会将欲界的贪欲转化为成办他利的支分。根本烦恼中的贪欲、嗔恚和无明三者被称为三毒，贪欲以其自身的名字为人所知，嗔恚是嗔恨，无明是愚痴。贪欲不仅仅是现在被称为贪欲的，依赖于两根结合的贪欲，而是对色声等妙欲的贪着，以及对有漏事物的贪恋等，所有贪恋执着的心理活动都是贪欲。嗔恚容易理解，而愚痴则有两种，一种是对三宝或业果四谛等取舍之处的粗略愚昧，另一种是对法和人无我的真如愚昧。
English
The mind that sees what does not exist as existing is a wisdom afflicted with afflictions. The fifth is holding precepts and asceticism as supreme, which is the mind that holds bad precepts and inferior asceticism as supreme, and is a wisdom afflicted with afflictions. The reason why the first six are called root afflictions is that they are the root or main cause of existence. Other than ignorance, the others are not the real root of samsara, because other treatises say that the root of samsara is pervasive with ignorance. But not all ignorance is the root of samsara, only ignorance that is ignorant of suchness is, while ignorance that is ignorant of other causes and effects cannot be the root of samsara, because there are no two different ways of clinging to the root of samsara. Not all ignorance that is ignorant of the suchness of the selflessness of persons is the root of samsara, because the self-grasping of persons in the continuum of noble beings is ignorance, but it is not the root of samsara. Those below the Svātantrika do not consider the grasping of things as true to be true grasping ignorance, but one should know that according to the Prāsaṅgika system, it is ignorance. If anything is ignorance or desire, it does not necessarily have to be a root affliction, because these two exist in the continuum of noble beings, because noble beings transform the desire for desire realm objects into a branch for accomplishing the benefit of others. Among the root afflictions, desire, anger, and ignorance are called the three poisons, desire is known by its own name, anger is hatred, and ignorance is delusion. Desire is not just the desire that is now called desire, which depends on the union of the two roots, but also the attachment to sensual pleasures such as form and sound, and the craving for contaminated things, etc., all mental activities of craving and clinging are desire. Anger is easy to understand, and delusion has two types, one is the gross ignorance of the objects of acceptance and rejection such as the Three Jewels or the four truths of karma and its effects, and the other is the ignorance of the suchness of the selflessness of phenomena and persons.
Tibetan
ཅུང་ཟད་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ། ལོག་པའི་ང་རྒྱལ་དང་བདུན་ནོ། །ཉོན་མོངས་པར་ཀུན་བསླངས་ཏེ་རིགས་རུས་ལོངས་སྤྱོད་ཡོན་ཏན་སོགས་གང་རུང་གི་སྒོ་ནས་བདག་མི་འདི་དང་མཉམ། འདི་ལས་ལྷག་འདི་ལས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས། རང་གི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ངའོ་སྙམ་པ་དང་། ཡོན་ཏན་དེ་མ་ཐོབ་ཀྱང་ཐོབ་ཟིན་ནོ་སྙམ་པ་དང་། བདག་ཁྱད་འཕགས་དེ་བས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་དམན་སྙམ་པ་དང་། ཡོན་ཏན་མིན་པ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་རློམ་པ་རྣམས་སོ། །འདི་དག་ལ་ང་རྒྱལ་དངོས་མིན་པའང་ཡོད་དོ། །ཐེ་ཚོམ་ལ་སྤྱིར་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་མིན་པ་གཉིས་ཡོད་ཀྱང་ལས་འབྲས་རགས་པ་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་བདེན་བཞི་རགས་པ་ལ་ཡོད་དམ་མེད་ཕལ་ཆེར་མེད་སྙམ་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མི་དགེ་བ་ཡིན་ལ། ལས་འབྲས་ཕྲ་མོ་སོགས་བླང་དོར་གྱི་གནས་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་བ་ལ་ཡོད་མེད་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལྟ་བུ་ཐེ་ཚོམ་ལུང་མ་བསྟན་དུ་འགྱུར་ཞིང་། ལས་འབྲས་ཕྲ་མོ་རྣམས་ཡོད་མེད་གང་ཡིན་མི་ཤེས་ཀྱང་གཞན་གྱིས་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ན་ཡོད་དམ་སྙམ་པའི་དོན་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ནི་དགེ་བར་འགྱུར་རོ། །འཇིག་ལྟ་སོགས་ལྟ་བ་ལྔ་པོ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་ལ་ལྟ་བ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཞེས་རྩ་ཉོན་དུ་འདྲེན་པས་རྩ་ཉོན་དྲུག་གོ །གཉིས་པ་ཉེ་ཉོན་ལ་ཉི་ཤུ་ཡོད་པའི། དང་པོ་ཁྲོ་བ་ནི། གནོད་བྱེད་ལ་ཡིད་འཁྲུགས་པའི་སེམས་བྱུང་བཏགས་ཡོད། གཉིས་པ་འཁོན་འཛིན་ནི་སྔར་གྱི་གནོད་བྱེད་ལ་ཤ་གཉེར་བ་མི་གཏོང་བའི་སེམས་བྱུང་། གསུམ་པ་འཆབ་པ་ནི། ཁ་ན་མ་ཐོ་པ་ཟུར་གྱིས་སྦེེད་པའི་སེམས་བྱུང་། སེམས་བྱུང་ཞེས་པ་གཞན་ལའང་སྦྱར་ཏེ། བཞི་པ་འཚིག་པ་ནི། ཁྲོ་བས་རྒྱུ་བྱས་ཏེ་ཚིག་རྩུབ་འདྲེན་པ། ལྔ་པ་ཕྲག་དོག་ནི། གཞན་གྱི་ཕུན་ཚོགས་ལ་ཡིད་ཁོང་ནས་འཁྲུགས་པ། དྲུག་པ་སེར་སྣ་ནི། ཟག་བཅས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་དམ་དུ་འཛིན་པ། བདུན་པ་སྒྱུ་ནི། ཉེས་པ་མི་མངོན་པར་གཞན་དུ་སྒྱུར་བར་བྱེད་པ། བརྒྱད་པ་གཡོ་ནི། ཡོན་ཏན་དེ་དང་མི་ལྡན་བཞིན་དུ་ལྡན་པ་ལྟར་སྟོན་པ། དགུ་པ་རྒྱགས་པ་ནི། རང་གི་ཡོ་བྱད་སོགས་ལ་ཆགས་ཤིང་དྲེགས་པ། བཅུ་པ་རྣམ་འཚེ་ནི། གཞན་ལ་གནོད་སེམས་བསམ་པས་ཐོ་འཚམ་བར་འདོད་པ། བཅུ་གཅིག་པ་ངོ་ཚ་མེད་པ་ནི། རང་ངམ་ཆོས་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ལ་མི་འཛེམ་པ། བཅུ་གཉིས་པ་ཁྲེལ་མེད་པ་ནི། གཞན་གྱིས་འཕྱ་བའི་ཉེས་པ་ལ་མི་འཛེམ་པ། བཅུ་གསུམ་པ་རྨུགས་པ་ནི། ལུས་སེམས་བློང་བློང་པོར་བྱེད་པ། བཅུ་བཞི་པ་རྒོད་པ་ནི། དམིགས་པ་རྩེ་གཅིག་པ་ལས་སེམ
Chinese
略微的傲慢，错误的傲慢是第七个。由烦恼所驱动，通过种姓、财富、享受、功德等任何一种方式，认为自己与此人相等，比此人优越，比此人更加卓越。以自己的蕴为对境，认为“我”；没有获得那个功德，却认为已经获得；认为自己比卓越者略微逊色；将非功德视为功德。这些之中也有并非真实的傲慢。对于怀疑，一般来说有烦恼性的和非烦恼性的两种，但对于粗大的业果、三宝和粗大的四谛，怀疑是否存在，大多认为不存在，这是烦恼性的不善。对于细微的业果等取舍之处极难理解的事物，怀疑是否存在，这样的怀疑属于无记。对于细微的业果等，不知是否存在，但当他人指出存在时，产生“是否存在”的想法，这种犹豫不决的怀疑则转为善。将坏聚见等五见归为一体，称为烦恼性的见，被归为根本烦恼，因此根本烦恼有六个。第二，近烦恼有二十个。第一个是忿，是对损害者心生厌恶的心所，是假立的。第二个是恨，是对之前的损害者怀恨在心，不肯放过的心所。第三个是覆，是偷偷隐藏罪过的心所。心所这个词也可以用在其他地方。第四个是恼，是由忿怒引起的，说粗暴的语言。第五个是嫉妒，是对他人的圆满从内心感到不满。第六个是悭吝，是对有漏的财物紧抓不放。第七个是诳，是将罪过不显现地转移到其他地方。第八个是谄，是没有功德却装作有功德的样子。第九个是憍，是对自己的财物等产生贪恋和傲慢。第十个是害，是想通过伤害他人的想法来制造麻烦。第十一个是无惭，是自己或以法为理由，对罪过不感到羞耻。第十二个是无愧，是不害怕他人指责的过失。第十三个是昏沉，是使身心变得迟钝。第十四个是掉举，是使心
English
Slight arrogance, wrong arrogance is the seventh. Driven by afflictions, through any means such as lineage, wealth, enjoyment, qualities, etc., thinking oneself equal to this person, superior to this person, or even more distinguished than this person. Focusing on one's own aggregates, thinking "I"; thinking one has already attained a quality that has not been attained; thinking oneself slightly inferior to the excellent one; considering non-qualities as qualities. Among these, there are also those that are not actual arrogance. As for doubt, generally there are two types: afflicted and non-afflicted. However, doubting whether coarse karma and its results, the Three Jewels, and the coarse Four Noble Truths exist, mostly thinking they do not exist, is an afflicted and unwholesome doubt. Doubting the existence of subtle karma and its results, etc., which are very difficult to understand regarding what to accept and reject, such doubt becomes unspecified. Not knowing whether subtle karma and its results exist or not, but when others indicate their existence, having the thought of "do they exist?", such hesitant doubt turns into virtue. Combining the five views such as the view of the perishable into one, it is called afflicted view, and is classified as a root affliction, thus there are six root afflictions. Secondly, there are twenty secondary afflictions. The first is wrath, which is a mental factor of displeasure towards the harmer, and is imputed. The second is resentment, which is a mental factor of holding grudges against the previous harmer, not letting go. The third is concealment, which is a mental factor of secretly hiding faults. The term mental factor can also be applied elsewhere. The fourth is vexation, which is caused by wrath, leading to harsh words. The fifth is jealousy, which is inwardly disturbed by the perfections of others. The sixth is miserliness, which is tightly holding onto contaminated objects. The seventh is deceit, which makes faults invisible by transferring them to others. The eighth is cunning, which pretends to have qualities that one does not possess. The ninth is conceit, which is attachment and pride towards one's own possessions, etc. The tenth is malice, which is the desire to cause trouble by thinking of harming others. The eleventh is shamelessness, which is not refraining from faults due to oneself or the Dharma. The twelfth is lack of embarrassment, which is not fearing the faults of others' reproaches. The thirteenth is lethargy, which makes the body and mind dull. The fourteenth is excitement, which makes the mind