Chinese
或者疾病和身体，或者腹部或集合处和上身即头部，以及被武器所伤，被牙齿所伤，归纳为诊断和八种方法来展示，就像八支分医学一样。工巧明的论著是关于创新和佛像的尺寸等的论著。内明的论著也展示了五蕴、十二处、十八界或者它们的分类或差别等所有内容，如《阿毗达磨集论》或《摄类学》。 第二，展示如实之相，即以十六种方式展示四圣谛，或者展示离能取所取二元的意义，以及展示无自性的意义，如《现观庄严论》或《三十颂》或《中观庄严论》。第三，展示解脱和一切智之道，如《菩萨地论》、《声闻地论》或《入菩萨行论》等。有些人说，仅仅展示其中一部分是论著，而完全展示的是伟大的论著，如《集论》或《俱舍论》。 第四，是关于共同和个别教言的解释。第一，阐明共同教言的词句部分的是声明语法的论著，阐明意义部分的是因明学的论著，如是说。我认为不是这样。第二，个别教言的解释有三种。第一教言的解释分为阐明见解部分和阐明行持部分。第一，是阿毗达磨七论，如云：法蕴由舍利子造，施设论由目犍连造，界论由大迦旃延造，识蕴由提婆设摩造，发智论由迦旃延子造，品类论由世友造，正行名数论由大腹王造。如是说。迦湿弥罗毗婆沙师说，这七部是佛语，因为导师在不同的地点、时间和人物面前零散宣说的内容，由声闻阿罗汉们汇集而成，例如《自说经》。如果不是这样，佛语的三藏就不完整了。经部师等说，（七论）不是（佛语），因为经和律二者是普遍的，或者从中间穿插讲述也没有过失，七论被认为是论著。
English
Or diseases and the body, or the abdomen or assembly point and the upper body, namely the head, and being wounded by weapons, being wounded by teeth, summarized into diagnosis and eight methods to demonstrate, like the eight branches of medicine. The treatises on craftsmanship are treatises on innovation and the dimensions of Buddha images, etc. The treatises on inner knowledge also demonstrate all that is, such as the five aggregates, the twelve sense bases, the eighteen elements, or their classifications or distinctions, like the Abhidharma-samuccaya or the Compendium of Characteristics. Second, demonstrating the suchness, namely demonstrating the four noble truths in sixteen aspects, or demonstrating the meaning of non-duality of grasper and grasped, and demonstrating the meaning of selflessness, like the Ornament of Clear Realization or the Thirty Verses or the Ornament of the Middle Way. Third, demonstrating the path to liberation and omniscience, like the Bodhisattva-bhumi, the Sravaka-bhumi, or the Bodhicaryavatara, etc. Some say that merely demonstrating a part of these is a treatise, while completely demonstrating is a great treatise, like the Samuccaya or the Abhidharmakosa. Fourth, are the explanations of common and individual teachings. First, that which clarifies the verbal aspect of the common teachings is the treatise on grammar, and that which clarifies the meaning aspect is the treatise on logic, so it is said. I think otherwise. Second, the explanations of individual teachings are of three types. The explanations of the first teachings are divided into clarifying the view aspect and clarifying the conduct aspect. First, are the seven treatises of Abhidharma, as it is said: The Dharma-skandha was made by Sariputra, the Prajnapti-sastra by Maudgalyayana, the Dhatu-kaya was made by Katyayana, the Vijnana-kaya by Devasarman, the Jnana-prasthana was made by Katyayaniputra, the Prakarana-pada by Vasumitra, the Sangiti-paryaya was made by Mahakausthila. So it is said. The Kashmir Vaibhashikas say that these seven are the Buddha's words, because the teacher spoke them piecemeal to different places, times, and people, and they were collected by the Sravaka Arhats, like the Udana. If it were not so, the three pitakas of the Buddha's words would not be complete. The Sautrantikas and others say that the Sutra and Vinaya are both universal, or there is no fault in teaching them interspersed, and the seven are considered treatises.
