Tibetan
་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གཞི་བྱས་ནས། །ཚོགས་བདུན་ཤེས་པའི་རྩལ་གྱིས་རང་མ་ཤེས། །དཔེར་ན་རྒན་མོ་ལོང་བའི་མིག་དང་འདྲ། །རྩལ་དང་རང་ངོ་རང་གིས་མ་ཤེས་པས། །གཞི་ལ་འཁྲུལ་དུས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལས། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱ། །དེ་ནས་ང་བདག་གཟུང་འཛིན་ཕྱི་ནང་ཟུང་། །ཤིང་གི་སྲིན་བཞིན་ཁམས་གསུམ་སྡུག་བསྔལ་མྱངས། །རང་ངོ་རང་གིས་མ་ཤེས་བསྒྲིབས་པས་བྱུང་། །རང་ལས་གཞན་དུ་བཙལ་བས་གོལ་བར་ལྷུང་། །རྩོལ་བསྒྲུབ་གཉིས་འཛིན་རྒྱས་པས་འཁྲུལ་པ་བརྟས། །རྣམ་རྟོག་བཏགས་ཆགས་གཟུགས་གཞན་གོལ་བ་དང་། །གདེང་མེད་ཚིག་ལ་འབྱམས་པས་གོལ་བ་དང་། །གྲུབ་མཐའི་ལྟ་བ་བཟུང་བས་གོལ་བ་དང་། །སྤངས་བླངས་སྤྱོད་པ་བྱས་པས་གོལ་བ་དང་། །བསྒོམ་ཆགས་ཉམས་ལ་ཞེན་པས་གོལ་བ་དང་། །བློས་བྱས་འབྲས་བུ་བསྒྲུབས་པས་གོལ་བ་ཡིས། །སྙིང་པོ་མིང་མེད་མཐའ་སྟོང་རྟོགས་པ་མིན། །འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་འབྲས་རྩོལ་བ་མཐར་འབྱིན་པས། །ཡང་དག་སྙིང་པོ་མིང་མེད་རྒྱང་དུ་འཕར། །ཅང་མེད་ཅིར་ཡང་སྣང་བའི་རྐྱེན་བྱས་ནས། །རང་རང་འདོད་པའི་དོན་ལ་ཞེན་པ་ཡིས། །ཡང་དག་དོན་ལས་འཁྲུལ་པས་རྟོག་པར་བཟུང་། །ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱ། །ལོག་རྟོགས་ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི། །དུས་གསུམ་གཉིས་འཛིན་ནད་ཀྱིས་རབ་གཟིར་ནས། ཡུན་རིང་འཁོར་བའི་གནས་སུ་སྡུག་བསྔལ་མྱངས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རིན་ཆེན་སྒྲོན་མ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། སེམས་ཅན་གྱི་འཁྲུལ་ཚུལ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།། །།དེ་ནས་རང་གསལ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་དེས། །བློ་འདས་གསང་བདག་སྟོན་པ་ལ་ཞུས་པ། །དེ་ལྟར་མ་རིག་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས། །འཁྲུལ་ཚུལ་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་དེ་ལྟར་ན། །ཡང་དག་སངས་རྒྱས་ངོ་བོ་འབྱུང་ཚུལ་གང་། །ཞེས་གསོལ་པས། བློ་འདས་གསང་བདག་སྟོན་པས་བཀའ་སྩལ་པ། །མ་བྱུང་མ་སྐྱེས་ཐོག་ མའི་སྔོན་རོལ་ན། །མིང་མེད་མཉམ་ཉིད་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པ་ལས། །རྩལ་གྱི་ཡན་ལག་རྟོགས་པའི་ཟེར་འཕྲོས་ཀྱང་། །འཕྲོ་ས་མ་རྙེད་གཞི་ཡི་ཀློང་དུ་ཐིམ། །གཞི་ཉིད་ངོ་ཤེས་རྟོག་པའི་གདེངས་ལྡན་པས། །སྔོན་ཐོག་གཞི་ཡི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱའོ། །དཔེར་ན་ག་པུར་གཞི་ལ་གཉིས་མེད་ཀྱང་། །ཚ་གྲང་རྐྱེན་གྱིས་སྨན་དུག་གཉིས་སུ་སྣང་། །གྲང་བའི་དུག་ཏུ་ངོ་ཤེས་ཟ་མི་སྲིད། །དེ་བཞིན་གཞི་ཡི་ངང་ལས་ཀུན་འབྱུང་བས། །རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱིས་འཁོར་འདས་གཉིས་སྣང་ཡང་། །མ་རྟོགས་འཁོར་བ་རྟོགས་པས་གཞི་ཤེས་ནས། །རྟོགས་པའི་གདེངས
Chinese
以识为基础，七识之功能却不识自性。 譬如盲老妇之眼一般，功能与自性自己不能认识。 于基位迷乱之时，由俱生而生。 故名俱生之无明。 从此我执，能取所取，内外双运。 如木中之虫，饱受三界之苦。 因自性不识而被遮蔽而生。 由自觅于他而堕入歧途。 勤作与成事二取增盛，迷乱亦增盛。 由分别念，妄念执着，于外境歧途。 无有定解，耽于言辞而歧途。 执持宗派之见而歧途。 作取舍之行而歧途。 于禅修生执着，耽于体验而歧途。 以心造作，求果而歧途。 以是无有实义，无名，无边，不能证悟。 以世间因果勤作而穷尽。 真正实义，无名，渐行渐远。 以无有而显现万有为缘。 由耽着各自所欲之义。 由迷乱于真正之义而执为实有。 故名遍计所执之无明。 错乱，三界一切有情。 为三时二取之病所困扰。 于轮回之处长久饱受痛苦。 如是说。珍宝灯根本续中，开示有情迷乱之品第三。 其后，自明心勇士金刚。 向超智密主导师请问。 如是无明轮回之有情。 如是迷乱，轮回之过患如是。 真正佛陀之体性如何生起？ 如是请问。超智密主导师开示。 未生未成初始之先前。 无名平等无有偏颇之中。 功用支分证悟之光芒四射。 然无有放射之处，融入于基位之界中。 基位自识具有证悟之把握。 故名初始基位之佛陀。 譬如樟脑，基位本无二。 然由冷热之缘显现药毒二者。 若识为寒毒则不会食用。 如是基位之自性中生万有。 由证悟与未证悟显现轮涅二者。 然由未证悟而轮回，由证悟而知基位。 具有证悟之把握
