Tibetan
ག་ཡིན་ཏེ། །ཉེས་པ་ཟད་པ་རྫུན་གྱི་ཚིག །སྨྲ་བར་མི་འགྱུར་རྒྱུ་མེད་ཕྱིར། །ཉེས་ཟད་ལུང་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ལ། བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཏེ། བདེ་གཤེགས་འདུས་པའི་ས་གཅོད་ཚོམས་ཀྱི་ཆིངས་ལས། ཐུབ་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །བསྡུས་པས་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས། །ཞེས་སོ། །བཀའ་ལ་མཚན་ཉིད། སྒྲ་དོན། དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། རང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བདག་རྐྱེན་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཁྱད་པར་བཞི་ ལྡན་གྱི་རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་གང་ཞིག །མདོ་འམ་རྒྱུད་སྡེར་གནས་པའོ། །དེའང་བརྗོད་བྱ་དོན་དང་ལྡན་པ། རྗོད་བྱེད་ངག་ཚིག་དྲི་མེད། བྱེད་ལས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ། འབྲས་བུ་ཞི་བའི་ཕན་ཡོན་སྟོན་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་བཞི་ལྡན་དུ་ལྷག་བསམ་སྐུལ་བའི་མདོར་གསུངས་པ་ལྟར། རྒྱུད་བླ་ལས། གང་ཞིག་དོན་ལྡན་ཆོས་དང་ཉེར་འདྲེལ་ཞིང་། །ཁམས་གསུམ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བྱེད་གསུང་། །ཞི་བའི་ཕན་ཡོན་སྟོན་པར་མཛད་པ་གང་། །དེ་ནི་དྲང་སྲོང་གསུང་ཡིན་པ་ཟློག་པ་གཞན། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སུ་བྷཱ་ཥི་ཏའི་སྒྲ་ལས་ལེགས་པར་གསུངས་པས་ན་བཀའོ། །གསུང་རབ་དང་། གཙུག་ལག་དང་། ལུང་རྣམས་ནི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སོ། །གསུམ་པ་དབྱེ་བ་ལ། བདག་རྐྱེན། དུས་སྡེ་ཚན། གཉེན་པོ། དབང་པོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་དང་ལྔ། དང་པོ་ནི། བདེ་འདུས་ཀྱི་ལུང་སྔ་མའི་འཕྲོས་ལས། བཀའ་ལ་ཞལ་ནས་གསུངས་པ་དང་། །བྱིན་གྱིས་བརླབས་དང་རྗེས་གནང་གསུམ། །ཞེས་པས། ཞལ་ནས་གསུངས་པའི། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྗེས་སུ་གནང་བའི་བཀའ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི།སྟོན་པས་མདུན་བསུས་ཏེ་གསུངས་པ་འཕགས་པ་སྡུད་པ་ལྟ་བུ་དང་། འཁོར་གྱིས་ཞུས་ཏེ་གསུངས་པ་འཇམ་དཔལ་མཚན་བརྗོད་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་ལ། སྐུས། གསུང་གིས། ཐུགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའོ། །དང་པོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕྱག་སྤྱི་བོར་བཞག་སྟེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་དང་རྣམ་གྲོལ་ཟླ་བ་ལ་འཆད་པ་དང་དྲི་བའི་སྤོབས་པ་སྐྱེས་ནས་གསུངས་པ་མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། འཇམ་དཔལ་ལ་མ་སྐྱེས་དགྲའི་འགྱོད་པ་སོལ་ཅིག །ཅེས་གསུངས་པས། འཇམ་དཔལ་གྱིས་མ་སྐྱེས་དགྲའི་འགྱོད་པ་བསལ་བའི་མདོ་གསུངས་པ་ལྟ་བུ། གསུམ་པ་ལ། ཐུགས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས། ཐུགས་བདེན་པའི་ སྟོབས་ཀྱིས། ཐུགས་ཐུགས་རྗེའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའོ། །དང་པོ་ནི། བཅོམ
Chinese
因为，罪业已尽不会说虚假的语言，因为没有原因。应知罪业已尽于圣教中。如是说。第四，有佛语和论著两种，如《善逝集会地界品》的盟约中所说：大雄的诸法全部，总集为佛语和论著两种。如是说。佛语有定义、词义、分类。第一是，依靠显示自己不共的因缘的佛陀而产生的，具有四种特点的胜者之语，安住于经部或续部。也就是，所说具有意义，能说的语言清净无垢，作用是舍弃三界的烦恼，结果是显示寂静的利益，如《发心劝勉经》中所说的具有四种特点。如《宝性论》中所说：何者具有意义与法紧密相连，从三界中完全舍弃烦恼的语言，无论何者示现寂静的利益，那就是真实语，能遮止其他。如是说。第二是，从善说（梵文，सुभाषित，subhāṣita，汉语字面意思：善说）的声音中，因为善说所以是佛语。圣教、正法和圣言都是名称的同义词。第三，分类有五种，即从因缘、时间部类、对治、根基方面分类。第一是，如《密集》的续部前文中所说：佛语有从口中所说，加持和随许三种。因此，有口中所说的，加持的，随许的佛语三种。第一是，如导师亲自迎接而说的《圣者集经》，以及眷属请问而说的《文殊师利名号经》。第二，有身、语、意加持的佛语。第一是，如薄伽梵以手置于顶上加持，因而金刚藏和解脱月生起讲说和提问的勇气而说的《十地经》。第二是，如薄伽梵说：文殊师利，请消除阿阇世王的后悔！因此，文殊师利消除阿阇世王的后悔而说的经。第三，有以意三摩地，以意真实的 力量，以意慈悲的力量加持的佛语。第一是，薄伽
