Tibetan
་སོ་སོར་ལྔ་ཡོད་འགྱུར་བའམ། །ཡང་ན་ང་གཅིག་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། །ཕུང་པོ་ལྔ་ཡང་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །གནོད་བྱེད་གསུམ་པ་སྤྱིར་ནི་ང་ཙམ་ཞིག །སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཀྱང་། །ངར་འཛིན་དེ་ཡིས་བཟུང་བ་ལྟར་གྱི་ང་། །སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་ན་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི། །སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པར་སོང་བས་དེ་འདྲའི་ངང་། །སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པའི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་དང་། །གཅིག་གམ་ཐ་དད་གཅིག་ན་མི་འཐད་དེ། །སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་ཚེ་འདིའི་ང་རྣམས་ཀྱང་། །ཆ་མེད་གཅིག་འགྱུར་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི །གཞི་མཐུན་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་ཡིན་ན་སྤྱིར་ནི་ང་ཕུང་ཙམ། །ཐ་དད་ཡིན་མོད་དེ་འདྲའི་ང་དེ་ཉིད། །ཆ་དེ་ཀུན་དང་ཐ་དད་དུ་འདོད་ན། །བལྟོས་མེད་ཡན་གར་གནས་པའི་ཐ་དད་དུ། །འགྱུར་བས་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྐྱེ་བ་སྔོན། །དྲན་འགྱུར་སྲིད་པ་ཉིད་དུ་འཐད་མ་ཡིན། །གཞན་ཡང་མ་བྱས་ལས་དང་འཕྲད་པ་དང་། །བྱས་པས་ཆུད་ཟོས་འགྱུར་ཏེ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས། །ང་ཡིས་ལས་བསགས་དེ་འདྲའི་ང་གཞན་གྱིས། །འབྲས་བུ་མྱོང་བར་འདོད་པ་དེ་ཡིས་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་འཇིག་སྲིད་ན། །ཕྱིས་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན་པ་འཐད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིིར་དེ་འདྲའི་ང་དེ་ཕུང་ལྔའི་སྟེང་། །གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པ་མིན་སྙམ་ཡང་ཡང་བསམ། །བཞི་པ་བདེན་པ་འདུ་བྲལ་ངེས་ཚུལ་ནི། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་གཅིག་མིན་ཀྱང་། །ཐ་དད་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན་མི་འཐད་དེ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི། །ཐ་དད་སོང་ཕྱིར་འབྲེལ་མེད་ཐ་དད་པར། །འགྱུར་ཏེ་དཔེར་ན་ཀ་བ་བུམ་པ་བཞིན། །ཕུང་ལྔ་སོ་སོར་བསལ་བའི་ལོགས་ཞིག་ཏུ། །ང་དེ་ཡན་གར་མཐོང་དུ་ཡོད་དགོས་ན། །དེ་ནི་མཐོང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཕུང་པོ་ཚོགས་རྒྱུན་སྟེང་དུ་ངའོ་སྙམ། །བློ་སྐྱེ་ཕུང་པོ་འབྱུང་དང་འཇིག་པའི་ཚེ། །ང་ཡང་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པར་འཇོག་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཕུང་པོ་མཐོང་བས་ང་མཐོང་དང་། །ཕུང་པོ་ན་བས་ང་ཡང་ནའོ་ཞེས། །འཇོག་པའི་ཐ་སྙད་ལེགས་པར་འཐད་པ་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ། །བལྟོས་མེད་བདག་ནི་ཡོད་པ་མིན་སྙམ་བསམ། །གཞན་ཡང་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་འདི་ལྟ་སྟེ། །དཔེར་ན་ཐག་ཁྲའི་སྟེང་དུ་མུན་བབ་པར། །སྦྲུལ་ལོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་དེ་ཡི་ཚེ། །དེ་སྟེང་སྦྲུལ་དེ་བློ་ཡིས་བཏགས་པ་ཙམ། །མ་གཏོགས་ཐག་ཁྲའི་ཚོགས་རྒྱུན་ཡ་གྱལ་སོགས། །གང་ཡང་སྦྲུལ་དུ་ཡོད་པ་མིན་དེ་ལྟར། །ཕུང་པོ་ཚོགས་རྒྱུན་སྟེང་དུ་མ་རིག་པའི། །མུན་པ་བབ་པ
Chinese
