Tibetan
འདི་དང་འདི། །འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ། །དགོངས་གཞི་གང་ལ་དགོངས་གྱུར་བའི། །ཚུལ་དེ་རྟོགས་དཀའ་ཇི་ལྟར་ཡང་། །ད་ལྟའི་གང་ཟག་དག་ལ་ནི། །ཇི་བཞིན་འབྱུང་བའི་ངེས་པ་མེད། །མདོར་ན་དལ་རྟེན་ཐོབ་དུས་འདིར། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལམ་སྤྱི་དང་། །བླ་མེད་ལམ་དུ་འཇུག་བྱ་ཞིང་། །གསང་བདེ་འཇིགས་གསུམ་ལ་སོགས་པ། །གང་ལ་དགའ་བ་དེ་ལ་འབད། །འོན་ཀྱང་རྗེ་ཡི་དགོངས་པ་ནི། །གསང་བདེ་འཇིགས་གསུམ་འབྲེེལ་བར་ནི། །ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །ལྷག་པའི་ལྷ་མཆོག་དུ་མ་ཡིས། །བྱིན་གྱིས་རློབ་དང་རྗེས་འཛིན་པའི། །རྟེན་འབྲེལ་ཡོད་པས་གནད་དུ་ཆེ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གཙོར་གྱུར་པའི། །ལྷ་མཆོག་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །མཚན་ཙམ་བཟུང་བས་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ། །སྦྱོང་ན་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམས་ལྟ་ཅི། །སྐྱེ་བ་བརྒྱ་ཕྲག་དག་ཏུ་ཡང་། །མིང་ཙམ་ཐོས་པར་དཀའ་གྱུར་ན། །ཐོས་བསམ་སྒོམ་པས་འཇུག་བྱེད་པ། །སྐལ་པར་ལྡན་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། །དེ་ཕྱིར་དགག་བྱ་དགོས་པ་ནི། །གཉིས་ལས་དགོས་པ་དོན་གཉེར་བ། །མཆོག་ཏུ་བཟུང་བྱ་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག །རྟོགས་པའི་བློ་ངན་ལམ་མི་འཇུག །གཞན་དུ་མདོ་དང་རྒྱུད་སྡེ་ལས། །གསུངས་པ་ཇི་བཞིན་ལག་ལེན་དུ། །མི་ཁེལ་མཐོང་ནས་འདོར་བྱེད་ན། །རབ་བྱུང་བྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། །ཐམས་ཅད་སྔོན་གྱི་དུས་ལྟ་བུར། །མི་འབྱུང་ཀུན་ཀྱང་འདོར་དགོས་པར། །ཐལ་ཕྱིར་བསྟན་ལའང་འཇུག་དཀའ་བས། །ཀུན་ལ་ལོག་ལྟའི་སྐུར་འདེབས་ཀྱིས། །ཐར་མེད་ངན་སོང་ཅིས་མི་འཕེན། །མཁས་པས་བསྟན་ལ་ལུང་རིགས་ཀྱིས། །བྱི་དོར་དག་ཐེར་བྱེད་པའི་ཚེ། །དགོས་པའི་དབང་གིས་གསུངས་པ་ནི། །དགོངས་པ་ཅན་ཏེ་བརྟག་བྱའི་གནས། །དེང་དུས་གསང་སྔགས་བསྟན་པ་དང་། །དམ་རྫས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟེན། །ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་མཐར་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། །གསང་དང་མི་གསང་དབྱེ་བ་ནི། །མཐའ་གཅིག་ཏུ་ནི་ངེས་པ་རུ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྒྲུབ་མི་ནུས། །དེ་ཕྱིར་དུས་དང་གནས་སྐབས་དང་། །བསྟུན་པའི་ཆོས་ལུགས་ཤེས་བྱ་སྟེ། །སྔོན་དང་ད་ལྟ་མ་འོངས་པའི། །བྱ་བྱེད་གཅིག་ཏུ་འོངས་དགོས་པར། །འདོད་ལ་འཐད་པ་ག་ལ་ཡོད། །ཐུབ་དབང་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཉིད་ཀྱིས། །འདས་དང་ད་ལྟ་མ་འོངས་པའི། །གདུལ་བྱའི་མཆོག་དམན་མ་གཟིགས་པར། །གསང་སྔགས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། །པཎ་གྲུབ་རྣམས་དང་འཇམ་དབྱངས་དང་། །རྗེས་ཀྱང་མ་འོངས་མ་མཁྱེན་མིན། །སྔོན་ཚེ་དགྲ་བཅོམ་གྲུབ་ཆེན་སོགས། །མང་བྱོན་ད་ལྟ་སྲིད་མཐའ་ཙམ། །གྱུར་འདི་དུས་ཀྱི་དབང་
Chinese
此与彼，说将成办之事，以何密意而说耶，此理甚难解，然于今之补特伽罗，不决定如是而生。总之，于此闲暇人身之时，应入金刚乘之总道，及无上道，于胜乐、密集、怖畏金刚等，随喜何者而勤修之。然宗喀巴之密意，乃关联胜乐、密集、怖畏金刚三者而修持，以众多增上神祇，加持与摄受之缘起故，至为重要。诸佛之主尊，此等一切神祇之，仅持名号亦能净除恶趣之因，况瑜伽之修习耶。于百千生中，仅闻其名亦难得，闻思修而趣入者，具足善缘者更何用说。是故，应遮止者，于二者中，应寻求具义者，应执持为殊胜，仅略微，了知之恶慧不能入道。否则，若见经与续部中所说，不能如实地实行，而舍弃之，则从出家以来，一切如同昔日之时，一切不生者亦应舍弃，以有此过故，亦难入于教法，以对一切作邪见之诽谤，岂不掷向无解脱之恶趣耶。智者以教法以教理，作精勤清净之时，以必要之故所说者，乃是有密意者，是应观察之处。现今密咒教法与，誓物身语意之所依，以一切周遍各方故，秘密与非秘密之差别，于一处乃是决定者，佛亦不能成办。是故，应知顺应时与处之法制，昔日与现今未来之，所作所为必须一致，欲求此理有何道理耶。能王金刚持自身，于过去现在未来之，所化之胜劣不观待，而宣说密咒并非如是，班智达与成就者等，及文殊与，宗喀巴亦非不知未来。昔日阿罗汉大成就者等，多有涌现，现今仅至边地，成此乃时势所趋。
