Tibetan
ང་གནས་སུ་སྐྱེ།། འདོད ཆགས་མི་ལ་ང་རྒྱལ་ལྷ།། ཕྲག་དོག་ལྷ་མ་ཡིན་དུ་འཁྲུལ།། འཁོར་བ་ལུགས་སུ་འཇུག་པའོ།། འཁོར་བ་ལྡོག་ན་རྒྱུ་ནས་ལྡོག། མ་རིག་པ་ཉིད་རྩད་ནས་བཅད།། རང་རིག་དང་པོའི་སོ་ལ་བཞག། འཁྲུལ་པ་ལོག པར་ཐེ་ཚོམ་མེད།། ཆོས་ཀྱི་མཐའ་ཡང་གང་ཡིན་ན།། ཆོས་སྐུ་གཉིས་མེད་ཆེན་པོ་ནི།། གཞི་རྩ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་འདི།། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱྀ་རྩ་བ་ཡིན།། བརྗོད་པས་ཐོག་ཏུ་མི་ཕེབས་པས།། ཆོས་ཀྱི་དེ་ལས་བྱུང བའི་འབྲེལ།། སྐུ་གསུམ་དབྱིངས་ནས་ཡེ་ཤེས་དང།། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལྟར་སྣང་བ།། དེ་ལས་ལོག་སྟེ་མ་རིག་པས།། བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན་ནོ།། དེ་རྣམས་ཀུན་གྱི་མཐས་གཏུགས་པ།། ཆོས་ཀྱི མཐར་ཐུག་ཅེས་བྱ་སྟེ།། འཁོར་བ་ལུགས་ལས་ལྡོག་པའོ།། སྐུ་ཡི་ངོ་བོར་གཏུགས་པ་ནི།། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་དེ།། འོད་གསལ་སྒྱུ་མའི་སྐུ་ཡིན་པས།། གཉིས་མེད་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ།། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས ཀྱི་མདོར་གཏུགས་ན།། རིག་པའི་ཡུལ་ལྟར་སྣང་བ་ཡང།། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་སྟོང་ཉིད་འདི།། རིག་པ་སྟོང་པ་དབྱེར་མི་ཕྱེད།། བརྗོད་པར་རབ་ཏུ་དཀའ་བའོ།། དབྱིངས་ནི་མུ་མཐའ་བྲལ་བར་ཐུག། རྒྱུ་ཡི་ངོ་བོར གཏུགས་པ་ན།། ཀུན་རྫོབ་སྣང་བ་འཁོར་བའི་རྒྱུ།། འདས་པར་སྣང་བ་དོན་དམ་རྒྱུ།། འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་སྣང་བའོ།། རྒྱུ་ཡི་ངོ་བོ་ཆོས་ཉིད་ཡིན།། ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཐུག། ལམ་གྱི་སྟོབས་སུ་གཏུགས་པར བྱ།། ཐེག་པ་རིམ་པའི་ལམ་རྣམས་ཀྱི།། ནང་ནས་ལམ་སྟོབས་གང་ཆེ་ན།། སྐུ་ལས་ལམ་དུ་བྱེད་པས་ན།། འབྲས་བུ་ཉིད་ལས་ལམ་ཤེས་པས།། ལམ་ཉིད་སྐུ་ལ་ཐུག་པས་ན།། ལམ་ལ་བགྲོད་དུ་མེད་པའོ།། བགྲོད མེད་ལམ་ལ་གནས་པར་བྱ།། སྤང་བར་བྱ་བའི་རྒྱུ་གང་ཡིན།། མ་རིག་པ་དང་ལོག་ལྟ་དང།། ལོག་རྟོག་གཉིས་འཛིན་ཐེ་ཚོམ་རྣམས།། རྩད་ཆོད་ནས་ནི་རང་དེངས་འགྲོ།། འབྲས་བུའི་གདེང་དུ གཏུགས་བྱས་ནས།། མ་རིག་ཁ་ནི་ནང་དུ་བལྟས།། རིག་པས་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ཀུན།། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས་བྱུང་བར་ཤེས།། ཀུན་རྫོབ་རྣམ་གྲངས་བརྗོད་འདས་ཀྱང།། འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་འདུས་པ་ཡིན།། མྱ ངན་འདས་པ་དོན་དམ་ཉིད།། དོན་དམ་གྲངས་མེད་འདི་རུ་འདུས།། དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་ཡང།། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས་ཐ་མི་དད།། ཡུལ་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀློང་བརྡོལ་བ།། བག་ཆགས་སྦུབས་ཀྱི་སྣང་བ་ལ།། ཡེ་ཤེས བཞི་དང་ལྡན་པས་ན།། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཆ་ལ་གནས།། སྒྱུ་མའི་ལུས་ལ་ཡེ་ཤེས་ལྔ།། ཡེ་ཤེས་ལུས་ཅན་དེ་བཞིན་གཤེགས།།
Chinese
我生于处。 贪欲之人，我慢之天。 嫉妒误为，非天之神。 轮回循规，如是而入。 若要轮回，从因逆转。 无明之性，彻底断除。 自明最初，置于边缘。 错乱返还，毫无疑虑。 佛法之终，究竟为何？ 法身无二，浩瀚无垠。 无根无基，此心性也。 诸法一切，根本所在。 言语无法，企及之处。 佛法由此，生发之缘。 三身自性，智慧之光。 名相与喻，如是显现。 由此逆转，由于无明。 所摄一切，皆为有法。 彼等一切，穷尽其端。 是为佛法，究竟之义。 轮回循规，由此逆转。 若穷尽于，身之自性。 非由因缘，所生之身。 光明幻化，如是之身。 无二之性，难以言说。 若穷尽于，法界之要。 如识之境，显现之相。 极其微细，此空性也。 觉性空性，无有分别。 言说之中，最为艰难。 自性穷尽，无有边际。 若穷尽于，因之自性。 世俗显现，轮回之因。 逝去之相，胜义之因。 轮回涅槃，二者显现。 因之自性，即是法性。 法性穷尽，无有生灭。 于道力处，穷尽而行。 次第乘之，诸道之中。 何者道力，最为强大？ 身即是道，如是行持。 由果知晓，道之所在。 道即是身，穷尽之处。 道无行进，如是之境。 无行之道，安住其中。 当舍弃之，因由为何？ 无明以及，邪见之念。 邪念二执，以及怀疑。 根除之后，自然解脱。 于果之信，穷尽之后。 无明之口，向内而观。 觉性之中，轮回涅槃，一切诸法。 知晓皆从，法身所生。 世俗名相，言语止息。 汇集于此，轮回之法。 寂灭涅槃，胜义之性。 胜义无量，汇集于此。 彼等一切，显现之相。 与法身性，无有差别。 境之智慧，豁然洞开。 习气蕴藏，显现之中。 具足智慧，四种之相。 安住于此，事业成就。 幻化之身，具足五智。 智慧之身，如来是也。
