Tibetan
་སྟོང་སེམས་དེ་དག་གཡང་ས ཆེ།། དོན་དེ་བྲལ་ལ་སེམས་མེད་ཆད་པ་མེད།། ཏིང་འཛིན་ཆེན་པའི་ལུང་དོན་བྲལ་བའི་ཚེ།། སྐྱེ་འགག་མེད་པ་འདི་ཉིད་མཉམ་པ་ཡིན།། སེམས་མེད་མ་སྐྱེས་དོན་དང་བྲལ་བ་མེད།། དོན་ལ་མཚོན་པར་རྒྱལ་བས གང་གསུངས་པ།། མཚོན་ཅིང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ནི།། ཚད་མར་གཟུང་ཕྱིར་འཛིན་པ་དེ་སྐྱེས་ཏེ།། དེ་བས་མཚོན་བྱེད་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཁ་འཁོར།། ཏིང་འཛིན་བདེ་བའི་རོ་ལ་ཆགས་གནས་པ།། ཡོད་མེད་རྒྱུ་ལ མི་ལྟོས་ཆགས་གནས་ཡིན།། དེ་བས་ཆགས་བའི་གནས་ལ་ཏིང་འཛིན་ན།། ཞི་བའི་ས་སྟེ་མྱ་ངན་དེ་མི་འདའ།། རང་སེམས་མ་བཅོས་མ་སྦྱངས་ཆོས་ཉིད་དེ།། ཏིང་འཛིན་སྒྱུ་མས་སྦྱོངས་ན་སྒྱུ་མས་ནད།། རང་བྱུང་ཡེ ཤེས་དབང་ལ་མི་སྟེན་ཡང།། རེ་ཞིང་དོགས་པའི་མཐའ་ཀུན་རྣམ་པར་ཞི།། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཀུན་མེད་དེ་ཕྱོགས་མེད་ན།། ཞི་དང་མ་ཞི་མེད་དེ་ཆོས་རྣམས་བྲལ།། ཡེ་ནས་དག་དང་མ་དག་ཞི་བའང་མེད།། ཞི་བའི སྒྲ་མེད་ཐེག་པའི་མཐའ་ལས་འདས།། རེ་མེད་དོགས་མེད་ལྟར་མེད་མཐོང་པའང་མེད།། དག་དང་མ་དག་ཡེ་ཤེས་ཚིག་མཐའ་བྲལ།། ཚིག་ཏུ་མཚོན་མེད་ཡེ་ཤེས་ཡེ་ནས་དབེན།། གཅིག་དང་དུ་མས་ཞི་བས་རང བཞིན་མེད།། དེ་ནས་ཡང་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེས་འདི་སྐད་ཅེས་ཞུས་སོ།། མཁའ་ལྟར་མཉམ་པའི་ལྟ་བ་ལ།། སྐྱོན་མེད་ཡོན་ཏན་ཇི་ལྟར་འབྱུང།། འདུས་པའི་ཚོགས་ལ་བསྟན་དུ་གསོལ།། ཞེས་གླེངས་སོ།། འདི་ཐོས འདི་སྤངས་གང་གོམས་ནམ་མཁའ་ནི།། དངོས་པོ་མེད་ཅིང་ཞི་བས་ཆད་པའང་མེད།། ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པས་རྟག་པའི་ངོ་བོ་བྲལ།། རྟག་ཆད་གཉིས་མེད་སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་དོ།། སྐྱེ་འཇིག་འབྱུང་ཕྱིར་བདག་མཐའ་ཡེ ནས་མེད།། སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་བྲལ་བས་ཆེ་བའི་མཆོག། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་བྲལ་ཡང་ཉམས་པ་མེད།། ཕྱི་ནང་སྒོ་ཕུགས་བྲལ་བས་རྒྱ་ཆེན་ཉིད།། དབུས་མཐའ་ཀུན་དང་བྲལ་བས་སྙིང་པོ་ཉིད།། བདེ་དང་མི བདེ་མཉམ་ཉིད་ཡེ་ནས་མེད།། འཛིན་མེད་བློ་ནི་གང་ཡང་མི་སྐྱེ་ན།། བྲལ་དང་མ་བྲལ་གང་ཡང་གཟུང་དུ་མེད།། ཆོས་ཉིད་སེམས་དཔས་ཆོས་ལ་སྐུ་མི་མངའ།། སྒྲ་ལས་འདས་པས་སྒྲ་ཉིད་ཡེ་ཤེས ཏེ།། ཞི་བའི་འོད་གསལ་གདོད་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཅན་དོན་ནི་བཅོས་སུ་མེད།། མཚན་ཉིད་འབྱུང་འཇུག་མེད་པར་བསྟན་ཏེ་བཅོས་སུ་མེད།། འགྱུར་བས་ཆགས་པའི་ཡུལ་མེད་དེ།། མི་འགྱུར སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་མེད།། སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་འབྱུང་འཇུག་མེད་པར་བསྟན།། མི་འབྱུང་མི་འཇུག་དབང་པོས་སྟོང།། མཚན་མ་འ
Chinese
空性之心广大深邃，离此意义，无心亦无断灭。大禅定之境，离于意义之时，不生不灭，此即平等。无心无生，不离意义，如来所说，意义之象征，象征并证悟之，此即为量，为执持故而生执着。因此，象征之心的相续流转。禅定安乐之味，执着安住，不依赖有无之因，即是执着安住。因此，于执着之境为禅定，乃寂静之地，不超越苦恼。自心不作不修，即是法性，以幻化之禅定修持，则以幻化为病。不依赖自生智慧之力，希求与疑惑之边皆得寂灭。虚空无边，无有方所，无寂静与不寂静，诸法皆离。本来无有清净与不清净，亦无寂静之声，超越乘之边际。无希求无疑惑，无所见亦无所不见，清净与不清净，智慧离于言辞之边际。言辞无法象征，智慧本自空寂，一与多之寂静，无有自性。此后，金刚萨埵又如是请问：如虚空般平等之见，无有缺失，功德如何生起？祈请为聚集之众宣说。如是说道。闻此，舍此，何所行，虚空，无有事物，寂静亦无断灭。周遍故，离于常之体性，无常断二者，无有显空二者。生灭之故，我见之边本自无有。离于身语意，乃伟大之至尊。虽离咒语与手印，亦无衰损。离于内外门径，乃广大之自性。离于中边一切，乃精华之自性。乐与不乐，平等性本自无有。无执之识，若无所生，离与不离，亦无所取。法性萨埵，于法无有身相。超越音声，音声即是智慧，寂静之光明，本自任运成就。菩提萨埵之义，无有造作。宣说体性之生入无有，无有造作。以变异故，无有执着之境，不变异，无有佛陀智慧之体性。宣说空性之体性，生入无有。不生不入，空于诸根。相
English
