Tibetan
མ་པ་གཉིས་ཏེ། སྒྲ་དང་དོན་ཏོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་བཤད་བྱའི་ཆོས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས། སྡུད་པ་པོས་བསྡུས། མཁས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱིས་བཀྲལ། ལོ་པཎ་སྐྱེས་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྱུར། བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་དང་ལུང་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུད་སྡེའམ། མདོ་སྡེ་བཀའ་འམ་བསྟན་བཅོས་མདོ་སྡེ་མངོན་པ་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་གང་ཡིན་པ་འདི་དང་འདི་འཆད་ཅེས་བྱའོ། ། གཉིས་པ། སློབ་དཔོན་གྱི་འཆད་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར། གཉིས་པ་ལ། གང་གིས་འཆད་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་མཚན་ཉིད། གང་ལ་བརྟེན་ནས་བཤད་པའི་ཐབས། ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་ཚུལ་དང་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ལ། གཞུང་སོ་སོར་སློབ་དཔོན་གྱི་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་གསུངས་ཏེ། སུམ་བརྒྱ་པ་ལས། ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་ཞིང་འདུལ་བའི་ཆོ་ག་ཤེས། །ནད་པ་སྙིང་བརྩེ་འཁོར་ནི་དད་པ་དང་། །ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་ཕན་འདོགས་བརྩོན་པ་དང་། །དུས་སུ་འདོམས་པ་དེ་ལྟར་བླ་མར་བསྔགས་ཞེས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དེ་དག་གི། མཚན་ཉིད་མདོར་བསྡུས་མཁྱེན་པར་མཛོད། །ཆོག་ཤེས་སྙིང་རྗེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན། །ཉོན་མོངས་སེལ་བའི་ཤེས་རབ་ཅན། །དེ་དག་ལ་ནི་ཁྱེད་བརྟེན་ན། །ཁྱེད་ཀྱིས་མཁྱེན་གྱི་གུས་པར་མཛོད། །ཅེས་དང་། ཞི་བ་ལྷས། རྟག་པར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི། །ཐེག་ཆེན་དོན་ལ་མཁས་པ་དང་། ཞེས་པ་དང་། ཙནྡྲ་གོ་མིས། བླ་མ་སྡོམ་ལ་གནས་ཤིང་མཁས། །ནུས་དང་ལྡན་ལ་བླང་བར་བྱ། ཞེས་གསུངས་ཤིང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། བཤེས་གཉེན་དུལ་བ་ཞི་བ་ཉེར་ཞི་བ། །ཡོན་ཏན་ལྷག་པར་བརྩོན་བཅས་ལུང་གིས་ཕྱུག །དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་སྨྲ་མཁས་ལྡན། །བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་སྐྱོ་བ་སྤངས་ལ་བརྟེན། །ཞེས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པས་དུལ་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པས་ཞི་བ་དང་། ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཉེར་ཞི་དང་། ཡོན་ཏན་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པས་ལྷག་པ་དང་། གཞན་དོན་ལ་ལེ་ལོ་མེད་པས་བརྩོན་འགྲུས་དང་བཅས་པ་དང་། ཐོས་པ་ཆེ་བས་ལུང་གིས་ཕྱུག་པ་དང་། ཤེས་པར་བྱ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་དང་། ཚིག་སྨྲ་མཁས་པ་དང་། ཟང་ཟིང་ལ་མི་བལྟ་བས་བརྩེ་བ་དང་། ཆོས་སྟོན་པ་ལ་སྐྱོ་བ་མེད་པ་སྟེ། ཆོས་བཅུ་ལྡན་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐོས་མང་དང་། །བདེན་མཐོང་སྨྲ་མཁས་བརྩེ་བ་ཅན། །སྐྱོ་མེད་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ནི། །ཆེན་པོ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་ལུང་གི་ཡོན་ཏན་ཐོས་པ་མང་བ། རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་བདེན་པ་མཐོང་བ། ཚིག་སྨྲ་མཁས་པ། བསམ་པ་ཟང་ཟིང་ལ་མི་ལྟ་བས་བརྩེ་བ་ཅན། བསམ་སྦྱོར་སྙོམ་ལས་མེད་པས་སྐྱོ་མེད་དེ་ཆོས་ལྔ་ལྡན་ནམ། རྒྱ་ཆེ་ཐེ་ཚོམ་སྤོང་བ་དང་། །གཟུང་འོས་དེ་ཉིད་གཉིས་སྟོན་པ། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡི། །སྟོན་པ་ཕུན་ཚོགས་ཡིན་ཞེས་བྱ། །ཞེས་མང་དུ་ཐོས་པས་ཐོས་པ་རྒྱ་ཆེ་བ། ཤེས་རབ་ཆེ་བས་གདུལ་བྱའི་ཐེ་ཚོམ་སྤོང་བ། སྒོ་གསུམ་དགེ་བས་བླ་མར་གཟུང་འོས་པ། ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་བྱང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཉིས་སྟོན་པ་སྟེ་ཆོས་བཞི་ལྡན་ལ་བཤད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་འཕགས་པའི་ཆོས་ཡིན་པས་ལྡན་པར་དགའ་ཡང་མེད་ཁ་མེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་པ་ནི། གསུམ་སྟེ། མཁས་པའི་ཤེས་རབ། བརྩེ་བའི་བསམ་པ། སྦྱོར་བ་བཟོད་པ་དང་ལྡན་པ་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། བཤད་བྱ་ལ་མཁས་པ་དང་། འཆད་བྱེད་ལ་མཁས་པ་དང་། ཀུན་སྤྱོད་ལ་མཁས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་བྱའམ་སྡེ་སྣོད་ཀུན་ལ་མཁས་ནའང་ལེགས་མོད་ཀྱི་འདིར་གང་འཆད་པ་དེའི་ཚིག་དོན་ལ་ལུང་རིགས་མན་ངག་དང་ལྡན་པས་མཁས་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། དེས་གདུལ་བྱའི་ཐེ་ཚོམ་གཅོད་ནུས་པས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་བརྡ་དག་པ་དང་། གང་ནས་བཤད་ཀྱང་འབྲེལ། ཇི་ཙམ་བཤད་ཀྱང་རན། ཇི་ལྟར་བཤད་ཀྱང་འཐད་པ་གསུམ་གྱི་ངག་འབྲེལ། གཞན་དགའ་བར་ནུས་པའི་དབྱངས་སྙན་པ་དང་གསུམ་ལ་འཆད་དོ། །ཡང་ན་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ནས། ངག་ཚིག་ཤིན་ཏུ་རིགས་པ་དང་། །བསྟན་དང་རྣམ་འབྱེད་ཐེ་ཚོམ་གཅོད། །ལན་མ་བྱེད་དང་ལྡན་པ་ནི། །མགོ་སྨོས་རྣམ་སྤྲོས་གོ་རྣམས་ལ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་པ་ནི། །འཁོར་གསུམ་གྱིས་ནི་དག་སྟེ། །འདི་ནི་ཉེས་པ་བརྒྱད་དག་དང་། །བྲལ་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ལེ་ལོ་དང་ནི་མི་གོ་དང་། །སྐབས་མི་འབྱེད་དང་མ་ངེས་དང་། །ཐེ་ཚོམ་དག་ནི་མི་གཅོད་དང་། །དེ་དང་བྲལ་བར་བསྟན་མི་བྱེད། །སྐྱོ་བ་དང་ནི་སེར་སྣ་ཉིད། །འདི་དག་གཏམ་གྱི་ཉེས་པར་འདོད། །དེ་དག་མེད་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །བཤད་པ་བླ་ན་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས། གཏམ་གྱི་ཉེས་པ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བས་འཁོར་གསུམ་དག་པའི་བཤད་པའམ། རྣམ་བཤད་རིགས་པར། བརྗོད་པའི་སྐྱོན་བཅུ་གཅིག་གི་གཉེན་པོར་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་དང་ལྡན་པར་གསུངས་ཏེ། སྤྱོད་ལམ་མི་སྡུག་པར་འདུག་པས་སྣོད་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་ཉན་འདོད་པ་ཉིད་དང་། བཤད་པའི་འོས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་སྨྲ་བས་དུས་སུ་སྨྲ་བའོ། །བདག་གི་བཤད་ཉན་འདི་ལྟ་བུ་ལ་དེ་མ་ཚང་བས། སྙིང་པོ་མེད་ཅིང་ལམ་དུ་འགྲོ་བར་མ་མཐོང་ངོ་། །བརྗོད་པ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་བརྙས་པ་མེད་པར་སྒྲིམ་པས་སྨྲ་བའོ། ། བརྗོད་པ་བར་ཆད་པའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་གསུམ་སྟེ། གོ་རིམ་དུ་སྨྲ་བ་སྟེ་དུས་སྔར་བྱ་བ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་དག་ཕུལ་གྱི་གཏམ་ལས་བརྩམས་ནས་སྨྲ་བ་སྟེ་བསྟན་པའོ། །མདོ་སྡེ་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་བརྩམས་ནས་བརྒལ་བའི་ཚིག་རྒོད་སྨྲ་བ་མཚམས་སྦྱར་བར་སྨྲ་བའོ། །རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་ནི་འདྲི་བའི་ལན་ལུང་བསྟན་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ་མགོ་གཅིག་ཏུ་ལུང་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