Tibetan
www.rkts.org/etexts/completeu.php?coll=G&id=Gpb037.035 Gpb037.035 ། བདག་རྟག་ཡོད་པར་འདོད་པ་དང།། རྒྱུ་མེད་འབྲས་ཡོད་འདོད་པ་དང།། འབྲས་མེད་རྒྱུ་ཡོད་འདོད་པ་དང།། དབང་ཕྱུག་ཡོད་པར་འདོད་པའོ།། དེ་ནི་རལ་པ་ཅན་གྱི ལུགས།། དབང་ཕྱུག་མཐུ་ཐོགས་མེད་པ་ཡིས།། འགྲོ་བ་དུས་གཅིག་སྐྱེད་པར་བྱེད།། བྲམ་ཟེ་གྲངས་ཅན་གཅེར་བུ་བ།། དངོས་པོ་རྟག་ལ་རང་བཞིན་འགྱུར།། སྐྱེས་བུ་བདག་གིས་གཞན་མི་སྐྱེད།། གཞན་གྱིས་ཀྱང ནི་བདག་མི་སྐྱེད།། ཙ་ར་ཀ་པ་རླུང་ཚུབ་འདྲ།། མུ་རྡུག་པ་དེ་ཆད་པར་འདོད།། དེ་ལ་འདི་ལྟར་རྟག་པ་སྟེ།། བློ་བུར་ནམ་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར།། འཁོར་བའི་མཐའ་ལ་ཐུག་པ་མེད།། ཡང་ན་ཐིམ་པ་དེ་འབྱུང་ངམ།། དེ ལས་གཞན་ཞག་འབྱུང་བ་ཡིན།། དེ་ཉིད་འབྱུང་ན་རྟག་པར་ཐལ།། དེ་མི+ེན་འབྱུང་ན་རྒྱུ་ཡོད་མེད།། མིན་པར་འབྱུང་ན་རྩོལ་དོན་མེད།། བེམ་པོ་ལས་རིག་འབྱུང་གྱུར་ན།། རྒྱུ་འབྲས་མི་མཐུན་སྐྱོན་བསམ ཡས།། རལ་ཅན་དབང་ཕྱུག་བྱེད་འདོད་པ།། དབང་ཕྱུག་དེ་བྱེད་ཡོད་དམ་མེད།། དབང་ཕྱུག་བྱེད་པ་མེད་པ་ནི།། དབང་ཕྱུག་གིས་བྱེད་ཅི་ཡི་ཕྱིར།། བྱེད་པ་མེད་ལ་བྱེད་འབྱུང་ན།། རྟག་པ་ལས་ཀྱང་ཆད་འབྱུང ཞིང།། ཆད་པ་ལས་ཀྱང་རྟག་འབྱུང་འགྱུར།། དེ་འབྱུང་ངེས་མེད་རྟག་མི་བཏུབ།། དེ་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་ཅ་ན།། བྱེད་པ་ཡོད་ཕྱིར་མི་རྟོག་མོད།། གྲངས་ཅན་དངོས་པོ་རང་མི་རྟག། རང་བཞིན་ཅིར་ཡང་འགྱུར་བ སྟེ།། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་མྱོངའགྱུར་ན།། དངོས་པོ་རྟག་པ་ཅི་ལ་ཕན།། གལ་ཏེ་ཅིར་ཡང་མི་འགྱུར་ན།། འཁོར་བ་མྱང་འདས་རྒྱ་ཆད་དེ།། མྱང་འདས་རྟག་གམ་འཁོར་བ་རྟག། འཁོར་བ་རྟག་ན་མངོན་སུམ འགལ།། འདས་རྟག་ནམ་མཁའ་ཅི་ལ་ཕན།། གལ་ཏེ་འཁོར་འདས་གཉིས་མེད་ནས།། དངོས་རྟག་རང་བཞིན་འགྱུར་བ་ན།། དམྱལ་ཡང་སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་དམྱལ།། སྐྱེ་བོ་ཉིད་དེ་ཁྱད་པར་མེད།། དེ་ཕྱིར་རྟག ཆད་ལ་སོགས་འཁྲུལ།། འཁྲུལ་ནས་དེ་སོགས་སྣང་དུ་ཟད།། དེ་སོགས་གཉིས་མེད་དོན་དམ་ཆོས།། ཀུན་བཟང་ཐུགས་ཐིག་སྐལ་ལྡན་བློ་ལ་ཤར།། ཞེས་ཕྱིར་རྒོལ་གཅོད་པའི་གསང་ཐིག་སྟེ་གསུམ་པའོ།། བཅོམ ལྡན་འདས་བྱ་བྲལ་ངང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། ཆཽས་སྐུ་སྤྲོས་བྲལ་ལྷུན་གྱི་གྲུབ་པ་ལ།། རྣམ་རྟོག་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་འཁྲུལ།། འཁྲུལ་པ་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་དག་པ་ལས།། གང་གིས་གང་ཡང་སྦྱང་ཞིང་ཐོབ་ཏུ མེད།། ཡང་ན་དག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ལས།། རྟོག་བྱ་རྟོག་བྱེད་མེད་
Chinese
། 我执常有想，无因有果想，无果有因想，自在天有想。那是发髻者的宗义。自在天以无碍神力，一时创造众生。婆罗门数论派裸体者，事物是常，自性转变。神我自身不生他，他亦不生我。遮罗迦派如旋风，目达迦派认为断灭。对此，这样是常，因为忽然何时出现。轮回没有边际。或者消融出现吗？从那产生其他。如果那出现，则成常。那不出现，则无因。不那样出现，则努力无义。如果从物质产生觉性，因果不合之过患无数。发髻者想自在天造作，自在天造作有还是没有？自在天没有造作，自在天为何造作？没有造作而出现造作，从常也有断灭，从断灭也有常生。那出现不定，不能是常。对此，如果说有造作，因为有造作故不思议。数论派事物自身不常，自性转变，如果感受乐与苦，事物是常有何用？如果什么也不变，轮回涅槃界限断绝，涅槃是常还是轮回是常？轮回是常，与现量相违。涅槃是常，虚空有何用？如果轮回涅槃无二，事物是常自性转变，地狱也是佛，佛也是地狱。众生自身没有差别。因此，常断等是错乱。从错乱，那些等只是显现。那些等无二，是胜义谛。普贤心髓，于具缘者心中显现。如是，是遮破外道的秘密窍诀之三。顶礼薄伽梵离戏之自性。法身离戏自然成就，将分别念执为我，那即是错乱。错乱那自身，从自性清净中，以何者净除何者，并且无所得。或者清净自身证悟那自身，无能思所思。
