Tibetan
་པའི་དོན་སྟོན་ཏོ།། ཆེ་བའི་ཡེ་ཤེས་རྙེད་དཀའ་བ། ཞེས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི། ཤིན་ཏུ་ཟབ་ཅིང་འཕྲ་ལ་རྟོགས་པར་དཀའ་སྟེ། མི་སྙེད་པའི་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ལ་སྒྱུ་མར་གནས་པས། མངོན་སུམ་རྙེད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ།། ཤེས་རབ་ཐབས་ལ་བརྟེན་པས་འགྲུབ། ཅེས་འབྱུང་བ་ནི། མི་དམིགས་པའི་ཀླུང་ལས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་འཆར་བ་ནི་ཤེས་རབ། དེ་ལས་ཀུན་ཏུ་བཟང པོའི།ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པར་སྦྱོར་བས་ཐབས་ཡིན་ཏེ།། མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བདག་མང་པའི་བདེ་བ་ལ་དུས་གསུམ་དུ་གནས་པས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྒྱུར་མའི་སྤྱོད་པས། དེ་ལ་མིང་ཙམ་དུ་ གནས་ཤིང་སྦྱོར་གྱིས་ཀྱང།། རང་བཞིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོ།། རང་གི་རིག་པ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར།། མིང་ཙམ་གཞན་ལ་བརྟེན་འདྲ་ཡང།། མངོན་སུམ་བདེ་བ་རང་ལས་བྱུང།། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན ནོ།། སྐབས་གསུམ་པའོ།།།། ད་ནི་བཙལ་བ་དང་བྲལ་བའི་སྐབས་འཆད་ཏེ། རྩོལ་བའི་སྒྲིབ་པས་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དོན་སྟོན་ཏོ།། ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོས་དཀའ་བ་མིན།། ཞེས་པ་ནི། ཇི་བཞིན་པ་ལ་མི་གཡོ་བར གནས་པ་ནི་ཆོ་འཕྲུལ་ལོ།། ཡོན་ཏན་ཀུན་དང་སྟོབས་ཀྱི་རྣམས།། ཞེས་འབྱུང་བ་ནི། ཡོན་ཏན་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆེ་བ། སྟོབས་དང་མ་འདྲེས་པ་དང། གཟུངས་དང། རྣམ་པར་ཐར་པ། སྒྱུ་མར་མིང་དུའང གྲགས་པའི་རྣམས་ལ་དམིགས་པ་སྟེ་སྒྲིབ་པའོ།། མི་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་པས། རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མར་མེ་འབྱུང་བས། དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་མཐུས།། སྒྱུ་མའི་འཇིག་རྟེན་སྦྱོང་བ་དང། སྒྱུ་མར་སྟོན པ་དང།བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྣང་བ་རྣམས་ཞི་བར་སྟོན་པའི་ཐབས་དེར་འཆར་བར་མཛད་པས་ན། ཇི་བཞིན་རྟོགས་པ་ཕྲ་བ་ལས།། དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་ལས་བྱུང།། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།། ཕྲ་བ་ནི་ དམིགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ།ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ནོ།། སྣང་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི།། མ་བཙལ་བཞག་བས་བསྒོམས་པ་ཡིན།། ཞེས་འབྱུང་བ་ནི། ཆོས་ཉིད་ནི། གདོང་ནས་མ་གསུངས་པས། རྒྱུའི་རང་བཞིན་ དང།རྐྱེན་གྱི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། སྣང་བ་མེད་པ་ཡིན་ན། བྱ་བ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བྱེད་པར་རྩོལ་བ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོའི་རྒྱ་མཚོ་མཐའ་མེད་པ་ལ་འབོག་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་དགལ་བར་ དཀའོ།། དེ་བས་ན་ཆོས་ཇི་བཞིན་པ་ལ་གནས་ནས། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱན་གྱིས་བཞག་ཅིང། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་རོལ་པ་ལ། མི་ཉམས་པར་གནས་པ་ནི་བསྒོམ་པ་ཆེན་པོའོ།། དེ་དང་དེར་ནི་རྣམ་
Chinese