或者各自有五种呢？ 或者像我是一个那样， 五蕴也变成一个。 第三个妨害，总的来说只是我。 生灭不相违背， 但执我所执着的我， 如果生灭，自性成立的， 变成了生灭，像那样的我， 生灭的刹那前后， 是一还是异，若是同一不合理， 前后生的今世的我等也， 无分一变，六道众生的， 共同基础存在，因此是过失。 若是他异，总的来说只是我蕴。 虽然是他异，但像那样的我， 如果认为和那些部分都他异， 变成无待，独立存在的他异， 如果那样，以前的生， 变成能忆，存在本身不合理。 另外，和未作之业相遇， 已作的则会浪费，以真实成立的， 我积累业，像那样的其他我， 想要感受果报，因为那样的缘故， 遍及，如果真实成立的灭亡存在， 后来是生就不合理。 因此，像那样的我在五蕴之上， 不是一体成立，反复思考。 第四，真实聚集分离的确定方式是， 如果和蕴等不是一体， 认为是异体吗？不合理， 那样就是自性成立的， 成了他异，变成无关联的他异， 例如柱子和瓶子一样。 在五蕴各自排除的另一边， 我必须独立存在才能看见， 那是不存在的， 在蕴的集合相续上，认为是“我”。 生起念头，蕴产生和灭亡的时候， 我也安立为生灭。 那也是因为看见蕴就看见我， 蕴生病了，我也说我病了， 安立的名称非常合理。 因此，从所依蕴之外， 我认为不存在无待的“我”。 另外，推理的方式是这样， 例如在绳子上，黑暗降临的时候， 认为是蛇的想法产生的时候， 在那上面，蛇只是由心安立， 除了绳子的集合相续的个别等， 任何蛇都不存在，像那样， 在蕴的集合相续上，无明的， 黑暗降临
English
Or are there five separate ones? Or, just as I am one, the five aggregates also become one. The third objection is that, in general, it is just 'I'. Although arising and ceasing are not contradictory, the 'I' as grasped by the clinging to 'I', if it arises and ceases, then the self-established arising and ceasing has occurred, so in that state of 'I', the moments before and after arising and ceasing, are they one or different? If one, it is unreasonable, as the 'I' of past and future lives in this life also, would indivisibly transform into one, and the six realms of beings would have a common basis, hence it is a fault. If different, in general, it is just the 'I' and the aggregates. Although they are different, if that very 'I' is considered different from all those parts, it becomes an independent, unrelated difference, so if that is the case, the previous birth becoming memorable, existence itself is not reasonable. Furthermore, one would encounter uncreated karma, and what has been done would be wasted, because the truly established 'I' accumulated karma, and another such 'I' wants to experience the result, because of that reason, it pervades, and if the truly established cessation exists, then it is not reasonable for there to be a later birth. Therefore, I repeatedly contemplate that such an 'I' is not established as one on top of the five aggregates. Fourth, the way to ascertain the truth of aggregation and separation is: If it is not one with the aggregates, is it considered different? It is not reasonable, for then it would be self-established, and having become different, it becomes an unrelated difference, like a pillar and a vase. On one side, having separately eliminated the five aggregates, that 'I' must independently exist to be seen, but it is not seen to exist, On the collection of aggregates, one thinks, "It is I." The thought arises, and at the time of the arising and ceasing of the aggregates, I also posit arising and ceasing. That is also because seeing the aggregates is seeing 'I', and when the aggregates are sick, I also say, "I am sick," the term used is perfectly reasonable. Therefore, other than the basis of designation, the aggregates, I think there is no independent 'I'. Furthermore, the mode of reasoning is as follows: For example, when darkness falls on a rope, at the time when the thought of it being a snake arises, on that, the snake is merely imputed by the mind, except for the individual parts of the collection of ropes, no snake exists, like that, on the collection of aggregates, the darkness of ignorance falls.