English
This and that, it is said that things will be accomplished, with what intention was it said? This principle is very difficult to understand, but for the present individuals, it is not certain that it will arise in this way. In short, at this time of obtaining leisure and endowment, one should enter the general path of Vajrayana, and the unsurpassed path, and diligently practice whatever one is pleased with, such as Samvara, Guhyasamaja, and Vajrabhairava. However, Tsongkhapa's intention is to practice in connection with Samvara, Guhyasamaja, and Vajrabhairava, because of the auspicious connection of blessings and acceptance by many supreme deities, it is very important. The chief of all Buddhas, just holding the names of all these deities can purify the cause of bad destinies, let alone the practice of yoga. In hundreds of thousands of lifetimes, it is difficult to even hear their names, let alone those who enter through hearing, thinking, and meditating, what need is there to mention those who are endowed with good fortune? Therefore, what should be rejected is, among the two, one should seek the meaningful, one should hold it as supreme, only slightly, the evil wisdom of understanding cannot enter the path. Otherwise, if one sees what is said in the sutras and tantras, and abandons it because it cannot be practiced as it is, then from the time of ordination onwards, everything is like the old days, and everything that does not arise should also be abandoned, because of this fault, it is also difficult to enter the Dharma, by slandering everything with wrong views, wouldn't it throw one into the bad destinies without liberation? When wise people diligently purify the teachings with reason and scripture, what is said for the sake of necessity is intentional, and it is a place to be examined. Nowadays, the secret mantra teachings and, the supports of the vows of body, speech, and mind, because everything pervades all directions, the difference between secret and non-secret, in one place is the determiner, even the Buddha cannot accomplish it. Therefore, one should know the legal system that adapts to time and place, the past, present, and future, what is done must be consistent, what reason is there to desire this? The King of Sages, Vajradhara himself, in the past, present, and future, without considering the superior or inferior of those to be tamed, the secret mantra was not spoken in this way, the Panditas and Siddhas, and Manjushri and, Tsongkhapa also did not not know the future. In the past, Arhats and great accomplished ones, etc., appeared in large numbers, now only to the border areas, this becoming is due to the power of the times.
