Tibetan
༄༅། །རྟེན་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་དད་པ་རང་ལ་མི་འདྲ་བ་མང་པོ་བཤད་ཀྱང་། འདོད་པའི་དད་པ་དང་། དང་བའི་དད་པ་དང་། ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་དང་གསུམ་དུ་མ་འདུས་པ་ནི་མེད་གསུང་། དེས་ན་དད་པ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ། འོན་ཀྱང་དད་པ་ཡོད་ཀྱང་ཤེས་རབ་མེད་ན་ཅུང་མི་ཡོང་བས། ཤེས་རབ་དེ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ། མཚན་ཉིད་པས། དབང་པོ་བརྟུལ་པོ་དད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཟེར། །ཤེས་རབ་མེད་ན་ཆོས་བཤད་འདོད་ཀྱང་མེད། །བྱེད་རྒྱུ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞིག་འདི་ཡིན་སྙམ་པའང་དཀའ་བར་སྣང་གསུང་། ལོག་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མགོ་བསྐོར་བ་ལའང་ཚེགས་མེད་གསུང་། དེས་ན་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས། ཡན་ལག་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། །ཐུབ་པས་ཤེས་རབ་དོན་དུ་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་ནས་བསམ་གཏན་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཐམས་ཅད་ནི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུར་བཤད། དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་སྡུག་བསྔལ་དག །ཞི་བར་འདོད་པས་ཤེས་རབ་བསྐྱེད། །གསུངས་ནས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བར་འདོད་པ་ལ་ཡང་ཤེས་རབ་གལ་ཆེ་བར་གསུངས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནས་ཀྱང་། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལྔ་འདི་དག་ནི། །དམིགས་སུ་མེད་པར་བྱང་ཆུབ་རེག་པར་ནུས་མ་ཡིན། །གང་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཡོངས་སུ་ཟིན་གྱུར་པ། །གང་ཚེ་མིག་གི་ 1-2-136b རྙེད་འགྱུར་ཞིང་དེ་ཡི་མིང་འཐོབ་བོ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཤེས་རབ་ཀྱིས་མ་ཟིན་པའི་དགེ་བ་ཅི་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་དམུས་ལོང་ལོང་ཁྲིད་དང་བྲལ་བ་འདྲ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་མི་འགྲོ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་རང་གི་མིང་ཡང་མི་འཐོབ་པར་བཤད་དོ། །ཤེས་རབ་སྟོང་པས་ཟིན་ན་ཅི་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དུ་འགྲོ། ཁྱི་རྒན་ལ་ཟས་ཁམ་གཅིག་བྱིན་ཡང་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་གཟོད་བཤད་གསུང་། དེས་ན་ཤེས་རབ་དེ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་སྟེ། ཅི་ཐོད་ཐོད་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་དེས་ཅུང་མི་འོང་། ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ངོ་ཤེས་པ་ཞིག་དགོས། བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་མགོ་ནོན་པ། བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་རྩ་བ་ནས་སྤོངས་པ་ཞིག་དགོས། དེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་དེ་ཡོད་ཀྱང་། སྙིང་རྗེ་མེད་ན་མི་ཕན་པས། སྙིང་རྗེ་གལ་ཆེ་སྟེ། དམ་པའི་ཆོས་པད་མ་དཀར་པོ་ནས་ཀྱང་། ཆོས་གཅིག་མཆིས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེའི་ལག་མཐིལ་ན་མཆིས་པའི་ཆོས་གཅིག་ཡོད་དེ། དེ་གང་ལགས་ཞུས་པས། འདི་ལྟ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། །ཞེས་གསུང་། གང་ལ་མགོ་བོ་མཆིས་པ་དེ་ལ་འཚོ་བ་མཆིས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྙིང་རྗེ་མཆིས་པ་དེ་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་མཆིས་སོ། །མདོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ནས་ཀྱང་། ཆོས་གཅིག་གིས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་བམ་ཞུས་པས། ཆོས་གཅིག་ཡོད་ 1-2-137a ༄༅། །ན་བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཡོ
Chinese
虽然关于对三宝（藏文：དཀོན་མཆོག་གསུམ་，含义：佛、法、僧）的信心等各种不同的信心有很多种说法，但没有哪一种不包含欲乐的信心、欢喜的信心和确信的信心。因此，具备信心非常重要。然而，即使有信心，如果没有智慧，也难以成就，所以智慧非常重要。格西（藏文：མཚན་ཉིད་པ，含义：宗教学者）说：‘愚钝之人追随信心。’如果没有智慧，即使想讲法也无从谈起。想要做到事事不颠倒，似乎也很困难。’他还说，‘被邪恶的善知识欺骗也很容易。’因此，导师无尽慧（藏文：སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པ་）说：‘所有这些支分，佛陀（藏文：ཐུབ་པ，含义：能者，指释迦牟尼佛）都说是为了智慧的缘故。’并说禅定和精进都是为了生起智慧的因。因此，想要平息痛苦，就要生起智慧。’说了想要平息轮回的痛苦，智慧也非常重要。在《波若蜜多经》（藏文：ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་，含义：度，到达彼岸）中也说：‘这五个智慧度，若无所缘，不能证得菩提。何时被智慧完全掌握，何时才能获得眼之所得，并获得其名。’因此，没有被智慧掌握的善行，就像盲人带路一样，不能成为菩提之因，甚至连波若蜜多本身的名号也无法获得。如果被空性的智慧掌握，那么所做的一切都会成为菩提道。即使给老狗一块食物，也可以说是布施度。因此，智慧非常重要，但仅仅是泛泛而谈的智慧是不够的。需要通过听闻的智慧来认识烦恼，通过思考的智慧来压制烦恼，通过修习的智慧来从根本上断除烦恼。即使有了伟大的智慧，如果没有慈悲心，也无济于事，所以慈悲心非常重要。在《妙法莲华经》（藏文：དམ་པའི་ཆོས་པད་མ་དཀར་པོ་）中也说：‘如果有一种法，所有的法都在它的掌中，那是什么法呢？’回答说：‘那就是大慈悲心。’哪里有头，哪里就有生命。同样，哪里有慈悲心，哪里就有无上菩提。’在《三摩地王经》（藏文：མདོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་）中也问：‘仅仅通过一种法就能获得无上菩提吗？’回答说：‘有一种法，有了它，就能成佛。’ 나아가 삼보(티베트어: དཀོན་མཆོག་གསུམ་, 의미: 부처, 법, 승가)에 대한 믿음 등 다양한 믿음에 대해 많은 이야기가 있지만, 욕망의 믿음, 기쁨의 믿음, 확신의 믿음을 포함하지 않는 것은 없습니다. 그러므로 믿음을 갖는 것이 매우 중요합니다. 그러나 믿음이 있어도 지혜가 없으면 성취하기 어려우므로 지혜가 매우 중요합니다. 게셰(티베트어: མཚན་ཉིད་པ, 의미: 종교 학자)는 '어리석은 자는 믿음을 따른다'고 말했습니다. 지혜가 없으면 법을 설하고 싶어도 시작할 수 없습니다. 모든 것을 거꾸로 하지 않으려면 매우 어려울 것 같습니다. 그는 또한 '악한 선지식에게 속는 것도 쉽다'고 말했습니다. 그러므로 스승 무진혜(티베트어: སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པ་)는 '이 모든 지분은 부처(티베트어: ཐུབ་པ, 의미: 능한 자, 석가모니 부처를 가리킴)께서 지혜를 위한 것이라고 말씀하셨습니다.'라고 말씀하시고, 선정과 정진은 모두 지혜를 일으키는 원인이라고 말씀하셨습니다. 그러므로 고통을 진정시키고 싶다면 지혜를 일으켜야 합니다. 윤회의 고통을 진정시키고 싶다면 지혜가 매우 중요하다고 말씀하셨습니다. 반야바라밀경(티베트어: ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་, 의미: 건너감, 피안에 도달함)에서도 '이 다섯 가지 지혜는 대상이 없으면 보리를 증득할 수 없습니다. 언제 지혜로 완전히 장악되면 언제 눈의 소득을 얻고 그 이름을 얻을 수 있습니다.'라고 말씀하셨습니다. 그러므로 지혜로 장악되지 않은 선행은 맹인이 길을 인도하는 것과 같아서 보리의 원인이 될 수 없으며, 반야바라밀 자체의 이름조차 얻을 수 없습니다. 공성의 지혜로 장악되면 하는 모든 것이 보리도가 됩니다. 늙은 개에게 음식 한 조각을 주어도 보시바라밀이라고 할 수 있습니다. 그러므로 지혜가 매우 중요하지만, 피상적인 지혜만으로는 충분하지 않습니다. 듣는 지혜로 번뇌를 인식하고, 생각하는 지혜로 번뇌를 억누르고, 수행하는 지혜로 번뇌를 근본적으로 끊어야 합니다. 위대한 지혜가 있어도 자비심이 없으면 소용이 없으므로 자비심이 매우 중요합니다. 묘법연화경(티베트어: དམ་པའི་ཆོས་པད་མ་དཀར་པོ་)에서도 '만약 하나의 법이 있다면 모든 법이 그 손바닥 안에 있는데, 그것은 무슨 법입니까?'라고 묻자 '그것은 바로 대자비심입니다.'라고 답했습니다. 머리가 있는 곳에는 생명이 있습니다. 마찬가지로 자비심이 있는 곳에는 위없는 보리가 있습니다. 삼매왕경(티베트어: མདོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་)에서도 '단 하나의 법으로 위없는 보리를 얻을 수 있습니까?'라고 묻자 '하나의 법이 있는데, 그것이 있으면 부처가 될 수 있습니다.'라고 답했습니다.
