Tibetan
ཉིད་སྣང་སྤྱོད་ཡུལ་ལ། །དེ་དང་བདག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག །བདེ་སྡུག་མཚན་མ་སོ་སོར་འཛིན། །ཀུན་གཞི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ། །བག་ཆགས་སོགས་པའི་གནས་མེད་དེ། །སྣང་བའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ། །ཉོན་མོངས་བློ་ཡིས་བླང་དུ་མེད། །བསྒོ་དང་བསྒོ་བར་བྱ་བ་མེད། །དེ་ལྟར་སྒོ་བྱེད་དངོས་པོ་མེད། །མེད་བཞིན་སེམས་ཀྱིས་ལོག་བརྟགས་པ། །ཁམས་གསུམ་བཙོན་རར་རྟག་ཏུ་འཁོར། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། །སྣང་དང་མི་སྣང་གཉི་ག་ལ། །སྐད་ཅིག་ཡུད་ཙམ་རྟོག་པ་ཡིན། །རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་ན། །ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་ག་ལ་འགྲུབ། །ཡིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་རྒྱུན་ཉིད་ནི། །སྔ་མ་འདས་ཤིང་མི་དམིགས་པ། །ཕྱི་མ་མ་བྱུང་བརྟག་ཏུ་མེད། །དེ་ལྟར་རང་བཞིན་དམིགས་སུ་མེད། །རྩི་ཤིང་ཁ་ན་རླུང་འཕྱོ་འདྲ། །རྒྱུད་ནི་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པ། །འདི་ནི་ཀུན་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན། །དེ་ལྟར་དོན་རྣམས་དངོས་པོ་མེད། །ཆུ་དང་རླུང་དང་རླབས་འདྲ་བ། །དེ་གསུམ་གཅིག་དང་སོ་སོ་མིན། །དེ་བཞིན་ཀུན་གཞི་ཉོན་མོངས་ཡིད། །གཅིག་པ་མ་ཡིན་སོ་སོ་མིན། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་མཉམ་པའི་དབྱིངས། །ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་ཅིང་། །གཅིག་ཏུ་ཡང་ནི་བརྗོད་པ་མེད། །དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་སེམས་ཅན་ཡིན། །རྟོགས་ན་སངས་རྒྱས་གུད་ན་མེད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ནི། །ཤིན་ཏུ་མི་དམིགས་བརྟག་དཀའ་བ། །ཡངས་ལ་རྒྱ་ཆེ་གཏིང་ཟབ་པ། །ཤེས་རབ་ཟབ་པས་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ། །གང་ནས་མ་འོངས་གར་མི་འགྲོ། །འོང་དང་འགྲོ་བར་བྱ་བ་མིན། །ཤིན་ཏུ་བརྟག་དཀའ་མི་དམིགས་པ། །མཐའ་དང་དབུས་ཀྱང་བརྟག་ཏུ་མེད། །གཟུང་འཛིན་བྲལ་བའི་རང་ཉིད་ནི། །དམིགས་མེད་ཚུལ་དུ་དེ་ལྟར་ སྣང་། །དབྱིངས་དང་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་། །རང་རིག་ཁོ་ན་ཙམ་དུ་ཟད། །སེམས་ཅན་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །དེ་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱོས། །ཉོན་མོངས་སྡུག་བསྔལ་མེད་པ་དང་། །བླ་མེད་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །སེམས་ཅན་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ། །སྙིང་རྗེའི་ཐག་པ་མ་ཆགས་པར། །ཉོན་མོངས་ལམ་ལས་གྲོལ་བྱེད་ཅིང་། །བྱམས་པ་དག་གིས་མཉེས་པར་གྱིས། །དེ་བཞིན་འཁོར་བའི་བཙོན་ར་ལ། །སྙིང་རྗེའི་ཞགས་པ་ཆེར་བརྐྱང་ནས། །ཉོན་མོངས་འདམ་ནས་འདྲེན་པར་བྱེད། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་མ་བྱེད། །དེ་བཞིན་སྐྱེ་བོ་ཕལ་རྣམས་ལ། །ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པས་མི་གོས་ཤིང་། །ཐམས་ཅད་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་པར། །དགའ་བ་དག་ལ་འགྱོད་པ་མེད། །སེམས་ཅན་ང་དང་བདག་མེད་ལ། །ཐུགས་རྗེས་གཉིས་རྟོག་མི་འབྱེད་དེ།
Chinese