Tibetan
ལས་ཏེ། །དེས་ན་གཞན་དུ་བསམ་མི་བྱ། །སྤྱིར་ནི་ངན་སོང་ལས་ཐར་ཕྱིར། །སྟོབས་བཞིའི་བཤགས་སྡོམ་བྱེད་པ་སྟེ། །སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་འཕགས་ཚོགས་ཀྱི། །མཚན་ནས་གུས་པས་བརྗོད་པ་དང་། །གཟུངས་སྔགས་ཁྱད་ཅན་རྣམས་འདོན་ཅིང་། །བདག་མེད་དོན་ལ་དཔྱད་པར་རིགས། །འཁོར་བ་ལས་ཀྱང་གྲོལ་བའི་ཐབས། །དེ་རྣམས་འགྱུར་མོད་ཁྱད་པར་དུ། །བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ནི། །གྲོལ་བྱེད་ལམ་མཆོག་དངོས་ཉིད་དུ། །བཤད་ཕྱིར་ཐར་འདོད་ངེས་འབྱུང་ཀྱང་། །སྨིན་བྱེད་ལམ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ནི། །ཐར་འདོད་ཀུན་གྱིས་བསམ་བྱ་སྟེ། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ། །མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སྟོང་པ་དང་། །བདག་མེད་ཉིད་དུ་རབ་བཤད་དེ། །སྐྱེ་འཇིག་ཕྱིར་ན་མི་རྟག་དང་། །སྡུག་བདེན་ཉིད་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །དོན་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་དང་། །རང་གི་ངོ་བོ་བདག་མེད་བསམ། །སྲེད་སོགས་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ནི། །སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ཕྱིར་རྒྱུ་ཡིན་ལ། །སྡུག་བསྔལ་རྣམས་འབྱུང་ཀུན་འབྱུང་སྟེ། །སྡུག་བསྔལ་རབ་སྐྱེ་རབ་སྐྱེ་དང་། །སྡུག་བསྔལ་རྐྱེན་བྱེད་རྐྱེན་དུ་བརྗོད། །སྡུག་བསྔལ་འགག་ཕྱིར་འགོག་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་ཞི་ཕྱིར་ཞི་བ་དང་། །གྱ་ནོམ་ངེས་འབྱུང་ཞེས་སུའང་བརྗོད། །ཐར་པར་བགྲོད་བྱེད་ལམ་ཉིད་དེ། །ཚུལ་བཞིན་སྒྲུབ་བྱེད་སྒྲུབ་པ་དང་། །གཉེན་པོ་ཡིན་ཕྱིར་རིག་པ་སྟེ། །ངེས་འབྱིན་ཞེས་ཀྱང་རབ་ཏུ་བརྗོད། །འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་ཅིང་། །ཟག་བཅས་ཐམས་ཅད་སྡུག་བདེན་ཏེ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དང་། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཞི་བར་བསམ། །དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་ཞེས་བྱ། །དོན་རིགས་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་རྣམས། །ཞལ་འདོན་བྱེད་པ་མཆོག་ཡིན་མོད། །ངེས་འབྱུང་བྱམས་པ་སྙིང་རྗེ་དང་། །བྱང་སེམས་བདག་མེད་ལྟ་བ་དང་། །བསླབ་གསུམ་རིམ་གཉིས་ལམ་དག་ལ། །བསླབ་ལ་བརྩོན་པ་ཆེས་མཆོག་སྟེ། །གཞན་དུ་ཆོས་འདོན་པ་རུ་འགྱུར། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་ཐར་འདོད་ལ། །དབེན་གནས་མཆོག་ཏུ་གསུངས་མོད་ཀྱང་། །དེ་ནི་རྣམ་གཡེང་མི་ཆེ་བར། །ཉམས་ལེན་འབད་ལ་དགོངས་པ་སྟེ། །གཞན་དུ་རི་དྭགས་དུ་མ་དང་། །བྱ་བྱིས་འབུ་སྲིན་མང་པོ་ཡང་། །དབེན་པར་རི་ཁྲོད་མི་གནས་སམ། ཁྱད་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ། །ནང་གི་དབེན་པ་མཆོག་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡང་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་དང་། །བྲལ་ནས་གཞན་དོན་གཙོར་སེམས་པ། །ནང་གི་དབེན་པ་མཆོག་ཏུ་བཤད། །རང་དོན་ཁོ་ན་ཡིད་བྱེད་བཞིན། །དབེན་པར་ལོ་ནི་བྱེ་བ་བརྒྱར
Chinese
是故不应作他想。总的来说，为了从恶趣中解脱，要行四力忏悔和受戒。恭敬地称念诸佛菩萨圣众的名号，念诵殊胜的陀罗尼和真言，理应思维无我的意义。这也是从轮回中解脱的方法。这些方法虽然会变化，但特别的是，证悟无我的见解，是解脱的最殊胜的真实道。因此，即使有了解脱的意愿和出离心，也会转变为成熟之道。无常等十六种行相，是所有希求解脱者都应思维的。五取蕴，被善妙地宣说为无常、痛苦、空性和无我。因为有生灭，所以是无常；因为是痛苦的真相，所以是痛苦。因为空无其他的意义，并且自己的本体是无我，所以要这样思维。贪欲等一切烦恼，因为产生痛苦，所以是因。痛苦的产生就是集谛，痛苦的不断产生就是生，痛苦的助缘被称为缘。痛苦的止息就是灭谛，因为那本身是寂静，所以是寂静，也被称为殊胜的出离。通往解脱的道路就是道谛，如理作意就是修行，因为是对治品，所以是智慧，也被称为出离。一切有为法都是无常的，一切有漏法都是痛苦的真相，一切法都是无我的，涅槃被认为是寂静的。这被称为法的总纲。思维经论的意义是最好的，但对于出离心、慈爱、悲心，以及菩提心、无我见，和三学、二次第道等，努力修学是最殊胜的，否则就变成了念诵经文。佛陀亲自对希求解脱者说，寂静处是最好的，但这是指不散乱，努力修持。否则，许多野兽、鸟类、昆虫等，难道不是住在寂静的山林中吗？特别是对于菩萨来说，内心的寂静是最好的，也就是舍弃自利的想法，主要想着利他，这被称为最殊胜的内心寂静。如果只想着自己的利益，即使在寂静处住上亿万年