Those empty minds are vast and profound. Separated from that meaning, there is no mind and no cessation. When the great Samadhi is separated from meaning, there is no birth and no cessation, this itself is equality. No mind, no birth, not separated from meaning. Whatever the Victorious Ones have said to symbolize meaning, to symbolize and realize that, is the measure. Attachment arises because of grasping. Therefore, the continuum of the symbolizing mind revolves. Attachment abides in the taste of Samadhi bliss, it abides in attachment without relying on causes of existence or non-existence. Therefore, in the place of attachment is Samadhi, it is the place of peace, that suffering does not pass away. One's own mind, unmade and unpurified, is the nature of reality. If you purify with illusory Samadhi, then illness comes from illusion. Although not relying on the power of self-arisen wisdom, all extremes of hope and doubt are completely pacified. Since the sky has no end and no direction, there is neither peace nor non-peace, all phenomena are separate. From the beginning, there is neither purity nor impurity, nor is there the sound of peace, transcending the limits of the vehicle. There is no hope, no doubt, no seeing, and no not seeing. Purity and impurity, wisdom are beyond the limits of words. Wisdom cannot be symbolized by words, wisdom is inherently empty. The peace of one and many has no self-nature. Then again, Vajra Sattva asked this: In the view that is equal like space, how do virtues arise without faults? Please explain to the assembled gathering. Thus he spoke. Having heard this, abandoning this, whatever is familiar, space, has no substance and no cessation in peace. Because it is all-pervasive, it is separate from the nature of permanence. There is neither permanence nor cessation, neither appearance nor emptiness. Because of arising and ceasing, the extreme of self is inherently non-existent. Separate from body, speech, and mind, it is the supreme of greatness. Even if separated from mantras and mudras, there is no deterioration. Separate from outer and inner doors, it is the great nature itself. Separate from all center and edges, it is the essence itself. Happiness and unhappiness, equality is inherently non-existent. If the ungrasping mind does not arise at all, then neither separation nor non-separation can be grasped. The Dharmata Sattva has no form in Dharma. Transcending sound, sound itself is wisdom, the clear light of peace is spontaneously accomplished from the beginning. The meaning of Bodhisattva is uncreated. It is taught that the arising and entering of characteristics are non-existent, there is no creation. Because of change, there is no object of attachment, unchanging, there is no nature of Buddha's wisdom. The characteristic of emptiness is taught to be without arising and entering. Not arising, not entering, empty of the senses. Sign
Tibetan
