Tibetan
ཆོས་ཉིད་དངོས་པོ་མཚན་ བསྒྲིབས་པས།། འདི་ཡང་སྐུ་ཡི་ཕྲིན་ལས་མཆོག། རྒས་དང་རྒུད་པས་སྡུག་བསྔལ་ནི།། རྟག་ཆད་དོན་གྱི་མཐར་སྦྱོར་བས།། འདི་ཡང་སྐུ་ཡི་ཕྲིན་ལས་མཆོག། གྲང་དང་འདར་བས་སྡུག་བསྔལ་ན།། མཚན་མར་ཞེན པ་རང་སྤྱོད་པས།། འདི་ཡང་སྐུ་ཡི་ཕྲིན་ལས་མཆོག། སྐྱེ་དང་འཆི་བས་སྡུག་བསྔལ་ན།། མི་རྟག་གདོན་གྱི་མཐར་སྦྱོར་བས།། འདི་ཡང་སྐུ་ཡི་ཕྲིན་ལས་མཆོག། བདེ་དང་སྐྱིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དང།། དྲོ་དང་འཇམ པའི་ལོངས་སྤྱོད་དང།། རོ་དང་འདོད་པར་ལོངས་སྤྱོད་ན།། ཆོས་ཉིད་དོན་གྱི་རོ་ཚོར་བས།། འདི་ཡང་སྐུ་ཡི་ཕྲིན་ལས་མཆོག། སྐུ་ཡི་ཕྲིན་ལས་འདི་ཤེས་པའི།། རྣལ་འབྱོར་བློ་ལྡན་གང་སྤྱོད་པ།། དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ མེད་པར་འགྲུབ།། དགོངས་དང་སྐུ་དང་དུས་གསུམ་དུ།། འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་ཕྲིན་ལས་མཛད།། ཡེངས་པ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཀློང།། གང་ཞིག་འདི་དང་མི་ལྡན་པ།། ཐར་པའི་དུས་མེད་འཆིང་བའི་རྒྱུ།། ལེགས པར་སྤྱད་ཀྱང་སྡིག་པའི་ཤས།། བསྒྲུབས་ཀྱང་དོན་མེད་གཡེང་བའི་རྒྱུ།། འདི་ལ་གང་ཞིག་གོམས་བྱེད་པས།། ཉེས་པར་སྤྱད་ཀྱང་ལེགས་པའི་ལམ།། མ་བསྒྲུབས་པར་ཡང་གྲུབ་པའི་གདེང།། གཡུང་དྲུང་སྐུ་ཡི གཏེར་བཙུགས་པའོ།། སྐུ་ཡི་སྐབས་སྦྱོར་དང་པོའོ།།།། ད་ནི་གསུང་གི་སྐབས་སྦྱོར་ཡིད་ལ་ཟུང་ཞིགདེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་གང་ཡིན་པ་སེམས་ཅན་གྱི་ངག་ཡིན་ལ། སེམས་ཅན་གྱི་ངག་གང་ཡིན་པ བདག་གིས་སྨྲ་བ་སྟེ།བདག་གིས་སྨྲ་བ་བརྗོད་ཀྱང་རུང། མ་བརྗོད་ཀྱང་རུང། བདེན་པར་སྨྲས་ཀྱང་རུང། རྫུན་པར་སྨྲས་ཀྱང་རུང། སྙན་པར་སྨྲས་ཀྱང་རུང། མི་སྙན་པར་སྨྲས་ཀྱང་རུང། སྒྲ་ལྷང་ལྷང་པོར་སྨྲས་ ཀྱང་རུང།གསང་སྟེ་ཤུབ་བུར་བརྗོད་ཀྱང་རུང། གང་ཟག་གི་སྒྲེན་ཚིག་ཏུ་སྨྲས་ཀྱང་རུང། མན་ངག་གི་ཆོས་ཉིད་དུ་བརྗོད་ཀྱང་རུང། འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྦྱོར་སྔགས་སུ་བརྗོད་ཀྱང་རུང། བཞད་གད་ཀྱི་བྲེ་མོའི་ གཏམ་དུ་སྨྲས་ཀྱང་རུང།ཞེ་སྡང་གི་ཁྲོ་གཏུམ་དང་བྱམས་པའི་གཏམ་ངག་ཏུ་སྨྲས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སྐབས་སྦྱོར་ཉིད་དུ་མཛད་པ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་ངག་སྨྲ་ཞིང་བརྗོད་ན། སྐྱེ་བ་ མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རུམ་ནས།འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་ཐབས་སུ་ཐུགས་ཀྱིས་དགོངས་ནས། མགུར་གྱི་བུམ་པ་ལས་ཕྱུང། ལྗགས་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་བཀྲམ་ནས། སྣོད་ཀྱི་རིམ་པར་བསྒྲགས་པས། ངག་གསུང་ཆོས་ ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ཕྲིན་ལས་སོ།། ངག་གིས་མ་བརྗོད་ཅིང་མ
Chinese
法性事物被名相遮蔽，這也是身之事業殊勝處。衰老和衰敗的痛苦，與常斷之義相連，這也是身之事業殊勝處。寒冷和顫抖的痛苦，執著名相自受用，這也是身之事業殊勝處。出生和死亡的痛苦，與無常魔鬼相連，這也是身之事業殊勝處。安樂和幸福的享受，溫暖和柔和的享受，味道和欲望的享受，若能覺知法性之義的味道，這也是身之事業殊勝處。誰能知曉這身之事業，瑜伽智者所行持，於義無疑定能成。意、身、時三者中，行作無有分離之事業，於無散亂中成辦之界，誰若不具此，無有解脫之時乃束縛之因。縱然善用亦是罪惡之分，縱然修持亦是無義散亂之因，誰若於此串習，縱然惡用亦是善良道，縱然不修亦有成就之把握，乃是建立永恆身之寶藏。身之章節，第一。現在將語之章節，銘記於心。彼者，何為佛之語，即是有情之語，何為有情之語，即是我所說之語。我所說之語，說亦可，不說亦可，說真話亦可，說假話亦可，說悅耳之語亦可，說不悅耳之語亦可，大聲說亦可，秘密小聲說亦可，說凡夫之粗語亦可，說口訣之法性亦可，說貪欲之交合咒語亦可，說玩笑之語亦可，說嗔恨之粗暴語和慈愛之語亦可，乃是事業之王，章節之自性。為何如此？因為如此語說之時，從無生之法界子宮中，為了調伏有情，以意念思維，從歌之寶瓶中取出，在舌之根上展開，在容器的次第中宣說，語即是語，乃是語轉法輪之事業。語未說且未
