Tibetan
དགས་སུ་མེད། །བསྒོམས་ཀྱང་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ལ། །དེ་བཞིན་མ་བཅོས་སྟོར་བ་མེད། །བསྒོམ་ཆོས་སྣ་ཚོགས་ཅིར་སྣང་བ། །བསྒོམས་ན་དེ་ཡི་ངང་མི་གནས། །དེ་བས་བྱིས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །བརྟགས་ན་མེད་ལ་བཞག་ན་ལེགས་པ་འབྱུང་། །བསྒོམས་ན་མཚན་དང་དཔེ་བཞིན་དེ་ལ་རྟོག་པ་སྐྱེ། །དམིགས་པའི་ཡུལ་མེད་གནས་པར་བརྟག་པར་དཀའ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསོལ་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕུར་པ་དེ་ནི་མི་བསྒོམ་པར་བཞག་པ་ལགས་སམ་ཞེ་ན། བཀའ་སྩལ་པ། བསྒོམ་པའི་ཡུལ་མེད་དེ་ལ་བསྒོམ་པའི་གནས། །བསྒོམ་ཆགས་བདེ་བ་བདག་འཛིན་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །བསྒོམ་པའི་གནས་མེད་200དགཏུ་རབ་རྟོགས་ན། །བསྒོམས་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་ཆོས་དབྱིངས་ནམ་མཁའ་འདྲ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསོལ་བ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕུར་པ་དེ་བསྒོམས་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་པ་ལགས་ན་བསྒོམ་པ་ཉིད་ནི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན། བཀའ་སྩལ་པ། མ་སྐྱེས་པ་ཡི་ཆོས་རྣམས་ལ། །ངོ་བོ་མེད་དེ་བསྒོམ་པ་མེད། །ནམ་མཁའི་ཚུལ་དུ་རབ་འབྱོར་བས། །དངོས་གྲུབ་ཀུན་ཏུ་རབ་ཏུ་གྲགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསོལ་བ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕུར་པ་དེ་ལས་དང་པོའི་རྣ་འབྱོར་པས་བློས་ཇི་ལྟར་བཞགཅེ་ན། བཀའ་སྩལ་པ་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་དྲན་པ་ལ། །ཡིད་ཀྱི་དམིགས་པ་རྒྱུན་ཆད་ནས། །བྱུང་ཚོར་ཆད་པའི་མཐའ་སྤངས་ཏེ། །ཆོས་རྣམས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ནི། །བརྗོད་མེད་རྒྱུན་གྱི་ཆད་པར་དམིགས། །དོན་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོར་པར། །བརྗོད་མེད་ཏིང་འཛིན་བསྒོམ་པའི་མཆོག །ཡང་དག་དོན་གྱི་རང་བཞིན་འདི། །ཅི་ཡང་མི་ལེན་མི་གནས་ཤིང་། །ཅི་ཡང་མི་ཐོས་ཐོས་པ་མེད། །ཅི་ཡང་མི་བྱེད་བྱེད་དང་བྲལ། །ཅི་ཡང་སྣང་བ་མེད་པ་སྟེ། །དེ་ནི་སྣང་བའི་དམ་པ་ཡིན། །བསམ་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་འདི། །བསམ་དུ་མེད་པར་དེ་བཞིན་བཞག །རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །སེམས་ཀྱི་གྱིན་ད་སྐད་ཅིག་མ། །མི་གཡོ་རྒྱུན་དུ་དྲན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསོལ་བ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕུར་པ་དེ་ཐམས་ཅད་དུ་དམིགས་ཤིང་དྲན་པར་བྱ་བ་ལེགས་སམ་ཞེ་ན། བཀའ་201༄༅། །སྩལ་པ། བསྒོམ་པར་བྱ་བ་བསྒོམ་པ་མིན། །གསལ་བྱ་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྟེ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱིས་གང་བསྒོམས་པ། །དོན་ལ་སེམས་བསྒོམ་ཏིང་འཛིན་མཆོག །ཅེས་གསུངས་སོ། །གསོལ་བ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕུར་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བསམ་པར་གནས་པར་བགྱི་ཞེ་ན། བཀའ་སྩལ་པ། སྣང་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། ཁེས་བློ་ཡོད་པའི་སེམས་མི་འགྱུར། །མཉམ་ཉིད་སྟོན་པའི་དོན་འདི་ལ།
Chinese
