Tibetan
རྟོགས་ཀྱང་དེ་ལ་དོན་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྲིད་པ་ཧྲུལ་པོར་བྱེད་ཅིང་། ཐར་པའི་ས་བོན་འཇོག་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ །འཕགས་པ་ལྷས་བསོད་ནམས་ཆུང་ངུས་ཆོས་འདི་ལ། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡང་མི་འགྱུར། །ཐེ་ཚོམ་ཟོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། །སྲིད་པ་ཧྲུལ་པོར་བྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། མདོ་ལུང་སྔ་མས་ཀྱང་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྡོར་གཅོད་ཀྱི་གཞུང་གི་ཕན་ཡོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ནི། དེའི་བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་ལས་འབྱུང་བར་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། གཞུང་བཀླག་པ་ཙམ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ཁ་ཅིག །ཤེར་སྙིང་འདོན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གནོད་པ་ཞི་བའི་ཆེད་ཙམ་དུ་དམིགས་ནས་བྱེད་པ་ནི། དགོས་པའི་གཙོ་བོ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སོང་བ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ཐམས་ཅད་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གཙོ་བོ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་གསུངས་ཀྱི། གནོད་པ་ཕལ་བ་ཟློག་བྱེད་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་ད་ལྟ་ཟློག་པའི་ཆེད་དུ་དམིགས་ནས་འདོན་པ་དར་བ་ནི། སྔོན་ལྷའི་དབང་པོས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དོན་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་ཚིག་ཁ་ཏོན་བྱས་པས་བདུད་ཕྱིར་ལྡོག་པར་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། དགོས་པ་ཕལ་པའོ། །དགོས་པའི་གཙོ་བོ་ནི་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པ་དང་འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་ལས་ཐར་པ་དང་། ལས་སྒྲིབ་འདགས་པའི་ཆེད་དུ་དམིགས་ནས་འདོན་དགོས་ལ། ཞར་བྱུང་ངམ་ཕལ་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གནོད་པ་ཞི་བའི་ཆེད་དུ་དམིགས་ནས་འདོན་པ་ནི་སྐབས་དང་བསྟུན་དགོས་པར་མངོན་ནོ། །གང་ལྟར་ཡང་ཀུན་སློང་འཕེན་པ་རྒྱ་ཆེ་ན་ཕན་ཡོན་ཆེ་ཞིང་ཆུང་ན་ནི་དེ་དང་འདྲ་བས་ཀུན་སློང་བཟང་བ་གལ་ཆེའོ། །མདོར་ན་རྡོར་གཅོད་སོགས་ལས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་གཞུང་དོན་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་ན་ཕན་ཡོན་མང་པོ་འབྱུང་བར་གསུངས་པ་ལྟར། ཕན་ཡོན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་ཤེར་ཕྱིར་ཟབ་མོ་འདིའི་དོན་ཤེས་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། མཚན་གྱི་དོན་དང་། གཞུང་གི་དོན་དང་། མཇུག་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་དང་། འགྱུར་གྱི་ཕྱག་གོ །དང་པོ་ནི། རྒྱ་གར་ན་སྐད་རིགས་བཞི་ཡོད་པའི་ནང་ནས་ལེགས་སྦྱར་གྱི་སྐད་དུ་བྷ་ག་ཝ་ཏི་ཞེས་སོགས་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་བོད་སྐད་དུ་བསྒྱུར་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཞེས་སོགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། བྷ་ག་ཝ་ཏི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ།པྲ་ཛྙཱ་ནི་ཤེས་རབ། པཱ་ར་མི་ཏཱ་ནི་ཕ་
Chinese
