Tibetan
་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་སེམས་འཕྲོས་པའི་དུས་སུ་གཅིག་པ་བཞིན་སྣང་ཡང་གཅིག་པ་མ་ཡིན། ཡུལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཀྱང་ཡུལ་སེམས་མ་འཕྲོད་ཙམ་ན་གཅིག་ཀྱང་མི་སྣང༌། དེས་ན་སེམས་ཅན་ལ་མ་དག་པར་འཁྲུལ་པ་ཡི་སྣང་བ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཉམས་ཀྱི་སྣང་བ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་དག་པའི་སྣང་བ་ཞེས། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བཱིར་ཝཱ་པས་སོ་སོའི་སྣང་བ་ཡིན་པར་གསུངས། དེ་ཡང་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ལས་དང༌། དཀར་པོ་དགེ་བའི་ལས་གཉིས་ཀྱི་སྣང་ཡུལ་སོ་སོ་ཡིན། དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་སེམས་ཁམས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་ཡིན་པར་མ་རིག་པས། མ་རིག་པའི་དབང་གིས་ང་དང་བདག་ཏུ་བཟུང༌། གཟུང་འཛིན་རྟོག་པའི་འཁྲུལ་པས་ཉོན་མོངས་པ་བསྐྱེད། དེས་ཀུན་ནས་བསླང་ནས། མི་དགེ་བའི་ལས་སྤྱད་ནས། འབྲས་བུ་རིགས་དྲུག་གི་རྩིས་ལ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྐོར་བས་མ་དག་པའི་སྣང་བའོ། །གཞི་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའོ། །རྩ་དང་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་ཡི་གེ ལུས་ཀྱི་གནས་གང་དང་གང་དུ་རླུང་སེམས་འདུས་པས། ཉམས་འདི་འབྱུང་ལ་འདི་མི་འབྱུང་བ་མེད་པས་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཉམས་ཀྱི་སྣང་བའོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དག་པས་ཤེས་བྱ་མ་ལུས་པ་མཁྱེན་པ་ནི་དག་པའི་སྣང་བའོ། །དེ་ལས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་ཡུལ་འཁྲུལ་པ་སྣང་བ་རྫུན་པ་ཅན་འདི་མཁྱེན་ནམ་མི་མཁྱེན། མི་མཁྱེན་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་ལ། མཁྱེན་ན་ཡུལ་འཁྲུལ་སྣང་ལ་འཁྲུལ་སྣང་དུ་མཁྱེན་ནམ། འཁྲུལ་སྣང་མ་ཡིན་པར་མཁྱེན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཡུལ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་མཁྱེན་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་སྣང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ལ་དག་པའི་སྣང་བ་ཡེ་ཤེས་སུ་སྣང་བས་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར། སྨན་པ་མཁས་པས་ནད་པ་ལ་ནད་ཇི་ལྟར་ཡོད་བཞིན་དུ་ཤེས་ཀྱང༌། སྨན་པས་ནད་མི་མྱོང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་འཁྲུལ་པ་ཅན་དེས་འཁྲུལ་པ་ལ་འཁྲུལ་པར་མ་ཤེས་པས་འཁྲུལ་པ་དེ། དག་པའི་སྣང་བ་ལ་བསྒྲིལ་མི་ཉན། ཅི་ནས་ཡུལ་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་བར་མ་གསུམ་སེམས་ཅན་འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱིས་མཐོང་ནས་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད། སངས་རྒྱས་ལ་ཉོན་མོངས་པ་མི་མངའ་བས་སོ། །དེ་ཡང་སྣང་བ་ཡུལ་དུ་ཤོར་ན་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བས། སྣང་བ་རང་སེམས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་མྱོང་བར་བྱའོ། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ཉོན་མོངས་པ་མ་ཡིན། ཉོན་མོངས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ཕྱག་
Chinese
也不是，在显现与心识交织之时，虽如一显现，然非一。境如何存在，若境与心识不相遇，则一亦不显现。因此，对于有情来说是不清净的错觉显现，对于瑜伽士来说是体验的显现，对于圆满正等觉的佛陀来说是清净的显现。大导师比尔瓦巴曾说，这是各自的显现。此外，罪恶不善之业与白色善业二者的显现境各不相同。对此，由于无明，一切有情的自心体性本性清净。由于无明的力量，执着于我与我所。由能取所取分别的错觉产生烦恼。由此而策动，造作不善之业，果报在六道轮回中流转，感受轮回的痛苦，这就是不清净的显现。基是蕴、界、处，是地、水、火、风等元素以及由元素所转化的事物。根是轮回与涅槃二者的文字。身体的何处、何处风心汇聚，此体验生起，彼体验不生起，无有此事。因此，对于瑜伽士来说是体验的显现。善逝已清净一切障碍，了知一切所知，是为清净的显现。如此，一切智者知晓此虚假的错觉显现吗？若不知晓，则非一切智者。若知晓，则知晓境的错觉显现为错觉显现吗？还是知晓为非错觉显现？若如前者，则如境之所是而知晓，亦不会变为错觉，因为一切法皆是自显现。佛陀的清净显现显现为智慧，故不会变为错觉。如贤明的医生知晓病人所患之病，然医生不会感受疾病。若如后者，错觉者不知晓错觉为错觉，则此错觉不能与清净的显现相混淆。因为有情由见可爱、不可爱与中庸三者而生起贪、嗔、痴三毒。佛陀无有错觉。因为佛陀没有烦恼。因此，若显现迷失于境，则会生起烦恼。应将显现体验为自心大印。若体验为大印，则非烦恼。若体验为烦恼，则非大印。