無有可尋覓。 修習亦非可得。 如是未作則不失。 修習種種法顯現。 修習則不居於彼性。 是故乃孩童之行境。 若觀察則無，若安住則生善。 若修習則如名相與譬喻，於彼生起分別。 無有對境，難以觀察安住。 如是說。 請問。 菩提心之橛，是不修習而安住嗎？ 答曰。 無有修習之境，於彼乃修習之處。 修習貪執安樂，我執乃痛苦。 若能善悟無有修習之處。 修亦無過，法界如虛空。 如是說。 請問。菩提心之橛，修習亦無過，那麼修習之法應如何修習呢？ 答曰。 於未生之諸法。 本質無有，故無修習。 善能安住於虛空之性中。 成就悉皆極為著名。 如是說。 請問。菩提心之橛，初學者應如何以心安住呢？ 答曰。於心之剎那憶念中。 意之對境斷絕後。 捨棄生起感受之邊。 諸法如虛空。 於不可言說之常斷中觀。 義即不顛倒。 不可言說之禪定乃修習之勝。 此真實義之自性。 何亦不取不住留。 何亦不聞無聽聞。 何亦不作離作事。 何亦無有顯現。 彼乃顯現之殊勝。 此不可思議之法性。 如是安住於不可思議中。 於無自性之法性中。 心之僅僅一剎那。 不搖動恆常憶念之。 如是說。 請問。菩提心之橛，是否於一切皆應作意憶念呢？ 答曰。201༄༅། ། 所修非修習。 所明乃無有對境。 如是心所修習者。 於義乃心之修習，禪定勝。 如是說。 請問。菩提心之橛，為何應安住於不思之中呢？ 答曰。於無有顯現之自性中。 有執著之念則不變。 於此顯示平等性之義中。
English
There is nothing to seek. Even if meditated upon, it is not found. Likewise, if not fabricated, it is not lost. When various phenomena appear in meditation, If meditated upon, one does not abide in its nature. Therefore, it is the realm of children. If examined, it is nonexistent; if left alone, goodness arises. If meditated upon, like names and examples, conceptualizations arise about it. Without an object of focus, it is difficult to examine abiding. Thus it was said. Question: Is the peg of bodhicitta left without meditation? Answer: Without an object of meditation, that is the place of meditation. Attachment to meditation, comfort, and self-grasping are suffering. If one thoroughly understands that there is no place for meditation, Even if one meditates, there is no fault; the dharmadhatu is like the sky. Thus it was said. Question: If there is no fault in meditating on the peg of bodhicitta, then how should one meditate on the very act of meditation? Answer: For phenomena that have not arisen, There is no essence, therefore there is no meditation. By fully abiding in the nature of the sky, Accomplishments are universally renowned. Thus it was said. Question: How should a beginner yogi settle the peg of bodhicitta with their mind? Answer: In the moment of remembering the mind, After the object of the mind is cut off, Abandoning the extreme of arising and feeling, Phenomena are like the sky. Focus on the uninterruptedness of the inexpressible. The meaning is without inversion. The inexpressible samadhi is the best of meditation. This nature of true meaning, Does not take anything, does not abide, Does not hear anything, there is no hearing. Does not do anything, is separate from doing. There is no appearance of anything, That is the supreme of appearances. This nature of the unthinkable, Abide in the unthinkable as it is. In the nature of no self-nature, The mind's mere instant, Unmoving, constantly remember it. Thus it was said. Question: Is it good to focus and remember the peg of bodhicitta in everything? Answer: 201༄༅། ། What is to be meditated upon is not meditation. What is to be clarified is without an object. Thus, whatever the mind meditates upon, In meaning, it is the meditation of the mind, the best of samadhi. Thus it was said. Question: Why should the peg of bodhicitta abide without thought? Answer: In the nature of no appearance, The mind with clinging thoughts does not change. In this meaning that shows equality.