即使已经理解，仅仅是对其意义产生怀疑，也能摧毁轮回，并能播下解脱的种子。如圣天所说：“以微小福德，于此法生疑，亦不复存在，仅生怀疑者，轮回亦摧毁。”经部和律部也因此而成立。金刚经的功德圆满，是指其所表达的般若波罗蜜多的意义，而不仅仅是读诵经文。有些人念诵心经，仅仅是为了平息灾难，这是本末倒置。世尊宣说所有的般若波罗蜜多经，是为了在相续中生起证悟无我的见解，这是获得解脱和一切智的主要方法，而不是仅仅为了消除普通的灾难。然而，现在为了消除灾难而念诵心经的风气盛行，这是因为过去帝释天忆念般若波罗蜜多的意义并念诵经文，魔众因此退却。这只是次要的目的。主要目的是为了获得解脱和一切智，生起证悟无我的智慧，从轮回和恶趣中解脱，以及为了消除业障而念诵。顺便或次要的是为了平息自然灾害而念诵，这需要根据情况而定。无论如何，发心越大，利益越大，发心越小，利益也越小，因此良好的发心非常重要。总而言之，如金刚经等所说，听闻和思维般若波罗蜜多的经义，会产生许多利益，因此要努力了解这部功德非常大的甚深般若波罗蜜多。第二部分分为三：名称的意义、经文的意义和结尾的意义。第一部分分为二：正文和翻译的礼敬。第一部分是：在印度有四种语言，其中梵语是“bhagavati”等，翻译成藏语就是“薄伽梵母”等。“bhagavati”是薄伽梵母（藏文：བཅོམ་ལྡན་འདས་མ།，梵文天城体：bhagavati，梵文罗马拟音：bhagavati，汉语字面意思：薄伽梵母），“prajna”是智慧（藏文：ཤེས་རབ།，梵文天城体：prajna，梵文罗马拟音：prajna，汉语字面意思：智慧），“paramita”是到
English
Even if understood, merely having doubts about its meaning can destroy samsara and plant the seeds of liberation. As Aryadeva said, "With small merit, doubting this Dharma will not change. Even just doubting, samsara will be destroyed." The Sutra and Vinaya also establish this. The complete benefit of the Vajra Cutter is understood to arise from the meaning of the Prajnaparamita that it expresses, not just from reading the text. Some people recite the Heart Sutra only to pacify harm, which is a reversal of the main purpose. The Bhagavan taught all the Prajnaparamita Sutras to generate the view of realizing selflessness in the mind, which is the main method for attaining liberation and omniscience, not just to avert ordinary harm. However, the current prevalence of reciting for the purpose of averting harm is based on the fact that in the past, Indra, the lord of the gods, remembered the meaning of the Prajnaparamita and recited the words, causing the maras to retreat. This is a secondary purpose. The main purpose is to generate the wisdom of realizing selflessness for the sake of attaining liberation and omniscience, to be liberated from samsara and the lower realms, and to purify karmic obscurations. Incidentally or secondarily, reciting for the purpose of pacifying natural harm should be done according to the situation. In any case, the greater the motivation, the greater the benefit, and the smaller the motivation, the smaller the benefit, so a good motivation is very important. In short, as stated in the Vajra Cutter and other texts, many benefits arise from hearing and contemplating the meaning of the Prajnaparamita, so one should strive to understand the meaning of this profound Prajnaparamita, which has extremely great benefits. The second part has three sections: the meaning of the title, the meaning of the text, and the meaning of the conclusion. The first part has two sections: the actual title and the homage of the translation. The first is: Among the four languages in India, the Sanskrit word is "bhagavati" and so on, which when translated into Tibetan becomes "Bhagavati-ma" and so on. "Bhagavati" means Bhagavati-ma, "prajna" means wisdom, and "paramita" means to
Tibetan
རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ། ཧྲི་ད་ཡ་ནི་སྙིང་པོ་ཅེས་བྱ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདིར་ཕར་ཕྱིན་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེ་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ཞེས་པ་ནི་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བྱེད་ཚིག་ལ་སྦྱར་བ་དང་། ལས་ཚིག་ལ་སྦྱར་བ་གཉིས་ཡོད་པའི་སྔ་མ་ལྟར་ན། ཕྱིན་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཡིན་པས་སློབ་ལམ་ནའང་ཤེར་ཕྱིན་དངོས་ཡོད་ལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཕྱིན་ཟིན་པའི་དོན་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཡོད་པ་དང་སྦྱར་དགོས་སོ། །བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་དངོས་ནི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞིག་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ཀྱང་། ཡུམ་དང་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྒྲས་བརྗོད་རིགས་ཀྱིས་དབྱེ་ན། རང་བཞིན་གྱི་ཤེར་ཕྱིན། གཞུང་ཤེར་ཕྱིན། ལམ་ཤེར་ཕྱིན། འབྲས་བུ་ཤེར་ཕྱིན་རྣམས་སུ་ཡོད་ཅིང་། དེའི་དང་པོ་ནི་སྟོང་ཉིད་དང་དོན་གཅིག །གཉིས་པ་ནི་སྟོང་ཉིད་སྟོན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་ལྟ་བུ། གསུམ་པ་ནི་བྱང་སེམས་འཕགས་པའི་མཁྱེན་པ་ལྟ་བུ། བཞི་པ་ནི་རྣམ་མཁྱེན་ནོ། །གཉིས་པ་འགྱུར་ཕྱག་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པ་སྟེ་ལོ་ཙཱ་བས་བཀོད་པའོ། །འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ནི་ཤེས་ཕྱིན་ཉིད་ལ་དགག་སྒྲ་སྦྱར་བ་ཡིན་གྱི། གང་ཟག་ཞིག་ལ་མི་བཟུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། གླེང་གཞི་དང་། དངོས་ཀྱི་དོན། དང་པོ་ལ་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གླེང་གཞི་གཉིས་ཡོད་པའི་དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། དུས་དང་སྟོན་པ་དང་གནས་དང་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཞིའོ། །དུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན་ཞེས་པས་སྟོན་ཏེ། འདི་སྐད་ཅེས་པ་ནི་འཆད་འགྱུར་གྱི་མདོ་འདི་སྐད་ཅེས་པ་ཡིན་ལ། བདག་གིས་ཐོས་པ་ཞེས་པ་ནི་གཞན་ལས་བརྒྱུད་ནས་མ་ཡིན་ཀྱི། བདག་གིས་དངོས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་ཐོས་ཞེས་པའོ། །དུས་གཅིག་ན་ཞེས་པ་ནི། སྤྱིར་ཆོས་གཞན་དུས་གཞན་དང་གཞན་དུ་ཐོས་ལ། དུས་གཅིག་གི་ཚེ་ན་འདི་ཐོས་ཞེས་པ་སྟེ། ཡང་ཡང་མ་ཐོས་པས་ཐོས་དཀའ་བའོ། །ཡང་དུས་གཅིག་གི་ཚེ་ལན་གཅིག་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་བཟུང་བར་སྟོན་པས་ཤེས་རབ་ཆེ་བ་བསྟན་ཏོ། །སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་སྟེ། བྷ་ག་ཝན་ནི་བཅོམ་ལྡན་དང་སྐལ་ལྡན་གཉིས་ཀ་ལ་འཇུག་པས། དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ན། བཅོམ་ལྡན་ནི་ཇི་སྐད་དུ་ཉོན་མོངས་ལས་དང་དེ་བཞིན་སྐྱེ། །ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་དེ་བཞིན། །གང་ཡང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཆོས་བཅོམ། །དེ་འདི
Chinese
度。室利陀耶（藏文：ཧྲི་ད་ཡ་，梵文天城体：हृदय，梵文罗马拟音：hṛdaya，汉语字面意思：心）即是名为心髓之故。此处称之为“度”的理由是什么呢？般若波罗蜜多，意思是度越轮回的苦海。而这又分为与能动词连用和与受动词连用两种情况。如果按照前者，意思是“使之度越”，因此在学道之路上也有般若波罗蜜多的真实存在。如果按照后者，意思是“已经度越”，因此必须与佛陀的果位联系起来。所诠释的般若波罗蜜多，实际上是指证悟空性的智慧。然而，如果从名言的角度来区分“母”与“般若波罗蜜多”，则有自性般若波罗蜜多、经般若波罗蜜多、道般若波罗蜜多和果般若波罗蜜多。其中，第一个与空性意义相同。第二个类似于阐述空性的大乘经典。第三个类似于圣菩萨的智慧。第四个是遍智。第二部分是译者的敬礼句：“顶礼薄伽梵母般若波罗蜜多！”这是译者所作。此处，“薄伽梵母”是指般若波罗蜜多本身，附加了否定词，并非指某个个体。第二部分分为两部分：绪论和正文。第一部分有共同和不共同的绪论两种，其中第一种有四种：时间圆满、导师圆满、地点圆满和眷属圆满。时间圆满由“如是我闻，一时”来表示。“如是”是指即将讲解的经典就是“如是”。“我闻”是指并非通过他人传授，而是我亲自从薄伽梵处听闻。“一时”是指，通常其他的佛法是在不同的时间听闻的，而我是在一个特定的时间听闻了这部经典，因为不是反复听闻，所以很难听闻。此外，“一时”也表明仅仅听闻一次就能领会，显示了智慧的伟大。导师圆满是指“薄伽梵”。梵文Bhagavan（梵文天城体：भगवान्，梵文罗马拟音：bhagavān，汉语字面意思：薄伽梵）既可以解释为“薄伽梵”，也可以解释为“具德”。如果按照第一种解释，“薄伽梵”正如所说：“烦恼、业以及由此而生，烦恼、所知二障亦如是，一切违逆之法皆已摧毁，故称