English
Clinging to the idea of a permanent self, the idea of effect without cause, the idea of cause without effect, and the idea of the existence of a supreme being. That is the system of the Jaṭilas. The supreme being, with unobstructed power, creates beings all at once. Brahmins, Samkhyas, and naked ascetics believe that things are permanent but their nature changes. The purusha, the self, does not create others, nor do others create the self. The Carakas are like whirlwinds. The Maudgalas believe in annihilation. For them, this is permanent, because it suddenly appears at any time. Samsara has no end. Or does dissolution occur? From that, something else arises. If that itself arises, it becomes permanent. If that does not arise, there is no cause. If it does not arise in that way, effort is meaningless. If consciousness arises from matter, the fault of cause and effect being incompatible is immeasurable. The Jaṭilas want the supreme being to act. Does the supreme being act or not? If the supreme being does not act, why does the supreme being act? If action arises without acting, from permanence also comes cessation, and from cessation also comes permanence. That arising is uncertain, it cannot be permanent. If there is action, because there is action, it is inconceivable. The Samkhyas' things are not permanent in themselves, their nature changes in any way. If happiness and suffering are experienced, what is the use of things being permanent? If nothing changes, the boundaries of samsara and nirvana are cut off. Is nirvana permanent or samsara permanent? If samsara is permanent, it contradicts direct perception. If nirvana is permanent, what is the use of space? If samsara and nirvana are non-dual, things are permanent and their nature changes, hell is also Buddha, and Buddha is also hell. Beings themselves have no difference. Therefore, permanence, cessation, etc., are delusions. From delusion, those etc. are merely appearances. Those etc. are non-dual, the ultimate truth. The heart essence of Samantabhadra dawns in the minds of the fortunate. Thus, this is the third secret instruction that refutes opponents. Homage to the Bhagavan, the nature of freedom from elaboration. In the Dharmakaya, free from elaboration, spontaneously accomplished, clinging to conceptual thoughts as self is itself delusion. That delusion itself, from its own nature of purity, by what is what purified, and there is nothing to be attained. Or from purity itself, realizing that itself, there is no thinker or thought.