English
Based on consciousness, the function of the seven consciousnesses does not recognize its own nature. Like the eyes of a blind old woman, the function and self-nature cannot be recognized by oneself. When confusion arises in the base, it arises simultaneously. Therefore, it is called co-emergent ignorance. From then on, the ego-grasping, the apprehended and the apprehender, the inner and outer duality. Like insects in wood, they suffer in the three realms. It arises because self-nature is not recognized and is obscured. By seeking from others instead of oneself, one falls into error. The proliferation of effort and accomplishment intensifies confusion. Due to conceptualization, clinging to fabrications, and straying into external objects. Without certainty, straying into words. Holding onto sectarian views leads to straying. Engaging in actions of acceptance and rejection leads to straying. Clinging to meditation and attachment to experiences leads to straying. Achieving results through mental fabrication leads to straying. Therefore, there is no essence, no name, no end, and no realization. Exhausting worldly cause and effect through effort. The true essence, nameless, recedes into the distance. By taking the absence of anything as a condition for the appearance of everything. By clinging to the meaning of one's own desires. By being confused about the true meaning, one grasps at concepts. Therefore, it is called imputational ignorance. Confusion, all sentient beings in the three realms. Are afflicted by the disease of dualistic grasping in the three times. They suffer for a long time in the realm of samsara. So it is said. The third chapter of the Root Tantra of the Precious Lamp, which explains how sentient beings are confused. Then, the self-illuminating mind hero Vajra. Asked the teacher, the Transcendent Secret Lord. Thus, sentient beings in the ignorance of samsara. Such is the confusion, such are the faults of samsara. How does the true nature of the Buddha arise? Thus he asked. The Transcendent Secret Lord teacher replied. Before the unarisen, the unborn, the very beginning. In the nameless, equanimous, and unbiased state. Even though the rays of realization of the branch of function radiate. Yet, without finding a place to radiate, they dissolve into the expanse of the base. Knowing the base itself, one has the confidence of realization. Therefore, it is called the primordial Buddha of the base. For example, camphor is non-dual in its base. Yet, due to the conditions of heat and cold, it appears as medicine and poison. If one recognizes it as cold poison, one will not eat it. Likewise, everything arises from the nature of the base. Although the two appearances of samsara and nirvana appear due to realization and non-realization. Yet, by not realizing, one is in samsara, and by realizing, one knows the base. Having the confidence of realization.
