Tibetan
་དཔེ་བྱད་རྫོགས།། དེ་ལས་གཞན་ནི་ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན་ཏེ།། གཟུང་འཛིན་སྒྲིབ་པ་ཡེ་ཤེས་ག་ལ་ཡིན།། བྱ་བྱེད་འདུ་བྱས་བྱེད་ཡེ་ཤེས་ག་ལ་ཡིན།། རེ་དོག་དུག་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ག་ལ་ཡིན།། སྤྱན་དང་ཡེ་ཤེས དོན་ནི་མ་སྒྲིབ་པའི།། སྒྲིབ་པའི་དོན་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ལས་མེད།། དོན་ལ་ལྟ་དང་མཐོང་བ་ཡོད་མ་ཡིན།། འཁྲུལ་པའི་བློ་ལ་བལྟ་དང་མཐོང་བ་ཡོད།། བྱ་བྱེད་མེད་པ་ལྟ་སྒོམ་ལ་སོགས་མཆོག། རྟག་པར འདོད་ན་འཁྲུལ་དེ་རྟོགས་མི་འགྱུར།། རྟག་ཡུལ་མེད་པར་རྟོགས་འགྱུར་ག་ལ་སྲིད།། དགའ་རབ་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ།། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀྱི་ཐིག་པ་བབས།། ཞེས་བརྟེན་འབྲེལ་བཅད་པའི གསང་ཐིག་སྟེ་བཞི་པའོ།། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེ་ཆེན་ངང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། ཨེ་མ་འཁྲུལ་པ་ཟད་པའི་མཁས་པ་ངོ་མཚར་ཆེ།། ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཏེ་མཚན་ཉིད་རྟགས།། མཚན་ཉིད་ཐོག་མཐའ་སྐྱེ འཇིག་མེད།། བརྟགས་པས་འཁྲུལ་པ་ཟད་པའོ།། རང་བྱུང་དེ་ཉིད་ཐོག་མེད་དང།། བློ་བུར་བྱུང་བ་གཉིས་ཡིན་ནོ།། ཐོག་མེད་མི་འགག་བློ་བུར་འགག། རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འགག་ཅེ་ན།། རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ བ།། འཁྲུལ་པ་ཟད་པ་རྩ་མ་སྟེ།། གང་ལ་སྐྱེ་དང་འགག་པ་མེད།། ཟད་ཡོད་འཕེལ་བ་ཡོད་ཅེ་ན།། དོན་མཐོང་ཟད་དང་འཕེལ་བ་མེད།། ཇི་སྲིད་ཚིག་ཡོད་འཁྲུལ་པའི་སེམས།། ཉན་བཤད་དགོས་པ་མེད་ཅེ ན།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་ཕན་གནོད་མེད།། འཁྲུལ་སེམས་དགོས་མེད་ཅི་ཡི་ཕྱིར།། འཁྲུལ་པ་ཟད་ཅིང་འཁྲུལ་ལ་ཕན།། ཁ་ཅིག་སྔགས་པ་འདི་སྐད་ཟེར།། ཉོན་མོངས་མི་སྤོངས་འཕགས་པར་འདོད།། སྙིང་རྗེ་ལྡན ཕྱིར་བྱམས་ཕྱིར་དང།། སེམས་དགེ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད།། ཆོས་འཕགས་ལ་སོགས་ཅི་ཕྱིར་མིན།། དེ་ནས་ཉོན་མོངས་ལམ་ཞེ་ན།། སྔགས་པ་དམ་ཚིག་བསྲུང་མི་བསྲུང།། ཉམས་ན་དམྱལ་བར་འགྲོ་མི་འགྲོ།། འགྲོ ན་ཉོན་མོངས་མེད་འགྲོའམ།། ཡོད་འགྲོ་ཉོན་མོངས་ཅི་ཕྱིར་ལམ།། དེ་ལ་དེ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན།། དེ་བས་གསང་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ།། འཁྲུལ་པ་ཟད་དང་བློ་ཡུལ་མིན།། བྱ་བ་བྲལ་དང་འབྲས་བུའམ།། འབྲས་བུ་ལམ དུ་འདོད་པ་ཡང།། འདོད་ན་བློ་ཡུལ་བྱ་བྱེད་ནི།། བརྟགས་པ་ཡིན་ཏེ་ཡང་དག་མེད།། བསམ་མི་ཁྱབ་ལ་འཁྲུལ་པ་བྱུང།། འཁྲུལ་པ་ཟད་ལ་བསམ་མི་ཁྱབ།། དེ་ལ་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་སྟེ།། མདོར་ན་བྱ་བྲལ་འབྲས་བུ སྟེ།། རྣམ་པར་དག་པ་ལམ་ཞེས་ཏེ།། འབྲས་བུ་ལམ་ཞེས་དེ་ལ་བྱ།། བྱ་བྱེད་ཡོད་པ་ག་ལ་ཡིན།། དུམ་བུར་གནས་པ་ལམ་ཞེས་ཏེ།། དཔེར་ན་བྱོལ་སོང་ཁ་ཅིག་གིས།།
Chinese
相好圆满。除此之外就不是智慧，能取所取之障蔽，怎会是智慧？作为、所作、造作，怎会是智慧？希冀、疑虑、三毒，怎会是智慧？眼与智慧，意义是不被障蔽的。障蔽的意义，不离能取所取二者。对于意义，观看和见到是不存在的。对于迷惑的心识，观看和见到是存在的。无有作为，观看禅修等等是殊胜的。如果想要恒常，那迷惑就不会被证悟。没有恒常的处所，又怎能证悟？喜金刚（藏文：དགའ་རབ་རྡོ་རྗེ།）心之坛城中，金刚萨埵（藏文：རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ།）心之明点降临。这是断绝依赖的秘密明点，即第四（秘密明点）。顶礼薄伽梵大乐之自性。唉玛！迷惑穷尽的智者真是稀有！有两种智慧，即自性之相。自性无始无终，不生不灭。通过观察，迷惑得以穷尽。自生本性是无始的，而突发产生的有两种。无始不灭，突发则灭。如果说分别念的智慧会灭，那么分别念的智慧就被称为（灭）。迷惑穷尽是根本，对于它，没有生和灭。如果说有穷尽和增长，那么见到实义就没有穷尽和增长。只要有言辞，就有迷惑的心识。如果说没有听闻和讲述的必要，那么对于菩提心就没有利益和损害。迷惑的心识为何不需要？迷惑穷尽，并且利益迷惑。有些人，密咒士这样说：不舍弃烦恼，而希求成为圣者。因为具有慈悲，因为具有爱心，心怀善念就没有过失。为何不是法圣等等？从那之后，烦恼是道吗？密咒士守护誓言或不守护？如果违犯誓言，会堕入地狱或不堕入？如果堕入，是没有烦恼而堕入吗？如果是有烦恼而堕入，那烦恼为何是道？对于那，那也是不存在的。因此，被称为秘密真言，是迷惑穷尽，而非心识之境。远离作为，是果吗？如果认为果是道，如果认为心识之境是作为，那就是分别念，而非真实。在不可思议中产生迷惑，在迷惑穷尽中不可思议。那被称为果，总之，远离作为就是果，完全清净就是道，果就是道，就那样称呼它。哪里会有作为呢？处于片段之中就是道，例如某些旁生。
