Tibetan
་ཐག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་བཤད། །ཅེས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའོ།། །།དེ་ནས་སྟོན་པས་འཁོར་རྣམས་ལ། །རྫོགས་ཆེན་ལ་ཉིད་བཟླས་ཏེ་བསྟན། །རང་བཞིན་ལྷུན་རྫོགས་རྫོགས་ཆེན་ཉིད། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོར་ཡེ་ནས་གནས། །ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་རང་བཞིན་ལ། །བཟང་ངན་བླང་དོར་གཉིས་སུ་མེད། །ཐེག་པ་ལམ་དང་བསྒོམ་བསྒྲུབ་བརྩོན། །རྫོགས་ཆེན་འདི་ལས་འགལ་བར་བཤད། །རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་མེད་རྡོ་རྗེའི་སྐུ། །སྐྱེ་ཤི་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གནས། །གནས་པའི་དོན་ལ་གཉིས་སུ་མེད། །དཔེར་ན་ཆོས་དང་སངས་རྒྱས་མེད། །ལྟ་བས་བལྟས་པས་འཁྲུལ་པར་སྣང་། །རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པ་བརྟགས་པས་ནོར། །ལམ་གྱི་རིམ་པ་གཏིང་ནས་མེད། །ལམ་ནི་ཉེ་ལམ་རྫོགས་པའོ། །འཇུག་ དང་བལྟ་དང་སྐྱོང་བསྲུང་རྣམས། །མ་བཙལ་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་རྫོགས། །བསྒོམ་དང་བློ་ཡི་ཐེ་ཚོམ་མེད་པས་རྫོགས་ཆེན་ནམ་མཁའི་ཀློང་། །ནམ་མཁའི་ཀློང་ལ་བསྲུང་དང་བསྒོམ་འཇུག་ལྟ་སྤྱོད་བྱ་མི་དགོས། །ཅིས་ཀྱང་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྫོགས་ཆེན་ཀློང་། །ཀློང་ཆེན་འདི་ནི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་ཚུལ། །འདི་ཚོལ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་ནས་འདི་མ་བཙལ། །རང་ལ་གནས་ཤིང་གཞན་ནས་འདི་འཚོལ་ན། །བསྐལ་པ་གསུམ་དུ་འདི་བཙལ་རྙེད་མི་འགྱུར། །གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་འདི་མ་བཙལ། །དེ་བཞིན་སེམས་ཅན་འདི་ཚོལ་བཙལ་མི་རྙེད། །མི་ཚོལ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཐམས་ཅད་གནས། །རྩོལ་བསྒྲུབ་ལམ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་རྣམས། །དངུལ་ལ་གསེར་ཞུན་བྱས་ཀྱང་གསེར་མི་བཏུབ། །མཚོན་པ་ཚིག་ཏུ་སྟོན་པ་ལམ་ལས་ཉམས། །རྫོགས་ཆེན་འདི་ཡི་དོན་དུ་ག་ལ་འགྱུར། །མི་སྣང་སྣང་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །རང་བློས་གང་ལྟར་ཅི་བསམ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། །བསམས་པ་ཉིད་ལ་མི་འཇོག་ན། །དེ་ནི་སྙིང་པོ་ཉག་གཅིག་མ། །མངོན་སུམ་མི་གནས་རྫོགས་ཆེན་འདི། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་མཚོན་དུ་མེད། །དེ་བཞིན་ལྟ་བས་བལྟ་རུ་མེད། །མ་བལྟས་བཞག་ན་ལྟ་བ་ཡིན། །རང་བཞིན་དེ་ལ་མི་འཇོག་ན། །དེ་དག་བྱང་ཆུབ་རྫོགས་ཆེན་ཉིད། །མངོན་སུམ་མི་གནས་རྫོགས་ཆེན་འདི། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་མཚོན་དུ་མེད། །བཙལ་ནས་རྩོལ་ནད་སངས་མི་སྲིད། །མ་བཙལ་བཞག་ན་རྫོགས་ཆེན་ཉིད། །སྒོ་ཕུག་མེད་ཅིང་བལྟར་མེད་མི་གནས་དོན། །མཛད་སྤྱོད་རྣམ་པར་དག་པའི་རྫོགས་ཆེན་ལ། །འཇུག་བལྟ་བསྲུང་བརྗོད་གཉིས་ནི་འཁྲུལ་པ་སྟེ། །མི་འཇུག་མི་བལྟ་མི་བསྲུང་སྟེ། །བསྒྲུབ་རྩོལ་ལམ་ལ་མི་གནས་ན། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་རྫོགས་ཆེན་ཉིད། །གང་ལ་མི་བསྟན་མི་བསྒོམ་ཅིར་ཡང་མི་བཙལ་བཙལ་དུ་མེད། །ཐམས་ཅད་ལྷུན་རྫོགས་ཡེ་ནས་རྫོགས་ཆེན་པས། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་རོལ་པ་གཅིག་ཏུ་བཤད། །ཅེས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རྫོགས་ཆེན་ལ་བཟླ་ཞིང་རྩོལ་བསྒྲུབ་ལས་འདས་པར་ བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།། །།དེ་ནས་སྟོན་པས་འཁོར་རྣམས་ལ། །ལམ་གྱི་ཉེ་རིང་བསྟན་པ་ནི། །ཅི་སྤྱད་ཅི་བལྟ་ཅི་བསྒོམས་ཀྱང་། །ལམ་མེད་ལམ་ལ་བགྲོད་པས་གོལ། །རྫོགས་ཆེན་འདི་ལ་སྒོ་ཕུག་མེད། །ཐམས་ཅད་ཉག་གཅིག་རྡོ་རྗེའི་སྐུ། །གཉིས་མེད་མི་འགྱུར་ཡང་དག་ལམ། །ལམ་གྱིས་བགྲོད་པར་འདོད་རྣམས་དག །ལམ་མེད་ལམ་འཇུག་འཁྲུལ་པ་སྟེ། །ས་བཅུར་བརྟོལ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཉིད་ལ་བསྒྲིབ། །མི་བགྲོད་རང་བཞིན་གནས་པའི་དོན་མེད་ན། །མཐོ་རིས་བགྲོད་པའི་རྒྱུ་ལ་ཉོན་མོངས་ཟིན་པར་འགྱུར། །ལམ་མེད་ལམ་དུ་ཞུགས་པས་ཡུལ་རྙེད་རབ་ཏུ་དཀའ། །ཆུས་གདུངས་གླང་ཆེན་སྨིག་རྒྱུ་བསྙེག་པ་ལྟར། །བསྐལ་པར་བགྲོད་ཀྱང་མི་ཐོན་རབ་ཏུ་དཀའ། །ཐེག་པ་གཅིག་གི་སྙིང་པོ་འདི། །རྟོག་གེས་ཐེག་ལམ་མང་དུ་ཕྱེ། །མང་དུ་ཕྱེ་བ་འདི་ཉིད་ཡིན། །འདི་མིན་པར་ནི་ལམ་མི་རྙེད། །ལམ་རྙེད་གྱུར་ཀྱང་འཁྲུལ་པའི་ལམ། །གླང་ཆེན་རྫབ་ཏུ་ཆུད་པ་འདྲ། །ལམ་བགྲོད་དག་ནས་ཐོབ་བྱེད་པ། །བྱ་བྲལ་ཆོས་དང་མི་མཐུན་ཏེ། །འདི་ཞེས་མཐོང་བ་བྱང་མེད་པས། །ལམ་གྱི་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པ་མེད། །གང་དུ་མ་ཕྱིན་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངང་། །ངེས་ལམ་འདི་ལས་བདེ་བའི་ལམ་མེད་ཡིན། །ཞེས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཐེག་པ་གོང་འོག་གི་ལམ་གྱི་ཉེ་རིང་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པའོ།། །།དེ་ནས་སྟོན་པས་འཁོར་རྣམས་ལ། །འདུས་བྱས་ལུས་ངག་གི་ལས་ཀྱིས། །བྱང་ཆུབ་འབྲས་བུ་ཐོབ་དཀར་བསྟན། །དེ་བཞིན་དེ་དོན་ཡེ་ནས་འདུས་མ་བྱས། །དུས་གསུམ་འཇིག་བྲལ་མེད་པས་རྡོ་རྗེའི་སྐུ། །རྒྱུད་ལས་བསྟན་པ་འདི་ཡིས་འབྲས་མི་འགྲུབ། །ཇི་སྟེ་ལུགས་མ་ལ་སོགས་ཕྱག་རྒྱ་ལ། །རྣམ་པ་གྲོལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་ནི་མི་གནས་པས། །གཞི་དེས་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ལམ་རྙེད་ན། །ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཕྱག་རྒྱའི་ངོ་བོར་གནས། །སྒྱུ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ལུགས་མའི་ཕྱག་རྒྱར་དུལ། །འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ལ་གནས། །དེ་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པའི་ལམ་རྙེད་ན། ། མཐོང་ཐོས་ལ་སོགས་ཕྱག་རྒྱའི་ངོ་བོར་གནས། །མཆོད་དང་གཏོང་བ་ལ་སོགས་པས། །རྡོ་རྗེའི་སེམས་ཀྱིས་མ་ཟིན་ན། །ཆེ་བའི་ང་རྒྱལ་ཆེན་པོ་ཡིས། །འཆིང་བ་ལས་ནི་
Chinese
最终被说是佛。正如根本续中所说，这是显示一切如是之性的第二品。然后，导师对眷属们，以大圆满的自性进行了解释。自性任运圆满即是大圆满，本来就存在于大圆满之中。一切都具备圆满的自性，没有好坏取舍的分别。那些努力于道、修行和禅定的人，据说与此大圆满相违背。无有因果二元的金刚身，无生无死，自然存在。存在的意义上没有二元对立，例如没有法和佛。用分别念去看待会显得迷惑，考察因果乘是错误的。道路的次第从根本上来说是没有的，道是近道，是圆满的。进入 以及观看和守护等等，不需寻找，本来就自然圆满。没有禅修和思维的疑惑，所以大圆满是虚空的界限。对于虚空的界限，不需要守护、禅修、进入、观看和行为。无论如何也无法衡量的大圆满界限。这大界限如意宝一般。寻找此物的人不要从别处寻找。安住于自身，却从别处寻找，即使寻找三个劫也无法找到。哪一个诸佛没有寻找的，同样的，众生寻找也无法找到。不寻找，一切都安住于自性之中。那些安住于努力修行道上的人们，即使把银子熔炼成金子，也无法变成金子。用语言来表达象征，会偏离道路，怎么能成为这大圆满的意义呢？对于不可见、无显现的法性，无论用自己的思想如何看待和思考，都会变得迷惑。如果不执着于思考本身，那就是唯一的精华。这不显现的大圆满，即使是佛也无法象征。同样，没有用观看去看待，不去看待就是观看。如果不执着于那个自性，那些就是菩提大圆满。这不显现的大圆满，即使是佛也无法象征。寻找和努力无法治愈疾病，不寻找安住就是大圆满。没有门和缝隙，没有观看，没有安住的意义。在行为完全清净的大圆满中，进入、观看、守护和言说是错误的。不进入、不观看、不守护，如果不安住于修行道上，那就是
English