ཇིལ་པའི་སྐུ་མེད་དག་ཉན་སྟོང།། རོལ་གཅིག་བདེ་བའི་དབྱིངས་སུ་རོལ་བ དང།། དབྱེར་མེད་བདེ་བ་ཆགས་དང་བྲལ་བས་ནས།། དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱང་འབྱུང་འཇུག་གོ། ལེན་མེད་འཛིན་དང་ཡོངས་སུ་བྲལ་བས་ན།། དུས་གསུམ་མཉམ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཆེ།། ཀུན་གྱི བདག་ཉིད་དུས་གསུམ་དབྱིངས་མི་གཡོ།། ལྟ་བ་འདི་མེད་སྤྱོད་པ་སྒྱུ་མས་འཆིང།། ལྟ་བ་འདི་ཡིས་མ་ཟིན་འཁོར་བ་ལས་མི་འདའ།། དེ་ནས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དེས་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ།། ཨེ མ་ཧོ།སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཉོན་ཅིག། ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་མ་ལོག་བྱང་ཆུབ་སྟེ།། བྱང་ཆུབ་ཉིད་ལ་ལོག་དང་མ་ལོག་མེད།། ཡང་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་བདེ་བ་ཆེན་པོས་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ།། སེམས་དཔའ་ཆེན་ པོ་ཉོན་ཅིག།བསམ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་དེ་ནམ་མཁའ་ཉིད།། ནམ་མཁའ་འདྲ་བའི་སེམས་དེ་ཉིད་དང་བྲལ།། ཡོད་མེད་དབུ་མའང་མི་དམིགས་བརྗོད་མེད་ན།། ནམ་མཁའ་མི་གནས་བརྗོད་དུ་མེད་ལས་ འདས།། སེམས་ལ་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་མེད་སྐུ་ཡང་མེད།། སེམས་ཉིད་ཚིག་ལས་འདས་པར་སྦྱོར་བས་ན།། མངོན་སུམ་མི་དམིགས་མི་འབྱུང་སྟོང་པས་དབེན།། ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་བསམ་ལས་འདས་ཞེས་འབྱུང།། ཡེ་ཤེས རྣམ་པར་དག་པས་གཅིག་ཕྱིར་ཏེ།། གྲོལ་པའི་ལམ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྡོམ་པ་ཡིས།། གཅིག་དང་དུ་མའི་མཐའ་ལས་འདས་པ་ནི།། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཀྲ་བ་མེད།། གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད་ན་བཀྲ་བ གང།། སྒྲ་དང་རྟོག་པའི་ངང་དུ་མ་གྲུབ་ན།། ཐོས་པ་ལམ་གྱི་སྨོན་ལམ་དེ་གང་ལ།། མི་རྟག་ཆོས་ཀུན་གཅིག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།། འཇའ་ཚོན་སྒྱུ་མར་འཕགས་པའི་སྐུ་རྒྱུད་ཀྱང།། བསོད་ནམས་སྐྱེད་དང་སྒྱུ་མ་མི་རྟོག ན།། རྣམ་དག་ལམ་ཆེན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ།། བསོད་ནམས་མེད་ཀྱང་གྲུབ་ཅེས་རྒྱལ་བས་གསུངས།། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མི་བསྐྱོད་ཅིག་ཆེ་བ།། ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པས་སྒྲ་མེད་ཉིད་ལས་འདས།། སྤྲུལ་པའི་ཞིང ཁམས་རྒྱ་ཡངས་ཚོགས་ཆེན་ཡངས།། བྱ་མེད་ངང་ལ་གདུལ་བྱ་མི་ནུས་བཞིན།། གཞི་ལས་འཕྲོས་ཏེ་མངོན་སུམ་རྙེད་དཀའ་བ།། རྟོག་གེ་ཡུལ་མེད་འཁྲུལ་པས་ཤེས་མི་ནུས།། བསྐྱོད་དང་མི་སྒྱུ་སྒྱུ་མ་མི་རྟག མིན།། མཚན་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལས་ཀྱང་འདས་པའོ།། ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཐབས་ཆེན་ལ།། སྒྱུ་བཅོས་སྤྱོད་པ་ཐབས་ཆེན་མ་ཡིན་ཏེ།། སྒྱུ་འཆང་ཐབས་ཀྱིས་སྤྱོད་དང་མ་བྲལ་ན།། རྣམ་དག ལམ་ཆེན་དེ་ཡིས་ཅི་ཞིག་བྱ།། མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཆེན་པོ་འདི།། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི
Chinese
寂灭之身无有听闻空， 唯于一味安乐界中嬉戏， 无别安乐离贪著故， 三时平等性亦生且入。 无取无执全然脱离故， 三时平等金刚萨埵大。 一切之自性，三时界不动。 无此见解行持为幻缚， 无此见解不摄，不脱轮回。 尔后普贤大乐者如是垂教言： 诶 玛 霍！大菩萨谛听！ 颠倒与不颠倒乃菩提， 菩提自性无有颠倒与不颠倒。 又，普贤大乐者如是垂教言： 大菩萨谛听！离思之心即虚空， 如虚空之心离自性。 有无中观亦不缘，不可说， 虚空不住，超离不可说。 心无言说，身亦无， 心性超离言说而修持故， 现量不缘，不生，远离空。 彼智慧自性，名超离思。 智慧极清净故为一， 解脱道之体性，以律仪， 超离一与多之边际者， 法界之体性，无有光彩。 若无色之体性，何有光彩？ 若于声与分别之状态未成， 听闻道之愿文于何处？ 无常诸法唯一有何用？ 虹彩幻化之圣者身相续， 若不生福德，不分别幻化， 极清净大乘任运成就者， 纵无福德亦成就，如是胜者说。 法界中无动者为大， 周遍一切超离无声性。 化身刹土广阔，大集会亦广阔， 如无为之状态，所化不能调伏。 从地而生，现量难证得， 无有分别之境，以迷乱不能知。 不动与不幻，幻化非无常， 体性超离虚空也。 本来自成之大方便， 幻化造作之行非大方便， 若以幻执之方便行持不脱离， 极清净大乘彼有何用？ 无体性之大法性此， 法界之
