Tibetan
ས་ལ། འདུལ་བའི་སྐབས་སུ་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པའི་རྒྱུར་ངེས་འབྱུང་དགོས་པར་བཤད་པའི་དོན་ལ། མཁན་སློབ་ཀྱིས་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་ཐར་བའི་ཕན་ཡོན་ལེགས་པར་བརྡ་སྤྲད་པ་ན། གང་ཟག་དེ་ལ་འཁོར་བ་སྤོང་འདོད་དང་། ཐར་བ་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་བློའམ་གོ་བ་བརྟན་པོ་ཞིག་སྐྱེས་པས་ཀྱང་། ངེས་འབྱུང་དུ་འགྲོ་བར་བཤད་པ་ཡོད་པས། ངེས་འབྱུང་ལ་གཙོ་ཕལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཡོད་པ་མངོན་ནོ། །དེས་ན། འཁོར་བ་སྤྱིའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་ནམ་སྐྱེས་པ་ན་དེ་ལ་ངེས་འབྱུང་སྐྱེས་ཀྱང་། བྱེ་བྲག་རྒྱལ་བོའམ་ནད་གདོན་དགྲ་སོགས་ཀྱིས་གཙེས་པའི་ཚེ། དེ་ལས་ཐར་འདོད་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མི་ཆོག་གོ། །འོན་ཀྱང་དེས་རྐྱེན་བྱས་ནས་ངེས་འབྱུང་རྣམ་དག་ནི་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་གསལ་ཏེ། དཔེར་ན། ཀུན་དགའ་བོའི་ཚ་བོ་གཉིས་བཞིན་ནོ། །སྣང་ཤས་ཀྱིས་དབང་དུ་སོང་སྟེ་དགེ་བ་བྱས་པ་རྣམས་འཁོར་བ་མ་གཏོགས། ཐར་བའི་རྒྱུར་མི་འགྲོ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་ན། ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པས་མ་ཟིན་པར། མདོ་སྔགས་ཀྱི་ཆོས་གང་ལ་ཉམས་ལེན་བྱས་ནའང་མངོན་མཐོའི་རྒྱུ་ཙམ་མ་གཏོགས། སངས་རྒྱས་ལྟ་ཅི་ཐར་བའི་རྒྱུར་ཡང་འགྲོ་དཀའ་བས་འདི་ལ་འབད་པ་གནད་ཆེ་བར་སེམས་ཏེ། འདི་དག་ནི་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཤད་པ་ལ་གཉིས། སེམས་བསྐྱེད་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། བསྐྱེད་ཚུལ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་མཁྱེན་དོན་དུ་གཉེར་བར་འདོད་པའི་སྐྱེས་བུས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། གོང་དུ་བརྗོད་པ་ལྟར་ངེས་འབྱུང་སྐྱེས་ཀྱང་། དེ་དང་དེས་ཟིན་པའི་སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་མ་ཟིན་ན། ཐར་བའི་རྒྱུར་འགྲོ་ཡང་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་། ངེས་འབྱུང་དེ་ཡང་རྣམ་དག་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས། །ཟིན་པ་མེད་ན་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། །ཕུན་ཚོགས་བདེ་བའི་རྒྱུ་རུ་མི་འགྱུར་བས། །བློ་དང་ལྡན་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་བསྐྱེད། །ཅེས་སོ། །གཞན་ཡང་། སངས་རྒྱས་འདོད་པས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི། སངས་རྒྱས་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན། ནས་ཀྱི་ས་བོན་ནི། །དེའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་དང་། ཕ་ནི་བུའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་སོགས་ཕལ་ཆེར་ནི
Chinese
总而言之，关于律藏中说，为了获得别解脱戒，必须要有出离心的意义是，当堪布和阿阇梨很好地解释了轮回的过患和解脱的利益时，如果那个人生起了想要舍弃轮回和想要获得解脱的坚定信念或理解，那么也说这可以成为出离心。因此，很明显出离心也有主要和次要的区别。因此，无论何时生起想要从轮回总体的痛苦中解脱出来的想法，那时就生起了出离心。但是，当特别受到国王、疾病、邪魔、敌人等折磨时，仅仅生起想要从中解脱出来的想法是不够的。然而，很明显，这可以作为生起清净出离心的因缘，例如，像阿难尊者的两个侄子一样。因为据说，被表象所控制而做的善事，除了轮回之外，不会成为解脱之因。如果没有出离心的摄持，无论修持显宗或密宗的任何法，都只能成为增上生的因，更不用说成佛了，甚至难以成为解脱之因，因此我认为努力于此至关重要。这些是就中士道和共同道而言的。第二，宣说菩提心，分为两部分：生起菩提心的理由和实际生起的方式。第一部分是：想要成办一切智智的补特伽罗，必须生起菩提心。如前所述，即使生起了出离心，如果由它所摄持的布施等没有被菩提心所摄持，虽然可以成为解脱之因，但不会转变成成佛的殊胜之因。就像经中说的那样： “出离心若未为，清净发心摄，不转成无上，圆满安乐因，具慧者当发，殊胜菩提心。” 此外，想要成佛的人必须发起菩提心，因为菩提心是获得佛果的独特之因。例如，青稞的种子是它独特的因，父亲是儿子的独特之因。确实是这样，因为证悟空性的智慧等大多数是
English
In short, regarding the meaning of what is said in the Vinaya that renunciation is necessary as the cause for obtaining the Pratimoksha vows, when the Khenpo and Acharya have well explained the faults of samsara and the benefits of liberation, if that person develops a firm mind or understanding of wanting to abandon samsara and wanting to attain liberation, then it is also said that this can become renunciation. Therefore, it is clear that there are also differences between primary and secondary renunciation. Therefore, whenever the thought of wanting to be liberated from the general suffering of samsara arises, then renunciation arises. However, when one is particularly afflicted by a