Tibetan
་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོར་མི་འགྲོ་སྟེ་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་སླར་ང་རྒྱལ་དང་རློམ་སེམས་སྐྱེ་ཞིང༌། གང་ཟག་གི་བདག་རགས་སུ་འགྲོ་བས། ཤེས་བྱ་ཤེས་མཁན་གྱི་བློའམ་སེམས་སམ། ཡིད་དམ་རྣམ་ཤེས་ཁོ་རང་གི་གནས་ལུགས་རྟོགས་དགོས། དེ་ལ་གཉིས་ཏེ། རེ་ཞིག་བདེན་པ་ གཉིས་སུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང༌། མཐར་ཐུག་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་བྱ་སྤྱིའི་གནས་ལུགས་ཀུན་རྫོབ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས། དོན་དམ་པར་ཡོད་མེད་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རྟོགས། མཐར་ཐུག་བདེན་པ་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མུ་མཐའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བའི་དབུ་མ་ཆེན་པོར་རྟོགས་པའི་བློའམ་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཏེ། ཞི་བ་ལྷས། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་བློ་གང་ཡོད་པ་དེ་ལ་ང་རྒྱལ་དང་རློམ་སེམས་ཡོད་ཅིང༌། ང་རྒྱལ་དང་རློམ་སེམས་ནི་བདུད་ཀྱི་ལས་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ལོག་ཤེས་སུ་འགྲོ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡོ་བ་ཉིད་དོ། །མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རློམ་སེམས་པ་ཉིད་དོ། །གཡོ་བ་དང་རློམ་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། །ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་དག་ནི་བདག་གིས་ཐོབ་བོ། །བདག་གིས་མངོན་པར་རྟོགས་སོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྟོགས་པའི་བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པའི་བློའམ། སེམས་སམ་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་རང་ ལ་བལྟས་པས་དངོས་པོ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། ཡེ་ནས་ཡོད་མེད་ཀྱིས་སྟོང༌། སྐྱེ་འགགས་ཀྱིས་སྟོང༌། འགྲོ་འོང་གིས་སྟོང༌། རྟག་ཆད་ཀྱིས་སྟོང༌། དུས་གསུམ་གྱིས་སྟོང་པས་ན་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འོད་སྲུང་གིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། སེམས་ནི་ནང་ནའང་མེད་དེ་ཕྱི་རོལ་ནའང་མེད། །གཉིས་ཀ་མེད་པར་མི་དམིགས་སོ། །ཞེས་དང༌། བྱམས་ཞུས་ལས། སེམས་ནི་དབྱིབས་མེད་པ། ཁ་དོག་མེད་པ། གནས་མེད་པ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུགས་བདེན་པ་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་གནས་ཏེ། སེམས་ཉིད་གཅིག་ལ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་བཏགས་པ་དེ་ཡང་རེ་ཞིག་མིང་ཙམ་བརྡ་ཙམ། བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །གཞི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སེམས་མེད་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་གདགས་གཞི་མ་གྲུབ། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལ་སེ
Chinese
不能成为烦恼的对治，反而对那个证悟本身生起我慢和傲慢，成为粗大的有我之人。因此，必须证悟所知、能知的心或意识，或意，或识本身的实相。这有二：一是暂时证悟二谛，二是究竟证悟二谛无别。第一，证悟所知总体的实相，即世俗显现无自性，如幻；胜义谛方面，证悟有无等任何都未成立，如虚空。究竟证悟二谛无别，即证悟法界远离一切边戏的大中观之智或识本身是世俗谛。如寂天菩萨所说：胜义非是心识境，心识即说世俗谛。如是，凡是有证悟之智，就有我慢和傲慢，我慢和傲慢是魔的事业，因此会变成邪见。《显示佛土不可思议经》中说：所谓获得，就是动摇。所谓现证，就是傲慢者。动摇和傲慢，都是魔的事业。具有增上慢者会分别：我已获得，我已现证。如是说。证悟之智是世俗的自性，胜义谛。证悟之智或心或识，观照自身时，任何事物都未成立，本来就空无有无，空无生灭，空无来去，空无常断，空无三时，因此称为法性胜义谛。《光明守护经》中说：心不在内，不在外，两者皆无不可得。又《慈氏请问经》中说：心无形状，无颜色，无处所，如虚空。如是说。心的实相究竟安住于二谛无别中，将心本身安立为一而分为二谛，这也仅仅是暂时的名称、术语、假立而已。基位法界无心，因此二谛的安立处未成立。果位佛陀的意
English
It does not become an antidote to afflictions; instead, pride and arrogance arise towards that very realization, and one becomes a coarse self-grasped person. Therefore, one must realize the reality of the knowable, the knowing mind or consciousness, or the intellect, or the consciousness itself. There are two aspects to this: first, to temporarily realize the two truths, and second, to ultimately realize the two truths as inseparable. The first is to realize the general nature of knowable things, that conventional appearances are without inherent existence, like illusions. In terms of ultimate truth, to realize that nothing whatsoever is established as either existent or nonexistent, like the sky. Ultimately, the very wisdom or knowledge that realizes the two truths as inseparable, the great Madhyamaka that is free from all extremes of elaboration in the realm of phenomena, is itself conventional. As Shantideva said: "The ultimate is not the object of the mind; the mind is said to be conventional." Thus, wherever there is wisdom of realization, there is pride and arrogance, and pride and arrogance are the work of demons, so it becomes a wrong view. The Sutra on the Display of the Inconceivable Buddha Land states: "That which is called attainment is indeed wavering. That which is called manifest realization is indeed arrogance. Whatever is wavering and arrogant is the work of demons. Those with excessive pride will discriminate, 'I have attained,' 'I have manifestly realized.'" Thus it is said. The wisdom of realization is the nature of the conventional, the ultimate truth. When the wisdom of realization, or the mind or consciousness, looks at itself, nothing whatsoever is established as an entity. From the beginning, it is empty of existence and nonexistence, empty of arising and ceasing, empty of going and coming, empty of permanence and annihilation, empty of the three times, therefore it is called the ultimate truth of reality. The Sutra Requested by Kashyapa states: "The mind is not within, nor is it without; both are not perceived." And the Sutra Requested by Maitreya states: "The mind is without shape, without color, without location, like the sky." Thus it is said. The ultimate reality of the mind abides in the inseparability of the two truths. That the mind itself is established as one and divided into two truths is merely a temporary name, term, and imputation. Since there is no mind in the ground of the dharmadhatu, the basis for the establishment of the two truths is not established. In the fruition, the intention of the Buddha is