Tibetan
།དོན་ལྡན་སྟོང་པའི་སྒྲོ་མི་འདོགས། །མ་བཅོས་རང་བཞིན་ཞི་བ་ཡི། །མཚན་མའི་རྟོག་བྲལ་ཤེས་ལྡན་པས། །མེད་དོ་ཙམ་དུའང་མི་དམིགས་ན། །བྱུང་ཚོར་འཛིན་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཐམས་ཅད་མི་གནས་བྱང་ཆུབ་སེམས། །བཙལ་ནས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཡང་། །སྒྱུ་མ་སངས་ནས་འཁྲུལ་བ་བཞིན། །སྤྲོས་བྲལ་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་གནས། །བསྒོམ་དང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་གཉིས་མེད་ན། །དོན་དམ་ངང་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྒོམ་ཞེས་ཀྱང་དེ་ལ་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསོལ་བ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕུར་པ་དེ་བློའི་ཡུལ་མེད་པར་བློ་ལ་གནས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ལགས་ཞེ་ན། བཀའ་སྩལ་པ། རྡོ་རྗེ་འདུས་པ་ཆེན་པོ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་བཞུགས་པའི་ཚེ། སྟོང་པའི་ཆོས་ལ་སྟོང་པའི་ཡུལ་མེད་དེ་ནི་མི་གནས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་མེད་དེ་ནི་མི་གནས་སོ། །འགྲོ་ལ་སེམས་རྒྱུད་གཉིས་མི་འཆང་། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ལ་མ་202སྐྱེས་མིང་མི་དམིགས། །དེ་ལས་གཞན་པའི་སེམས་མེད་ཕྱིར། །བཅོས་ཤིང་གནས་པ་གང་ཞིག་ཡོད། །ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་མཁན་མ་ཡི། །དེ་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་སེམས་ཀྱི་ནི། །མ་སྐྱེས་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པར་ག་ལ་འགྱུར། །མི་མཐུན་པ་དང་མཉམ་པོ་དབྱེར་མེད་དོན། །གང་གིས་ཤེས་ནས་རྩོལ་བ་ཀུན་སྤངས་ཏེ། །བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོར་མ་བཅོས་ངང་བཞག་ན། །ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་སྒོམ་ཞེས་དེ་ལ་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གསོལ་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕུར་པ་དེ་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་དག་ཇི་ལྟར་འཚལ་བར་བགྱི་ཞེ་ན། བཀའ་སྩལ་པ། དྲན་འབྱུང་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ནི། །འཁོར་བའི་གནས་སུ་འཁོར་བར་འགྱུར། །དྲན་འབྱུང་གཡོ་བ་ཅི་བཀག་པ། །དེ་ནི་འགོག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དྲན་འབྱུང་མེད་པར་བླུན་པར་ན། །མུ་སྟེགས་ཅན་ནམ་མུན་པར་འགྱུར། །འདི་ཞེས་སེམས་སུ་གཅིག་བཟུང་ན། །མཚན་མ་རྟོག་པའི་རི་བོ་ཡིན། །སྔ་ཕྱི་མེད་པས་ཕྱ་ཆད་ན། །མེད་དེ་ཆད་པའི་མུན་ཅན་ཡིན། །གཞི་ཡི་དོན་ལས་ཡུད་ཙམ་ཞིག །ཅི་གཡོ་སྐྱེ་འགག་འབྱུང་བ་དེ། །དེ་ལས་དྲན་པ་མང་འཕེལ་ཞིང་། །ལམ་འཚལ་བ་ཡི་གྲངས་བྱུང་ན། །ལམ་གྱི་རྣམ་གྲངས་འཕེལ་འགྱུར་གྱི། །ཆོས་ཉིད་ལམ་དུ་ག་ལ་འགྱུར། །ལྷུང་བར་གྱུར་པའི་སྐྱོན་ཆེན་ནི། །མཚན་མའི་གཡེང་བ་རྣམ་དྲུག་ཡིན། །རངབཞིནཡུལ203༄༅། །ལ་གཡེང་བ་དང་། །ནད་དང་མཚན་མའི་གཡེང་བ་དང་། །ཡིད་ལ་བྱེད་དང་གནས་ངན་ལེན། །འདི་དག་རབ་ཏུ་གསལ་
Chinese