ལུང་སྟོན་པའོ། །བརྗོད་པ་གོ་བར་མི་བྱེད་པའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་གསུམ་སྟེ། དད་པ་ཅན་རྣམས་ལ་དགའ་བར་བྱ་བ་དང་། སྔར་གནས་པ་དང་ཞེ་འགྲས་པ་རྣམས་ལ་འདོད་པར་བྱ་བ་དང་། བར་ལ་གནས་པ་ཐེ་ཚོམ་ཅན་རྣམས་ལ་མགུ་བར་བྱ་བའོ། །བརྗོད་པ་མཆོད་པར་མི་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་གཉིས་ཏེ། སྡིག་པའི་ལས་ཅན་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའི་འོས་མ་ཡིན་པས་སྤྲོ་བ་མི་བསྐྱེད་པ་དང་། སྨད་ན་སྙིང་ན་རུ་འོང་བས་མི་སྨད་པའོ། །དོན་འཐད་པ་མེད་པར་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་རིགས་པ་སྟེ། ཚད་མ་དང་མི་འགལ་བའོ། །དོན་ཟབ་མོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དབང་པོ་ཐ་མ་ལ་ཟབ་མོ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་འབྲེལ་བ་སྟེ་སྔ་ཕྱི་འབྲེལ་བའོ། །རྣམ་པར་གཡེངས་ནས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་མ་འདྲེས་པ་སྟེ། གཏམ་གཞན་དུ་འཕྲོ་པ་སྤངས་པའོ། །དོན་མེད་པ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་ཆོས་དང་ལྡན་པ་སྟེ་དགེ་བ་དང་མཐུན་པའོ། །མི་འཚམས་པར་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་འཁོར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏེ་གདུལ་བྱ་དང་འཚམ་པའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་བསམ་པས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་ལྷག་མ་ལྔའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་བསམ་པ་ནི་གསུམ་སྟེ། བདག་བཟང་པོར་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བའི་བསམ་པ་དང་། དད་ནས་བཀུར་སྟི་བྱེད་པར་འདོད་པའི་བསམ་པ་དང་། ཕྲག་དོག་གི་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི་གཉེན་པོར་གསུམ་སྟེ། བྱམས་པའི་སེམས། ཕན་པའི་སེམས་སྙིང་བརྩེ་བའི་སེམས། གསུམ་ནི་ཉན་པ་པོ་བདེ་བ་དང་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་མེད་པར་སྨོན་པ་གསུམ་མམ། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལ་ཕྱོགས་པ་དང་ཐ་མལ་པ་དག་ལ་བྱམས་སོགས་རིམ་པ་བཞིན་ནམ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། དེའི་ལམ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། བཤད་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་བསམ་པས་སོ། །གཉིས་པའི་གཉེན་པོར་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་དང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལ་མི་བརྟེ
Chinese
是二母，即声与义。如是。因此，所说之法是佛所说，集结者所集结，智者成就者所解释，译师圣者所翻译，具有上师传承的口诀和教证的续部，或经部，或论著，经部、论部、律部的任何一个，将要讲说这个和这个。 第二，阿阇梨的讲说方式的差别。 第二方面有三：以谁讲说，即阿阇梨的特征；依靠什么而讲说的方便；如何讲说的方式。 第一方面，各个论典中说了许多不同的阿阇梨的特征。《三百颂》中说：具有戒律，知晓调伏的仪轨，慈悲病人，眷属具有信心，精勤于利益佛法和财物，适时教诫，如是赞为上师。阿阇梨龙树说：要知道这些善知识的特征的简要，知足、慈悲、具有戒律，具有遣除烦恼的智慧。你们依靠他们，你们要知道恭敬。如是说。寂天说：恒常的善知识，精通大乘意义。如是说。旃扎果弥说：上师安住于律仪且精通，具有能力应当依止。如是说。《经庄严论》中说：善知识调伏、寂静、极寂静，功德超胜、具精勤、富于教证，彻底证悟真如、善于言说，具有慈爱、断除厌倦而依止。即以具有戒律而调伏，以具有禅定而寂静，以具有智慧而烦恼极寂静，以功德胜过他人而超胜，以不懒惰于利他而具有精进，以博学而富于教证，彻底证悟所知之真如，善于言说，不贪图财物而具有慈爱，对说法没有厌倦。即具有十法。菩萨多闻，见真谛、善于言说、具有慈爱，没有厌倦的殊胜士夫，要知道是伟大的。即教证的功德是多闻，证悟的功德是见真谛，善于言说，意乐不
English