Ultimately, it is said to be Buddhahood. As it is said in the root tantra, this is the second chapter, which shows all things as they are. Then, the teacher explained to the assembly, repeating the nature of Dzogchen. The self-existing, spontaneously perfect nature is Dzogchen itself. It has always existed in the Great Perfection. In the nature of all things being complete, there is no distinction between good and bad, acceptance and rejection. Those who strive on the path, practice, and meditate are said to contradict this Great Perfection. The Vajra body, without the duality of cause and effect, exists spontaneously without birth or death. In the meaning of existence, there is no duality, for example, there is no Dharma and Buddha. Looking with conceptual thought appears to be confusing. Examining the causal vehicle is wrong. The stages of the path are fundamentally non-existent. The path is a direct path, it is perfection. Entering and viewing and guarding, etc., are spontaneously perfect without needing to be sought. Because there is no doubt of meditation and mind, Dzogchen is the expanse of space. In the expanse of space, there is no need to guard, meditate, enter, view, or act. The Great Perfection expanse is immeasurable in any way. This Great Expanse is like a wish-fulfilling jewel. Those who seek this should not seek it from elsewhere. Abiding in oneself, yet seeking it from elsewhere, even if you seek for three kalpas, you will not find it. That which the Buddhas did not seek, likewise, sentient beings seeking will not find it. Not seeking, everything abides in its own nature. Those who abide on the path of striving and practice, even if they melt silver into gold, it cannot become gold. Expressing symbols in words deviates from the path. How can it become the meaning of this Great Perfection? For the Dharma nature that is invisible and without appearance, however one looks at it and thinks about it with one's own mind, it becomes confusing. If you do not fixate on thinking itself, then that is the single essence. This Great Perfection, which does not manifestly abide, cannot be symbolized even by the Buddhas. Likewise, there is no looking with looking. Not looking is looking. If you do not fixate on that nature, those are the Bodhi Great Perfection. This Great Perfection, which does not manifestly abide, cannot be symbolized even by the Buddhas themselves. Seeking and striving cannot cure the disease. Abiding without seeking is the Great Perfection. There is no door or gap, no looking, no meaning of abiding. In the Great Perfection where actions are completely pure, entering, viewing, guarding, and speaking are mistaken. Not entering, not viewing, not guarding, if you do not abide on the path of practice, then that is
Chinese
即是自性大圆满。于何者不示、不修、何亦不寻、无可寻。一切任运圆满，本即大圆满故。说是佛陀之游舞唯一。如是根本续云：大圆满已超离念诵、勤作修持。 所示之品即第三品。复次，导师告诸眷属：所示道之远近者，无论行持、观视、修习何者，以无道之道行进则误。此大圆满无门无隙。一切唯一金刚身。无二无变真实道。欲以道行进诸众生，以无道入道乃迷途。纵然破十地，亦障蔽菩提。若无不往之自性安住之义，则为往高处之因，为烦恼所缚。以无道入道，得地极难。如渴水大象追逐阳焰。纵然历劫行进亦难达。此一乘之精髓，以分别念开出诸多乘道。此开出诸多者即是。除此以外则不得道。纵然得道亦是迷途之道。如大象深陷泥潭。从道行进并获得者，与离作之法不符。以见此之故，无菩提，故未至道之究竟。未至之处，即是如是之自性。从此决定道外，无更安乐之道。如是根本续云：所示上下乘道之远近品即第四品。复次，导师告诸眷属：以有为身语之业，难得菩提果位之理所示。如是彼义本即无为。三时无坏灭故为金刚身。以此续所说，不能成就果位。若如仪轨等手印，解脱之自性之道则不住故。若以彼基，三时诸佛得道，则一切安住于法性手印之体性中。幻化手印调伏于仪轨手印。安住于果位解脱之道。如是若得清净之道， 则见闻等安住于手印之体性中。以供养布施等，若不为金刚心所摄持，则以巨大之我慢，束缚于