不著有意义空性的虚构，未造作自性寂静的，远离相的分别具有智慧者，连微小的有也不执著，怎么会执著生起感受呢？一切不住的菩提心，虽然不是寻找到而成就的，但如幻术醒来后的错觉一样，安住着离戏智慧的精华。如果无有能修与所修二者，那么安住于胜义谛的自性中，就称之为修菩提心。如是说。请问，菩提心的橛，不住于心而安住于心，是为什么呢？答复说：大金刚集，安住于菩提心精华之时，空性的法没有空性的处所，那是不住的。菩提心没有成就菩提的因，那是不住的。对于众生不执持二种心续。意思是说，对于它不执著未生之名。因为没有比它更其他的心，哪里会有造作和安住呢？如同虚空的妇女一样。因此虚空本身不会被修持，自性未生的心，怎么会修持那未生之自性呢？不同与相同无有分别之义，谁能知晓而舍弃一切勤作，以大平等不造作安住，仅仅是名言上称之为修。如是说。请问，修菩提心之橛时，如何避免禅定的过失呢？答复说：如果跟随念的生起，就会在轮回之处轮回。如果阻止念的生起之动摇，那就是成为止息本身。如果没有念的生起而愚笨，就会成为外道或者黑暗。如果心中执著于此，那就是相的分别之山。因为无有先后而断绝，那就是无有而断灭的黑暗。从基之义稍微，稍微动摇生灭出现，从那之中念增多，如果出现寻求道的数量，道的种类就会增多，自性怎么会成为道呢？堕落的重大过失是，六种相的散乱。自性境203༄༅།，于境散乱，疾病与相的散乱，作意与恶劣处，这些要非常清楚
English
Not attaching the fiction of meaningful emptiness, The un fabricated nature is peaceful, Those with wisdom, free from conceptualizing signs, If they don't fixate on even the slightest existence, How could they grasp arising sensations? The Bodhicitta that abides nowhere, Although not attained through searching, Like illusions dispelled after awakening, The essence of wisdom, free from elaboration, abides. If there is no meditator and nothing to meditate on, Then abiding comfortably in the ultimate state, Is also called meditating on Bodhicitta. Thus it is said. Question: Why does the peg of Bodhicitta, reside in the mind without being an object of the mind? Answer: The Great Vajra Assembly, When abiding in the essence of Bodhicitta, The Dharma of emptiness has no place of emptiness, it does not abide. Bodhicitta has no cause to accomplish Bodhi, it does not abide. Not holding two mind streams for beings. Meaning, one does not fixate on the name of the unborn. Since there is no other mind than that, Where is there anything to fabricate and abide? Like a woman in the sky. Therefore, the sky itself is not to be meditated upon, How can one meditate on the unborn nature of the mind That is unborn itself? The meaning of non-difference between dissimilar and similar, Whoever knows this and abandons all effort, Remaining un fabricated in great equanimity, Is merely referred to as meditation in name. Thus it is said. Question: When meditating on the peg of Bodhicitta, how should one avoid the faults of Samadhi? Answer: By following the arising of thoughts, One will wander in the realm of Samsara. Whatever prevents the movement of arising thoughts, That becomes cessation itself. Without the arising of thoughts, being foolish, One becomes a Tirthika or darkness. If one grasps one thing in the mind as "this", That is a mountain of conceptualizing signs. Since there is no before or after, it is cut off, That is the darkness of annihilation. From the meaning of the ground, for a moment, Whatever moves, arises, ceases, and occurs, From that, thoughts increase greatly, If the number of seeking the path arises, The types of paths will increase, How can nature become the path? The great fault of falling is, The six distractions of signs. Distraction in the nature of objects, Disease and distraction of signs, Attention and bad states, These should be very clear.