English
I am born in a place. Desire is a man, arrogance is a god. Jealousy is mistaken for a demigod. Samsara enters according to the rules. If samsara is reversed, it is reversed from the cause. The very nature of ignorance is completely cut off. Self-awareness is placed on the first edge. There is no doubt that delusion will be reversed. What is the end of Dharma? The great, inseparable Dharmakaya This mind itself, without foundation or root, is the root of all Dharmas. Because it cannot be reached by words, the connection that arises from that Dharma, wisdom from the realm of the three bodies, and appearances like names and examples, reversed from that, by ignorance, all that is collected is a phenomenon. Reaching the end of all of them is called the ultimate end of Dharma, which is the reversal from the way of samsara. To reach the essence of the body is not produced by cause and condition, but is a body of clear light and illusion, so its non-duality cannot be expressed. To reach the essence of the Dharmadhatu, even the appearance of the object of consciousness is this very subtle emptiness, which cannot be separated from empty consciousness. It is very difficult to express. The essence reaches the end without limit. To reach the essence of the cause, the conventional appearance is the cause of samsara, the past appearance is the ultimate cause, and the appearance is of samsara and nirvana. The essence of the cause is the nature of Dharma. The nature of Dharma reaches the unborn. Let us reach the power of the path. Among the paths of the gradual vehicles, which path power is the greatest? Because the body is made into a path, knowing the path from the fruit itself, because the path itself reaches the body, there is no going on the path. Let us abide on the path where there is no going. What is the cause to be abandoned? Ignorance, wrong views, wrong thoughts, dualistic clinging, and doubts, once the root is cut off, one goes to self-liberation. Having reached the confidence of the fruit, look inward at the mouth of ignorance. In consciousness, all the Dharmas of samsara and nirvana are known to arise from the Dharmakaya. Even though conventional names are beyond words, they are gathered in the Dharmas of samsara. Nirvana is the ultimate nature. Ultimate countlessness is gathered here. Even the appearance of all those is not different from the Dharmakaya. The wisdom of the object bursts forth, and in the appearance of the sheath of habitual patterns, because it is endowed with four wisdoms, it abides in the aspect of accomplished activity. The illusory body has five wisdoms. The wisdom body is the Thus-Gone One.
