Tibetan
宗喀巴大师教言集JTs148བྱང་ཆུབ་ལམ་རིམ་ཆེན་མོའི་ས་བཅད་བཞུགས་སོ།། 13-1-1b ༄༅། །བྱང་ཆུབ་ལམ་རིམ་ཆེན་མོའི་ས་བཅད་བཞུགས་སོ།། ༄༅༅། །ན་མོ་མཉྫུ་གྷོ་ཥཱ་ཡ། བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་རིམ་པའི་ཁྲིད་ལ་བཞི། ཆོས་ཁུངས་བཙུན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མཛད་པ་པོའི་ཆེ་བ་བསྟན་པ་དང་། གདམས་ངག་ལ་གུས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་ཆེ་བ་བསྟན་པ་དང་། ཆེ་བ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ལ་ཉན་བཤད་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དང་། གདམས་པ་དངོས་ཀྱིས་སློབ་མ་ཇི་ལྟར་བཀྲ་བའི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རིགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་སྐྱེ་བ་བཞེས་པའི་ཚུལ། རྟེན་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་བརྙེས་པའི་ཚུལ། བརྙེས་ནས་བསྟན་པ་ལ་བྱ་བ་མཛད་པའི་ཚུལ་ལོ། །རྟེན་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་བརྙེས་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས། མང་དུ་མཁྱེན་པ་ལུང་གི་ཡོན་ཏན་བརྙེས་ཚུལ། ཚུལ་བཞིན་བསྒྲུབས་པ་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་བརྙེས་ཚུལ་ལོ། །དེ་ལ་གསུམ། ལྷག་པ་ཚུལ་ 13-1-2a ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་ལྡན་པ། ལྷག་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་དང་ལྡན་པ། ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱ་བསླབ་པ་དུང་ལྡན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སོ་སོ་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ། བྱང་ཆུབ་སམས་དཔའི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ། རིག་པ་འཛིན་པའི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་ལོ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་གཉིས། ཐུན་མོང་བ་དང་། ཐུན་མོང་མིན་པའོ། ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་གཉིས། ཐུན་མོང་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། བསྟན་པ་ལ་བྱ་བ་འཛད་པ་ལ་གཉིས། རྒྱ་གར་དུ་མཛད་ཚུལ་དང་། བོད་དུ་མཛད་ཚུལ་ལོ། གཉིས་པ་གདམས་ངག་ལ་གུས་པ་བསྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་ཆེ་བ་བསྟན་པ་ལ་བཞི། 13-1-2b བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་འགལ་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཆེ་བ། གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་གདམས་ངག་ཏུ་འཆར་བའི་ཆེ་བ། རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་རྙེད་པའི་ཆེ་བ། ཉེས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་རང་འགགས་སུ་འགྲོ་བའི་ཆེ་བའོ། གསུམ་པ་ཆེ་བ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ལ་ཉན་བཤད་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ལ་གསུམ། ཉན་བའི་ཚུལ་དང་། བཤད་པའི་ཚུལ་དང་། མཇུག་ཏུ་ཐུན་མོང་དུ་བྱ་བའི་ཚུལ་ལོ། དང་པོ་ལ་གསུམ། ཆོས་ཐོས་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ། ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་རིམ་གྲོ་བྱེད་པ། ཉན་པའི་ཚུལ་དངོས་སོ། །འདི་ལ་གཉིས། སྣོད་ཀྱི་སྐྱོན་གསུམ་སྤང་བ། འདུ་ཤེས་དྲུག་བསྟེན་པའོ། འདི་ལ་དྲུག། རང་ལ་ནད་པ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས། ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་སྨན་པའི་འདུ་ཤེས། རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ལ་སྨན་གྱི་འདུ་ཤེས། ནན་ཏན་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལ་ནད་འཚོ་བའི་འདུ་ཤེས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་འདུ་ཤེས། ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་འིང་དུ་གནས་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ཆོས་བཤད་པའི་ཚུལ་ལ་བཞི། ཆོས་བཤད་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ། སྟོན་པ་དང་ཆོས་ལ་རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་པ། བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བུ
Chinese