于自身显现之境中， 分别执着彼与我， 于苦乐之相各自分别执取。 阿赖耶识本无实体， 无有习气等之住处， 于显现之事物本无实体， 烦恼之心亦无从生起。 无有教诫与所教诫， 如是能教之实体亦无有。 虽无有，然心颠倒执着， 于三界牢狱中恒常流转。 意之识相者， 于显现与不显现二者， 乃刹那顷之分别念。 分别念本身若未成立， 境之实体又如何成立？ 意之如是相续者， 前者已逝，不可见， 后者未生，不可思。 如是自性不可见。 犹如树梢风飘动， 相续未曾断绝， 此乃普遍生起之理。 如是诸法皆无实体。 犹如水、风与波浪， 彼三者非一亦非异。 如是阿赖耶识与烦恼意， 非一亦非异。 法界与等性之界， 一切智慧无有分别， 亦不可说为一。 如是未悟乃众生， 若悟则佛陀不离此。 菩提心之如是性， 极不可见，难以思议， 宽广浩瀚，深不可测， 以甚深智慧方能证悟。 从何而来，往何处去？ 无有来与去之行为。 极难思议，不可见， 无有边际与中心。 离能取所取之自性者， 以无所缘之方式如是显现。 界与界之智慧亦， 唯是自证而已。 所有一切众生， 皆应如是领悟。 无有烦恼痛苦， 且将获得无上之果。 于所有一切众生， 莫以贪执系缚慈悲之索， 从烦恼道中解脱， 且以慈爱令其欢喜。 如是于轮回之牢狱中， 广布慈悲之罗网， 从烦恼泥沼中救拔。 莫生起广大的慈悲。 如是对于普通之人， 不为业之障蔽所染污， 一切皆能现前成佛， 于喜悦中无有后悔。 于众生之我与无我， 以悲心不作二取分别，
English
In the realm of self-appearing phenomena, We discriminate between 'that' and 'self', And grasp at the characteristics of pleasure and pain separately. The Alaya-consciousness, being without substance, Has no place for imprints and the like. Since the objects of appearance are without substance, They cannot be grasped by the mind of afflictions. There is no instructing and no one to be instructed, Thus, there is no entity that instructs. Although there is nothing, the mind wrongly conceives, And constantly wanders in the prison of the three realms. The consciousness of the mind, In both appearance and non-appearance, Is a momentary thought. If thought itself is not established, How can the objects of the world be established? The continuous nature of the mind's suchness, The former has passed and is invisible, The latter has not yet arisen and cannot be examined. Thus, its nature is invisible. Like the wind blowing on the tip of a plant, The continuum is never completely cut off. This is the universal arising. Thus, all phenomena are without substance. Like water, wind, and waves, These three are neither one nor separate. Likewise, the Alaya-consciousness and the afflicted mind, Are neither one nor separate. The realm of Dharma and the realm of equality, All wisdom is without distinction, And cannot be spoken of as one. Thus, those who do not realize are sentient beings, If realized, Buddhahood is not separate. The suchness of the Bodhicitta, Is extremely invisible and difficult to contemplate, Vast, extensive, and deep. It is realized through profound wisdom. From where does it come, and where does it not go? There is no action of coming and going. Extremely difficult to contemplate, invisible, Neither end nor center can be examined. The self-nature free from grasping and being grasped, Appears in such a way as without object. The realm and the wisdom of the realm, Are merely self-awareness. May all sentient beings, Comprehend this. Without afflictions and suffering, And will attain the supreme fruit. To all sentient beings, Without attachment, may the rope of compassion, Liberate from the path of afflictions, And please them with loving-kindness. Likewise, in the prison of samsara, Extend the net of compassion, And lead them out of the mud of afflictions. Do not generate great compassion. Likewise, for ordinary people, Not stained by the obscurations of karma, May all manifestly attain Buddhahood, And have no regret in joy. For sentient beings, self and no-self, With compassion, do not differentiate between the two,
Tibetan