English
When the nature of reality is obscured by names and concepts, this is also the supreme activity of the body. The suffering of aging and decay is connected to the extremes of permanence and annihilation; this is also the supreme activity of the body. The suffering of cold and shivering, clinging to names and concepts for self-gratification, this is also the supreme activity of the body. The suffering of birth and death is connected to the demon of impermanence; this is also the supreme activity of the body. The enjoyment of happiness and bliss, the enjoyment of warmth and gentleness, the enjoyment of taste and desire, if one can perceive the taste of the meaning of reality, this is also the supreme activity of the body. Whoever knows this activity of the body, whatever the yogi with intelligence practices, will undoubtedly accomplish the meaning without hesitation. In the three times of mind, body, and time, he performs activities without separation, the realm of accomplishing without distraction. Whoever does not possess this is the cause of bondage without the time of liberation. Even if used well, it is a portion of sin; even if practiced, it is a cause of meaningless distraction. Whoever becomes accustomed to this, even if used wrongly, it is a path of goodness; even without practice, there is confidence of accomplishment, it is establishing the treasure of the eternal body. The first chapter on the body. Now, hold the chapter on speech in mind. That is, whatever is the speech of the Buddha is the speech of sentient beings, and whatever is the speech of sentient beings is the speech that I speak. The speech that I speak, whether spoken or unspoken, whether spoken truthfully or falsely, whether spoken pleasantly or unpleasantly, whether spoken loudly or secretly in a whisper, whether spoken as the vulgar language of ordinary people or as the nature of Dharma of pith instructions, whether spoken as the union mantra of desire or as the words of joking laughter, whether spoken as the harsh words of anger or the words of loving-kindness, is the king of activities, the very nature of the chapter. Why is that? Because when speech is spoken in this way, from the womb of the unborn realm of Dharma, in order to tame beings, thinking with intention, taken from the vase of song, spread on the root of the tongue, proclaimed in the order of the vessel, speech is speech, it is the activity of turning the wheel of Dharma of speech. Speech is not spoken and not
Tibetan