Tibetan
།བདུན་པོ་དེའི་དོན་བསྡུས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོ། དེའི་དོན་བསྡུས་པ་མངོན་པ་མཛོད་ལ་སོགས་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི། ལུང་གཞི་བཅུ་བདུན་རབ་བྱུང་གི་གཞི་དང་པོར་བསྟན། དེ་ནས་རྣམ་འབྱེད་གཉིས་དང་གཞི་བཅུ་དྲུག་བསྟན་པ་གཞིར་བྱས་པ་ལ། གཞུང་དམ་པའི་ཞུ་བ་འདུལ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་དང་ཕྲན་ཚོགས་ཀྱི་སྐབས་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྦྱར་ནས་འཆད་པ་མདོ་རྩ་དང་། རྣམ་འབྱེད་གཞིར་བྱས་ནས། གཞན་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྦྱར་ནས་འཆད་པ་མེ་ཏོག་ཕྲེང་རྒྱུད་དམ། སུམ་བརྒྱ་པ་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་བཀའ་བར་པའི་དགོངས་འགྲེལ་ལ་ལྟ་བའི་ཆ་དང་སྤྱོད་པའི་ཆ་གསལ་བར་བྱེད་པ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ། ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་བཞིར་གྲགས་ཏེ། མདོས་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་དོན་ནམ། སྙིང་པོའི་དོན་སྟོན་པ་དབུ་མ་རིག་པའི་ཚོགས་དྲུག་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་རྟེན་འབྲེལ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བར་སྟོན་པ་སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ། དེ་ལས་གཞན་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པར་བདེན་པ་འགོག་པ་རྩ་བ་ཤེས་རབ་སྟེ། གཉིས་པོ་རྩ་བའམ་གཙོ་བོའོ། །དེ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ། དེ་ལ་གཞན་གྱིས་རྩོད་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བ་རྩོད་པ་བཟློག་པ། གཞན་རྟོག་གེ་པ་དང་རྩོད་པའི་ཚུལ་སྟོན་པ་ཞིབ་མོ་རྣམ་འཐག །དོན་དམ་པར་རབ་བཞིན་མེད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་འཐད་ཅིང་གྲུབ་པར་སྟོན་པ་ཐ་སྙད་གྲུབ་པ་དང་དྲུག་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཤུགས་ལ་བསྟན་པའི་དོན་ནམ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་དོན་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་མངོན་རྟགས་རྒྱན་ཏེ། རྣམ་མཁྱེན་ལམ་ཤེས་གཞི་ཤེས་ཏེ་འཇུག་ཡུལ་མཁྱེན་གསུམ། རྣམ་ཀུན་མངོན་རྫོགས་དང་རྩེ་མོ་དང་མཐར་གྱིས་པ་དང་། སྐད་ཅིག་མ་སྟེ་འཇུག་པ་སྦྱོར་བ་བཞི། ཞུགས་འབྲས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ་བརྒྱད་དུ་འདུས་པར་སྟོན་པའོ། །དེ་དག་གཙོ་བོའི་དོན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་སྟོན་པ་བརྒྱད་སྟོང་དོན་བསྡུས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། རྟེན་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། །ལས་དང་བསྒོམ་པ་དང་བཅས་དང་། །རབ་དབྱེ་རྟགས་དང་ལྟུང་བ་དང་། །ཕན་ཡོན་བཅས་པར་ཡང་དག་བརྗོད། །ཅེས་པས་རྟེན་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་འཁོར་དང་། ལས་ཡུམ་ལ་ཆོས་སྤྱོད་བཅུས་ཇི་ལྟར་སྤྱོད་པ་དང་། སྒོམ་པ་ལ་དངོས་མེད་དངོས་པོ་སྒྲོ་འདོགས་སྐུར་འདེབས་གཅིག་དང་ཐ་དད་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་མིང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་དང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མིང་དུ་རྟོག་པ་སྟེ་རྣམ་གཡེང་བཅུའི་གཉེན་པོར་བསྒོམ་པ་བཅུ་ད
Chinese
第七，对那七者的意义进行总结的《大疏释》。对它的意义进行总结的是《阿毗达磨俱舍论》等。 第二，十七部律藏以出家为根本而首先阐述。之后，以阐述二种分别和十六根本为基础。对于清净的经文，如《调伏论》等，以及从零星章节中出现的，如何合理地结合起来进行讲解，是《根本律》。以分别论为基础，如何合理地结合起来进行讲解，是《花鬘论》或《三百颂》之类。 第二，阐明中期佛典的意旨解释中的见解和行持两方面。第一方面，被称为四大车轨。要么是直接阐述的意义，要么是主要阐述心要的意义，即中观理聚六论：阐述一切法自性空性，是远离缘起戏论的《七十空性论》。此外，破斥在生等方面的真实性的《根本慧论》，这两者是根本或主要的。以理证成立的《六十正理论》。对于它，消除他人辩论的过失的《回诤论》。阐述与外道辩论的方式的《精研磨论》。虽然在胜义中不存在，但在世俗中，阐述世间的名言是合理且成立的《名言成立论》，这六部论典。主要阐述间接指示的意义或现观的意义的是《现观庄严论》，即遍智、道智、基智，是进入的对境三智。圆满现观和顶位以及渐次和刹那，是进入的四种加行。所入之果是法身，阐述归纳为八者的意义。总结这些主要意义的是《八千颂义品》，其中说：“所依和所调伏，以及事业和禅定等，种种差别相和征相以及堕罪和利益都如实宣说。”因此，所依是宣说佛陀，所调伏是眷属，事业是母续，如何以十法行来行持，禅定是对无实有实进行增益和诽谤，一和异，体性和差别，名如其义，义如其名地进行分别，即作为对治十种散乱的十种禅定。
English
