Tibetan
་དག་ཡང་དག་སྣང་བ་ཐ་དད་མེད།། ལས་མེད་འཕྲོ མེད་མཐུད་པའི་འབྲས་བུ་མེད།། རྣམ་པར་སྨིན་པ་མེད་ཅིང་ཡང་དག་ཐར་པ་མེད།། དེ་ཕྱིར་འབྱུང་པོ་ཀུན་འདུལ་ཡིན།། ཐམས་ཅད་འབྲེལ་ཤིང་འདུས་པའི་རྒྱུད།། ངོ་སྤྲོད་འདི་དང་མི་ལྡན་ནོ།། ཚིག་གི བདག་པོས་མཚོན་ནས་ལས།། སྟོང་པའི་བདག་པོས་སྟོང་པར་བལྟས།། མཚན་མའི་བདག་པོས་མཚན་མར་ཁྱེར།། ཀུན་རྫོབ་བདག་པོས་རྫོབ་ཏུ་བཅུག། མྱ་ངན་འདས་ཟེར་མྱ་ངན་ནོན།། འཁོར་བ་བཤད་ཅིང འཁོར་བར་འཁྱམས།། འཁྲུལ་འཁོར་བདག་པོ་ཉོན་རེ་མོངས།། ཐར་པ་འདོད་པ་སྒྲིབ་པ་ཆེ།། བྱང་ཆུབ་འདོད་པས་གོལ་སར་ཆུད།། ཆོས་སྤྱོད་བྱེད་པ་ངལ་དུབ་ཆེ།། དམིགས་པའི་བདུད་ཞུགས་མ་ཚོར རོ།། བྱས་པ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་འདུས་བྱས་ཡིན། འདུས་བྱས་མྱ་ངན་མཐའ་ལས་འདས།། ཨེ་མ་ཧོ། བགྲོད་པར་འདོད་པ་ཉོན་རེ་མོངས།། དེ་ལྟར་བགྲོད་པས་དེ་ལྟར་མི་རྟོགས་སོ།། བགྲོད་ནས་བྱང་ཆུབ འདོད་པ་སྨིག་རྒྱུར་བསྙེག་པ་འདྲ།། གསེར་སྦྲམ་ཁྱིམ་དུ་སྦས་ནས་གསེར་ས་འཚོལ།། ཆོས་ཉིད་རང་སྣང་མ་ཤེས་གཞན་ལ་འཚོལ།། བརྩོན་འགྲུས་བྱས་བས་འབྲས་བུ་རྙེད་པར་དཀའ།། ཞེས་གསུངས་སོ། འབྱུང པོ་ཀུན་འདུལ་གྱི་རྒྱུད་ལས།ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ་བྱིན་རླབས་རང་ལ་ཤར་ནས། ཆོས་ལས་འདས་པའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་བྱིན་གྱིས་རླབས་ཀྱིས་ལུང་བསྟན་པ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་བློ་གྲོས་ ཉོན།། ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་བསྒྲུབ་བྱ་དང།། དེ་ཡི་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་བྱེད་དང།། སྣང་བ་ལམ་གྱི་མདོར་བསྡུས་པ།། དེ་ནི་བདག་གིས་བཤད་པར་བྱ།། ཉན་ཐོས་སྣང་བ་རྡུལ་ཕྲན་དང།། ནང་གི་ཤེས་པ་བརྗོད་མེད ཡིན།། དེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ལས།། སྣང་བ་རྡུལ་དུ་ཤེས་པ་དང།། ནང་ལ་བརྗོད་དུ་མེད་པའོ།། དེ་ཡང་རྡུལ་ཕྲན་དོན་དམ་མོ།། རང་རྒྱལ་བ་ཡི་སྣང་བ་འདི།། རྡུལ་ཕྲན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ།། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ གཉིས་ཤེས་རབ་ཡིན།། ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་ཤེས་པས་འཕགས།། སེམས་ཙམ་རྣམ་པར་སྣང་བ་འདི།། སེམས་ལས་མ་རྟོགས་ལོགས་སྣང་མེད།། རྣམ་པར་སྣང་ཡང་མི་རྟོག་པས།། དེ་ནི་རྣམ་བཅས་ཤེས་རབ བོ།། རྣམ་པ་མེད་པའི་སྣང་བ་འདི།། སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་རྫུན་པ་ལས།། རྣམ་མེད་རང་རིག་དོན་དམ་མོ།། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྤྱོད་པ་ནི།། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཡིན་ཏེ།། སེམས་ཀྱང་རྫུན་པར་ཤེས པའོ།། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་བདེན་པ་དང།། དོན་དམ་སྤྲོས་པ་བྲལ་བར་བདེན་པ་ཤེས་རབ་བོ།། རབ་ཏུ་མི་གནས་སྣང་བ་ནི།། རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཙམ་ཞིག་ལས།།
Chinese
清净正见无有差别，无业无缘无续之果，无有异熟亦无真正解脱，是故调伏一切有情。一切皆系于聚合之续流，不具此种认识。以言辞之主宰显现业，以空性之主宰视为空性，以相之主宰执持为相，以世俗之主宰置于虚假。言说涅槃实乃压制痛苦，宣说轮回却在轮回中漂泊，幻轮之主何其迷惑。欲求解脱者，其障蔽甚大，欲求菩提者，却陷入歧途，行持佛法者，徒增疲惫，未觉察到魔已入于目标。一切所作皆为无常之有为法，有为法超越痛苦之边际。唉玛吙！欲行者何其迷惑，如是行持亦不能如是了悟。行持后欲求菩提，犹如追逐海市蜃楼。如将金块藏于家中，却四处寻觅黄金。不识自显之法性，反向外寻求。勤奋努力亦难得成果。如是说。于调伏一切有情之续中，普贤王如来加持自显，此乃超越佛法之第二品。此后又以加持作授记：金刚法之智慧谛听！种种乘之所修与，彼之果之能修与，显现道之略义，彼我将宣说。声闻之显现如微尘，内之觉知不可言说。彼亦由智慧之差别，知显现为微尘，内则不可言说。彼亦是微尘之胜义谛。独觉之显现此，如微尘之幻化，十二缘起是智慧。以止观之智慧超胜。唯识之显现此，不从心识了悟，无有他显。虽有显现却不分别，彼乃有相之智慧。无相之显现此，从心识之虚假显现，无相自证是胜义谛。如幻之行持是，诸法皆是心，然心亦知是虚假。世俗谛于幻化中为真，胜义谛于离戏中为真，是为智慧。不住之显现是，仅是分别而已。
