Tibetan
ར་བསལ་བ་ན་ཆུར་འཛིན་པའི་བློ་འདོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིར་ཀུན་རྫོབ་ནི་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་ཅི་རིགས་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ཁྱོད་དེའི་ངོ་བོར་བདེན་པས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཞེས་བཞག་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་ཚད་ཡོད་དེ། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་དེ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་བདེན་པ་ཆོས་ཅན་ཁྱོད་ཀྱིས་མཚན་ཉིད་ལ་ཡོད་དེ། སྔ་མ་ལས་གཞན་བཅོམ་བསལ་གང་རུང་གིས་དེར་འཛིན་པའི་བློ་མི་འདོར་བའི་ཆོས་དེ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མཚན་གཞི་ནི། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་འདུ་ཤེས་སོགས་སེམས་སེམས་བྱུང་རང་རྐྱ་བ་རྣམས་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་གཞིག་བྱས་ཀྱང་གཟུགས་ཚོར་སོགས་ཀྱི་བློ་མི་འདོར་བའི་ཕྱིར། གཟུགས་ཚོར་སོགས་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དོན་དམ་པ་ནི་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ། དེའི་ཡུལ་གྱི་དོན་དུ་ཡོད་ཅིང་བདེན་པས་དེ་ལྟར་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལམ་སྒོམ་ཚུལ་ལ། ལམ་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མདོར་བསྟན་པ་དང་། ལམ་སྒོམ་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཚུལ་གནས་ཐོབ་དང་བསམ་ལྡན་པས། །བསྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར། །ཐོས་སོགས་ལས་བྱུང་བློ་རྣམས་ནི། །མིང་དག་གཉིས་ཀ་དོན་ཡུལ་ཅན། །ཅེས་བྱུང་། བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ལམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བཞི་ཡོད་དེ། དང་པོ་ཁོ་ནར་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་དགོས། དེ་ནས་བདེན་པ་མཐོང་བ་དང་མཐུན་པའི་ཐོས་པ་དང་། དེ་ནས་དེའི་དོན་ལ་བསམ་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐོས་པ་དང་སོགས་པས་བསམ་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་བློ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། སོ་སོའི་ངོ་བོ་བཞག་ཏུ་ཡོད་དེ། གཞུང་དེའི་མིང་ཙམ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཐོས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་དང་། དེའི་མིང་དང་དོན་གཉིས་ཀ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་དེ་བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་དང་། དོན་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱི་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་རབ་དེ་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཏུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་བྱེ་སྨྲའི་ལུགས་ཡིན་ལ། སློབ་དཔོན་རང་ལུགས་ཡོད་དེ། ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་ཚད་མ་ལས་དང་པོར་སྐྱེས་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཐོས་བྱུང་དང་། དེ་ནས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་དེ་བསམ་བྱུང་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞི་གནས་ཡན་ཆད་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་རབ་དེ་བསྒོམས་བྱུང་དུ་བཞེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ལ
Chinese
为了去除认为它是水的错觉。 这两者（世俗谛和胜义谛）被称为世俗谛，这里世俗是指名言的，可以是正确的或错误的知识。因为你以它的自性为真实，所以被称为世俗谛。在世俗中，成立的量是存在的，因为在名言中存在的就是它。胜义谛，你具有这样的定义：对于任何通过破坏或分离等方式，都不会舍弃对它的执着的法，那就是它。例如，色、受、想等心和心所的自性法，是胜义谛，因为即使破坏了，也不会舍弃对色、受等的执着。色、受等被称为胜义谛，胜义谛是圣者的智慧，为了它的对境的意义而存在且真实，所以这样说。第三，关于修道的方法，从进入道的方法上简略地说明，以及从修道的方法上详细地解释，分为两种。第一种是：具有安住于戒律的资格和具有思考能力的人，应该精进地修习禅定。从听闻等产生的智慧，其名称和意义都是对境。意思是说，证悟真理的道，具有四种进入的方式的差别：首先必须安住于戒律；然后是与见真理相符的听闻；然后是具有思考其意义的能力；然后是精进地修习禅定。听闻等产生的智慧，各自的自性是可以确立的，仅仅缘于经文名称的智慧是听闻慧，缘于经文的名称和意义两者的智慧是思惟慧，仅仅缘于意义，并且是高度外向的对境的智慧是修所成慧。这是有部宗的观点。论师有自己的观点，从可信的量论证中首先产生的智慧是听闻慧，然后从考察和分析中产生的智慧是思惟慧，从禅定寂止以上产生的智慧被认为是修所成慧。第二，关于...