English
Nor is it. When appearance and mind intertwine, although it appears as one, it is not one. No matter how the object exists, if the object and mind do not meet, not even one appears. Therefore, for sentient beings, it is the impure illusory appearance; for yogis, it is the appearance of experience; and for the perfectly enlightened Buddha, it is the pure appearance. The great teacher Virupa said that these are the appearances of each individual. Furthermore, the objects of appearance of sinful, non-virtuous actions and white, virtuous actions are different. Because of ignorance, all sentient beings do not recognize that the essence of their own minds is naturally pure. Due to the power of ignorance, they grasp onto "I" and "mine." The illusion of grasping and fixation gives rise to afflictions. Driven by this, they engage in non-virtuous actions, and as a result, they revolve in the suffering of samsara in the six realms. This is the impure appearance. The basis is the aggregates, elements, and sense bases, which are the elements of earth, water, fire, and wind, and what is transformed from the elements. The root is the letters of samsara and nirvana. Wherever in the body wind and mind gather, this experience arises, and that experience does not arise. Therefore, for yogis, it is the appearance of experience. The Sugata, having purified all obscurations, knows all that is to be known, which is the pure appearance. So, does the all-knowing one know this false illusory appearance of objects or not? If he does not know, then he is not all-knowing. If he knows, does he know the illusory appearance of objects as an illusory appearance, or does he know it as a non-illusory appearance? If it is the former, then even though he knows it as it is in the object, it will not become an illusion, because all phenomena are self-appearing. The pure appearance of the Buddha appears as wisdom, so it will not become an illusion. Just as a skilled doctor knows the disease of the patient, but the doctor does not experience the disease. If it is the latter, the one with illusion does not know the illusion as an illusion, so this illusion cannot be confused with the pure appearance. Because sentient beings see the three—pleasant, unpleasant, and neutral—they give rise to the three poisons of attachment, aversion, and ignorance. The Buddha has no illusion. Because the Buddha has no afflictions. Therefore, if appearance is lost in the object, afflictions will arise. Appearance should be experienced as the great seal of one's own mind. If it is experienced as the great seal, it is not an affliction. If it is experienced as an affliction, it is not the great seal.