Tibetan
་ལྡན་འཁོར་བར་འཁྲུལ་མི་སྲིད། །དེས་ན་སྤྱི་གཞི་རྒྱ་ཆད་མེད་ན་ཡང་། །དེ་ཉིད་ངོ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་སྟེ། །མ་བུ་དབྱེར་མེད་ཡེ་སངས་རྒྱས་པའོ། །དེ་ལས་སྣང་བ་གསུམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས། །རྩལ་ཟེར་བསྟན་པ་གསུམ་གྱི་སྐུར་སྣང་བས། །འདོད་པའི་འབྲས་བུ་འཆར་གཞི་འདི་བསྟན་ཏོ། །གསལ་བྱེད་མིང་མེད་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མ་འདི། །སྣང་ཚུལ་སྐུ་གསུམ་འགྲོ་བ་ཀུན་དོན་དུ། །འཛད་པ་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོར་སྣང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རིན་ཆེན་སྒྲོན་མ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་འབྱུང་ཚུལ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པའོ།། །།དེ་ནས་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེས་ཡང་ཞུས་པ། །སྐུ་གསུམ་རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་མཚན་ཉིད་དང་། །གཞི་དང་གནས་དང་གདུལ་བྱའི་ཞིང་ཁམས་དང་། །བསྟན་པ་གསུང་ཚུལ་བརྒྱུད་པ་དགོས་ཆེད་གང་། །ཞེས་ཞུས་པས། བློ་འདས་གསང་བདག་སྟོན་པས་བཀའ་སྩལ་པ། །ཆོས་སྐུའི་རྒྱུ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཏེ། །ལོངས་སྐུ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་ལས་བྱུང་། །སྤྲུལ་སྐུ་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ལས་སོ། །ཆོས་སྐུའི་རང་བཞིན་སྙིང་པོ་སྐྱེ་བ་མེད། །ལོངས་སྐུའི་རང་བཞིན་འགག་མེད་གཡོ་བ་མེད། །སྤྲུལ་སྐུ་གཉིས་མེད་རྒྱུན་པར་བཞུགས་པའོ། །ཆོས་སྐུའི་མཚན་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། །ལོངས་སྐུ་སྤྲུལ་སྐུ་འཇའ་ཚོན་ཆུ་ཟླ་འདྲ། །ཆོས་སྐུའི་གནས་ནི་དབྱིངས་ཉིད་རྣམ་པར་དག །ལོངས་སྐུ་འོག་མིན་སྤྲུལ་སྐུ་འཛམ་གླིང་ཀུན། །ཆོས་སྐུའི་གཞི་ནི་སྟོང་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ལ། །ལོངས་སྐུའི་གཞི་ནི་ མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །སོ་སོར་རྟོག་དང་ནན་ཏན་སྤྲུལ་སྐུའི་གཞི། །ཆོས་སྐུའི་གདུལ་བྱ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སྤྲུལ་ལ། །རང་རྒྱུད་འདྲེལ་པའི་འཁོར་རྣམས་འདུལ་བར་བྱེད། །ལོངས་སྐུའི་གདུལ་བྱ་ཕྱི་ནང་གསང་གསུམ་ལ། །དོན་གྱིས་གཅིག་པའི་འཁོར་རྣམས་འདུལ་བར་བྱེད། །སྤྲུལ་སྐུ་ཕྱི་འཁོར་ནང་འཁོར་གསུམ་ལས་ནི། །འདོད་པས་འདུས་པའི་འཁོར་རྣམས་འདུལ་བར་བྱེད། །ཆོས་སྐུའི་ཞིང་ཁམས་ནམ་མཁའི་མཐས་གཏུགས་པ། །ལོངས་སྐུའི་ཞིང་ཁམས་འོག་མིན་གནས་ཐམས་ཅད། །འཛམ་གླིང་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱར་སྤྲུལ་སྐུའོ། །ཆོས་སྐུའི་བསྟན་པ་བསྐྱེད་རྫོགས་རྣམ་གསུམ་སྟེ། །ལོངས་སྐུའི་བསྟན་པ་ཕྱི་རྒྱུད་སྡེ་གསུམ་ཡིན། །སྤྲུལ་སྐུའི་བསྟན་པ་མཚན་ཉིད་རྣམ་གསུམ་མོ། །ཆོས་སྐུས་བྱིན་རླབས་ལོངས་སྐུའི་ངོ་བོས་བཤད། །སྤྲུལ་སྐུས་ཚིག་གི་སྡེབས་ཀྱིས་འཆད་པར་བྱེད། །ཆོས་སྐུས་དགོངས་པ་ལོངས་སྐུས་རིག་པས་བརྒྱུ
Chinese
不会在具有（功）德的轮回中迷失。因此，虽然普遍的基础没有止境，但认识到它就被称为佛，母子无别，本来就是佛。从那三个显现的坛城中，以光芒四射的三种教法之身显现，展示了渴望的果实的蓝图。这盏阐明无名之名的珍宝灯，为了所有众生的利益，以三种身相显现，显现为无尽的大慈悲。如是说。出自珍宝灯根本续，确立佛陀的生起方式的章节，即第四章。 然后，金刚萨埵再次问道：三身的因、自性、特征，基础、处所、所化众生的刹土，教法、讲述方式、传承、必要是什么？ 被问及此，超智秘密主导师回答说：法身的因是阿赖耶识，报身从意识的识中产生，化身从五根识中产生。法身的自性是无生之精华，报身的自性是无碍无动，化身是无二，恒常安住。法身的特征如虚空，报身和化身如彩虹和水月。法身的处所是清净的法界，报身是密严刹土，化身是所有赡部洲。法身的基础是空性智慧，报身的基础是平等性智，个别思维和努力是化身的基础。法身所调伏的对像是身语意化身，调伏与自身相连的眷属。报身所调伏的对像是外、内、密三种，调伏意义上相同的眷属。化身从外眷属、内眷属三种中，调伏因欲望而聚集的眷属。法身的刹土与虚空边际相连，报身的刹土是密严刹土的一切处所，化身是亿万赡部洲。法身的教法是生起次第、圆满次第、双运次第三种，报身的教法是外续三部，化身的教法是特征三种。法身以加持，报身以自性宣说，化身以词句的组合来阐述，法身以意，报身以觉性来传承。