English
Those without a physical body, listen in emptiness, Playing solely in the realm of bliss, Undivided bliss, free from attachment, The equality of the three times also arises and enters. Since there is no taking and completely separated from grasping, The equality of the three times is the great Vajrasattva. The self-nature of all is the unchanging realm of the three times. Without this view, conduct is bound by illusion, Without being grasped by this view, one does not transcend samsara. Then, the great blissful Samantabhadra spoke these words: E Ma Ho! Great Bodhisattvas, listen! Reversed and unreversed is enlightenment, Enlightenment itself has no reversal or non-reversal. Again, the great blissful Samantabhadra spoke these words: Great Bodhisattvas, listen! The mind that is free from thought is itself space, The mind that is like space is separate from self. If there is no object of reference in the Middle Way of existence and non-existence, and it is inexpressible, Space does not abide, it transcends the inexpressible. There is no body that can be expressed in words in the mind, Since the mind itself is connected beyond words, Manifestation is not an object of reference, it does not arise, it is devoid of emptiness. That wisdom itself is said to be beyond thought. Wisdom is completely pure, therefore it is one, The characteristic of the path of liberation is through vows, That which transcends the limits of one and many, The characteristic of the Dharmadhatu has no splendor. If there is no characteristic of form, what splendor is there? If it is not established in the state of sound and concept, Where is the aspiration prayer of the path of hearing? What is the use of all impermanent dharmas being one? The lineage of the body of the exalted one, like a rainbow illusion, If merit is not generated and illusion is not conceptualized, For the spontaneously accomplished great path of complete purity, The Victorious Ones say that it is accomplished even without merit. That which does not move from the Dharmadhatu is great, Because it pervades all, it transcends the state of soundlessness. The realm of manifestation is vast, and the great assembly is also vast, Like the state of non-action, those to be tamed cannot be subdued. Emanating from the ground, it is difficult to realize directly, Without the object of conceptualization, it cannot be known through delusion. Moving and unmoving, illusion is not impermanent, Its characteristic transcends even space. For the great method that is spontaneously accomplished from the beginning, Conduct that is fabricated by illusion is not a great method, If one does not separate from conduct with the method of holding illusion, What is the use of that great path of complete purity? This great Dharma nature that has no characteristics, The Dharmadhatu of