Tibetan
རྒྱ་ཆེན་པོ་མ་ཡིན། དེས་ན་བསྒོམ་དགོས་པ་ཡིན། བསྒོམས་ནས་ཀུན་གཞི་རང་བཞིན་རང་རིག་ཆོས་སྐུར་མྱོང་ཙམ་ན། རྣམ་ཤེས་བདུན་པོ་ཡུལ་ཅན་གྱིས་དབང་དུ་བསྡུས་པ་ཡིན་པ་ལས། དེ་རང་དག་ནས་འོང༌། དེ་ཡང་རླུང་ཞི་ནས་མེད་ཙ་ན་རྣམ་ཤེས་ཞི་སྟེ། ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཡིད་བག་ལ་ཞ་ཙམ་ན། སྒོ་ལྔ་རྟོག་མེད་ཡིན་ལ། ཀུན་གཞིའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་རང་གིས་མྱོང་ཙམ་ན། ཆོས་རྣམས་རང་སེམས་རིག་པའི་ངང་དུ་འདུ། རང་སྣང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་མྱོང་ནས་གཞན་སྣང་དབང་དུ་འདུ། དེ་ལྟར་ཡིན་པ་འཕགས་པ་སྡུད་པ་ལས། རྒྱལ་པོ་གྲོང་དུ་མི་འགྲོ་ཡུལ་འཁོར་མི་འགྲོ་ལ། །རང་གིས་ཡུལ་ནས་འདུ་བ་ཐམས་ཅད་སྡུད་པ་ལྟར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཉིད་གང་དུ་ཡང་མི་འགྲོ་ལ། །སངས་རྒྱས་ས་ཡི་ཡོན་ཏན་གང་བྱུང་ཐམས་ཅད་སྡུད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །སྣང་བ་རང་སྣང་དུ་རྟོགས་པས་ཕྱི་བཟུང་བའི་ཡུལ་དང༌། ནང་འཛིན་པའི་སེམས་དང༌། དངོས་པོར་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་དང༌། ནང་སེམས་གཉིས་སུ་མེད་པར་རང་སྣང་འོད་གསལ་དུ་ཤར་ཙམ་ན་བག་ཆགས་ཀྱི་སྣང་བ་འདག རི་དང་རྩིག་པ་ལས་ཐལ་བ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པ་ནི། རི་དང་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་སོང་བ་མ་ཡིན་ཡང༌། སེམས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་རྟོག་པ་མེད་ན་འོད་གསལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པ་གཞན་མེད་པའོ། །གསུམ་པ་ཉོན་མོངས་པ་བདེ་བ་ལམ་སློང་ཞེས་པ་ནི། སྤྱིར་དྲུག་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་ཉི་ཤུ་ཉེ་བ་ལ་སོགས་པ་མང་གིས་ཀྱང༌། དེ་དག་གི་རྩ་བ་ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་ཡིན། དེ་མ་རྟོགས་པ་ཉོན་མོངས་པར་སྣང་བ་ཡིན། རྟོགས་ན་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས། དེ་ཡང་སྐུ་ནི་རིགས་ལྔ་ཡིན་ཏེ་ཞེ་སྡང་མི་བསྐྱོད་པ། ང་རྒྱལ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། འདོད་ཆགས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། ཕྲག་དོག་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ། གཏི་མུག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། ཉོན་མོངས་པ་ལྷ་སྐུར་ལམ་དུ་སློང་བའོ། །ཡང་ཞེ་སྡང་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས། ང་རྒྱལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས། འདོད་ཆགས་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས། ཕྲག་དོག་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས། གཏི་མུག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེས་ན་ཞེ་སྡང་མེད་ན་ཆོས་སྐུ་མེད། ང་རྒྱལ་མེད་ན་ཡོན་ཏན་མེད། འདོད་ཆགས་མེད་ན་བདེ་བ་མེད། ཕྲག་དོག་མེད་ན་ཕྲིན་ལས་མེད། གཏི་མུག་མེད་ན་ཆོས་དབྱིངས་མེད་པས། དེ་དག་མི་སྤང་བར་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་སོ་སོར་རིག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཉོན་མོངས་ལྔ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་ལྔ་སེམས་ཡིན་པས། སེམས་
Chinese