Tibetan
ར་བདག་ཏུ་འཁྲུལ་པའི་བློ། །སྐྱེ་ལ་དེ་ཚེ་ཕུང་པོའི་སྟེང་དུ་བདག །བཏགས་ཙམ་མ་གཏོགས་ཕུང་པོའི་ཚོགས་རྒྱུན་དང་། །ཡ་གྱལ་གང་ཡང་བདག་མིན་དེ་ལས་ཀྱང་། །དོན་གཞན་ཡན་གར་བདག་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར། །རང་དབང་ཐུབ་པའི་བདག་མེད་སྙམ་དུ་བསམ། །གཞན་ཡང་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས་གསུང་ལྟར། །སྐྱེས་བུ་ས་མིན་ཆུ་མིན་མེ་ཁམས་མིན། །རླུང་མིན་ནམ་མཁའ་མ་ཡིན་རྣམ་ཤེས་མིན། །འདུས་ཙམ་མ་ཡིན་ཕུང་ལས་དོན་གཞན་མིན། །འཇུག་པར་གསུང་བཞིན་ཕུང་དང་གཅིག་མ་ཡིན། །ཕུང་དང་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཀྱང་མིན་ཏེ། །རི་ལ་ཤིང་ལྟར་ཕུང་པོའི་རྟེན་དུ་དང་། །ནགས་ན་སྟག་བཞིན་ཕུང་པོར་བརྟེན་ནས་མིན། །རང་གི་ནོར་བཞིན་ངོ་བོ་ཐ་དད་དང་། །རྣ་བ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་ཡང་། །བདེན་པར་ཡོད་མིན་ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་དང་། །དབྱིབས་ཀྱང་བདག་ཏུ་འཐད་པ་ཉིད་མིན་ཏེ། །དཔེར་ན་ཤིང་རྟ་རང་གི་ཡན་ལག་སྟེང་། །རྣམ་བདུན་རིགས་པས་བཙལ་ན་མི་རྙེད་བཞིན། །དེ་ལྟར་དཔྱད་པས་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས། །བཟུང་བ་ལྟར་གྱི་ང་མེད་ངེས་པ་ན། །དབུ་མའི་ལྟ་བ་རྙེད་པ་ཡིན་ཞེས་གསུང་། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ། རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་མང་ཡང་མདོར་བསྡུ་ན། །རང་གི་ལུས་འདིར་དམིགས་པའི་ངར་འཛིན་གྱི། །བློ་དེས་ལུས་འདི་གདགས་གཞི་ཡན་ལག་གི །ཚོགས་པའི་སྟེང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་པར། །ཡན་ལག་ལྔ་སྟེང་ལུས་ཞིག་ཚུགས་སེ་རུ། །གྲུབ་པར་སྣང་ཞིང་སྣང་བ་ལྟར་འཛིན་པ། །རང་ལུས་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་འཛིན་ཚུལ་ཏེ། །དེ་འདྲའི་ལུས་དེ་ཡན་ལག་ལྔ་ཡི་སྟེང་། །གཅིག་གམ་ཐ་དད་གཅིག་ན་མི་འཐད་དེ། །གང་ཕྱིིར་ལུས་དང་ཡན་ལག་དབྱེར་མེད་དུ། །གཅིག་འགྱུར་སྔ་ཕྱི་བར་གྱི་ལུས་རྣམས་དང་། །ཡན་ལག་ཀུན་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར། །ཡན་ལག་ཅན་དང་ཡན་ལག་གཅིག་འགྱུར་བས། །ཆ་དང་ཆ་ཅན་བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་དང་། །གཅད་བྱ་གཅོད་བྱེད་ཀུན་ཀྱང་གཅིག་འགྱུར་ཕྱིར། །བྱ་བྱེད་ལས་རྣམས་གཅིག་ཏུ་ཐལ་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་ནམ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡན་ལག་ཚོགས་དང་གཅིག་མིན་ཀྱང་། །ཡན་ལག་རེ་རེ་བ་དང་གཅིག་སྙམ་ན། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཡན་ལག་ལྔ་ཡོད་ལྟར། །ལུས་ཀྱང་ཚང་བ་ལྔ་རུ་ཐལ་བ་འམ། །ཡང་ན་ལུས་གཅིག་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། །ཡན་ལག་ལྔ་ཡང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པ་མིན་སྙམ་བསམ། །གལ་ཏེ་ཡན་ལག་རྣམས་དང་ཐ་དད་པར། །གྲུབ་སྙམ་སེམས་ན་སྤྱིར་ནི་ལུས་ཉིད་དང་། །ཡན་ལག་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཐ་དད་ཀྱང་། །ངར་འཛིན་དེ་ཡིས་
Chinese
将我执误认为真实的意识，产生时，就在蕴之上，仅是安立一个“我”而已，除了蕴的集合相续和各个部分都不是我之外，也没有其他不同的“我”存在，因此，应当思维没有能够自主的“我”。此外，如《宝鬘论》中所说：士夫非地，非水，非火界，非风，非空，非识，非仅是积聚，亦非蕴之外的异体。如经中所说，与蕴非一，与蕴的体性也非他，如山上之树般作为蕴的所依，又不像森林中的老虎般依赖于蕴。不像自己的财物般体性各异，也不像耳朵般体性相同，不是真实存在，蕴的集合和形状也不是“我”的合理依据，例如，如同车子在自己的支分上，以七相推理去寻找也无法找到一样。如此通过观察，当确定了由俱生我执所执著的“我”不存在时，就被称为获得了中观的见解。在修习法无我时，虽然有许多种理性的方式，但简而言之，就是针对自己的身体所产生的我执，认为这个身体不仅仅是在作为安立基础的支分集合上安立的，而是认为在五蕴之上，身体像一个坚实的整体一样成立，并且按照所显现的方式去执著，这就是执著自身真实成立的方式。这样的身体在五蕴之上，是一体还是他体呢？如果是一体，那是不合理的，因为身体和支分无差别地成为一体，过去、现在、未来的身体以及所有的支分也都会成为一体。由于有支和支分变成一体，部分和整体，能见和所见，能割和所割也都会变成一体。如果能作和所作变成一体，那无论如何也是不合理的。如果认为与支分集合不是一体，而是与每一个支分是一体，那么就像有五个支分一样，身体也会变成五个部分，或者像身体是一个一样，五个支分也会变成一个。因此，不应认为是一体成立。如果认为与各个支分是他体而成立，那么通常身体本身和支分仅仅是名言上的差别，但那个我执