宗喀巴大师教言集JTs148菩提道次第广论科判 13-1-1b ༄༅། །菩提道次第广论科判 ༄༅༅། །顶礼曼殊郭喀耶（藏文：ན་མོ་མཉྫུ་གྷོ་ཥཱ་ཡ།，梵文天城体：नमो मञ्जुघोषाया，梵文罗马拟音：Namo Mañjughoṣāya，汉语字面意思：顶礼妙音）。菩提道次第的引导分四部分：为了显示佛法的根源清净而宣讲作者的伟大；为了生起对教言的恭敬而宣讲佛法的伟大；如何听闻和讲授具足二种伟大的佛法；以及如何以实际的引导来调伏弟子的次第。 第一部分分三：以圆满的种姓受生之理；于此所依获得功德之理；获得功德后对佛法事业所作之理。 于此所依获得功德之理分二：多闻而获得教理功德之理；如理修行而获得证悟功德之理。 其中分三：增上戒律的修学； 13-1-2a 增上等持的修学；增上智慧的修学。 第一部分分三：具足别解脱戒之理；具足菩萨戒之理；具足持明戒之理。等持的修学分二：共同的和不共同的。智慧的修学分二：共同的和不共同的。对佛法事业所作之理分二：在印度所作之理；在西藏所作之理。 第二，为了生起对教言的恭敬而宣讲佛法的伟大分四： 13-1-2b 通达一切教法互不违背的伟大；一切经典皆成为教言的伟大；轻易获得诸佛密意的伟大；重大恶行自然止息的伟大。 第三，如何听闻和讲授具足二种伟大的佛法分三：听闻之理；讲说之理；以及最后共同应作之理。第一部分分三：思惟听闻佛法的利益；对佛法和说法者恭敬承侍；实际听闻之理。其中分二：断除三种器之过失；依止六种想。其中有六：于自身生起如病人想；于说法者生起如医者想；于所诠之义生起如妙药想；精勤修持生起如疗病想；于如来生起如善士想；于佛法之理生起恒常安住之想。第二，讲说佛法之理分四：思惟讲说佛法的利益；对导师和佛法恭敬承侍；发心和加行应如何。
English
Collection of Teachings of Master Tsongkhapa JTs148 A Detailed Outline of the Great Treatise on the Stages of the Path to Enlightenment 13-1-1b ༄༅། །A Detailed Outline of the Great Treatise on the Stages of the Path to Enlightenment ༄༅༅། །Namo Manjughoshaya (藏文：ན་མོ་མཉྫུ་གྷོ་ཥཱ་ཡ།，梵文天城体：नमो मञ्जुघोषाया，梵文罗马拟音：Namo Mañjughoṣāya，汉语字面意思：Homage to Manjughosha). The guidance on the stages of the path to enlightenment is divided into four parts: To show the purity of the source of the Dharma by demonstrating the greatness of the author; to generate respect for the instructions by demonstrating the greatness of the Dharma; how to listen to and teach the Dharma that possesses both greatnesses; and the order of how to tame disciples with actual guidance. The first part is divided into three: The manner of taking birth with a complete lineage; the manner of acquiring qualities based on that support; and the manner of acting for the benefit of the teachings after acquiring those qualities. The manner of acquiring qualities based on that support is divided into two: The manner of acquiring the qualities of learning through extensive study; and the manner of acquiring the qualities of realization through proper practice. Among these, there are three: The training in higher discipline; 13-1-2a The training in higher concentration; the training in higher wisdom. The first part is divided into three: The manner of possessing the vows of individual liberation; the manner of possessing the vows of a Bodhisattva; the manner of possessing the vows of a Vidyadhara. The training in concentration is divided into two: common and uncommon. The training in wisdom is divided into two: common and uncommon. The manner of acting for the benefit of the teachings is divided into two: The manner of acting in India; and the manner of acting in Tibet. Second, to generate respect for the instructions by demonstrating the greatness of the Dharma, there are four: 13-1-2b The greatness of realizing that all teachings are not contradictory; the greatness of all scriptures appearing as instructions; the greatness of easily attaining the intention of the Buddhas; the greatness of great misdeeds naturally ceasing. Third, how to listen to and teach the Dharma that possesses both greatnesses is divided into three: The manner of listening; the manner of teaching; and the manner of what should be done in common at the end. The first part is divided into three: Thinking about the benefits of listening to the Dharma; showing respect and service to the Dharma and the speaker; the actual manner of listening. Among these, there are two: Abandoning the three faults of the vessel; relying on the six thoughts. Among these, there are six: Generating the thought of oneself