These are the two mothers, namely sound and meaning. Thus it is. Therefore, the Dharma to be explained is spoken by the Buddha, collected by the collectors, explained by the wise and accomplished ones, translated by the translator saints, and the tantras with the oral instructions and scriptures of the lineage of lamas, or the Sutra Pitaka, or the treatises, whichever of the Sutra Pitaka, Abhidhamma Pitaka, or Vinaya Pitaka, will be explained as this and this. Second, the difference in the way the Acharya teaches. In the second aspect, there are three: who teaches, which is the characteristic of the Acharya; the means of explaining based on what; and how to explain. In the first aspect, many different characteristics of the Acharya are mentioned in each text. The "Three Hundred Verses" says: Those who possess morality and know the rituals of discipline, are compassionate to the sick, whose retinue has faith, who are diligent in benefiting Dharma and wealth, and who admonish at the right time are praised as lamas. Acharya Nagarjuna says: Know the concise characteristics of these virtuous friends: contentment, compassion, morality, and wisdom to dispel afflictions. If you rely on them, you should know to respect them. Thus it says. Shantideva says: The constant virtuous friend is skilled in the meaning of the Great Vehicle. Thus it says. Chandra Gomi says: The lama who abides in vows and is skilled, and who is capable, should be relied upon. Thus it says. The Ornament of the Sutras says: The virtuous friend is subdued, peaceful, very peaceful, superior in qualities, diligent, rich in scriptures, fully realized in thatness, skilled in speech, possessed of love, and relies on abandoning weariness. That is, subdued by possessing morality, peaceful by possessing samadhi, very peaceful by possessing wisdom and afflictions, superior by being superior to others in qualities, possessing diligence by not being lazy in benefiting others, rich in scriptures by being learned, fully realizing the suchness of what is to be known, skilled in speech, possessing love by not looking at wealth, and not weary of teaching the Dharma. That is, possessing ten qualities. The Bodhisattva is learned, sees the truth, is skilled in speech, has love, and the noble person without weariness should be known to be great. That is, the quality of the scriptures is being learned, the quality of realization is seeing the truth, being skilled in speech, and the intention not
Chinese
不看情面而慈爱，思维行为不平衡而无厌倦，具备这五种法吗？ 广阔且断除疑惑，值得接受并开示二谛，这被称为菩萨的殊胜导师。 如是，因多闻而博学，因智慧广大而断除所化众生的疑惑，因身语意三门行善而值得作为上师，开示烦恼和清净的真如二谛，被称为具备四法。 这些也大多是圣者的法，所以具备了固然可喜，但作为不可或缺的条件，有三点：智者的智慧，慈爱的心，以及具备忍辱的行为。 第一点有三：精通所说之法，精通能说之法，以及精通行为。 第一点是，即使精通所有应知或经藏也很好，但此处需要精通所讲之法的词义，且具备教证、理证和诀窍，因为这样才能断除所化众生的疑惑。 第二点是，言语表达清晰，无论从何处说都相关联，无论说多少都适宜，无论怎么说都合乎道理的三种语言关联，以及能令他人喜悦的悦耳声音三种。 或者，如《现观庄严论》所说： 语言文字极其合理，开示和辨别，断除疑惑，具备不反驳，对于开头、陈述、详细解释和意义等，诸佛的教法，由三轮清净，这应知是远离八种过失的。 懒惰和不理解，不能辨别时机和不确定，疑惑不能断除，不宣说与之相离，厌倦和吝啬本身，这些被认为是言语的过失。 因为没有这些，所以佛陀的说法变得至高无上。 如是说，因为远离了言语的八种过失，所以是三轮清净的说法，或者在《释量论》中，为了对治言说的十一种过失，宣说了具备二十种法的法谈。 因为以不悦意的行为而坐着，对于非器而说，作为言语过失的对治，知道是想要听闻者，并且是堪能宣说者，从而在适当时机宣说。 我的这种讲说和听闻，因为不具备这些，所以没有意义，也没有看到能成为道路。