English
In order to abandon the thought of perceiving it as water. These two (conventional truth and ultimate truth) are called conventional truth, where "conventional" refers to nominal knowledge, which can be either correct or incorrect. Because you are true in its nature, it is called conventional truth. The measure of establishment exists in the conventional, because what exists in name is it. Ultimate truth, you have the definition: for any dharma that does not abandon the mind that grasps it through destruction or separation, etc., that is it. For example, forms, feelings, perceptions, etc., the self-natured dharmas of mind and mental factors, are ultimate truth, because even if destroyed, the grasping of forms, feelings, etc., will not be abandoned. Forms, feelings, etc., are called ultimate truth, ultimate truth is the wisdom of the noble ones, and it exists and is true for the sake of the meaning of its object, so it is said in this way. Third, regarding the method of cultivating the path, there are two parts: a brief explanation from the perspective of entering the path, and a detailed explanation from the perspective of cultivating the path. The first is: One who has the qualification to abide in discipline and has the ability to contemplate should diligently engage in meditation. The wisdom arising from hearing, etc., has both name and meaning as its object. It means that the path of realizing truth has four distinctions in the way of entering: first, one must abide in discipline; then, hearing that accords with seeing the truth; then, having the ability to contemplate its meaning; and then, diligently engaging in meditation. The wisdom arising from hearing, etc., each of their natures can be established: the wisdom that only focuses on the name of the scripture is the wisdom of hearing, the wisdom that focuses on both the name and meaning of the scripture is the wisdom of contemplation, and the wisdom that only focuses on the meaning and is highly outward-oriented is the wisdom of meditation. This is the view of the Vaibhashika school. The teacher has his own view: the wisdom that first arises from a reliable source of valid cognition is the wisdom of hearing, then the wisdom that arises from examination and analysis is the wisdom of contemplation, and the wisdom that arises from meditation, up to tranquility, is considered the wisdom of meditation. Second, regarding...
Tibetan
མ་སྒོམ་པའི་གང་ཟག །སྒོམ་པའི་ཚུལ་དང་གཉིས། དང་པོ་ལ། གང་ཟག་གི་ངོ་བོ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བཅས་པ། དེ་ལ་ལྡན་པའི་ཡོན་ཏན། དེ་རིགས་སུ་འཇོག་ཚུལ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། བསྲིང་གཉིས་དང་ལྡན་ཆོག་ཤེས་དང་། །འདོད་ཆེན་ཅན་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །རྙེད་ལ་ཡང་སྲེད་ཆོག་མི་ཤེས། །མ་རྙེད་ལ་འདོད་འདོད་ཆེན་ཅན། །ཞེས་བྱུང་། །སྒོམ་ལ་བརྩོན་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྒོམ་པ་རྫོགས་པའི་ཐབས་གཉིས་ཡོད་དེ། འདུ་འཛིན་ཐག་བསྲིང་ནས་གཅིག་པུར་གནས་པ་དང་། མི་དགེ་བའི་རྣམ་རྟོག་ཐག་བསྲིང་བ་གཉིས་དང་ལྡན་ན་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་འདོད་ཆུང་ཆོག་ཤེས་དང་ལྡན་པ་ལ་སླ་ཞིང་། གང་ཟག་གང་ལ་དཀའ་བ་ཡོད་དེ། འདོད་ཆེན་ཅན་ལ་དཀའ་ཞིང་སླ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མངོན་པ་བ་ན་རེ། ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང་འདོད་ཆེན་ཅན་གྱིི་ངོ་བོ་ཡོད་དེ། རྙེད་པ་གང་གྲུབ་ཀྱིས་མི་ཆོག་པར་བཟང་པོ་ཡང་ཡང་འདོད་ཅིང་སྲེད་པ་ནི་ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང་། མ་རྙེད་པ་ངག་ལ་གདུང་ཞིང་འདོད་པ་ཆེ་བ་ནི་འདོད་ཆེན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར། སློབ་དཔོན་ན་རེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། བཟང་པོ་དང་མང་པོ་མ་རྙེད་ན་ཡིད་མི་བདེ་བ་ནི་ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང་། དེ་ལྟ་བུ་མ་རྙེད་པས་དེ་ལ་འདོད་ཞེན་ཆེ་བ་ནི་འདོད་ཆེན་ཅན་ཡིན་པར་གསུང་། གཉིས་པ་ནི། བཟློག་པ་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་དག །དེ་གཉིས་ཁམས་གསུམ་གཏོགས་དྲི་མེད། །ཅེས་བྱུང་། དེ་ལས་བཟློག་པ་འདོད་ཆུང་ཆོག་ཤེས་དག་ཆོས་ཅན། བཟློག་ཟླ་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་དངོས་སུ་འཇོམས་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཁམས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པ་རེ་དང་དྲི་མེད་འཕགས་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་རེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་རིགས་སུ་འཇོག་ཚུལ་ནི། མ་ཆགས་འཕགས་རིགས་དེ་དག་ལས། །གསུམ་ནི་ཆོག་ཤེས་བདག་ཉིད་དོ། །གསུམ་གྱིས་ཚུལ་བསྟན་ཐ་མའི་ལས། །བདག་གི་བདག་འཛིན་དངོས་འདོད་པ། །དེ་ཡི་དུས་དང་གཏན་ཞིའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱུང་། འདོད་ཆུང་ཆོག་ཤེས་གཉིས་ཆོས་ཅན། །མ་ཆགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆགས་པའི་འགལ་ཟླ་སྟེ་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཆགས་པ་ཆོས་ཅན། འཕགས་པའི་རིགས་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་དང་དེའི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་བའི་གཞི་ཡིན་པས་ན་རིགས་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་གོས་ངན་ངོན་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བསོད་སྙོམས་དང་། གནས་མལ་ངན་ངོན་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་པ་དང་། སྤོང་བ་དང་སྒོམ་པ་ལ་དགའ་བའི་འཕགས་རིགས་བཞི་མདོ་ལས་གསུངས་པ་དེ་དག་ལས་དང
Chinese
未修之人。修习之方式有二。初者，具有不合之品格之人，彼所具之功德，以及彼等安立之方式，共有三者。初者为：具足二舍及知足，非为贪欲者。于所得亦贪，不知足。于未得，则欲，欲甚者。如是说。勤于修习之人，汝有二种圆满修习之方便，即远离愦闹而独处，以及舍弃不善分别念，若具足此二者，则能圆满。此二者对于少欲知足者而言容易，对于何种人而言困难？对于贪欲者而言困难，而非容易。经部师云：不知足与贪欲者之体性为，对于所得之物，不满足，而屡屡欲求更好者，并贪恋之，此为不知足。对于未得之物，口中常念，且贪欲甚大者，是为贪欲者。论师云：此二者有差别，若未得美好与众多之物，则心不悦者，是不知足。如是，未得彼等，而对此等贪执甚大者，是为贪欲者。二者为：彼之对治即是善。此二者属于三界，无垢。如是说。与此相反，少欲知足者，汝乃彼之对治，此二者是直接摧毁者。此二者，汝有二者，一者属于三界，一者为无垢圣道所摄。三者，安立为种姓之方式为：不染污圣种彼等中，三者乃知足之自性。以三者开示末世之行径，对于我之我执，真实欲求，为彼之时与究竟寂灭之故。如是说。少欲知足二者，汝是不染污，乃是贪欲之对立面，是故为对治。不染污者，乃是圣者之种姓，乃是生起圣者及其诸法之基础，故称为种姓，以粗劣之法衣知足，如是，以粗劣之乞食，以及粗劣之住所知足，以及于舍弃与修习欢喜之四圣种，经中如是宣说，其中
English
Those who do not meditate. There are two ways of meditating. Firstly, there are three aspects: the nature of the person with incompatible qualities, the virtues they possess, and the way they are classified. The first is: Endowed with two separations and contentment, not for the greedy. Also greedy for what is obtained, not knowing contentment. For the unobtained, desire, great desire. It is said. A person who strives for meditation, you have two ways to perfect meditation: to stay alone by separating from busyness, and to separate from non-virtuous thoughts. If you have these two, you will become perfect. These two are easy for those who are content with little desire, but for whom is it difficult? It is difficult for the greedy and not easy. The Abhidharma says: The nature of not knowing contentment and being greedy is that one is not satisfied with whatever one obtains, but repeatedly desires better and is greedy, which is not knowing contentment. Not obtaining what one desires and having great desire is being greedy. The teacher says: There is a difference between the two. If one is unhappy if one does not obtain good and many things, it is not knowing contentment. Likewise, not obtaining them and having great desire for them is said to be greedy. The second is: The antidote to that is good. These two belong to the three realms, without defilement. It is said. In contrast, those who are content with little desire, you are the antidote to that, these two are direct destroyers. These two, you have two: one belonging to the three realms and one included in the undefiled noble path. The third way of classifying into lineages is: Among those undefiled noble lineages, three are the nature of contentment. The three show the behavior of the last age, for the sake of my ego-grasping, truly desiring, for the sake of its time and ultimate peace. It is said. The two, content with little desire, are undefiled, because they are the opposite of attachment, therefore they are the antidote. The undefiled is the lineage of the noble, because it is the basis for the birth of the noble and its dharmas, therefore it is called lineage, being content with just a poor Dharma garment, likewise, being content with poor alms and poor dwelling, and the four noble lineages who rejoice in renunciation and meditation are taught in the sutras, among which