Tibetan
་འགྱུར་བ་བཞིན།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དེ་བཞིན་ནོ།། མ་བཅོས་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་འགྱུར་མེད་ན།། རིན་ཆེན་གླིང་དུ་ཕྱིན་པ ལྟར།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་བཙལ་དུ་མེད།། འབྲས་བུ་སྨིན་པའི་སྙེ་མ་ཡང།། ས་བོན་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ཡིན།། བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང།། སེམས་ཅན་སེམས་ལས་གཞན་མ་ཡིན།། དེ་བཞིན་རྒྱུ་འབྲས གཞི་མ་ཡང།། ཡེ་ནས་གཉིས་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས།། བདེ་བ་ཆེན་པོར་ཡེ་བརྡལ་བས།། ཡེ་ནས་གཉིས་མེད་ཀུན་ཏུ་བཟང།། གསེར་བཞིན་མ་བཅོས་ཡེ་ནས་གནས།། རང་བཞིན་གདོད་ནས་དག་པ་ལ།། ཚིག དང་ཡི་གེས་བཅོས་སུ་མེད།། གང་ལྟར་སྤྱད་ཀྱང་ཐོག་མ་པའོ།།།། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་བཅོས་སུ་མེད་པ་ནི།། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་མེད་པས།། རང་འདོད་བཅོས་པའི་སྨོན་པ མིན།། ཡེ་ནས་དེ་ལྟར་གནས་པ་ནི།། ཀུན་གཞི་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་གསུངས།། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཡེ་ནས་གསལ།། རྟོག་དང་མི་རྟོག་གཉིས་མེད་པས།། མཐོ་རིས་ངན་སོང་བཙལ་དུ་མེད།། དེ་རྟོག་བྱིས་པའི་སྤྱོད ཡུལ་ཡིན།། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་སེམས།། ཡེ་ནས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ།། གཙང་དང་སྨེ་གཉིས་མེད་པ་ལྟར།། བདེ་སྡུག་རྟོག་པ་ཤིན་ཏུ་བྲལ།། རང་སེམས་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཅན་ནི།། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ རིམ་པ་དེས།། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་འགྱུར་མེད་པས།། བདེ་སྡུག་བཙལ་ཡང་རྙེད་མི་འགྱུར།། ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་ཡིན་ན།། སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱང་བདེ་བའི་ཀློང།། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཤེས་ན།། ངན་སོང ཉིད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཤིང།། མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལྷུན་གྲུབ་པས།། ཕྱོགས་དང་རིས་སུ་བཙལ་དུ་མེད།། མ་བཅོས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ།། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་སུ་མེད།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་བདེ་ཆེན་པོ།། རྒྱུ ཉིད་དག་པ་འབྲས་བུ་སྟེ།། ཚིག་དང་ཡི་གེར་ལས་འདས་པ།། བཙལ་མེད་ལྷུན་གྲུབ་རང་གནས་པའོ།། བཟང་ངན་གཙང་སྨེ་མ་གཡོས་པར་ནི།། མ་རིག་མུན་པའི་ཕུང་པོ་ལ།། ཡེ་ཤེས་ཉི་མ་ཤར་བ་ལྟར།། རྟོགས དང་མ་རྟོགས་རང་བཞིན་ལ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་གསལ་བཟང་ངན་མེད།། བདུད་རྩི་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ལ།། དུག་དང་རྩི་གཉིས་མེད་པ་ལྟར།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ།། སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་མིང་ཡང མེད།། ངན་པ་ལས་ཀྱང་བཟང་བ་མེད།། སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་དག། མི་གཙང་བ་ལ་གཙང་བ་མེད།། དུག་ཉིད་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་པས།། གཉིས་མེད་དོན་འཆང་ཡེ་ནས་དག། དབྱེར་མེད་སྨོན་དུ་མེད་པ ལ།། འདུ་བྱེད་རྩོལ་བ་ཤིན་ཏུ་རྨོངས།། མ་བཅོས་ཐི
Chinese