的意义。伟大的智慧难以获得，这是说，佛的法性，极其深奥、精微且难以理解，因为存在于难以获得的幻化之中，所以显现的获得极其困难。依靠智慧和方便能够成就，这是说，从不可思议的虚空中，显现为法性的自性是智慧。从那之中，通过与普贤菩萨的圆满受用相结合是方便。在平等性中，安住于众多自我的快乐中，在三时中安住而成就。因此，通过幻化的行为，仅仅在那之中安住于名相，并且通过结合，自性的智慧是伟大的快乐，因为从自己的觉性中产生。虽然仅仅名相似乎依赖于他者，但显现的快乐是从自身产生的。这是所说的。第三品。现在讲述远离寻觅的品，显示因勤奋的障碍而成为自身之义。以大神通并非难事，这是说，安住于如实之中不动摇是神通。一切功德和力量的诸，这是说，功德是诸佛的伟大，与力量不混杂，以及陀罗尼、解脱，也以幻化的名义而著称的那些所缘是障碍。依靠不可思议的智慧，产生自己智慧的明灯，同样地，通过证悟的力量，净化幻化的世界，并且以幻化的方式显现，以及将显现为快乐和痛苦的那些寂静的方式在那里显现，因此，从如实证悟的精微之中，立刻从自身产生。这是所说的。精微不是所缘的对境，而是虚空的自性。无显现的法性是，不寻觅而安住是禅修。这是说，法性，因为不是从正面宣说，所以没有因的自性和缘的自性。如果没有显现，那么对于无为的诸法，努力去作为，就是沉溺于无边无际的巨大痛苦之海，那是非常困难的。因此，安住于如实的法，以平等性的庄严而安住，并且在普贤的嬉戏中，不退转地安住是伟大的禅修。在那里是各种
English
of meaning. Great wisdom is difficult to obtain, which is to say that the Dharma-nature of the Buddha is extremely profound, subtle, and difficult to understand, because it exists in the illusion that is difficult to obtain, so manifest attainment is extremely difficult. Accomplishment is achieved by relying on wisdom and means, which is to say that wisdom is what arises as the nature of Dharma-nature from the inconceivable emptiness. From that, combining with the perfect enjoyment of Samantabhadra is the means. In equality, abiding in the happiness of many selves, abiding in the three times is accomplished. Therefore, through illusory conduct, merely abiding in name in that, and also through union, the wisdom of self-nature is great bliss, because it arises from one's own awareness. Although merely the name seems to depend on others, manifest happiness arises from oneself. This is what is said. The third chapter. Now, the chapter on being free from searching is explained, showing the meaning of becoming oneself through the obscuration of effort. Great miracles are not difficult, which is to say that abiding unshakably in what is as it is, is miracles. All qualities and powers, which is to say that qualities are the greatness of the Buddhas, unmixed with power, and also the objects of focus of Dharani, liberation, and those also known by the name of illusion, are obscurations. Relying on inconceivable wisdom, the lamp of one's own wisdom arises, and likewise, through the power of realization, purifying the illusory world, and manifesting in an illusory way, and the way of pacifying those that appear as happiness and suffering, therefore, from the subtlety of realizing what is as it is, immediately arises from oneself. This is what is said. Subtlety is not the object of focus, but the nature of space. The Dharma-nature without appearance is, meditating by not searching and abiding. This is to say that Dharma-nature, because it is not spoken from the front, therefore there is no self-nature of cause and self-nature of condition. If there is no appearance, then striving to act on the unconditioned dharmas is to be immersed in the endless ocean of great suffering, which is very difficult. Therefore, abiding in the Dharma as it is, abiding with the adornment of equality, and abiding without degeneration in the play of Samantabhadra is great meditation. There, there are various