English
Loving without regard to appearances, without balance in thought and action, and without weariness, does it possess these five qualities? Vast and dispelling doubts, worthy of being received and demonstrating the two truths, this is said to be the excellent teacher of a Bodhisattva. Thus, being extensively learned through much hearing, dispelling the doubts of those to be tamed through great wisdom, being worthy of being taken as a lama through virtuous actions of the three doors, and demonstrating the two truths of affliction and purification, it is said to possess four qualities. These are mostly the qualities of noble beings, so while it is pleasing to possess them, the necessary conditions as indispensable limbs are three: the wisdom of the learned, the thought of love, and the three actions endowed with patience. The first has three aspects: being skilled in what is to be explained, being skilled in explaining, and being skilled in conduct. The first is that it is good to be skilled in all that is to be known or in all the collections of teachings, but here, one needs to be skilled in the meaning of the words of what is being explained, endowed with scriptural authority, reasoning, and pith instructions, because this enables one to cut off the doubts of those to be tamed. Secondly, there are three aspects of speech that are connected: the expression is clear, it is relevant no matter from where it is spoken, it is appropriate no matter how much is spoken, and it is reasonable no matter how it is spoken. And there are three aspects of pleasing sound that can delight others. Or, as it says in the Ornament for Clear Realization: "Speech and words are extremely reasonable, teaching and distinguishing, cutting off doubts, endowed with not refuting, for the beginning, statement, detailed explanation, and meanings, the teachings of the Buddhas, are purified by the three wheels, this should be known as being free from the eight faults. Laziness and not understanding, not distinguishing the occasion and uncertainty, doubts are not cut off, and not teaching what is separate from that, weariness and stinginess itself, these are considered faults of speech. Because these are absent, the Buddha's speech becomes supreme." Thus, because it is free from the eight faults of speech, it is a speech purified by the three wheels, or in the Commentary on Valid Cognition, in order to counteract the eleven faults of expression, it is taught to possess twenty aspects of Dharma talk. Because one sits with unpleasant conduct, speaking to an unsuitable vessel, as a remedy for the fault of speech, knowing that one is a willing listener and is capable of speaking, thereby speaking at the appropriate time. Because my own teaching and listening do not possess these, they are meaningless and I do not see them as leading to the path.