English
To the Perfection. Hridaya (藏文：ཧྲི་ད་ཡ་，梵文天城体：हृदय，梵文罗马拟音：hṛdaya，Literal Chinese meaning: heart) is so named because it becomes the essence. What is the reason for calling it "Perfection" here? Prajñāpāramitā means to cross over the ocean of samsara. This can be applied to both active and passive verbs. According to the former, it means "to cause to cross over," so there is a real Prajñāpāramitā on the path of learning. According to the latter, it means "already crossed over," so it must be associated with the state of Buddhahood. The actual Prajñāpāramitā to be expressed refers to the wisdom of realizing emptiness. However, if we distinguish "Mother" and "Prajñāpāramitā" in terms of expression, there are the Prajñāpāramitā of self-nature, the Prajñāpāramitā of scripture, the Prajñāpāramitā of the path, and the Prajñāpāramitā of the result. The first of these is synonymous with emptiness. The second is like the Mahāyāna sutras that teach emptiness. The third is like the wisdom of the noble Bodhisattvas. The fourth is omniscience. The second part is the translator's salutation: "Homage to the Bhagavati Prajñāpāramitā!" This was composed by the translator. Here, "Bhagavati" refers to Prajñāpāramitā itself, with the addition of a negative particle, and does not refer to an individual. The second part is divided into two parts: the introduction and the actual meaning. The first part has two types of introductions: common and uncommon. The first has four: the perfection of time, the perfection of the teacher, the perfection of place, and the perfection of retinue. The perfection of time is indicated by "Thus I have heard, at one time." "Thus" means that the sutra to be explained is "Thus." "I have heard" means that it was not transmitted through others, but that I personally heard it from the Bhagavan. "At one time" means that other Dharmas are usually heard at different times, but I heard this at one particular time, and because it was not heard repeatedly, it is difficult to hear. Furthermore, "at one time" also indicates that it can be grasped by hearing it only once, showing the greatness of wisdom. The perfection of the teacher is "Bhagavan." The Sanskrit word Bhagavan (梵文天城体：भगवान्，梵文罗马拟音：bhagavān，Literal Chinese meaning: Bhagavan) can be interpreted as both "Bhagavan" and "Possessing Qualities." According to the first interpretation, "Bhagavan" is as it is said: "Afflictions, karma, and what arises from them, afflictions, the obscurations of knowledge as well, all opposing dharmas are destroyed, therefore called