།བུ་གཅིག་འདྲ་བར་བློ་གཞག་བྱ། །ཐམས་ཅད་དྲི་མ་མེད་པར་བྱ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་བས། །དེ་ལ་དངོས་དང་རྟོག་པ་མེད། །ནམ་མཁའི་ངང་དུ་གནས་པ་ལ། །དེ་ལ་བཅོས་ཤིང་བསྒྱུར་དུ་མེད། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་མེད། །སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དངོས་མེད་པས། །ཡོད་དང་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན། །མཚན་ཉིད་མེད་པས་མི་དམིགས་སོ། །འཇིག་རྟེན་འདས་དང་འཇིག་རྟེན་པ། །ཆོས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་ཡང་། །བདག་ལས་གཞན་པ་མ་ཡིན་པས། །ཀུན་ལ་སྨོན་ཅིང་ཆགས་སུ་མེད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །ཤིན་ཏུ་བརྟག་དཀའ་གཏིང་ཟབ་པས། །རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་མ་ཡིན། །མ་དམིགས་མི་དམིགས་དམིགས་སུ་མེད། །སེམས་ཉིད་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ། །བྱང་ཆུབ་དེ་ཉིད་སེམས་ཡིན་ནོ། །སེམས་དང་བྱང་ཆུབ་དབྱེར་མེད་པས། །སེམས་ཅན་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་དང་། །དུས་གསུམ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡིན། །ཐམས་ཅད་མ་ལུས་ཆོས་སོ་ཅོག །སེམས་དང་བྱང་ཆུབ་ཉིད་དུ་འུབ། །བོ་དྷི་ཆེན་པོས་དེ་སྐད་བཤད། །སྐྱེས་བུ་བློ་རྩལ་རབ་ལྡན་པས། །ཅི་ལའང་ཐོགས་པ་མེད་པར་སྤྱད། །སྤྱད་པ་ཉིད་ན་ཆགས་པ་མེད། །དུས་མཐའ་མེད་པར་མ་ཉམས་གནས། །འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ལ། ། མངོན་སུམ་ཚད་མས་རྟག་མཐོང་ཡང་། །སྣང་བ་ཉིད་ན་དངོས་པོ་མེད། །དེ་བཞིན་ཡང་དག་ཉིད་དུ་རྟོགས། །གང་ཞིག་སྟོང་པའི་ངང་ཡོད་ཅེས། །མེད་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་དེ། །རི་བོང་རྭ་དང་མོ་ཤམ་བུ། །ཚིག་ཙམ་གདགས་སུ་རུང་མོད་ཀྱི། །ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་སྟོང་ཉིད་མེད། །ཐམས་ཅད་མ་ལུས་སྟོང་ཞེས་ཏེ། །དྲན་མེད་བརྡོས་པ་མ་ཡིན་པས། །རྟོགས་མེད་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཞིང་། །འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན། །བརྡོས་པ་ཙམ་གྱི་ཆོས་མེད་དོ། །ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་ཁོ་ནའོ། །ཐམས་ཅད་གཉིས་མེད་རྟོགས་གྱུར་ན། །དེ་ཉིད་དོན་དམ་དབྱིངས་ཡིན་ཏེ། །གཞན་ནས་བཙལ་ཞིང་གཞག་ཏུ་མེད། །ཡོད་ལས་བཙལ་ན་སྒྲོ་བཏགས་འགྱུར། །མེད་ལས་བཙལ་ན་སྐུར་བཏབ་སྟེ། །ཡོད་མེད་གཉིས་ལས་བཙལ་བྱས་ན། །དེ་ནི་ལུང་དུ་མ་བསྟན་འགྱུར། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་མངའ་སྟེ། །དེ་ཡིས་མི་མཁྱེན་ཅི་ཡང་མེད། །རྣལ་འབྱོར་ལྟ་བ་དེ་ལྟ་བུ། །ཚིག་གིས་སྔ་ཕྱི་ཡོད་མོད་ཀྱང་། །དོན་གྱིས་ཅིག་ཆར་རྫོགས་པར་བསྒོམ། །དེ་ལྟ་བུ་ཡི་དོན་རྟོགས་ཀྱང་། །འགྲོ་ཉལ་འདུག་སྡོད་ལོངས་སྤྱད་ཀྱང་། །ཐེག་ཆེན་སྒོམ་ལས་ཉམས་པ་མེད། །གོང་གི་དོན་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི། །བློ་ངན་མཉམ་པར་ཁུངས་ཕྱུང་ནས། །མ་རྟོགས་ལེ་ལོ་སྙོམ་ལས་བྱས། །དོན་མ་གྲུབ་
Chinese
像对待独子一样安住于心。一切都变得没有污垢。一切诸法皆为空性，因此没有实物和虚构。安住在虚空之中，因此没有改造和改变。一切诸法皆无自性，一切显现皆无实体，因此一切有和无，因为没有自性而不可得。超世间和世间，诸法种种显现，因为不是自他，所以对一切没有贪恋和执着。一切菩提心，因为极其难以考察，深不可测，所以不是分别念的行境。无所缘，非所缘，无所缘。心性本身就是那样，菩提本身就是心。因为心和菩提没有分别，所以一切无余众生和三世诸法都是。一切无余都是法，心和菩提融为一体。大菩提如此宣说。具有极强智慧的人，对任何事物都没有阻碍地行事。在行事时没有执着，无有穷尽地安住而不衰减。如此这般的一切显现中。 即使以现量恒常见到，显现本身也没有实物。同样如实地了知。如果有人说空性之中有，那了知无有自性的，如同兔角和母驴的阴户。仅仅是语言可以安立，但一切只是名称，没有空性。一切无余皆为空，因为不是无记的假立，所以是无所了知的自性光明。如此这般的一切显现，没有只是假立的法。仅仅是觉知而已。如果证悟一切二取不成立，那就是胜义法界，无法从他处寻找和安立。如果从有中寻找，就会变成增益。如果从无中寻找，就会变成诽谤。如果从有无二者中寻找，那就是不被教证所允许的。不具备分别念，因此他没有什么不知道的。瑜伽的见解就是这样。虽然语言上有先后，但意义上要同时圆满地修习。即使通达了这样的意义，行走、睡觉、坐着、居住、享用，也不会从大乘的修行中退失。对于没有如上通达意义的，恶劣的智慧平等地挖掘根源，不通达而懒惰懈怠，不会成就意义。
