Tibetan
་རོ། །དེ་དག་གི་དོན་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མཛད་པའི་དབུ་མ་རྟེན་འབྲེལ་སྙིང་བོའི་རྣམ་བཤད་ལས། དཔེར་ན། བླ་མའི་ཁ་ནས་བརྗོད་པ་རྣམས་སློབ་མར་འཕོ་ན་ནི། བླ་མས་བརྗོད་པ་དེ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་བས་མི་འཕོའོ། །སློབ་མས་སྨྲས་པ་ཡང་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་བླ་མའི་ཁ་ནས་བརྗོད་པ་ལྟར་འཆི་ཀའི་སེམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཏེ། རྟག་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་མི་འགྲོའོ། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡང་གཞན་ལས་མི་འབྱུང་སྟེ། རྒྱུ་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བླ་མས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་ལས་སློབ་མ་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པ་ལྟར། འཆི་ཀའི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བའི་ཆར་གཏོགས་པའི་སེམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཏེ། བདག་ཉིད་དང་དེ་ལས་གཞན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་མར་མེ་ལས་མར་མེ་དང་། ཞེས་པ་ནས། སྒྲ་ལས་བྲག་ཆ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་དག་ཀྱང་དེ་ཉིད་དང་དེ་ལས་གཞན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་སླ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཕུང་བོ་ཉིང་འཚམས་སྦྱོར་བ་ཡང་། །མི་འཕོ་བར་ཡང་མཁས་རྟོགས་བྱ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་དག་གི་དོན་མདོར་བསྡུས་ཏེ་གོ་སླ་བར་བརྗོད་ན། དཔེར་ན། བླ་མས་སློབ་མ་ལ་ན་མོ་བུདྡྷ་ཡ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་ཁ་ཏོན་བློ་ཐོག་ནས་ངག་གིས་སློབ་པ་དེ་སློབ་མས་བློ་ལ་བཟུང་ནས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཚེ། སློབ་དཔོན་གྱི་དེ་འདྲའི་ངག་དེ། སློབ་མའི་ངག་དེ་ཉིད་དུ་འཕོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ན་སླར་བླ་མ་ལ་ངག་དེ་འདྲ་བརྗོད་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །སློབ་མས་བླ་མའི་གསུང་བཞིན་དུ་སྨྲས་པ་དེ། བླ་མའི་ངག་ལ་མ་བརྟེན་པར་བྱུང་བའང་མིན་ཏེ། ཡིན་ན། རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་བས་སོ། །དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་ཤི་ནས་ཕྱི་མར་ཉིང་འཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚེ་འཆི་ཀའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཉིད་ངོ་བོ་འགྱུར་མེད་དུ་ཕྱི་མའི་རྣམ་ཤེས་སུ་འཕོ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ན། དེ་རྟག་པར་འགྱུར་བས་སྐྱེ་བ་ལེན་པ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །ཕྱི་མའི་རྣམ་ཤེས་དེ་འཆི་ཀའི་རྣམ་ཤེས་ལ་མ་བརྟེན་པར་མི་འབྱུང་སྟེ། འབྱུང་ན་ཕྱི་མའི་རྣམ་ཤེས་ལ་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་ལྟ་ནའང་བླ་མས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་ལས་སློབ་པའི་ངག་འབྱུང་བ་ལྟར། སྔ་མའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་ལས་ཕྱི་མའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་འབྱུང་ལ། བླ་མའི་ངག་དང་སློབ་མའི་ངག་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཚེ་འདིའི་འཆི་ཀ་མའི་རྣམ་ཤེས་དང་ཕྱི་མར་ཉིང་འ
Chinese
好的。这些的意义是，龙树自己所著的《中观缘起心要释》中说：例如，上师口中所说的话语传给弟子时，并不是上师所说的话语消失了才传过去的，如果那样就无法传递了。弟子所说的话语也不是与上师的话语无关，因为那样会变成无因。就像上师口中所说的话语一样，临终的心识也是如此，如果临终的心识是常恒的，就会变成常恒的过失，因此不会前往后世。后世也不是从其他地方产生的，因为那样会变成无因的过失。因此，就像不能说上师所说的话语是弟子的本身或与弟子无关一样，依靠临终的心识而产生的属于转生的心识也是如此，不能说是自身或与自身无关。同样，就像从灯产生灯一样，从声音产生回声一样，那些也不是容易理解的，不能说是相同或不同，同样，蕴的相续连接也是，智者应了知不是转移的。就像这样说的。如果将这些意义简略地说得容易理解，例如，上师教弟子念诵“那摩布达雅”（藏文：ན་མོ་བུདྡྷ་ཡ་，梵文天城体：नमो बुद्धाय，梵文罗马拟音：Namo Buddhāya，汉语字面意思：皈依佛）之类的口诀，弟子记住后念诵时，上师的这种话语并不是转移到弟子的口中，如果是那样，上师就无法再次说出这样的话语了。弟子按照上师所说的话语念诵，也不是不依赖上师的话语而产生的，如果是那样，就会变成无因。同样的道理，死后转生时，临终的意识并不是原封不动地转移到后世的意识中，如果是那样，就会变成常恒，因此转生也是不合理的。后世的意识也不是不依赖临终的意识而产生的，如果产生，后世的意识就会变成无因。即便如此，就像从上师所说的话语中产生弟子的话语一样，从前世的意识流中产生后世的意识，就像上师的话语和弟子的话语不能混为一谈一样，今生的临终意识和后世的相续
English
Okay. The meaning of these is, as stated in Nāgārjuna's own commentary on the Essence of Dependent Arising: For example, when the words spoken by a guru are transferred to a disciple, it is not that the guru's words disappear; if that were the case, they could not be transferred. The words spoken by the disciple are also not unrelated to the guru's words, because that would result in causelessness. Just as with the words spoken by a guru, so too is it with the mind at the time of death; if the mind at the time of death were permanent, it would become a fault of permanence, and therefore it would not go to the next world. The next world also does not arise from something else, because that would result in the fault of causelessness. Therefore, just as one cannot say that the words spoken by the guru are the disciple himself or unrelated to the disciple, so too is it with the mind that belongs to the category of rebirth, which arises in dependence on the mind at the time of death; one cannot say that it is the same self or different from it. Similarly, just as with a lamp arising from a lamp, and as with an echo arising from a sound, those are also not easy to understand as being the same or different. Likewise, the connection of aggregates is also to be understood by the wise as not being transferred. As it is said. To express the meaning of these in a condensed and easily understandable way, for example, when a guru teaches a disciple to recite something like "Namo Buddhāya" (藏文：ན་མོ་བུདྡྷ་ཡ་，梵文天城体：नमो बुद्धाय，梵文罗马拟音：Namo Buddhāya，汉语字面意思：皈依佛) from memory, and the disciple memorizes it and recites it, the guru's words are not transferred into the disciple's mouth; if that were the case, the guru would not be able to say those words again. The disciple's recitation, which is in accordance with the guru's words, does not arise without relying on the guru's words, because that would result in causelessness. Similarly, at the time of rebirth after death, the consciousness at the time of death is not transferred unchanged in essence to the consciousness of the next life; if that were the case, it would become permanent, and therefore rebirth would be unreasonable. The consciousness of the next life does not arise without relying on the consciousness at the time of death; if it did, the consciousness of the next life would become causeless. Even so, just as the disciple's words arise from the cause of the guru's words, so too does the consciousness of the next life arise from the continuum of the previous consciousness. Just as the guru's words and the disciple's words cannot be mixed together, so too is it with the consciousness at the time of death in this life and the continuum of the next life.