Tibetan
དེ་ངང་གིས་དག། ལྷུན་གྲུབ་བྱ་བྲལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ངང།། ཡེ་ནས་མ་བཅོས་རང་བྱུང་རང་ཞི་སྟེ།། བྱ་དང་བྱེད་མེད་འདུ་མ་བྱས་པ ལ།། བྱིས་པའི་བློ་ཅན་ལྡོངས་པས་མ་རྟོགས་ཏེ།། འཁོར་བ་སྤོངས་ཤིང་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་མཐོང།། དོན་ལ་བཙལ་ཞིང་བསྒྲུབ་པར་གང་མཐོང་བ།། ལྡོངས་པས་ནམ་མཁའ་ཚོལ་ཏེ་རྙེད་མ་ཡིན།། གལ་ཏེ་རྙེད་ན་དེ ཉིད་འདུས་བྱས་ཡིན།། ཅི་ཕྱིར་ཐོབ་འདོད་ཆོས་དང་གང་ཟག་སྟེ།། དོན་གྱི་དོན་དམ་ཐོབ་བམ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས།། འོན་ཏེ་འཁྲུལ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་ས་ཐོབ་བམ།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་ཐོག། དོན་གྱིས དོན་ཉིད་ཐོབ་ན་དོན་མ་ཡིན།། ཐོབ་དང་ཐོབ་བྱ་ཡོད་ཕྱིར་རྫས་ཡོད་མོད།། ཐོབ་དང་ཐོབ་བྱ་ངང་གིས་དག་པ་ལ།། བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ཅེས་རྒྱལ་བས་གསུངས་པ་ལས།། སྒྲ་ཕྱིར་འབྲངས་ནས་ཐོབ་ཏུ་ཡོད་འདོད་པ།། མ རིག་དེ་ནི་འཐོམས་ཏེ་འཁོར་བར་འཁྱམས།། གལ་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་ནས།། རྒྱུ་འབྲས་མི་མཐུན་འགལ་ཏེ་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན།། ཡང་དག་དོན་རྟོགས་ནུས་ཕྱིར་འཁྲུལ་མ་ཡིན།། དོན་ལ་ཕན་འདོགས་ཀུན རྫོབ་ཅི་ཕྱིར་ཡིན།། གདགས་ཡོད་ཡང་ན་དོན་དམ་ཅི་ཕྱིར་ཡིན།། དོན་དམ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་རྟོགས་གྱུར་ན།། རྟོགས་བྱེད་དོན་དམ་མ་ཡིན་རྟོགས་ཡང་ཀུན་རྫོབ་མོད།། གལ་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཅིག་གིས་རྐྱེན་བྱས ནས།། དོན་དེ་རྟོགས་ན་དེ་ཡང་གཉེན་པོར་འཇིག། ཁ་ཅིག་རྐྱེན་མེད་པར་ནི་རྟོགས་འགྱུར་ན།། ཐོག་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཅི་ཕྱིར་མིན།། རྐྱེན་ལ་རྐྱེན་ཅིག་གམ་ཏེ་ཡོད་མིན་ན།། རྐྱེན་གྱིས་མེད་དུས་སུ་ཞིག་ཅི་ཕྱིར མིན།། དེ་བས་རྟོག་བྱ་རྟོགས་བྱེད་དག་པ་ལ།། ཡང་དག་དོན་རྟོགས་བདེ་ཆེན་འགྲུབ།། ཅེས་གསུངས། བྱང་སེམས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་ལ།། ལྡོངས་པ་བདག་ཅིག་ཆོས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་འདོད།། རྒྱུ རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་གཉེན་པོས་ཅི་ཕྱིར་མིན།། བདག་དང་ཆོས་དང་འབྲས་བུར་དབྱེར་མེད་དང།། ཤེས་དང་གནས་དང་བརྟན་པ་ཐོབ་པ་ལ།། གཞི་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུར་རྒྱལ་བས་བསྔགས།། ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད ངང་གིས་དག་པ་དང།། གནས་བྱ་གནས་བྱེད་ངང་གིས་དག་པ་དང།། བདག་གཞན་འདུ་ཤེས་དག་ནས་མི་འབྱུང་ན།། བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ཅེས་རྒྱལ་བས་གསུངས་པ་ལ།། སྒྲ་ཕྱིར་འབྲངས་ནས་ཐོབ་དང་རྟོགས་འདོད པ།། ལྡོངས་པས་དེ་ཡང་འཁོར་བའི་ཆིངས་མས་བཅིངས།། དེ་བས་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་དག་པ་ལ།། ཕ་རོལ་པྱིན་དང་ས་བཅུ་ལམ་ལྔ་རྫོགས།། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་རྫོགས།། མ་སྤངས་མཚན་དང་མི གནས
Chinese
其自性清净。任运自然无为大圆满之自性中，本来无造作，自生自寂灭，无作无为，未曾造作。如孩童般心智的盲人无法了悟，却视舍弃轮回、成就菩提为要务。凡是所见之寻觅与修持，如同盲人摸索虚空，终不可得。纵然有所得，亦是造作之物。为何希求获得法与补特伽罗？是以究竟胜义谛，抑或世俗谛而得？抑或因错觉而得菩提地？菩提之错觉生起。以究竟而言，若以究竟获得究竟，则非究竟。因有能得与所得，故为实有。然能得与所得自性清净。诸佛宣说获得菩提，若仅随音声而欲求获得，此无明乃是迷惑，流转于轮回。若能了悟世俗谛之义，因果相违，实乃缘起。因能了悟真实义，故非错觉。于究竟有所助益，世俗谛为何？假有，抑或究竟谛为何？若以究竟谛了悟世俗谛，则能了悟之究竟谛非究竟谛，所了悟亦是世俗谛。若以某一世俗谛为缘，了悟彼义，则彼亦坏灭为对治。若有人无因而能了悟，为何最初不能了悟？缘有缘，抑或无缘？缘灭之时，为何不坏灭？因此，于所知与能知清净之时，证悟真实义，成就大乐。如是说。菩提心与诸法皆无差别，盲人以一我欲以法成佛，为何不用因、缘、缘起、对治？于我、法、果无差别，以及获得智、住、稳固之时，诸佛赞叹为基、道、果。所知与能知，自性清净，所住与能住，自性清净，若无我他之念，则不生起。诸佛宣说获得菩提，若仅随音声而欲求获得与了悟，盲人亦被轮回之锁束缚。因此，于所知与能知清净之时，圆满度与十地五道，圆满身、智、功德无余，不舍弃名相与心识。