English
It is the self-nature Dzogchen itself. To whom nothing is shown, nothing is meditated upon, nothing is sought, and there is nothing to seek. Everything is spontaneously perfect, and since it is Dzogchen from the beginning, it is said to be the sole play of the Buddhas themselves. Thus, from the root tantra: Dzogchen is beyond recitation, effort, and accomplishment. The chapter on showing this is the third. Then, the Teacher said to the assembly: The teaching on the nearness and distance of the path is as follows: Whatever you practice, whatever you look at, whatever you meditate on, you err by proceeding on a path that is no path. This Dzogchen has no doors or gaps. Everything is the sole vajra body. The non-dual, unchanging, true path. Those who wish to proceed by a path, all of you, entering the path through the pathless is delusion. Even if you penetrate the ten bhumis, you will still obscure enlightenment itself. If there is no meaning in abiding in the unmoving nature, then you will be seized by afflictions as the cause for going to higher realms. Entering the path through the pathless makes it extremely difficult to find the place. Like an elephant tormented by thirst pursuing a mirage. Even if you proceed for kalpas, it will be extremely difficult to reach. This essence of the one vehicle. Through conceptual thought, many paths of vehicles have been opened. This opening of many is it. Apart from this, the path will not be found. Even if the path is found, it is a deluded path. Like an elephant sinking into the mire. Those who proceed on the path and then obtain, are not in accordance with actionless dharma. Because seeing this is without enlightenment, there is no perfection of the path. Where there is no going, that is the state of suchness. Apart from this definitive path, there is no path of greater ease. Thus, from the root tantra: The chapter on showing the nearness and distance of the paths of the higher and lower vehicles is the fourth. Then, the Teacher said to the assembly: It is taught that it is difficult to obtain the fruit of enlightenment through the actions of compounded body and speech. Likewise, that meaning is uncompounded from the beginning. Since it is indestructible in the three times, it is the vajra body. The fruit is not accomplished by what is taught in this tantra. If, in mudras such as ritual practices, the path of the nature of liberation does not abide, then if the Buddhas of the three times found the path through that basis, then everything abides in the essence of the dharmata mudra. The illusory mudra is subdued into the ritual mudra. It abides in the path of the liberation of the fruit. Likewise, if the path of complete purity is found, then seeing, hearing, and so forth, abide in the essence of the mudra. Through offerings, generosity, and so forth, if it is not seized by the vajra mind, then through great pride, it is bound by