Tibetan
བརྩལ་ན།། དེ་ལས དེ་བཞིན་དེ་མི་འབྱུང།། ཞེས་པ་ནི། དེ་ནི་བཞིན་ཉིད་དོ།། དེ་དང་དེར་བརྩལ་བ་ནི། ནམ་མཁའ་ཁང་པ་འབུབས་པ་དང་འདྲ་སྟེ།། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན།། དེ་ལས་དེ་བཞིན་དེ་མི་འབྱུང་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན ནོ།། སྐབས་བཞི་པའོ།།།། ད་ནི་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བའི་སྐབས་འཆད་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མི་བརྗོད་པས་ན་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་བྲལ་བའི་དོན་སྟོན་ཏོ།། མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་ཆོས་འདི་ནི།། ཞེས པ་ནི།ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་བས་རང་བཞིན་མེད། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་གཟའ་བའི་ཡུལ་མེད་དེ། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཕལ་གྱིས་མི་གཏོགས་པས་གསང་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ།། དེ་བཞིན་དུ་ཚིག་ གི་འབྲུ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཏེ།ཆོས་ཉིད་དུ་གནས་ཤིང། ནམ་མཁའི་རྒྱ་དང་འདྲ་བར་གྱུར་པས་ན།། བདག་དང་གཞན་དུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། བསྙད་པའི་རྒྱུ་མེད་ཅིང་ཐོས་པར་གྱུར་པའི་མཐུ་མི་འབྱུང་ བས་ན།རྣ་དབང་གཞན་ལས་ཐོས་མི་འགྱུར།། དེ་བཞིན་ལྕེའི་དབང་པོས་ཀྱང།། དེ་ལ་བརྗོད་དུ་རྡུལ་ཙམ་མེད།། ཞེས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ།། སྐབས་ལྔ་པའོ།།།། ད་ནི་འགྲོ་བ་ལས་ཀྱིས་མི་འཁོལ་བའི་སྐབས་ འཆད་དེ།བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་གཞན་གྱིས་མི་འཁོལ་བའི་དོན་སྟོན་ཏོ།། འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བྱང་ཆུབ་སེམས།། ཀུན་ཏུ་ཆུབ་པས་རྣམ་པར་རོལ།། ཞེས་འབྱུང་བ་ནི། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ།། བསླད་པས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ཡིན་ནོ།། དེ་ལ་ཡང་བདེ་བས་ཀུན་ཏུ་ཆུབ་པ་དང། སྡུག་བསྔལ་གིས་གཡེན་སྤྱོད་དེ། འཁོར་བ་ན་རྩེད་མོ་དང་འདྲ་བར་གནས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རང་བཞིན་ཀུན་ཏུ་ཆུབ་བར་རོལ་ལོ།། དེ་ལ་ཡང་བདག་མེད་པ་དང། མཉམ་པ་ཉིད་ལ་མི་བསྐྱོད་པར་གནས་པའི་བདེ་བ་ལེན་པས་ན། དེ་ལ་བསྐྱོད་པ་མེད་བཞིན་དུ།། ནམ་མཁའི་མཐའ་དང མཉམ་པར་གནས།། ཞེས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ།། ཁྱད་པར་ཅིར་ཡང་མཚུངས་པ་ལ།། ལས་སོ་ཞེས་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས།། ཞེས་པ་ནི། ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མཐོང་བའི་མིང་བླ་དགས་ཏེ། དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ ཡིན་ནོ།། སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཞིང་ལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་བདེ་བས་མཚུངས་པར་གནས་ཏེ། ལས་ཀྱིས་མི་འཁོར་རོ།། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་ལྟོས་པའི་ཕྱོར་རོ།། གལ་ཏེ་ལས་ཀྱི་མཐུ་བཙན་ཞིང་རྡོ་རྗེ་དང འདྲ་བ་ཡིན་ན་ནི།ལས་ནི་སྔ་ལ་སེམས་ཅན་ནི་འཆི་བས་འགྲོ་བ་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་འཁོར་ཞེས་བྱ་བའི་དབང་དུ་འགྱུར་ཏེ། གྲོལ་ཐར་བ་མདའ་བར་འགྱུར
Chinese