Tibetan
ཡོན་ཏན་སྐུ་ཡི་ཀློང་བརྡོལ་བ།། ཐུན་མོང་ཡོན་ཏན་སྣང་བ་ཡང།། འགྲོ་འོང་མེད་དང འདུ་འབྲལ་མེད།། སྐྱེ་འགག་མེད་དང་འཕེལ་འགྲིབ་མེད།། གཅིག་པ་ཐ་དད་མེད་པའོ།། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ཡོན་ཏན་ནི།། ལོག་པའི་ཡོན་ཏན་སྣང་བ་ཡང།། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་གསུམ་མོ།། ཡང་དག་པ་ཡི་ཡོན ཏན་ནི།། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་སུ་སྣང།། འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡང།། ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར་གནས་པ་དང།། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་འགྲོ་འོང་མེད།། དུས་ནི་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་ནོ།། སེམས་ཀྱི་གདར་ཤ གཅད་པར་བྱ།། ལྷག་མཐོང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས།། མ་རིག་པ་ཡི་གདར་ཤ་བཅད།། ཆོས་སྤྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས།། ཐེ་ཚོམ་གདར་ཤ་གཅད་པར་བྱ།། ལམ་དང་བྱ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས།། ལམ་དང་ཡེ་ཤེས གདར་ཤ་བཅད།། བསྒོམ་པའི་དམིགས་ནི་བསྟན་པར་བྱ།། འཁོར་འདས་གཅིག་པར་གྱུར་པ་ཡི།། རིག་པ་ཆོས་སྐུ་སྟོང་གསལ་བསྒོམ།། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ངང་ལ་བཞག། སྒྲིབ་པའི་སྐྱོན་ཡང་བསལ་བར་བྱ།། སྐྱོན ཡང་རང་བཞིན་བསལ་མི་དགོས།། མི་དགོས་པ་ཡི་དཔེ་གསུམ་བསྟན།། མར་མེ་དང་ནི་ཉི་མ་དང།། ནོར་བུ་ཆུ་འདངས་ལྟ་བུའོ།། དེས་ན་སྒྲིབ་པ་རང་དེངས་འགྲོ།། འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་རྒྱུ་གཅིག་པ།། བཙལ་མི དགོས་པའི་རང་བཞིན་གནས།། ད་ལྟར་བག་ཆགས་ལུས་གནས་པས།། འོད་བཟང་འབར་བའི་དཔལ་བེའུ།། དེ་ཉིད་སྦུབས་འཕོ་མཁའ་ལ་འཆར།། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་ལམ་མེ་བ།། དེ་དང་མི་འབྲལ་འགྲོགས་པ ནི།། ལག་ན་འོད་འབར་སྣང་བའོ།། རང་གི་རང་ངོ་ཤེས་པ་ནི།། འགྲོ་བའི་མར་མེ་ཡེ་ཤེས་སྒྲོན།། རིན་ཆེན་སྦུབས་སུ་གནས་པ་ནི།། གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་བལྟ་ན་སྡུག། དེ་ཀུན་ཐིག་ལེ་གཅིག་ཏུ་གནས།། རང་བཞིན ལྡན་པའི་འབྲས་བུའོ།། མན་ངག་རྫོང་ཆེན་རྣམ་པ་གསུམ།། འབྲས་བུའི་གཏེར་གསུམ་སྦ་པའོ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྫོང་ལ་ནི།། ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་གཏེར་སྦའོ།། ཐིག་ལེ་ཕྱི་ནང་རྩལ་རྫོང་ལ།། ཀུན་བཟང་རོལ པའི་གཏེར་སྦའོ།། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་རྫོང་ཆེན་ལ།། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་གཏེར་སྦའོ།། མཉམ་པ་ཆེན་པོ་མི་གཡོ་བས།། རྫོང་ལ་གཏེར་སྦས་རྒྱས་གདབ་བོ།། སྟོང་ཐུན་མ་གཞིའི་མན་ངག་འདི།། སྟོན་པ རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་གྱིས།། དགའ་རབ་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ལ་བཤད།། ཆོས་ཀྱི་མ་གཞི་ཞེས་བྱའོ།། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་གང་ཟག་ལམ་གྱི་ཆ་རྐྱེན་ཡང་གསུངས་པ། དང་པོ་ཐུག་སར་གཏུགས་པ དང།། བར་དུ་འགྲོ་སར་བཏང་བ་དང།། ཐ་མ་འདུག་སར་བཞག་པའོ།། འཁྲུལ་གཞི་རྩད་ནས་བཅད་པ་དང།། འ
Chinese
功德身之界洞开， 共同功德显现也。 无有来去与聚散， 无有生灭与增减， 无有一异之体性。 不共功德之显现， 乃是歧途功德相， 身语意三之显现。 真实功德之显现， 显现为身语意三。 显现为轮涅二者， 周遍一切处安住， 非是色身无来去， 时乃一切时也。 心之垢染当斩断， 以胜观智慧之智， 斩断无明之垢染。 以法总自性之相， 斩断怀疑之垢染。 以道与事业之智， 斩断道与智之垢染。 当示禅修之所缘境， 轮涅成为一体后， 修习觉性法身空明。 安住于大智慧之中， 亦当遣除遮障之过。 过患亦不需自性除， 不需除之三譬喻， 如灯火与太阳， 如宝珠水清澈。 是故遮障自清净。 果之自性与因一， 不需寻觅之自性住。 如今习气身安住， 光耀炽燃之光团， 其自性空移现于空。 智慧光明朗然照， 与其不离伴随者， 乃是手中光焰明。 自识自面目者乃， 行者之灯智慧炬。 安住珍宝藏之中， 威严盛大见者悦。 彼等皆住一明点， 具自性之果也。 口诀大堡垒有三， 乃是藏匿三果宝。 于菩提心之堡垒， 藏匿唯一明点宝。 于明点内外力堡垒， 藏匿普贤嬉乐之宝。 于意之识蕴大堡垒， 藏匿自生智慧之宝。 以大平等不动摇， 于堡垒藏宝严封印。 空性顿入根本诀窍， 导师金刚持尊所宣说， 于喜金刚前而讲述， 名为法之根本也。 其后薄伽梵大金刚持亦宣说了补特伽罗道之顺缘，首先于相遇之处相遇，中间于行走之处放任，最后于安住之处安住。断除错谬之根源，