English
Although there are many different kinds of faith, such as faith in the Three Jewels (Tibetan: དཀོན་མཆོག་གསུམ་, meaning: Buddha, Dharma, Sangha), there is none that does not include the faith of desire, the faith of joy, and the faith of conviction. Therefore, it is very important to have faith. However, even if you have faith, it is difficult to achieve without wisdom, so wisdom is very important. A Geshe (Tibetan: མཚན་ཉིད་པ, meaning: religious scholar) said: 'The dull-witted follow faith.' Without wisdom, even if you want to teach the Dharma, you cannot start. It seems very difficult to do everything without turning it upside down.' He also said, 'It is easy to be deceived by evil spiritual friends.' Therefore, the teacher Inexhaustible Intelligence (Tibetan: སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པ་) said: 'All these limbs, the Buddha (Tibetan: ཐུབ་པ, meaning: the Able One, referring to Shakyamuni Buddha) said are for the sake of wisdom.' and said that meditation and diligence are all causes for generating wisdom. Therefore, if you want to pacify suffering, you must generate wisdom.' He said that if you want to pacify the suffering of samsara, wisdom is also very important. In the Prajnaparamita Sutra (Tibetan: ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་, meaning: crossing over, reaching the other shore) it also says: 'These five wisdoms, without an object, cannot attain Bodhi. When it is completely grasped by wisdom, when can one obtain the gain of the eye and obtain its name.' Therefore, good deeds that have not been grasped by wisdom are like a blind person leading the way, and cannot become the cause of Bodhi, and even the name of Prajnaparamita itself cannot be obtained. If it is grasped by the wisdom of emptiness, then everything that is done will become the path to Bodhi. Even giving a piece of food to an old dog can be said to be the perfection of generosity. Therefore, wisdom is very important, but wisdom that is merely superficial is not enough. It is necessary to recognize afflictions through the wisdom of listening, to suppress afflictions through the wisdom of thinking, and to eradicate afflictions from the root through the wisdom of practice. Even if you have great wisdom, it is useless without compassion, so compassion is very important. In the Lotus Sutra (Tibetan: དམ་པའི་ཆོས་པད་མ་དཀར་པོ་) it also says: 'If there is one Dharma, all Dharmas are in its palm, what is that Dharma?' The answer is: 'That is great compassion.' Where there is a head, there is life. Similarly, where there is compassion, there is unsurpassed Bodhi.' In the Samadhiraja Sutra (Tibetan: མདོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་) it is also asked: 'Can one attain unsurpassed Bodhi through just one Dharma?' The answer is: 'There is one Dharma, and with it, one can become a Buddha.' --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཞེས་གསུང་། དེས་ན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ཤེས་རབ་འབྲེལ་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ནས། ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་འབྲེལ་དགོས་པར་བཤད། ག་ཡ་གོ་རིའི་མདོ་ནས་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བའི་ཐབས་ཀྱང་འཆིང་བ། ཐབས་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་འཆིང་བ། ཞེས་གསུངས་པས། ཐབས་ཤེས་རབ་འབྲེལ་བ་གལ་ཆེ་བར་གསུངས། གསང་སྔགས་ནས། བསྐྱེད་རྫོགས་གཉིས་ཡ་མ་བྲལ་བར་བཤད་པའི་དགོངས་པ་ཡང་། འདི་གཉིས་མ་ཚང་ན་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་མི་འཐོབ་སྟེ། བྱ་འདབ་ལོགས་ཆད་པ་དང་འདྲ་གསུང་༑ ཡོན་ཏན་དེ་གསུམ་ཚང་ཡང་། ལམ་སྣ་འདྲེན་པའི་བླ་མ་གཅིག་དང་མ་མཇལ་ན་མི་ཕན་པས། ཏན་ཐམས་ཅད་རབ་རྫོགས་ཀྱང་། །བླ་མ་མེད་ན་སྲིད་ཐར་མིན། །རྐྱ་བ་འཛིན་པ་མེད་པར་ནི། །གྲུ་ཡིས་ཕྲོལ་འགྲོ་མི་ནུས། །ཞེས་གསུངས་པས་བླ་མ་དམ་པ་གཅིག་དང་མཇལ་བ་གལ་ཆེ། དམ་པ་རྣམས་ནི་སུས་ཀྱང་མི་སྤང་སྟེ། །དུལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དགེ་བཤེས་བསྟེན་པར་བྱ། །དེ་དང་ཉེ་ན་དེའི་ཡོན་ཏན་རྣམས། །ཆེད་དུ་མ་བསྒོས་པས་ཀྱང་དགོས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས། བླ་མ་དམ་པ་བསྟེན་དགོས་པར་བཤད་གསུང་། བླ་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་། །བཤེས་གཉེན་དུལ་བ་ཞི་ཞིང་ཉེར་ཞི་བ། །ཡོན་ 1-2-137b ཏན་ལྷག་པར་བརྩོན་བཅས་ལུང་གིས་ཕྱུག །དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་རྟོགས་ལ་སྨྲ་མཁས་ལྡན། །བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་སྐྱོ་བ་སྤངས་ལ་བསྟེན། །བྱ་བ་གསུངས། བདེན་མཐོང་སྨྲ་མཁས་བརྩེ་བ་ཅན། །སྐྱོ་མེད་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ནི། །ཆེན་པོ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་བཤད། སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་ཞལ་ནས། རྟག་པར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི། །ཐེག་ཆེན་དོན་ལ་མཁས་པ་དང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག །སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་བཏང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས། གསང་སྔགས་དང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཞུང་རེ་རེ་ནས་བླ་མའི་མཚན་ཉིད་མ་གསུངས་པ་མེད་ཀྱང་། བླ་མ་དྭགས་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས། ཚེ་འདི་ལ་ལྟོས་ཐག་བཅད་པ། ཤེས་རབ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་གཞན་གྱི་ལམ་སྣ་འདྲེན་པ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སློབ་མ་ཡལ་བར་མི་འདོར་བ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་གསུང་ངོ་། །དང་པོ་བླ་མ་དེ་ཚེ་འདི་ལ་ལྟོས་པ་ཡོད་ན། སློབ་མ་ལ་ཡང་བསྙེན་བཀུར་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན་ཐུགས་ལ་དོགས། མེད་ན་ནི་གདམས་ངག་མི་སྟོན། ཁོ་རང་ཚེ་འདི་ལ་མཆུར་ཅི་རིང་དང་ཞེང་དུ་ཅི་ཆེ་བྱེད། ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པའི་སྡིག་པ་མང་པོ་ཡང་དག་འཕེལ། སློབ་མ་སློབ་དཔོན་ལ་བརྟེན་ནས་སྡིག་པ་མང་པོ་ཡང་དག་འཕེལ། མ་ལེགས་ན་མཛོ་སྦྲེལ་གཡང་ལ་ལྟུང་བ་ལྟ་བུ་ལ་ཚེགས་མེད་པས། དེས་ན་སློབ་དཔོན་དེ་ཚེ་འདི་ལ་ 1-2-138a ༄༅། །ལྟོས་ཐག་བཅད་པ་གཅིག་དགོས་སོ། །འོན་ཀྱང་ཤེས་རབ་མེད་ན་སློབ་མའི་སེམས་རྒྱུད་དང་བསྟུན་
Chinese
那么，就像这样，说的是‘大悲’（snying rje chen po）。因此，大悲必须与智慧相关联。在波罗蜜多乘（pha rol tu phyin pa'i theg pa）中，讲到方便（thabs）与智慧（shes rab）二者必须结合。在《伽耶郭里经》（ga ya go ri'i mdo）中说：‘离智慧之方便亦束缚，离方便之智慧亦束缚。’因此，强调了方便与智慧相结合的重要性。在密宗（gsang sngags）中，关于生起次第（bskyed rdzogs）和圆满次第（rdzogs）二者不可分离的观点也是如此，如果这两者不完整，就无法获得无上菩提（byang chub），就像鸟儿折断了翅膀一样。即使具备了这三种功德，如果未能遇到一位引导道路的上师，也无济于事。如云：‘纵然一切皆圆满，无有上师不得脱。无有撑篙之人者，舟船亦不能渡河。’因此，遇到一位具德上师至关重要。不应舍弃具德之人，应以调伏之行依止善知识（dge bshes）。亲近彼者，其功德，即使不刻意追求，也会自然获得。’因此，强调了依止具德上师的必要性。 关于上师的特征，经中说：‘善知识应调伏、寂静、极寂静，具足功德、精进，通达经论。精通真实，善于言说，具足慈悲，舍弃懈怠，应依止之。’又说：‘见真理，善言说，具慈悲者，无懈怠之殊胜士夫，应知彼为大。’这是在《经庄严论》（mdo sde rgyan）中所说。班智达（slob dpon）无尽慧（blo gros mi zad pa）说：‘常时之善知识，精通大乘义，菩提萨埵（byang chub sems dpa'）之殊胜行，纵舍生命亦不弃。’ 虽然在密宗和显宗的每一部论典中都提到了上师的特征，但大成就者（bla ma）达波仁波切（dwags po rin po che）说：‘必须是那种断绝今生之念者，以大智慧引导他人，以大悲心不舍弃弟子之人。’首先，如果上师对今生有所顾虑，那么当弟子有所供养时，他会心生疑虑；如果没有供养，他就不传授教法。他自己会为了今生而忙碌，增长贪嗔等诸多罪业。弟子因为依赖上师，也会增长诸多罪业。如果不谨慎，就像牦牛一起坠入悬崖一样，毫不费力。因此，上师必须是那种断绝今生之念者。然而，如果没有智慧，就无法调伏弟子的心续。