不是广大。因此需要禅修。禅修后，稍微体验到俱生本性自明法身时，七识就被有境所控制，那是自然清净而来。那也是气息平息消失时，识也平息。烦恼意稍微减弱时，五根门就是无分别。稍微体验到俱生本性空性时，诸法都融入自心觉性之中。体验到自显为大手印，他显就被控制。如《圣者集经》所说：国王不入城市，眷属不入城市，如自己从地方聚集，聚集一切一样。菩萨不入法性任何地方，收集所有佛地的功德。如此宣说。了悟显现为自显，外执著的境，内执著的心，执著事物的一切，内外心二者无别，自显光明稍微生起时，习气的显现就消除。从山和墙壁等所有事物都没有阻碍，不是山和墙壁等所有事物都消失，而是心不执著所取和能取的境，就是光明二无别的智慧，没有其他。第三，烦恼转为安乐道用，一般而言，六根本烦恼，二十随烦恼等很多，那些的根本是五烦恼。没有了悟，就显现为烦恼。了悟就是身和智慧。也就是，身是五部，嗔恨不动佛，我慢宝生佛，贪欲无量光佛，嫉妒不空成就佛，愚痴毗卢遮那佛。将烦恼转为本尊道用。又是，嗔恨如镜智，我慢平等性智，贪欲妙观察智，嫉妒成所作智，愚痴法界体性智。因此，没有嗔恨就没有法身，没有我慢就没有功德，没有贪欲就没有安乐，没有嫉妒就没有事业，没有愚痴就没有法界。因此，不要抛弃那些，要了知各自是身和智慧。生起五烦恼的五境是心，心
English
It is not vast. Therefore, one needs to meditate. After meditating, when one slightly experiences the co-emergent nature, self-awareness, Dharmakaya, the seven consciousnesses are controlled by the object-possessor, and that comes from being naturally pure. That is also when the breath subsides and disappears, the consciousness subsides. When the afflicted mind slightly weakens, the five sense doors are non-conceptual. When one slightly experiences the co-emergent nature of emptiness, all phenomena dissolve into the self-mind's awareness. Experiencing self-appearance as Mahamudra, other-appearances are controlled. As it says in the "Noble Collection Sutra": The king does not enter the city, the entourage does not enter the city, just as one gathers from one's own place, gathering everything. The Bodhisattva does not enter anywhere in the nature of reality, gathering all the qualities that arise from the Buddha-lands. Thus it is said. Realizing appearance as self-appearance, the externally grasped object, the internally grasping mind, all that is grasped as things, and the non-duality of inner and outer mind, when self-appearance, clear light, slightly arises, the appearance of habitual tendencies is eliminated. There is no obstruction from mountains and walls to all things like ashes, it is not that all things like mountains and walls have disappeared, but if the mind does not conceptualize the grasped and the grasper as objects, it is the wisdom of clear light non-duality, there is nothing else. Third, "transforming afflictions into the path of bliss" means that in general, there are many afflictions such as the six root afflictions and the twenty secondary afflictions, but the root of those is the five afflictions. Not realizing them, they appear as afflictions. Realizing them, they are body and wisdom. That is, the body is the five families: hatred is Akshobhya, pride is Ratnasambhava, desire is Amitabha, jealousy is Amoghasiddhi, and ignorance is Vairochana. Transforming afflictions into deities on the path. Also, hatred is like mirror-like wisdom, pride is equality wisdom, desire is discriminating wisdom, jealousy is accomplishing wisdom, and ignorance is the wisdom of the Dharmadhatu. Therefore, without hatred there is no Dharmakaya, without pride there are no qualities, without desire there is no bliss, without jealousy there is no activity, without ignorance there is no Dharmadhatu. Therefore, do not abandon those, but know that each is body and wisdom. The five objects from which the five afflictions arise is the mind, the mind.