Tibetan
ཙལ་བར་རང་གནས་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་དྲུག་པའོ།། །།དེ་ནས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་མ་བཅོས་པར་རང་གནས་པའི་དོན་གསུངས་པ། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་མེད་པ། །རང་འདོད་བཅོས་པའི་སྨོན་པ་ཡིན། །ཡེ་ནས་དེ་ལྟར་གནས་པ་ནི། །ཀུན་གཞི་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོར་གསུངས། །ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཡེ་གསལ་བ། །རྟོག་དང་མི་རྟོག་གཉིས་མེད་པས། །མཐོ་རིས་ངན་སོང་བཙལ་དུ་མེད། །དེ་རྟོགས་བྱིས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་སེམས། །ཡེ་ནས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ། །གཙང་དང་སྨེ་བ་གཉིས་མེད་ལྟར། །བདེ་སྡུག་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་གསལ། །རང་སེམས་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ངན། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་རིམ་པར་ངེས། ། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་འགྱུར་མེད་པས། །བདེ་སྡུག་བཙལ་ཡང་རྙེད་མི་འགྱུར། །ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་ཡིན་ན། །སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱང་བདེ་བའི་ཀློང་། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན། །ངན་སོང་ཉིད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཞིང་། །མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལྷུན་གྲུབ་པས། །ཕྱོགས་དང་རིས་སུ་བཙལ་དུ་མེད། །མ་བཅོས་ཡེ་ནས་ཀུན་ཏུ་བཟང་། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་སུ་མེད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་བདེ་ཆེན་པོ། །རྒྱུ་ཉིད་དག་པས་འབྲས་བུ་ཆེ། །ཚིག་དང་ཡི་གེ་ལས་འདས་པས། །བཙལ་མེད་ལྷུན་གྲུབ་རང་གནས་པའོ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཆེ་བ་ལ་རང་གནས་པའི་རྒྱུད་ལས། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་མ་བཙལ་བར་རང་གནས་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་བདུན་པའོ།། །།དེ་ནས་ཡང་བཟང་ངན་དང་གཙང་སྨེ་མེད་པར་རང་གནས་པའི་དོན་གསུངས་སོ། །མ་རིག་མུན་པའི་གཡུང་དྲུང་ལ། །ཡེ་ཤེས་ཉི་མ་ཤར་བ་ལྟར། །རྟོག་དང་མི་རྟོག་རང་བཞིན་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་གསལ་བཟང་ངན་མེད། །བདུད་རྩི་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ལ། །དུག་དང་བདུད་རྩི་གཉིས་མེད་ལྟར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ། །སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་མིང་ཡང་མེད། །ངན་པ་ཉིད་དང་བཟང་བ་མེད། །སྐྱོན་རྣམས་ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་དག །མི་གཙང་བ་ལས་གཙང་བ་མེད། །དུག་ཉིད་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་པས། །གཉིས་མེད་དོན་འཆང་ཡེ་ནས་དག །བྱ་མེད་དོན་དུ་མེད་པ་ལ། །འདུ་བྱེད་བཙལ་བ་ཤིན་ཏུ་རྨོངས། །མ་བཅོས་ཐིག་ལེར་ཡེ་ནས་དག །མེད་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་ཆོས། །ནམ་མཁའ་བགོ་བཤའ་བྱེད་པ་བཞིན། །ཚེ་ཚད་ལས་ལ་གྲུབ་མེད་པས། །གཞན་དུ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྩོལ་ཅིག །དོན་མེད་སྒྲིན་ཚིག་སྒྲ་ཕྱིར་འབྲང་། །ཐེག་པ་ངེས་མེད་ས་མ་ཟིན། །ངེས་པའི་མན་ངག་རྟོག་པར་གོལ། །དོན་མེད་དེ་འདྲ་གནས་ངན་འཁྱམ། །དེ་བས་འགྱུར་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རྫོགས་ཆེན་འདི་ལ་གང་སྤྱོད་པ། །དེ་ནི་ཀུན་བཟང་ཉིད་ཡིན་པས། །བཟང་དང་གཙང་སྨེ་གཉིས་སུ་མེད། །མན་ངག་ དོན་དང་ལྡན་པའི་ཀློང་། །སེམས་མ་ཡེངས་པ་དགོངས་པའི་དོན། །འདི་ལྟར་སྤྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་རང་གནས་པའོ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཆེ་བ་ལ་རང་གནས་པའི་རྒྱུད་ལས། བཟང་ངན་དང་གཙང་སྨེ་མེད་པར་རང་གནས་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་བརྒྱད་པའོ།། །།དེ་ནས་མཐོ་དམན་དང་ཆེ་ཆུང་མེད་པར་མ་བརྩལ་བར་རང་གནས་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། །ཐེག་པའི་རིམ་པ་མཐོ་དམན་དང་། །ཤེས་རབ་རྟོགས་པ་ཆེ་ཆུང་ནི། །གར་མཁན་ལག་གི་འདུ་བྱེད་བཞིན། །ཅིར་ཡང་བསྟན་ཏེ་ཅིར་ཡང་མེད། །རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་ན། །སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱང་སོ་སོར་སྣང་། །ཤེས་པ་གཅིག་ཏུ་མ་གྱུར་ན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་སོ་སོར་གོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་མེད་ན། །མི་མཐུན་རྣམ་པ་ཅིར་བསྟན་ཡང་། །ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལ་མཉམ་པ་མེད། །ཚིག་དང་ཡི་གེ་བརྗོད་ལས་འདས། །སྟོང་གི་འཇིག་རྟེན་ནམ་མཁའི་ཁམས། །ཇི་སྙེད་ཐུག་པ་མེད་པ་དང་། །ཏིལ་འབྲུ་རྟ་རྔ་བཅུར་གཤགས་རྣམས། །མ་སྐྱེས་ཀློང་དུ་ཆེ་ཆུང་མེད། །ཀུན་གཞི་མ་བྱུང་མ་སྐྱེས་པ། །ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ། །སངས་རྒྱས་ཆེ་བ་མ་བཅོས་ལ། །སེམས་ཅན་ཆུང་བས་བཅོས་སུ་མེད། །ཆོས་རྣམས་སེམས་སུ་སངས་རྒྱས་པས། །ཇི་ལྟར་འདོད་པ་གསིལ་བར་འགྱུར། །མྱ་ངན་འདས་དང་འཁོར་བའི་ཆོས། །ཆེ་ཆུང་མེད་པར་རང་གནས་པའོ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཆེ་བ་ལ་རང་གནས་པའི་རྒྱུད་ལས། མཐོ་དམན་དང་ཆེ་ཆུང་མེད་པར་རང་གནས་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་དགུ་པའོ།། །།དེ་ནས་སྐྱེ་ཤི་དང་འཕོ་འགྱུར་མེད་པར་མ་བཙལ་བར་ཡེ་ཤེས་སུ་རང་གནས་པ་འདི་བརྗོད་དོ། །སེམས་དང་ཆོས་དང་ནམ་མཁའ་ལ། །དང་པོར་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་མེད་པས། །ཐ་མར་འཆི་ཞིང་འཕོ་མི་འགྱུར། །དེ་བཞིན་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད། །འདས་དང་མ་འོངས་ད་ལྟར་དུས། །ཐ་ཚིག་རྟག་པར་གང་ལ་འགྱུར། །དུས་གསུམ་དུས་ ནི་མེད་པའི་ཕྱིར། །སྔོན་དང་ཕྱིས་མེད་གདོད་ནས་དག །སྐད་ཅིག་ཡུད་ལ་བསྐལ་པའི་གྲངས། །རིང་ཐུང་བྱེ་བྲག་གྲངས་བསྟན་པ། །རྣམ་རྟོག་རྨོངས་པར་འགྱུར་སྣང་ཡང་། །ཆོས་ཉིད་དུས་ལས་འགྱུར་སྣང་མེད། །དེ་བཞིན་ཚེ་ཚད་ལ་སོགས་པ། །ལུས་མེད་གྲངས་ཀྱིས་གྲངས་བསྟན་ཡང་། །རྨི་ལམ་ཕམ་རྒྱལ་བགྲུངས་པ་བཞིན། །གྲངས་དང་རིང་ཐུང་བརྟགས་པས་ནོར། །བདག་གི་བསྐལ་པ་བགྲངས་གྱུར་ཀྱང་། །ཐོག་མ་ཉིད་ལས་འགྱུར་བ་མེད། །མཐའ་དབུས་ཕྱོགས་རིས་ཅིར་བསྟན་ཡང་། །
Chinese
安住于自位的章节，即第二十六品。然后宣说了不改造而安住于自位的意义，即安乐和痛苦。 安乐和痛苦，二者皆无有，是随己欲而改造的愿望。本来就那样安住的，被说为是阿赖耶识普贤王如来。如虚空般本来清明，由于无有分别和无分别，故无须寻找高处和恶趣，证悟此理是孩童的行境。无自性的法性心，本来在普贤王如来处，如无有清净和垢染般，安乐痛苦显现为分别。自心是变异之法，是恶劣的，安乐和痛苦次第显现。 心的法性不变异，故寻找安乐痛苦也无法找到。一切皆是自心，故痛苦本身也是安乐的境界。由于是自生智慧，故恶趣本身也是佛土。由于平等性中任运成就，故无须寻找方向和派别。不改造，本来就是普贤王如来，无有安乐和痛苦二者。菩提心本身是大安乐，因本身清净故果大。由于超离言辞和文字，故是无须寻找的任运成就的自位。从大普贤王如来安住自位的续部中，不寻找安乐和痛苦而安住自位的章节，即第二十七品。然后又宣说了无有善恶和清净垢染而安住自位的意义。如无明黑暗的卍字中，升起智慧之日般，在分别和无分别的自性中，菩提心明亮，无有善恶。如大甘露的自性中，无有毒和甘露二者般，在菩提心的自性中，连缺点和功德的名字也没有。没有恶劣本身和善良，一切缺点都成为功德本身。从不净中没有清净，毒本身就是甘露的自性，故持守无二之义，本来清净。在无作无义中，寻找造作极其愚昧。不改造，本来就在明点中清净。将无有执为有之法，如分割虚空般。寿命在业上无有成就，故不要在其他地方勤作瑜伽。无意义的狡辩之词，为了声音而追逐。没有抓住决定之乘的要点，将决定的口诀理解为分别。无意义的此类漂泊于恶劣之处。因此，不变的菩提心，圆满
English