English
The marks and signs are complete. Other than that, it is not wisdom. Grasping and clinging are obscurations, how could they be wisdom? Action, what is done, fabrication, how could they be wisdom? Hope, doubt, the three poisons, how could they be wisdom? Eye and wisdom, the meaning is without obscuration. The meaning of obscuration is none other than grasping and clinging. For meaning, seeing and viewing do not exist. For the deluded mind, seeing and viewing exist. Without action, viewing, meditation, and so on are supreme. If you want permanence, then delusion will not be realized. Without a permanent place, how could realization be possible? In the mandala of the heart of Garab Dorje, the essence of the heart of Vajrasattva descended. This is the secret essence that cuts off dependence, the fourth. Homage to the Bhagavan, the nature of great bliss. Ema! The wise one who has exhausted delusion is truly wonderful! There are two wisdoms, namely the characteristic sign. The characteristic has no beginning or end, no birth or destruction. Through examination, delusion is exhausted. Self-arisen nature is without beginning, and suddenly arising, there are two. Without beginning, it does not cease; suddenly, it ceases. If the wisdom of thought ceases, then the wisdom of thought is called (cessation). The exhaustion of delusion is the root, for which there is no birth or cessation. If there is exhaustion and increase, then seeing the meaning has no exhaustion or increase. As long as there are words, there is a deluded mind. If there is no need for listening and speaking, then there is no benefit or harm to the mind of enlightenment. Why is the deluded mind unnecessary? Delusion is exhausted and benefits delusion. Some mantra practitioners say this: "Without abandoning afflictions, I aspire to be a noble one." Because of compassion, because of love, there is no fault in having a virtuous mind. Why not Dharma Noble and so on? From then on, is affliction the path? Does the mantra practitioner keep or not keep vows? If vows are broken, does one go to hell or not? If one goes, does one go without afflictions? If one goes with afflictions, why is affliction the path? For that, that also does not exist. Therefore, what is called secret mantra is the exhaustion of delusion and not the realm of mind. Is it separation from action and result? If one thinks of the result as the path, if one thinks of the realm of mind as action, then it is discrimination and not truth. Delusion arises in the inconceivable, and the inconceivable is in the exhaustion of delusion. That is called the result. In short, separation from action is the result, and complete purification is the path. The result is the path, that is what it is called. Where is there action? Being in fragments is the path, for example, some animals.