The seventh is the Great Commentary, which summarizes the meaning of those seven. What summarizes its meaning is the Abhidharmakosha, etc. Secondly, the seventeen Vinaya texts are first taught with ordination as the basis. Then, based on the teaching of the two Vibhangas and the sixteen basic texts. For the pure scriptures, such as the Dulwa ('Dul ba) etc., and those that appear from sporadic chapters, how to reasonably combine them for explanation is the Mula-sutra. Based on the Vibhanga, how to reasonably combine others for explanation is the Garland of Flowers or the like of the Three Hundred. Secondly, it clarifies the aspects of view and practice in the interpretation of the intermediate Buddhist scriptures. In the first aspect, it is known as the four chariot ways. Either the meaning is directly expressed, or the meaning of the essence is mainly taught, which are the six collections of Madhyamaka reasoning: The Seventy Stanzas on Emptiness, which teaches that all phenomena are empty of inherent existence and are free from the extremes of conceptual elaboration of dependent origination. Furthermore, the Root Wisdom, which refutes the truth in birth and so on, these two are fundamental or main. The Sixty Stanzas of Reasoning, which establishes it with reasoning. For that, the Refutation of Objections, which eliminates the faults of others' arguments. The Fine Analysis, which explains the manner of arguing with non-Buddhists. The Establishment of Names, which explains that although it does not exist in the ultimate sense, in the conventional sense, the terminology of the world is reasonable and established, these are the six treatises. The Ornament of Realization, which mainly teaches the meaning implicitly indicated or the meaning of realization, namely, omniscience, path knowledge, and base knowledge, are the three knowledges of the object of entry. Complete realization, the peak, gradual, and momentary, are the four applications of entry. The result of entry is the Dharmakaya, which teaches the meaning of being condensed into eight. The Condensed Meaning of the Eight Thousand, which summarizes these main meanings into thirty-two, states: "The basis and what is to be subdued, as well as actions and meditations, and the distinctions, signs, downfalls, and benefits are all truly spoken." Therefore, the basis is the teaching of the Buddha, what is to be subdued is the retinue, the action is the Mother Tantra, how to practice with the ten practices, meditation is to impute and slander non-existent and existent things, one and different, essence and distinction, name as it is in meaning, and meaning as it is in name, namely, the ten meditations as antidotes to the ten distractions.
Tibetan
ང་། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ནས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བར། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་དང་། རྟགས་ལ་བདུད་ལས་ཀྱི་རྟགས་དང་ཕྱིར་མི་ལྡོག་གི་རྟགས་གཉིས་དང་། ཤེར་ཕྱིན་སྤངས་ན་རྣམ་སྨིན་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་དང་། སྟོང་གསུམ་ལ་སོགས་པ་རིན་པོ་ཆེས་བཀང་ནས་སྦྱིན་པ་བྱས་པ་བས་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱད་ན་བསོད་ནམས་ཆེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕན་ཡོན་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཤིང་དེ་ཉིད་དགོས་པའི་དབང་གིས་ཟླས་ཏེ་བཤད་པར་འདོད་དོ། །སྒོ་གསུམ་རྣམ་གྲངས་བཅུ་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ་འབུམ་ཏཱིག་སྟེ་དེ་ལ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ཐོག་མར་གླེང་གཞིས་སྐབས་ཕྱེ་ནས་གདུལ་བྱ་དབང་པོ་རྣོན་པོ་ལ། ཤཱ་རིའི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་གང་ཟག་གང་གིས་གང་གི་ཕྱིར་དུ་གང་ལ་བསླབ་ཚུལ་བཞིས་དོན་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའི་སྒོ་དེ་ནས་སྐབས་དང་པོའི་བར་ལ་འབྲིང་དུ་བསྟན་པའི་སྒོ། དེ་ནས་མཇུག་རྫོགས་ཀྱི་བར་ལ་རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་སྟེ་གསུམ་མོ། །རྣམ་གྲངས་བཅུ་གཅིག་ནི་དང་པོ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། དེ་ནས་རབ་འབྱོར་གྱིས་བཤད་པ་གཅིག་དང་། དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་ལ་བཀའ་སྩལ་པ་གཉིས་དང་། རབ་འབྱོར་ལ་བཀའ་སྩལ་པ་བཞི་དང་། བྱམས་པ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ་གཉིས་དང་། ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་ནས་ཡོངས་སུ་གཏད་པ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་གོ། འདི་དཾ་ཥྚ་སེ་ནས་བྱས་ཟེར་ཀྱང་དབྱིག་གཉེན་གྱི་གཞུང་འགྲེལ་དུ་རིགས་ཤིང་འདི་དང་བརྒྱད་སྟོང་དོན་བསྡུས་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ཙམ་དུ་བསྟན་ནོ། ། གཉིས་པ་ནི། བསླབ་བཏུས་སམ། མདོ་བཏུས་སམ་ལྟ་སྤྱོད་ཟུང་འབྲེལ་དུ་སྟོན་པ་སྤྱོད་འཇུག་གམ་སྒོམ་རིམ་རྣམ་གསུམ་ལ་སོགས་པའོ། །གསུམ་པ་བཀའ་མཐའ་མའི་དགོངས་འགྲེལ་ལ་ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པའི་ཆ་གསལ་བྱེད་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི་འཕགས་པ་བྱམས་པས་མཛད་པའི་མདོ་སྡེ་རྒྱན། དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད། རྒྱུད་བླ་མ་སྟེ་བཞིའི་དང་པོ་གཉིས་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད། ཐ་མ་གཉིས་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་ཅེས་ཁ་ཅིག་འཆད་ཀྱང་ཤེས་བྱེད་མ་མཐོང་ངོ་། །མདོ་སྡེ་རྒྱན་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་ལྔར་བསྡུས་ཏེ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། གསེར་ལས་བརྡུངས་བྱས་འདྲ་ཞིང་པདྨ་རྒྱས་པ་བཞིན། །བཀྲེས་པས་ཉེན་པ་གཡོས་ལེགས་ཁ་ཟས
Chinese
我，从内空性到无事物自性空性之间，详细区分十六空性，以及作为标志的魔业标志和不退转标志两种，如果舍弃般若波罗蜜多，会堕入恶趣，用充满三千世界的珍宝进行布施，不如修习般若波罗蜜多功德大等最初两个利益概括了一切，并且因为需要它而重复讲述。在《十万颂》中以十一种方式阐述了三门，其中，最初以讲述母续的方式，区分章节，对根器敏锐的调伏对象说：舍利子，大菩萨如果想要以一切方式完全现证成佛，就应当精进于般若波罗蜜多。意思是说，以何人为何人为了何事而修学的方式，用四种方式概括了一切意义而阐述，从那个开端到第一品之间是中等阐述的开端，从那之后到结尾之间是广述的开端，共有三种。十一种方式是：首先是对舍利子宣说，然后是善现所说一次，然后是对帝释天宣说两次，对善现宣说四次，对弥勒宣说两次，对阿难宣说后完全交付，共有十一种。据说这是达湿吒犀那所作，但与世亲的论释相符，并且这部论和《八千颂义集》二者都阐述了唯识宗。
English
I, from the emptiness of the internal to the emptiness of the non-entity of things, the sixteen emptinesses are distinguished in detail, and the two signs of the devil's work and the irreversible sign as signs, if the Prajnaparamita is abandoned, it will fall into the evil path, and giving alms filled with the treasures of the three thousand worlds is not as great as the merit of practicing Prajnaparamita, etc. The first two benefits summarize everything, and it is repeated because it is needed. In the Hundred Thousand Verses, the three doors are explained in eleven ways. Among them, the mother lineage is first discussed, and the chapters are divided. To the sharp-witted disciples, Shariputra, the great Bodhisattva, if he wants to fully realize enlightenment in all ways, he should strive for the Perfection of Wisdom. It means that the way of learning by whom, for whom, and for what purpose, summarizes all meanings in four ways and explains it. From that beginning to the first chapter is the beginning of the middle explanation. From then on to the end is the beginning of the extensive explanation, there are three kinds. The eleven ways are: first, it is declared to Shariputra, then Subhuti speaks once, then it is declared to Indra twice, it is declared to Subhuti four times, it is declared to Maitreya twice, and after it is declared to Ananda, it is completely handed over, there are eleven kinds. It is said that this was made by Damstrasena, but it is in line with Vasubandhu's commentary, and this treatise and the Eight Thousand Verse Meaning Collection both explain the Mind-Only School.