The chapter on abiding in its own place, that is, the twenty-sixth chapter. Then, the meaning of abiding in its own place without modifying happiness and suffering was explained. Happiness and suffering, the two are without existence, it is the wish of modifying according to one's own desires. The way it abides from the very beginning, is said to be the Ālaya, Samantabhadra. Like the sky, it is primordially clear, since there is no duality of thought and non-thought, there is no need to search for higher realms and lower realms. Realizing this is the realm of children. The mind of the nature of no-self, from the very beginning, in Samantabhadra, just like there is no purity and impurity, happiness and suffering appear as thoughts. One's own mind is of the nature of change, it is bad, happiness and suffering appear in sequence. Since the nature of the mind is unchanging, even if you search for happiness and suffering, you will not find them. If everything is one's own mind, then suffering itself is also the realm of happiness. Since it is self-born wisdom, then the lower realms themselves are also Buddha-fields. Since it is spontaneously accomplished in equality, there is no need to search for directions and factions. Unmodified, it is Samantabhadra from the very beginning, there is no duality of happiness and suffering. Bodhicitta itself is great bliss, since the cause itself is pure, the result is great. Since it transcends words and letters, it is the spontaneously accomplished self-abiding that needs no searching. From the tantra of the great Samantabhadra abiding in its own place, the chapter on abiding in its own place without searching for happiness and suffering, that is, the twenty-seventh chapter. Then again, the meaning of abiding in its own place without good and bad, and purity and impurity was explained. Like the sun of wisdom rising in the dark swastika of ignorance, in the nature of thought and non-thought, the Bodhicitta is clear, there is no good and bad. Just like in the nature of great nectar, there is no duality of poison and nectar, in the nature of Bodhicitta, there is not even the name of faults and virtues. There is no bad itself and good, all faults become virtues themselves. There is no purity from impurity, poison itself is the nature of nectar, therefore, holding the meaning of non-duality, it is pure from the very beginning. In the absence of action and meaning, searching for action is extremely foolish. Unmodified, it is pure in the bindu from the very beginning. The Dharma of grasping existence in non-existence, is like dividing the sky. Since the lifespan is not accomplished on karma, do not strive for yoga elsewhere. Meaningless sophistry, following after sound for the sake of sound. Not grasping the essential points of the definitive vehicle, understanding the definitive instructions as thoughts. Such meaningless ones wander in bad places. Therefore, the unchanging Bodhicitta, complete.