English
The mind that mistakes self as real, when it arises, it is just an imputation on the aggregates. Other than the collection and continuity of the aggregates, and the individual parts not being self, there is also no other different self. Therefore, one should think that there is no self that can be independent. Furthermore, as stated in the Ratnavali: The person is not earth, not water, not fire element, not wind, not space, not consciousness, not just an accumulation, nor a different entity from the aggregates. As stated in the sutra, it is not one with the aggregates, nor is it different in nature from the aggregates, like a tree on a mountain as the support of the aggregates, and not like a tiger in a forest relying on the aggregates. Not like one's own wealth being different in nature, nor like the ear being the same in nature, it is not truly existent, the collection and shape of the aggregates are also not a reasonable basis for self, for example, just as a chariot on its own limbs, if searched with the sevenfold reasoning, cannot be found. Thus, through examination, when it is certain that the self grasped by the innate self-grasping does not exist, it is said to have attained the view of Madhyamaka. When practicing the selflessness of phenomena, although there are many rational ways, in short, it is the self-grasping that arises towards one's own body, thinking that this body is not merely imputed on the collection of limbs that serve as the basis of imputation, but rather thinking that on the five aggregates, the body is established like a solid whole, and grasping according to the way it appears, this is the way of grasping that the self is truly established. Is such a body on the five aggregates one or different? If it is one, it is unreasonable, because the body and the limbs become undifferentiatedly one, the past, present, and future bodies, and all the limbs will also become one. Since the possessor of limbs and the limbs become one, the part and the whole, the seer and the seen, the cutter and the cut will also become one. If the agent and the action become one, then it is never reasonable. If one thinks that it is not one with the collection of limbs, but one with each individual limb, then just as there are five limbs, the body will also become five parts, or just as the body is one, the five limbs will also become one. Therefore, one should not think that it is established as one. If one thinks that it is established as different from the various limbs, then generally the body itself and the limbs are merely different in name, but that self-grasping