English
Its nature is pure. In the nature of spontaneously accomplished, uncreated, Great Perfection, it is primordially uncreated, self-arisen, and self-pacified. There is no doing or making; it is uncreated. The blind, with minds like children, do not realize this, but see abandoning samsara and accomplishing enlightenment as essential. Whatever is seen as seeking and practicing in reality is like a blind person groping for the sky, ultimately unattainable. Even if something is attained, it is a created thing. Why desire to attain dharma and individuals? Is it attained through ultimate, definitive truth, or through conventional truth? Or is the ground of enlightenment attained through delusion? The delusion of enlightenment arises. In terms of the ultimate, if the ultimate is attained by the ultimate, then it is not the ultimate. Because there is an attainer and something to be attained, it is truly existent. However, the attainer and the attainable are naturally pure. The Buddhas have declared the attainment of enlightenment, but if one merely follows the sound and desires to attain it, this ignorance is confusion, wandering in samsara. If one understands the meaning of conventional truth, cause and effect are contradictory, and it is truly dependent origination. Because one can realize the true meaning, it is not delusion. What is the benefit of conventional truth for the ultimate? Is it an imputation, or what is the ultimate truth for? If the conventional is realized by the ultimate truth, then the ultimate truth that realizes is not the ultimate truth, and what is realized is also conventional truth. If a certain conventionality becomes a condition and that meaning is realized, then that too will be destroyed as an antidote. If some people can realize without conditions, why can't they realize it from the beginning? Does a condition have a condition, or is it without a condition? When the condition ceases, why doesn't it perish? Therefore, when the knowable and the knower are pure, the true meaning is realized, and great bliss is accomplished. Thus it is said. Bodhicitta and all dharmas are without difference, and a blind person desires to become a Buddha through dharma with a self. Why not through cause, condition, dependent origination, and antidote? When there is no difference between self, dharma, and result, and when wisdom, abiding, and stability are attained, the Buddhas praise it as the ground, path, and fruit. The knowable and the knowing are naturally pure, the abiding and the abider are naturally pure, and if the perception of self and other is purified and does not arise, then the Buddhas have declared the attainment of enlightenment. If one merely follows the sound and desires to attain and realize, the blind are also bound by the chains of samsara. Therefore, when the knowable and the knowing are pure, the perfections, the ten bhumis, and the five paths are perfected. The kayas, wisdoms, and qualities are completely perfected, without abandoning names and minds.