Chinese
对此境如何用，即是普贤王如来，无有善与垢染二者别。口诀 具义之界中，心不散乱乃意旨，瑜伽士如是行持，自住于佛陀之境。于大普贤王如来自住之续中，无有善恶与垢染而自住之第二十八章竟。之后，无有高低与大小，不作勤作而自住，此为特别宣说。 乘之次第有高低，智慧证悟有大小，如舞者手之运作，虽有显现然实无。自性若非唯一性，则身语意亦各别显现，若识未成唯一性，则菩提心亦各别了知。若无异于真如性，虽显现不合之形相，然于智慧性中无有差别，言词与文字超离言说。 虚空界之千世界，如其无有边际之广大，芝麻马尾析为十分等，于未生之界中无大小。 俱生之阿赖耶未生者，本初即是清净性，不以大佛作修饰，亦非小众生所能饰。 诸法于心中成佛，随欲转变皆可成，涅槃与轮回之法，无有大小而自安住。于大普贤王如来自住之续中，无有高低与大小而自住之第二十九章竟。之后，无有生与死及变异，不作寻觅而自住于智慧中，此为宣说。 于心与法及虚空，因无最初生起之因，故无末期之死亡与变异，如是无有初始与终尽。 过去未来与现在，终究于何时成永恒？三时之中无有时，故无先后本即清净。 刹那须臾与劫数，长短差别作计数，虽现分别念之迷乱，然法性无有随时间变异之显现。 如是寿命等等，虽以无身之数作计数，然如梦中之胜败被杀等，以数与长短作衡量则谬误。 纵然数尽吾之劫数，然亦不离最初之本性，虽显现边中与方所之差别，
English
Whatever is practiced in this state, is none other than Samantabhadra himself, without any distinction between good and impure. Instructions: In the realm of meaningfulness, the essence of non-distraction of mind, the yogi who practices in this way, abides in the state of Buddhahood. From the Tantra of Abiding in the Great Samantabhadra, the twenty-eighth chapter, Abiding without Good, Bad, or Impure, is complete. Then, without high or low, great or small, without effort, this abiding is specifically spoken of. The levels of vehicles, high and low, and the realization of wisdom, great and small, are like the movements of a dancer's hands, appearing in various ways, yet ultimately nonexistent. If the nature is not determined as one, then body, speech, and mind also appear separately. If knowledge does not become one, then the mind of enlightenment is also understood separately. If there is nothing other than Suchness, even if dissimilar forms appear, there is no equality in wisdom itself. Words and letters are beyond expression. The thousand worlds of emptiness, the realm of space, as vast as they are without end, and sesame seeds, horsehair split into ten parts, have no size in the unborn realm. The ground of all, unoriginated and unborn, is primordially pure. The great Buddha is not adorned, nor can it be adorned by small sentient beings. Since all phenomena are enlightened in the mind, they can be transformed as desired. Nirvana and the phenomena of samsara abide without great or small. From the Tantra of Abiding in the Great Samantabhadra, the twenty-ninth chapter, Abiding without High or Low, Great or Small, is complete. Then, without birth, death, or change, without seeking, abiding in wisdom, this is spoken of. In mind, phenomena, and space, since there is no cause for the first arising, there is no death, change, or alteration in the end. Likewise, there is no beginning or end. Past, future, and present, when will the final word become eternal? Since there is no time in the three times, there is no before or after, but purity from the beginning. Moments, instants, and eons, showing distinctions of long and short, although the confusion of conceptual thought may appear, the nature of phenomena does not appear to change with time. Likewise, lifespan and so on, although counted with bodiless numbers, are like victory, defeat, and slaughter in a dream. Measuring with numbers and lengths is a mistake. Even if my eons are counted, there is no change from the very beginning. Even if distinctions of edge, center, and direction appear,