Chinese
名为不变金刚萨埵，不变虚空聚。是持明表示的传承。声音直接倒转显示，是金刚独眼。莲花盘旋续。名为第三传承。三世诸佛以意传承，持明者以智慧表示传承的章节，是第一（章节）。《圣妙慧眼宝箧续》。之后是宝贵金眼等。宣说了五类意义的口诀。薄伽梵不住于寂灭的平等法性，以大悲的加持，化现如金刚萨埵般的色身。通达一切智智，显现出来，归纳为两种口诀。为了表示它，从词语和文字的角度显示五种口诀。考虑到上中下三种根器，内类和秘密类，以及补充，与上师的口诀相结合来讲述。后面的两个词打开了请问和接受的门。正文的四个词揭示了口诀的深意。结尾的三个词封闭了分别念的范围。因为伟大的智慧是无与伦比的，所以用教令印记的印章来封印。现在是集中显示金眼。靠近金眼自身来讲述。佛塔出现九级台阶，是九乘的标志。从瓶开始以下是因的法，即声闻。从升斗和命树以上是果的法，即菩萨。圆满的轮是无上，即阿底瑜伽。吉祥门是不可思议的乘门。镜子是四种智慧。铃铛是声音不间断。珍宝是功德。绸缎垂挂是柔软缠绕，对众生的利益执着也没有过失。鸟旗是不落于胜幢顶端。顶饰是不变的。从名言的角度来说，有真实存在和仅是假立两种。真实存在的是法身，仅是假立的是总义的形象。空性有两种，对事物而言的空性和对无事物而言的空性。对事物而言的空性是意义。
English
Named Unchanging Vajrasattva, Unchanging Sky Heap. It is the lineage of the Vidyadhara symbol. The sound is directly reversed and displayed, it is the Vajra One Eye. Lotus Swirling Tantra. Called the Third Lineage. The Buddhas of the three times transmit through intention, and the Vidyadharas transmit through wisdom symbols, this is the first chapter. Āryaprajñacakṣuratnapañcatantra nāma. Then there are precious golden eyes and so on. The oral instructions of the five categories of meaning are explained. The Bhagavan does not abide in the peaceful equality of Dharma-nature, but through the blessing of great compassion, manifests a form body like Vajrasattva. Realizing the omniscient wisdom, it manifests and is summarized into two kinds of oral instructions. To represent it, five kinds of oral instructions are shown from the perspective of words and letters. Considering the superior, intermediate, and inferior faculties, the inner and secret categories, as well as supplements, are combined with the Guru's oral instructions to explain. The last two words open the door of questioning and acceptance. The four words of the text reveal the profound meaning of the oral instructions. The three words at the end close the scope of conceptualization. Because great wisdom is unparalleled, it is sealed with the seal of the command mark. Now it is to focus on showing the golden eye. It is told close to the golden eye itself. The stupa appears with nine steps, which is a symbol of the nine vehicles. From the vase onwards is the Dharma of the cause, that is, the Shravaka. From the measuring cup and the life tree upwards is the Dharma of the fruit, that is, the Bodhisattva. The complete wheel is unsurpassed, that is, Atiyoga. The auspicious gate is the inconceivable gate of the vehicle. The mirror is the four wisdoms. The bell is the uninterrupted sound. The jewel is merit. The silk hanging is soft and entangled, and there is no fault in being attached to the benefit of sentient beings. The Garuda is the one that does not fall on the top of the victory banner. The crest is unchanging. From the perspective of terminology, there are two kinds: truly existent and merely imputed. What is truly existent is the Dharmakaya, and what is merely imputed is the image of the general meaning. There are two kinds of emptiness: emptiness of things and emptiness of non-things. Emptiness of things is meaning.
Tibetan
་སྤྱིའྀ་རྣམ་པའོ།། དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་སྟོང་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ།། ཡོད་པ་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ།། བདེན་པ་ལ་ གཉིས།ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང། དོན་དམ་བདེན་པའོ།། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ནི་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ།། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་མི་འགྱུར་བའོ།། སྒྲོན་མ་རྣམ་པ་ལྔ་ནི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གསལ་བའི་ངོ་ བོ་སྟེ།སྟོང་པའི་ཚིག་དྲུག་ལ་རྒྱས་བཏབ་པས་ཆད་པའི་མཐའ་བསལ་ལོ།། སྟོང་པ་སྒྲོན་མ་ལྔ་ལ་རྒྱས་བཏབ་པས། རྟག་པའི་མཐའ་བསལ་བའོ།། རིག་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ ཀྱིས་བསླད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སེམས་ཞེས་བྱའོ།། དེ་ལས་ཡིད་དྲན་བྱེད་ཀྱི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་ཏེ། ཡིད་བཞི་གཅིག་ཏུ་འདུས་པ་ལ་ཀུན་གཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བག་ཆགས་སྦྱོང བའི་ཕྱིར།ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཁོ་ནའོ།། ཀུན་གཞི་ཀུན་གྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྟེན་མ་ཡིན། བག་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་ནི། རང་སོ་ལ་འདུག་པའི་དུས་ན་ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་སྐྱེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཚེ་ན།ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ།། དེ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་ནི། ལྟ་བའི་དངོས་པོ་གསུམ་ལ། མ་སྤངས་གནས་སུ་དག་པ་ཡེ་ ཤེས་འོད་ཀྱིས་མ་བཙལ།རང་ལས་རྙེད་པ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ། གཞན་གྱི་འོད་ལ་མ་བརྟེན་ཡེ་ཤེས་ཉི་མ་རང་ལ་ཤར། ཤར་བ་ཉིད་ན་ནུབ་པ་མེད། ལྟ་བའི་རྒྱབ་རྟེན་གསུམ་ལ། རྒྱུ་ལས་མ་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ། ལུང་ ལ་མ་བརྟེན་པའི་མན་ངག།སེམས་ལས་མ་བྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་སོ།། བསྒོམ་པའི་དམིགས་དྲུག་ལ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ཆེན་པོ་ཡིན། ཅིར་ཡང་བསྒྱུར་དུ་བཏུབ་པས་སྤྲུལ་པ་ཆེན་པོ་ཡིན། མཐོང་ རྟོགས་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་རྣམ་རྟོག་ཅིར་མི་བསམ།བསམ་པ་ཀུན་སྤངས་ཡེ་ཤེས་མཚོ་མི་གཡོ། དེའི་ངང་ལས་མ་བསྐྱོད་ལྷན་ནེ་ཞོག། ལྷན་ནེ་ལྷང་ངེར་བཞག་ན་མཉམ་པ་ཆེན་པོ་ཡིན། ལུས་མི་བསྐྱོད། ངག་མི་ བརྗོད།སེམས་སྒོ་དྲུག་འཁྲུལ་པ་ཡུལ་ལས་འདས་ནས། ཡུལ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ།། ལྟ་བ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཁམས་གསུམ་ཐིག་ལེར་བཏབ།། སྤྱོད་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་འཁོར་བ་ བདེ་བར་སྤྱོད།། དམ་ཚིག་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཡེ་སྲུངས་གདེངས་དང་ལྡན།། ཕྲིན་ལས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་མ་བཙལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ།། མདོ་དྲུག་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་
Chinese
是总体的相。无事物之处的空性是法界。有事物之处有两种相：真实存在的是法身。真谛有两种：世俗谛和胜义谛。世俗谛如梦境。胜义谛是不变的。五种灯是五门识所显现的自性，以六句空性加以印证，断除了断灭边。以五种空性灯加以印证，断除了常边。明觉法身被分别念的习气所染污的识被称为心。由此产生忆念的感受等等。四种意合一处称为阿赖耶，为了依靠五门识来清净习气，称为阿赖耶识，仅仅是轮回之因。阿赖耶是万物的基，不是清净的所依。脱离习气的识，安住于自处时称为法身，脱离习气的识被置于产生境的境地时，称为法身的智慧。对于那些不是这样的，关于见的三种事物，未舍弃，于本位清净，未以智慧之光寻觅，从自身获得的是如意宝。不依赖他光，智慧之日于自身升起。升起之时便无没落。关于见的三个后盾，非因所生的果，不依赖经论的口诀，非心所生的佛。关于修的六种所缘，显现而无自性是广阔的虚空。因为可以随意转变，所以是伟大的化身。所见所悟如幻的自性，什么分别念也不思，舍弃一切念头，智慧之海不动摇。于此状态不移动，安然而住。安然坦然安住即是伟大的平等。身不动，语不言，心六门迷乱，超越对境，脱离对境的戏论，是修的意义。见是普贤，三界化为明点。行是普贤，轮回安乐行。誓言是普贤，常护持，具足自信。事业是普贤，不寻觅，任运成就。六部经中，自性即法身。
English
It is the overall aspect. Emptiness where there are no things is the Dharmadhatu. Where there are things, there are two aspects: what truly exists is the Dharmakaya. Truth has two aspects: relative truth and ultimate truth. Relative truth is like a dream. Ultimate truth is unchanging. The five lamps are the nature that is illuminated by the five sense consciousnesses. By sealing it with the six phrases of emptiness, the extreme of annihilation is eliminated. By sealing the five emptiness lamps, the extreme of permanence is eliminated. The consciousness that is obscured by the habitual tendencies of conceptualization in the wisdom Dharmakaya is called mind. From that arise feelings of memory and so on. The four minds united as one are called Alaya. In order to purify habitual tendencies by relying on the five sense consciousnesses, it is called Alaya consciousness, which is solely the cause of samsara. Alaya is the basis of everything, but it is not the basis of purification. The consciousness that is free from habitual tendencies is called Dharmakaya when it abides in its own place. When the consciousness that is free from habitual tendencies is placed in the position of generating objects, it is called the wisdom of Dharmakaya. For those that are not like that, regarding the three objects of view, not abandoned, pure in its own place, not sought with the light of wisdom, what is found from oneself is a wish-fulfilling jewel. Not relying on the light of others, the sun of wisdom rises in oneself. At the very moment of rising, there is no setting. Regarding the three supports of view, the result that is not born from a cause, the instructions that do not rely on scripture, the Buddha that is not born from mind. Regarding the six objects of meditation, appearance without inherent existence is the vast sky. Because it can be transformed into anything, it is a great manifestation. Seeing and realizing the illusory nature, do not think about any conceptualization. Abandon all thoughts, the ocean of wisdom is unwavering. Without moving from that state, rest naturally. Resting naturally and openly is great equanimity. The body does not move, speech does not speak, the six doors of the mind are confused, transcending objects, being free from the elaboration of objects is the meaning of meditation. The view is Samantabhadra, the three realms are placed as a bindu. The conduct is Samantabhadra, samsara is practiced in bliss. The samaya is Samantabhadra, always protected, endowed with confidence. The activity is Samantabhadra, not sought, spontaneously accomplished. In the six sections of scripture, the nature is Dharmakaya.