English
Like placing your mind on a beloved only child. May everything be without stain. Since all dharmas are emptiness, there is no entity or fabrication in it. Abiding in the nature of space, there is no alteration or change to it. All dharmas are without characteristics. Since all appearances are without substance, all existence and non-existence, are not perceived because they are without characteristics. Transcendent and mundane, the various appearances of dharmas, since they are not other than oneself, there is no longing or attachment to anything. All Bodhicitta minds, because they are extremely difficult to examine and are profoundly deep, are not the objects of conceptual thought. No object, non-object, no object to be objectified. The very nature of mind is just like that, that very Bodhi is mind. Since there is no difference between mind and Bodhi, all beings without exception and all dharmas of the three times are. All without exception are dharmas, mind and Bodhi are united as one. Great Bodhi spoke thus. A person with excellent intelligence, practices without obstruction in anything. In the very act of practicing, there is no attachment, abiding without diminishing for endless time. In all appearances such as these. Even though constantly seeing with direct perception, there is no entity in the appearance itself. Likewise, realize it as the very truth. If someone says there is existence in emptiness, then that which realizes the nature of non-existence, is like a rabbit's horn and a mare's vulva. It may be permissible to apply mere words, but all are mere names, there is no emptiness. Saying that all without exception are empty, since it is not a mindless imputation, it is the self-luminous nature of non-apprehension. All appearances such as these, there are no dharmas that are merely imputed. It is only knowing. If one realizes that all is non-dual, that itself is the ultimate sphere, it cannot be sought or placed from elsewhere. If sought from existence, it will become an exaggeration. If sought from non-existence, it will become a slander. If sought from both existence and non-existence, then that will not be allowed by scripture. Not possessing any conceptualization, therefore he does not not know anything. Such is the view of yoga. Although there may be a sequence of words, in meaning, meditate on it as being perfected all at once. Even if one realizes the meaning of such, even if one walks, sleeps, sits, stays, enjoys, one will not degenerate from the Mahayana meditation. For those who have not realized the meaning as above, foolish minds equally dig up the source, not realizing, they become lazy and indolent, and the meaning will not be accomplished.