English
Pure and correct views are without difference, there is no karma, no connection, and no continuing result, there is no ripening and no true liberation, therefore, subdue all beings. Everything is connected to the continuum of aggregation, lacking this kind of recognition. With the master of words, manifest actions; with the master of emptiness, view as emptiness; with the master of signs, hold onto signs; with the master of convention, place in falsehood. Saying nirvana is actually suppressing suffering, speaking of samsara but wandering in samsara, the master of the illusory wheel is so confused. Those who desire liberation have great obscurations, those who desire enlightenment fall into wrong paths, those who practice Dharma only increase fatigue, unaware that the demon has entered the target. All actions are impermanent and conditioned, conditioned phenomena transcend the limits of suffering. Emaho! Those who wish to proceed are so confused, proceeding in this way cannot be understood in that way. Desiring enlightenment after proceeding is like chasing a mirage. Like hiding gold in the house but searching for gold everywhere. Not knowing the self-manifested nature of reality, but seeking it externally. Diligent effort is difficult to obtain results. Thus it is said. In the continuum of subduing all beings, Samantabhadra's blessing self-arises, this is the second chapter of transcending Dharma. Then, through blessing, prophecy is given again: Vajra Dharma's wisdom, listen! The various vehicles to be practiced, and the means to practice their results, the condensed meaning of the path of appearance, I will explain. The appearance of the Shravakas is like dust particles, the inner consciousness is inexpressible. That also, through the distinction of wisdom, knowing appearance as dust, and the inner as inexpressible. That is also the ultimate truth of dust particles. The appearance of the Pratyekabuddhas is like the illusion of dust particles, the twelve links of dependent origination are wisdom. Surpassing with the wisdom of shamatha and vipashyana. This appearance of Mind-Only, not understood from the mind, there is no other appearance. Although there is appearance, there is no conceptualization, that is wisdom with aspects. This appearance without aspects, from the false appearance of the mind, self-awareness without aspects is the ultimate truth. The conduct like illusion is, all phenomena are mind, but the mind is also known to be false. Conventional truth is true in illusion, ultimate truth is true in freedom from elaboration, that is wisdom. The non-abiding appearance is, only a mere distinction.