English
The expanse of the qualities' body bursts open, The common qualities also appear. There is no going and coming, no gathering and scattering, There is no birth and death, no increase and decrease, There is no oneness or otherness. The uncommon qualities are, The appearance of qualities of the wrong path, Is the appearance of body, speech, and mind. The qualities of the true path are, Appear as body, speech, and mind. Appear as samsara and nirvana, Dwelling pervading all, Not being corporeal, there is no going and coming, Time is all time. The stains of the mind should be cut off, With the wisdom of higher seeing, Cut off the stains of ignorance. With the characteristic of the general nature of phenomena, Cut off the stains of doubt. With the wisdom of the path and activity, Cut off the stains of the path and wisdom. The object of meditation should be shown, When samsara and nirvana become one, Meditate on the clear emptiness of awareness dharmakaya. Rest in the state of great wisdom, Also eliminate the faults of obscuration. Faults also do not need to be eliminated by nature, Three examples of not needing to be eliminated are shown, Like a lamp and the sun, Like a jewel and clear water. Therefore, obscurations are self-purifying. The nature of the fruit is one with the cause, The nature of not needing to be sought remains. Now that habitual patterns remain in the body, The glorious light of good light blazes, That very nature shifts into space and appears. The light of wisdom shines brightly, And the inseparable companion is, The light blazing in the hand. Knowing one's own face is, The lamp of the traveler, the torch of wisdom. Dwelling in a precious vessel is, Great splendor, beautiful to behold. All of them dwell in one bindu, It is the fruit endowed with nature. Three kinds of great fortress of pith instructions, Are the three treasures of the fruit hidden. In the fortress of the mind of bodhicitta, Hide the treasure of the single bindu. In the fortress of the inner and outer skillful bindu, Hide the treasure of the play of Kunsang (Skt. Samantabhadra). In the great fortress of the mind's consciousness, Hide the treasure of self-born wisdom. With great unwavering equanimity, Hide the treasure in the fortress and seal it. This pith instruction of emptiness entering the basis, Was spoken by the teacher, the Great Vajradhara, To Garab Dorje himself. It is called the basis of dharma. Then the Bhagavan Great Vajradhara also spoke of the favorable conditions for the path of the individual: first, meeting at the meeting place; second, letting go at the place of going; and finally, resting at the place of dwelling. Cutting off the root of delusion,