如变化一般，佛与众生亦是如此。在未造作的心之法性中，若菩提心无有改变，如前往珍宝洲一般，佛与众生不可寻觅。果实成熟的稻穗，也并非源于种子之外。无上之佛，也并非源于众生之心之外。如是因果之根本，本即无二菩提心。于大乐中本自舒展，本即无二普贤。如金一般未造作，本自存在。于自性本初清净中，词句文字无法改造。无论如何行持，皆是最初之状态。痛苦与快乐无法改造，因痛苦与快乐本无二致。并非随心所欲改造之祈愿，本即如是安住。此乃普贤王如来所说。如虚空般本自明澈，因念与非念本无二致，故高低之处不可寻觅。此乃念想孩童之行境。无自性之法性心，于本初普贤王如来，如净与不净本无二致般，乐与苦之念想彻底断绝。自心生起之法性，以乐与苦之次第，心之法性不可改变，故寻觅乐与苦亦不可得。若一切皆为自心，则痛苦本身亦为快乐之领域。若知晓乃是自生智慧，则恶趣本身亦成佛，于平等性中任运成就，故于方与隅不可寻觅。于未造作普贤王如来，乐与苦本无二致。菩提心即是大乐，因本自清净乃是果，超越词句文字，无须寻觅任运自成安住。善恶净秽皆不动摇，于无明黑暗之聚中，如智慧之日升起般，于念与非念之自性中，菩提心明亮善恶皆无。于大甘露之自性中，如毒与甘露本无二致般，于菩提心之自性中，过失与功德之名亦无。无有比恶更善者，过失与功德本自清净。不净之中无有清净，毒即是甘露之自性，持无二之义本自清净。于无分别无愿之中，造作勤奋实乃愚昧。未造作
English
Like change, Buddhas and sentient beings are the same. In the untainted nature of mind, if the bodhichitta is unchanging, like going to the treasure island, Buddhas and sentient beings cannot be sought. The ripening ears of grain are not different from the seed itself. The supreme Buddha is not different from the mind of sentient beings. Likewise, the basis of cause and effect is primordially non-dual bodhichitta. It is primordially expanded in great bliss, primordially non-dual Samantabhadra. Like gold, it is untainted and primordially existent. In the naturally pure essence, words and letters cannot alter it. However it is practiced, it is the original state. Suffering and happiness cannot be altered, because suffering and happiness are non-dual. It is not a wish to alter according to one's desire, it is primordially abiding as such. This is what Samantabhadra has said. Like the sky, it is primordially clear. Because thought and non-thought are non-dual, there is no need to seek high or low places. That is the realm of children's thoughts. The nature of mind, which is without inherent existence, in the primordially Samantabhadra, like purity and impurity being non-dual, thoughts of happiness and suffering are completely severed. The nature of mind arising from itself, with the sequence of happiness and suffering, the nature of mind is immutable, so seeking happiness and suffering will not be found. If everything is one's own mind, then suffering itself is the realm of happiness. If one knows it is self-arisen wisdom, then even the lower realms become Buddha, spontaneously accomplished in equality, so there is no need to seek in directions or factions. In the untainted Samantabhadra, happiness and suffering are non-dual. Bodhichitta itself is great bliss, because the cause itself is pure, it is the result, transcending words and letters, spontaneously accomplished and self-abiding without seeking. Good and bad, pure and impure, do not waver. In the mass of ignorance and darkness, like the sun of wisdom rising, in the nature of thought and non-thought, bodhichitta is clear, without good or bad. In the nature of great nectar, like poison and nectar being non-dual, in the nature of bodhichitta, even the names of faults and virtues do not exist. There is nothing better than bad, faults and virtues are inherently pure. In impurity there is no purity, poison itself is the nature of nectar, holding the meaning of non-duality, it is inherently pure. In non-discrimination and non-wish, fabricated effort is extremely foolish. Untainted