English
Will not be confused in the cycle of possessing (merit). Therefore, although the common ground is without limit, recognizing it is called Buddha, mother and child are inseparable, originally enlightened. From the mandala of those three appearances, appearing as the radiant three bodies of teachings, this blueprint of the desired fruit is shown. This jewel lamp that illuminates the nameless name, for the benefit of all beings in the three forms, appears as endless great compassion. Thus it was said. From the root tantra of the Jewel Lamp, the fourth chapter, which establishes the way of the arising of the Buddha. Then, Vajrasattva asked again: What are the cause, nature, characteristics of the three bodies, the basis, the place, the field of those to be tamed, the teaching, the way of speaking, the lineage, and the necessity? When asked this, the Teacher, the Lord of Secrets beyond Intellect, replied: The cause of the Dharmakaya is the alaya consciousness, the Sambhogakaya arises from the mind consciousness, and the Nirmanakaya arises from the five sense consciousnesses. The nature of the Dharmakaya is the essence of no birth, the nature of the Sambhogakaya is unceasing and unmoving, the Nirmanakaya is non-dual, constantly abiding. The characteristic of the Dharmakaya is like the sky, the Sambhogakaya and Nirmanakaya are like rainbows and water moons. The place of the Dharmakaya is the pure Dharmadhatu, the Sambhogakaya is Akanishta, the Nirmanakaya is all of Jambudvipa. The basis of the Dharmakaya is emptiness wisdom, the basis of the Sambhogakaya is equality wisdom, individual thought and effort are the basis of the Nirmanakaya. The object to be tamed by the Dharmakaya is the body, speech, and mind emanation, taming the retinue connected to oneself. The object to be tamed by the Sambhogakaya is the outer, inner, and secret three, taming the retinue that is the same in meaning. The Nirmanakaya, from the outer retinue, inner retinue, and the three, tames the retinue gathered by desire. The field of the Dharmakaya is connected to the edge of the sky, the field of the Sambhogakaya is all places of Akanishta, the Nirmanakaya is hundreds of millions of Jambudvipa. The teaching of the Dharmakaya is the three stages of generation, completion, and union, the teaching of the Sambhogakaya is the three divisions of the outer tantras, the teaching of the Nirmanakaya is the three characteristics. The Dharmakaya with blessings, the Sambhogakaya speaks with its own nature, the Nirmanakaya explains with the arrangement of words, the Dharmakaya with intention, the Sambhogakaya transmits with awareness.