king, disease, evil spirits, enemies, etc., it is not enough to merely have the thought of wanting to be liberated from that. However, it is clear that this can serve as a condition for the arising of pure renunciation, for example, like the two nephews of the Venerable Ananda. Because it is said that virtuous deeds done under the control of appearances do not become the cause of liberation, but only of samsara. Without being grasped by the thought of renunciation, no matter what Dharma of Sutra or Tantra is practiced, it can only become the cause of higher rebirth, let alone becoming a Buddha, it is difficult to even become the cause of liberation, so I think it is very important to strive for this. These are in terms of the path common to the intermediate being. Second, explaining Bodhicitta, there are two parts: the reasons for generating Bodhicitta and the actual way to generate it. The first part is: A person who wants to accomplish omniscience must generate Bodhicitta. As mentioned above, even if renunciation has arisen, if the generosity etc. grasped by it are not grasped by Bodhicitta, although it can become the cause of liberation, it will not be transformed into a special cause for accomplishing Buddhahood. Just as it says in the sutra: "If renunciation is not grasped by pure Bodhicitta, it will not be transformed into the cause of unsurpassed, perfect bliss, the wise should generate the supreme Bodhicitta." Furthermore, those who want to become Buddhas must generate Bodhicitta, because Bodhicitta is the unique cause for attaining Buddhahood. For example, the seed of barley is its unique cause, and the father is the unique cause of the son. It is indeed so, because the wisdom that realizes emptiness etc. are mostly
Tibetan
། ཐེག་པ་གསུམ་པོ་གང་གི་བྱང་ཆུབ་དོན་གཉེར་གྱི་བསམ་པས་ཟིན་ན། དེ་དང་དེའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འཁྲིད་པར་བྱེད་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བགྲོད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་ཆེན་པར་འགྱུར་བ་ལ་སེམས་འདི་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། འདི་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་འཇུག་པའི་སྒོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ན་ཡོན་ཏན་གཞན་གང་ཡང་མེད་ཀྱང་ཐེག་ཆེན་པར་འཇོག་ལ། འདི་མ་སྐྱེས་ན་ཡོན་ཏན་གཞན་ཅི་འདྲ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་ཐེག་ཆེན་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་པ་ཡིན་མིན་སེམས་འདི་བསྐྱེད་མ་བསྐྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་ལམ་རིམ་ཆེ་ཆུང་སོགས་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ། ཡོན་ཏན་གཞན་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་རྒྱལ་བའི་སྲས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དོན་མཐུན་ཐོབ་ཅིང་། ལྷ་དང་བཅས་པའི་འགྲོ་བའི་ཕྱག་བྱ་བའི་གནས་སུ་འགྱུར་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་སྐྱེས་གྱུར་ན་སྐད་ཅིག་གིས། །འཁོར་བའི་བརྩོན་རར་བསྡམས་པའི་ཉམ་ཐག་རྣམས། །བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱི་སྲས་ཞེས་བརྗོད་བྱ་ཞིང་། །འཇིག་རྟེན་ལྷ་མིར་བཅས་པའི་ཕྱག་བྱར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་སེམས་འདིས་སྡིག་པ་སྟོབས་ཆེ་བའང་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སྡིག་པ་སྟོབས་ཆེན་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། །དེ་ནི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་མིན་པ། །དགེ་གཞན་གང་གིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་མདོ་སོགས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་ཕན་ཡོན་མཐའ་ཡས་པ་ཞིག་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་ཡོད་དེ། ཕན་ཡོན་དེ་ལྟར་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུ་དེས། རང་ཉིད་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཚུལ་བསམས་ཏེ། ཀྱེ་མ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ད་ལྟའི་བར་དུ་བརྒྱུད་དེ་མར་གྱུར་ནས་ཡང་ཡང་དྲིན་གྱིས་བསྐྱངས་པའི་འགྲོ་བ་འདི་དག་ཀྱང་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆིའི་ཆུ་བོ་བཞིས་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ནི་ཁྱེར། ལས་དཀར་ནག་གི་ཞགས་པས་ནི་དམ་དུ་བཅིངས། བདག་འཛིན་གྱི་ལྕགས་ཀྱི་དྲ་བའི་སྦུབས་སུ་ནི་རབ་ཏུ་ཆུད། མ་རིག་པའི་མུན་པའི་སྨག་ཆེན་ནི་མུན་ལྟར་འཐིབས་པའི་འཁོར་བའི་གནས་སུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ། འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་མནར་བའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ། དེ་རྣམ
Chinese
如果以三乘中任何一乘的寻求菩提之心所摄持，也能引导至相应的菩提。然而，菩提心是通往佛陀菩提的因，不会变成其他的因。因此，要成为大乘行者，必须生起此心。因为这是进入大乘之门。如果此心在相续中生起，即使没有其他功德，也被安立为大乘行者。如果此心没有生起，即使有其他任何功德，也不会成为大乘行者。因为是否是大乘行者，是通过是否生起此心来安立的。正如道次第大论和小论等中所说的那样。当菩提心在自相续中生起之时，无论有无其他功德，都能获得名为“胜者的儿子菩萨”的名号，并且名符其实，成为天人等众生顶礼之处。如《入行论》云：“一旦生起菩提心，刹那间，即成解脱轮回牢狱中苦难者，堪称为善逝之子，世间天人皆应礼敬。”此外，此心也能压倒强大的罪业。如《入行论》云：“罪业力再大，极其难忍受，何种善能胜，若非圆菩提心。”同样，《华严经》等经典中也宣说了生起菩提心的无量利益。第二，生起菩提心的方式是：见到如是利益的士夫，思维自己流转轮回的方式，心想：唉！从无始以来到现在，曾经做过我的母亲，并且一次又一次以恩情养育的这些众生，也被生老病死的四条河流冲向轮回的海洋，被黑白业的绳索紧紧束缚，被我执的铁网牢牢困住，在无明黑暗的笼罩下，于轮回之处，不断遭受苦苦、坏苦、行苦的折磨。如此思维后，由大悲心所驱使，
English
If one is seized by the thought of seeking enlightenment in any of the three vehicles, it can lead to that particular enlightenment. However, the mind of enlightenment becomes the cause for proceeding to the enlightenment of the Buddha, and will not become anything else. Therefore, to become a Mahayana practitioner, one must generate this mind. This is because it is the gateway to entering the Great Vehicle. If this mind arises in one's being, even if there are no other qualities, one is still considered a Mahayana practitioner. If this mind does not arise, even if one possesses other qualities, one will not become a Mahayana practitioner. This is because whether or not one is a Mahayana practitioner is determined by whether or not one has generated this mind. This is stated in the Great and Small Stages of the Path, and so on. When the mind of enlightenment arises in one's own being, whether or not one has other qualities, one obtains the name "Son of the Conquerors, Bodhisattva," and the name is meaningful. One becomes an object of veneration for beings, including gods. As it is said in the Bodhicaryavatara: "The moment the mind of enlightenment is born, those who are helpless, bound in the prison of samsara, are called the sons of the Sugatas, and are worthy of worship by the world with its gods and humans." Furthermore, this mind can also overpower even the most powerful negative actions. As it is said in the Bodhicaryavatara: "What other virtue can overcome extremely unbearable, powerful negative actions, if not the perfect mind of enlightenment?" Similarly, the Sutra of the Arrayed Tree and other scriptures speak of the immeasurable benefits of generating the mind of enlightenment. Secondly, there is the manner of generating the mind of enlightenment. A person who sees such benefits contemplates how he himself wanders in samsara, thinking: Alas! From beginningless time until now, these beings who have been my mothers and have repeatedly cared for me with kindness are also carried by the four rivers of birth, old age, sickness, and death into the ocean of samsara. They are tightly bound by the ropes of black and white karma, completely trapped in the cage of the iron net of self-grasping, and in the darkness of ignorance, they are constantly tormented by the suffering of suffering, the suffering of change, and the suffering of conditioning in the place of samsara. Having thought in this way, driven by great compassion,