Tibetan
ག་ལེ་ཡེ་ནས་དག། མེད་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་ཆོས།། ནམ་མཁའ་བགོ་བཤའ་མེད་པ་འདྲ།། ཚི་ཆད་ལས་ལ་གྲུབ་པ་མེད།། གཞན་དུ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཚོལ ཅིག།དོན་མེད་སྒྲ་ཚིག་སྒྲ་ཕྱིར་འབྲངས།། ཐེག་པ་ངེས་མེད་ས་མ་ཟིན།། ངེས་པའི་མན་ངག་རྟོག་པར་གོལ།། དོན་མེད་དེ་འདྲ་མནོས་ན་འཁྱལ།། དེ་བས་འགྱུར་མེད་བྱང་ཆུབ་དོན།། རྫོགས་ཆེན་འདི་ལ་གང་སྤྱོད་ པ།། ཡེ་ཤེས་ཀུན་བཟང་ཉིད་ཡིན་པས།། བཟང་ངན་གཙང་སྨེ་གཉིས་སུ་མེད།། མན་ངག་དོན་དང་ལྡན་པའི་གདེང།། སེམས་ལས་མ་ཡེངས་དགོངས་པའི་ཀློང།། འདི་ལྟར་སྤྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ།། སངས་རྒྱས ཉིད་དུ་རང་གནས་པའོ།།།། མཐོ་དམན་ཆེ་ཆུང་མ་བཅོས་པ་ནི།། ཐེག་པའི་རིམ་པ་མཐོ་དམན་དང།། ཤེས་རབ་རྟོག་པ་ཆེ་ཆུང་ནི།། གར་མཁན་ལག་གི་འདུ་བྱེད་བཞིན།། ཅིར་ཡང་བསྟན་ལ་ཅིར་ཡང མེད།། རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པས།། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱང་སོ་སོར་སྣང།། ཤེས་པ་གཅིག་ཏུ་མ་གྱུར་བས།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་སོ་སོར་གོ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་མེད་ན།། མི་མཐུན་རྣམ པ་ཅིར་བསྟན་ཀྱང།། ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལས་ཉམས་པ་མེད།། ཚིག་དང་ཡི་གེར་བརྗོད་ལས་འདས།། སྟོང་གི་འཇིག་རྟེན་ནམ་མཁའི་ཁམས།། ཇི་སྙེད་ཐུག་པ་མེད་པ་ཡང།། ཏིལ་འབྲུ་རྟ་རྔ་བཅུར་བཤགས་ནས།། མ སྐྱེས་ཀློང་དུ་ཆེ་ཆུང་མེད།། ཀུན་གཞི་མ་བྱུང་མ་སྐྱེས་མེད།། ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ།། སངས་རྒྱས་ཆེ་བས་མ་བཅོས་ལ།། སེམས་ཅན་ཆེ་བས་བཅོས་སུ་མེད།། ཆོས་རྣམས་སེམས་སུ་སངས་རྒྱས་པས།། ཇི་ལྟར འདོད་པས་རང་དབང་བསྒྱུར།། མྱ་ངན་འདས་དང་འཁོར་བའི་ཆོས།། ཆེ་ཆུང་མེད་པར་རང་གནས་པའོ།།།། སྐྱེ་ཤི་དང་འཕོ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་མི་འགྱུར་བ་ནི། སེམས་དང་ཆོས་དང་ནམ་མཁའ་གསུམ།། དང་པོ སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མེད་པས།། ཐ་མར་འཕོ་ཞིང་འཆི་མི་འགྱུར།། དེ་བཞིན་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད།། འདས་དང་མ་འོངས་ད་ལྟར་དང།། ཐ་ཚིག་བརྟགས་པ་ག་ལ་འབྱུང།། དུས་གསུམ་དུས་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར།། སྔོན་མེད་ཕྱིས མེད་གདོད་ནས་དག།སྐད་ཅིག་ཡུན་དང་བསྐལ་པའི་གྲངས།། རིང་ཐུང་བྱེ་བྲག་གྲངས་བསྟན་པ།། མ་རྟོགས་རྨོངས་པར་འགྱུར་སྣང་ཡང།། ཆོས་ཉིད་དོན་ལ་རིང་ཐུང་མེད།། དེ་བཞིན་ཚད་ལ་སོགས་པ་ ཡང།། ལུས་མེད་གྲངས་ཀྱི་གྲངས་ཀྱང་བསྟན།། རྨི་ལམ་འཕམ་རྒྱལ་བགྲང་བ་བཞིན།། གྲངས་དང་རིང་ཐུང་བརྟགས་པས་ནོར།། བདག་ནི་བསྐལ་པར་བགྲང་གྱུར་ཀྱང།། ཐོག་པ་ཉིད་ནས་འགྱུར་བ་མེད།། མཐའ དབུས་ཕྱོགས་རིས་ཅིར་བསྟན་ཀྱང།། ཐིག་ལེའི་ངང་ལས་ཉམས་པ་མེད།།
Chinese
从一开始就很好。将不存在的事物执着为存在的法，如同虚空无法分割。词语的缺失无法成就事业，不要在其他地方寻找瑜伽。无意义的言辞追逐声音，没有确定的乘，无法把握。将确定的口诀误解为分别念，接受那样无意义的事物会迷惑。因此，不变的菩提之义，对于修持大圆满的行者来说，是智慧普贤王如来本身，因此没有好坏、清净污秽的分别。具有口诀意义的坚定，心不外散，处于意境之中。如此修行的瑜伽士，自然安住于佛陀之境。不造作上下大小，乘的次第有高低，智慧分别有大小，如同舞者手部的动作。无论显现什么，实际上什么也没有。自性不确定为一，因此身语意也各自显现。由于智慧没有成为一体，因此菩提心也各自理解。如果除了如是性之外没有其他，无论显现什么不相同的形态，也不会从智慧本身中退失。超越了言辞和文字的表达，空性的世界如同虚空界，无论多么广大无边，如果将芝麻大小的事物分成十份马尾，在无生界中没有大小。阿赖耶识没有产生，没有出生，本来就完全清净，佛陀无法以伟大来造作，众生也无法以伟大来造作。诸法在心中成佛，因此可以随心所欲地转变。涅槃和轮回的法，没有大小，自然安住。关于生、死和一切转变都是不变的：心、法和虚空三者，最初没有出生的原因，最终也不会转变和死亡。同样没有开始和结束，过去、未来和现在，又怎么会有言语的考察呢？因为三时没有时间，所以先前没有，之后也没有，本来就很好。刹那、时间、劫数，长短的区别，数量的显示，虽然显现为不理解的迷惑，但在法性意义上没有长短。同样，对于尺度等等，也显示了无身之数的数量。如同梦中胜败的计数，计数和长短的考察是错误的。即使我被计数为劫数，从一开始就没有改变。无论显现什么边、中、方，也不会从明点的状态中退失。