་གླེངས་ན། གསུང་ཆོས་ཉིད་བདེན་པའི་དོན་ལ་ཚིག་ཏུ་མ་གསུངས་པས་ཀྱང་དོན་གོ་བར་བཞེད་པས། མ་གཡོས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི གསུང་ལ།སྐྱེ་བ་མེད་པའི་གསུང་ཅང་མི་གསུང་བར་བཞུགས་པས། ངག་གསུང་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྲིན་ལས་སོ།། ངག་གིས་བདེན་པར་སྨྲ་ན། མར་ཁུ་ཁོལ་མའི་ནང་དུ་ཆུ་མི་གནས་པ་བཞིན་དུ། ཆོས་ཉིད་ལ་རྫུན་ གསུང་དུ་མི་མངའ་སྟེ།ཅི་གསུངས་པ་དོན་དང་ལྡན་པས། རྫུན་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། གསུང་བདེན་པའི་ཕྲིན་ལས་སོ།། ངག་གིས་རྫུན་དུ་སྨྲས་ཤིང་བརྗོད་ན། གསུང་རབ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ འཁོར་བའི་ཆོས་བསླུ་ཞིང་འབྲིད་ལ།རྫུན་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པས། གསུང་འཁོར་བ་འདྲེན་པའི་ཕྲིན་ལས་སོ།། ངག་གིས་སྙན་པར་སྨྲས་ཤིང་བརྗོད་ན། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཚིམ་པའི་ རང་བཞིན་པས།དབང་པོ་ཚིམ་ཞིང་གོ་བར་བྱེད་པས་སྙན་པར་སྨྲ་བ་སྟེ་གསུང་ཀུན་དང་མཐུན་པའི་ཕྲིན་ལས་སོ།། ངག་གིས་མི་སྙན་པར་སྨྲས་ཤིང་བརྗོད་ན། དཔེར་ན་དགྲ་སྡང་བ་ཉིད་ཀྱང་དགེ་བའི་བཤེས་ གཉེན་ལ།མི་སྙན་པར་སྨྲས་པ་ཉིད་ནི། རྒྱུ་ལ་ཤེས་པ་ཆེ་བས། འབྲས་བུ་འཁོར་བར་ཆགས་ཀྱིས་དོགས་པས་མི་སྙན་པར་བརྗོད་པ་སྟེ་གསུང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྲིན་ལས་སོ།། ངག་གིས་སྒྲ་ལྷང་ལྷང་པོར་ བརྗོད་ནའང།སྒྲས་དབང་པོ་ཚིམ་ཞིང་སྒྲ་མཐར་སྟོང་པ་དང་འདྲ་བར། ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་ཕ་རོལ་གྱི་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་ཅིང། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྒྲ་མཐར་སྟོང་སྟེ། དེས་སྒྲ་ལྷང་ལྷང་ པོར་བརྗོད་པས།གསུང་གོ་བར་སྒྲོགས་པའི་ཕྲིན་ལས་སོ།། ངག་གིས་གསང་སྟེ་ཤུབ་བུར་བརྗོད་དེ་སྙིང་པོ་མ་ཡིན་པའི་སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་བཟླས་པས། གསང་སྟེ་ཤུབ་བུར་བརྗོད་པ་སྟེ་གསུང་གསང་བའི་སྙིང་པོ་ སྔགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་སོ།། གང་ཟག་གིས་སྒྲེན་ཚིག་ཏུ་སྨྲས་ན། འདུལ་བའི་དུས་ལ་གང་ལ་བབ་པར་གསུང་ཇི་སྐད་བསྒྱུར་དུ་རུང་བས། དོན་དུ་མི་འགལ་ན་ནི་ཚིག་ཉིད་ཀྱང་སྒྲེན་ཚིག་ཏུ་སྨྲ་བ་སྟེ་གསུང་ཐབས་མཁས པའི་ཕྲིན་ལས་སོ།། མན་ངག་གི་ཆོས་ཉིད་དུ་བརྗོད་ན། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གསུང་དབྱངས་བརྒྱ་དང་ལྡན་པས། དབང་པོ་རབ་འབྲིང་གསུམ་ལ་ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་བཞིན་གོ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ། གསུང་ཆོས ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ཕྲིན་ལས་སོ།། ངག་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྦྱོར་སྔགས་སུ་བརྗོད་ན། ཐམས་ཅད་ཡབ་ཡུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་སྦྱོར་བའི་བརྡ་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་
Chinese
如果谈论（言语）的话，（佛）语即使没有用语言说出法性真谛，也被认为是理解了意义。对于不动摇的法性之语，因为安住于不说无生之语，所以是无言语的利他事业。如果用语言说真话，就像水不能停留在沸腾的酥油中一样，法性中没有说谎，因为所说的一切都与意义相符，所以是无虚假的自性，是语真实的利他事业。如果用语言说谎和讲述，那么神圣的佛经会欺骗和引诱烦恼轮回之法，这与谎言相似，所以是语引导轮回的利他事业。如果用语言说悦耳的话语和讲述，由于法性的加持，一切众生的心都感到满足，能使诸根感到满足并理解，所以说悦耳的话语是语与一切相符的利他事业。如果用语言说不悦耳的话语和讲述，例如，即使是怨恨的敌人，对于善知识，说不悦耳的话语，是因为对因的认识深刻，担心果会执着于轮回，所以说不悦耳的话语是语脱离执着的利他事业。即使口中发出响亮的声音，声音也能使诸根感到满足，声音的终极与空性相似，法性以无生的意义使他人心满意足，一切法自性上声音的终极是空性，因此发出响亮的声音是语宣说使人理解的利他事业。如果口中秘密地低语，心中重复非本质的本质，秘密地低语是语秘密的本质，是咒语的利他事业。如果有人说粗俗的话，在调伏的时机，可以根据情况翻译所说的话，如果意义上不矛盾，那么言语本身也可以说粗俗的话，是语善巧方便的利他事业。如果讲述口诀的法性，法轮具有百种语调，就像根据上中下三种根器进行调伏一样，理解就是讲述法性，是语转法轮的利他事业。如果口中说出贪欲的结合咒语，那就是以父母双运的方式说出结合的密语，是无二之法的自