如果勤奋地修持，就不会从中产生那样的结果。这是说，那就是真如的本性。在那里勤奋修持，就像在虚空中建造房屋一样。因为颠倒错乱的缘故，所以说不会从中产生那样的结果。第四品。现在宣讲离言说的品，因为菩提心的自性不可言说，所以显示远离一切名言的意义。这最极秘密的法，是因为对任何事物都不执著，所以没有自性。因为远离一切相状，所以没有可执著的对境。因为不可言说，所以不是凡夫所能及的，是极大的秘密。同样，也远离一切词句的含义，安住于法性之中，变得像虚空的界限一样，因此，我和他都不能成立。因为没有可以指称的因由，也没有听闻的力量产生，所以不会从其他的耳根听闻。同样，舌根也是如此，在那里连微尘般的言说都没有。就是这样说的。第五品。现在宣讲众生不被业所役使的品，显示菩提心的自性不被其他所役使的意义。众生的痛苦是菩提心，因为完全证悟而享受。这样说的是，一切众生的因是菩提心的自性。因为被染污，所以也是痛苦。在那里，也以快乐完全证悟，以痛苦嬉戏游乐，像在轮回中玩耍一样安住，对一切法完全证悟自性而享受。在那里，也因为领受无我和安住于平等性中不动摇的快乐，所以虽然在那里没有动摇，却与虚空的边际相等同。就是这样说的。在任何差别上都相同，而说这是业。这样说的是，业这个词是颠倒错乱见解的空名，那也是不存在的。众生在菩提的净土中，以普贤菩萨的快乐相同地安住，不被业所役使。那又是为什么呢？因为是不依赖的缘故。如果业的力量强大，像金刚一样，那么业在前，众生在后死亡，众生就被业所役使而流转，解脱就会变得困难。
English
If diligently practiced, such a result will not arise from it. This is to say that it is the very nature of Suchness. To practice diligently there is like building a house in the sky. Because of being upside down and confused, it is said that such a result will not arise from it. The Fourth Chapter. Now, the chapter on being free from expression will be explained, because the nature of Bodhicitta is inexpressible, so it shows the meaning of being free from all terms. This most secret Dharma is without self-nature because it does not fixate on anything. Because it is free from all characteristics, there is no object to be fixated on. Because it is inexpressible, it is not accessible to ordinary people, and it is a great secret. Similarly, it is also free from all the meanings of words, abiding in the Dharma nature, becoming like the boundary of the sky, therefore, neither I nor he can be established. Because there is no cause to be referred to, and no power of hearing arises, it will not be heard from other ears. Similarly, the tongue is also like that, there is not even a speck of speech there. That's how it is said. The Fifth Chapter. Now, the chapter on beings not being controlled by karma will be explained, showing the meaning of the nature of Bodhicitta not being controlled by others. The suffering of beings is Bodhicitta, because it is fully realized, it is enjoyed. What is said is that the cause of all beings is the nature of Bodhicitta. Because it is defiled, it is also suffering. There, also, it is fully realized with happiness, and it plays and enjoys with suffering, abiding like playing in Samsara, fully realizing the nature of all Dharmas and enjoying it. There, also, because it receives the happiness of non-self and abiding unmovingly in equality, although there is no movement there, it is equal to the edge of the sky. That's how it is said. In any difference, they are the same, and it is said that this is karma. What is said is that the word karma is an empty name for upside-down and confused views, and that does not exist. Beings abide equally in the pure land of Bodhi with the happiness of Samantabhadra, and are not controlled by karma. Why is that? Because it is independent. If the power of karma is strong, like a vajra, then karma is first, and beings die later, and beings are controlled by karma and transmigrate, and liberation becomes difficult.