English
Because, having exhausted the sins, one will not speak false words, because there is no cause. It should be known that the exhaustion of sins is in the scriptures. Thus it is said. Fourthly, there are two types: the words of the Buddha and the treatises. As it is said in the covenant of the "Gathering of the Blissful Ones, Section on Grounds": All the teachings of the Great Sage, are summarized as the words of the Buddha and the treatises. Thus it is said. The words of the Buddha have definition, meaning, and classification. The first is: That which arises from the Buddha, who shows the uncommon cause, and possesses four special qualities, is the speech of the Victorious One, residing in the Sutra or Tantra section. That is, the subject matter is meaningful, the expression is immaculate, the function is to abandon the afflictions of the three realms, and the result is to show the benefit of peace. As stated in the Sutra that encourages aspiration with four special qualities. As it is said in the Uttaratantra: Whatever is meaningful, closely related to Dharma, and the speech that completely abandons afflictions from the three realms, whatever shows the benefit of peace, that is the speech of a sage, which prevents others. Thus it is said. The second is: From the sound of "Subhashita" (Sanskrit, सुभाषित, subhāṣita, literal meaning in Chinese: well-spoken), because it is well-spoken, it is the word of the Buddha. The scriptures, the sacred texts, and the Agamas are all synonyms. Thirdly, the classification has five types, namely, classification from the perspective of cause, time category, antidote, and faculty. The first is, as it is said in the continuation of the previous Agama of the "Gathering of Bliss": The words of the Buddha are of three types: spoken from the mouth, blessed, and permitted. Therefore, there are three types of Buddha's words: spoken from the mouth, blessed, and permitted. The first is, like the "Arya Samgraha Sutra" spoken by the Teacher himself, and the "Manjushri Namasamgiti" spoken at the request of the retinue. Secondly, there are the Buddha's words blessed by body, speech, and mind. The first is, like the "Dashabhumika Sutra," where the Bhagavan blessed by placing his hand on the crown of the head, and Vajragarbha and Vimukticandra arose with the courage to explain and ask questions. The second is, like the Bhagavan said: Manjushri, please dispel the regret of Ajatashatru! Therefore, the Sutra spoken by Manjushri dispelling the regret of Ajatashatru. Thirdly, there are the Buddha's words blessed by the mind's samadhi, by the power of the mind's truth, by the power of the mind's compassion. The first is, Bhagavan.