English
If we talk about (speech), even if the (Buddha's) speech does not express the true meaning of Dharma with words, it is considered to understand the meaning. For the speech of the unwavering Dharma, because it abides without speaking the unborn speech, it is the altruistic activity without speech. If one speaks the truth with speech, just as water cannot stay in boiling ghee, there is no falsehood in Dharma, because everything that is said is in accordance with the meaning, so it is the nature of non-deception, it is the altruistic activity of truthful speech. If one speaks lies and tells them with speech, then the sacred scriptures deceive and entice the afflictions and the Dharma of samsara, which is similar to lies, so it is the altruistic activity of speech leading to samsara. If one speaks pleasant words and tells them with speech, because of the blessing of Dharma, the minds of all beings are satisfied, and it can satisfy the senses and understand, so speaking pleasant words is the altruistic activity of speech in accordance with everything. If one speaks unpleasant words and tells them with speech, for example, even for an enemy who is hateful, to a virtuous friend, speaking unpleasant words is because the knowledge of the cause is profound, fearing that the result will be attached to samsara, so speaking unpleasant words is the altruistic activity of speech free from attachment. Even if a loud sound is uttered from the mouth, the sound can satisfy the senses, and the ultimate of the sound is similar to emptiness, the Dharma satisfies the minds of others with the meaning of unborn, the ultimate of the sound of all Dharmas is emptiness by nature, therefore uttering a loud sound is the altruistic activity of speech proclaiming to make people understand. If one whispers secretly in the mouth, repeating the non-essential essence in the mind, whispering secretly is the secret essence of speech, it is the altruistic activity of mantra. If someone speaks vulgar words, at the time of taming, the words spoken can be translated according to the situation, if there is no contradiction in meaning, then the words themselves can also be spoken as vulgar words, it is the altruistic activity of skillful means of speech. If one speaks the Dharma nature of oral instructions, the Dharma wheel has hundreds of tones, just as taming is carried out according to the three faculties of superior, medium and inferior, understanding is speaking the Dharma nature, it is the altruistic activity of speech turning the Dharma wheel. If the mouth speaks the union mantra of desire, it is speaking the secret language of union in the manner of father and mother, it is the self of non-dual Dharmas.