English
Therefore, one should not think otherwise. In general, in order to be liberated from the lower realms, one should perform the confession and vows of the four powers. Reverently reciting the names of the Buddhas, Bodhisattvas, and the Noble Assembly, reciting special dharanis and mantras, one should contemplate the meaning of selflessness. These are also methods for liberation from samsara. Although these methods may change, especially the view of realizing selflessness is said to be the most supreme and actual path to liberation. Therefore, even if one has the desire for liberation and renunciation, it will transform into a path of maturation. The sixteen aspects, such as impermanence, are to be contemplated by all who desire liberation. The five aggregates of grasping are well explained as impermanent, suffering, empty, and selfless. Because there is arising and ceasing, it is impermanent; because it is the truth of suffering, it is suffering. Because it is empty of other meaning, and its own essence is selfless, one should contemplate in this way. All afflictions such as craving are the cause because they produce suffering. The arising of suffering is the origin, the continuous arising of suffering is birth, and the conditions that cause suffering are called conditions. The cessation of suffering is the cessation, because that itself is peace, it is peace, and it is also called excellent renunciation. The path that leads to liberation is the path, proper attention is practice, because it is an antidote, it is wisdom, and it is also called renunciation. All conditioned phenomena are impermanent, all contaminated phenomena are the truth of suffering, all dharmas are selfless, and nirvana is considered peace. This is called the summary of the Dharma. Thinking about the meaning of the scriptures and treatises is the best, but striving to learn about renunciation, love, compassion, as well as Bodhicitta, the view of selflessness, and the three trainings, the two stages of the path, is the most supreme, otherwise it becomes reciting scriptures. The Buddha himself said to those who desire liberation that a solitary place is the best, but this refers to not being distracted and striving to practice. Otherwise, do not many beasts, birds, insects, etc., also live in solitary forests? Especially for Bodhisattvas, inner solitude is the best, that is, abandoning thoughts of self-interest and mainly thinking of benefiting others, this is called the most supreme inner solitude. If one only thinks of one's own benefit, even if one lives in solitude for billions of years