English
So, like this, it is said, 'Great Compassion' (snying rje chen po). Therefore, great compassion must be related to wisdom. In the Paramita Vehicle (pha rol tu phyin pa'i theg pa), it is said that skillful means (thabs) and wisdom (shes rab) must be combined. In the 'Gaya Gori Sutra' (ga ya go ri'i mdo), it says, 'Skillful means without wisdom is also binding, and wisdom without skillful means is also binding.' Therefore, the importance of combining skillful means and wisdom is emphasized. In Tantra (gsang sngags), the view that the generation stage (bskyed rdzogs) and completion stage (rdzogs) are inseparable is also like this; if these two are not complete, one cannot attain unsurpassed enlightenment (byang chub), just like a bird with broken wings. Even if one possesses these three qualities, if one does not meet a guru who guides the path, it is of no benefit. As it is said, 'Even if everything is perfect, without a guru, one cannot be liberated. Without someone to hold the pole, the boat cannot cross the river.' Therefore, meeting a virtuous guru is crucial. Regarding the characteristics of a guru, it is said: 'A spiritual friend should be tamed, peaceful, and very peaceful, possessing qualities, diligent, and rich in scriptures. He should be thoroughly realized, skilled in speech, possess compassion, and abandon laziness; one should rely on him.' It is also said: 'One who sees the truth, speaks well, possesses compassion, and is a noble person without laziness, know that he is great.' This is what is said in the 'Ornament of the Sutras' (mdo sde rgyan). Pandit (slob dpon) Inexhaustible Intelligence (blo gros mi zad pa) said: 'A virtuous spiritual friend at all times, skilled in the meaning of the Great Vehicle, the supreme conduct of a Bodhisattva (byang chub sems dpa'), will not be abandoned even for the sake of life.' Although the characteristics of a guru are mentioned in each and every treatise of Tantra and Sutra, the great accomplished master (bla ma) Dagpo Rinpoche (dwags po rin po che) said: 'It must be someone who has cut off attachment to this life, who guides others with great wisdom, and who does not abandon disciples with great compassion.' First, if the guru has concerns about this life, then when the disciple makes offerings, he will be suspicious; if there are no offerings, he will not teach the Dharma. He himself will be busy with this life, increasing many sins such as greed and hatred. The disciple, because of relying on the guru, will also increase many sins. If one is not careful, it is like yaks falling off a cliff together, without any effort. Therefore, the guru must be someone who has cut off attachment to this life. However, without wisdom, one cannot tame the disciple's mindstream. --------------------------------------------------------------------------------