English
It is good from the very beginning. The Dharma of clinging to non-existent things as existent is like the indivisible sky. The lack of words does not accomplish the task. Do not seek yoga elsewhere. Meaningless words follow after sounds. There is no definite vehicle, and one cannot grasp the ground. Mistaking definite instructions for conceptual thoughts, accepting such meaningless things is confusing. Therefore, the meaning of unchanging enlightenment, for the practitioner who practices Dzogchen, is the wisdom of Samantabhadra itself. Therefore, there is no distinction between good and bad, pure and impure. Having confidence in the meaning of the instructions, not being distracted from the mind, being in the realm of contemplation. The yogi who practices in this way naturally abides in the state of Buddhahood. Not fabricating high and low, large and small, the levels of the vehicle have high and low, and the wisdom of conceptualization has large and small, like the movements of a dancer's hands. No matter what is shown, there is actually nothing. Since the nature is not determined as one, the body, speech, and mind also appear separately. Since wisdom has not become one, the Bodhicitta is also understood separately. If there is nothing other than Suchness, no matter what different forms are shown, there will be no falling away from wisdom itself. It transcends expression in words and letters. The empty world is like the realm of space. No matter how vast and boundless it is, if you divide something the size of a sesame seed into ten horse hairs, there is no large or small in the unborn realm. The Alaya is not produced, not born, and is completely pure from the beginning. Buddhas cannot fabricate it with greatness, and sentient beings cannot fabricate it with greatness. All dharmas become Buddhas in the mind, so they can be transformed as desired. Nirvana and the dharmas of samsara have no large or small, and naturally abide. About birth, death, and all changes are immutable: Mind, Dharma, and space, the three, initially have no cause for birth, and ultimately will not change and die. Likewise, there is no beginning and end, past, future, and present. How can there be verbal examination? Because the three times have no time, there is no before, no after, and it is good from the beginning. Moments, durations, and eons, the differences of long and short, the display of numbers, although they appear as incomprehensible confusion, there is no long or short in the meaning of Dharma. Likewise, for measurements and so on, the number of bodiless numbers is also shown. Like counting victories and defeats in a dream, counting and examining long and short is wrong. Even if I am counted as eons, there is no change from the very beginning. No matter what is shown as edge, center, or direction, it will not fall away from the state of the bindu.