as a sick person; generating the thought of the speaker as a doctor; generating the thought of the meaning as medicine; generating the thought of diligently practicing as curing the illness; generating the thought of the Tathagata as a noble being; generating the thought of the Dharma as abiding forever. Second, the manner of teaching the Dharma is divided into four: Thinking about the benefits of teaching the Dharma; showing respect and service to the teacher and the Dharma; how the motivation and application should be. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ས་བཤད་པ། ཡུལ་གང་ལ་བཤད་པ་དང་མི་བཤད་པའི་ 13-1-3a ཁྱད་པར་རོ། །བཞི་པ་གདམས་པ་དངོས་ཀྱིས་སློབ་མ་ཇི་ལྟར་བཀྲི་བའི་རིམ་པ་ལ་གཉིས། ལམ་གྱི་རྩ་བ་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པའི་ཚུལ་དང་། བསྟེན་ནས་བློ་ཇི་ལྟར་སྦྱང་བའི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ངེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་སྤྲོས་ཏེ་བཤད་པ་དང་། སྐྱོང་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་དྲུག །བསྟེན་བྱ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་མཚན་ཉིད། སྟེན་བྱེད་སློབ་མའི་མཚན་ཉིད། དེས་བདེ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་ཚུལ། བསྟན་པའི་ཕན་ཡོན། མ་བསྟན་པའི་ཉེས་དམགས། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའོ། །གསུམ་པ་དེས་དེ་ཇི་ལྟར་བསྟེན་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས། བསམ་པས་བསྟེན་ཚུལ་དང་། སྦྱོར་བས་བསྟེན་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། བསྟེན་པའི་བསམ་པ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་རྩ་བ་དང་སྦྱང་བ་དང་། བཀའ་དྲིན་རྗེས་སུ་དྲན་ཏེ་གུས་པར་བྱ་བའོ། གཉིས་པ་སྐྱོང་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བསྟུན་པ་ལ་གཉིས། སྐྱོང་ཚུལ་དངོས་དང་། དེ་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དང་། ཐུན་མཚམས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སྦྱོར་བའི་ཆོས། དངོས་གཞི་ལ་ཇི་ལྟར་བསྐྱང་བ་དང་། མཇུག་ཏུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་ 13-1-3b སྐྱོང་ཚུལ་དང་། སྐབས་འདིའི་སྐྱོང་ཚུལ་ལོ། །གཉིས་པ་བསྟེན་ནས་བློ་ཇི་ལྟར་སྤྱང་བའི་རིམ་པ་ལ་གཉིས། དལ་བའི་རྟེན་ལ་སྙིང་པོ་བླང་བའི་ཕྱིར་དུ་བསྐུལ་བ་དང་། སྙིང་བོ་ཇི་ལྟར་ལེན་པའི་ཚུལ་ལོ། དང་པོ་ལ་གསུམ། དལ་འབྱོར་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་དོན་ཆེ་བ་བསམ་པ་དང་། རྙེད་དཀའ་བ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དལ་བ་དང་། འབྱོར་པའོ། །དེ་ལ་གཉིས། རང་འབྱོར་དང་། གཞན་འབྱོར་རོ། །གཉིས་པ་སྙིང་པོ་ཇི་ལྟར་ལེན་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས། ལམ་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ལེན་ཚུལ་དངོས་སོ། དང་པོ་ལ་གཉིས། སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་དུ་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་འདུ་ཚུལ་དང་། སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འཁྲིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པའོ། དེ་ལ་གཉིས། སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་འཁྲིད་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དང་། རིམ་པ་དེ་ལྟར་འཁྲིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པའོ། དེ་ལ་གཉིས། རྒྱུ་མཚན་དོངས་དང་། དགོས་པའོ། གཉིས་པ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ལིན་དངོས་ལ་གསུམ། སྐྱེས་བུ་ཆུང་དུ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་དང་། འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་དང་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བའོ། དང་པོ་ལ་གསུམ། ཆུང་ངུའི་བསམ་པ་སྦྱང་བ་དངོས། བསམ་པ་དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད། དེ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་བསལ་བའོ། དང་པོ་ལ་གཉིས། འ
Chinese
土地的解释：在什么地方解释和不解释的差别。 第四，以实际的教导引导弟子的次第，分为两部分：依止善知识作为道路的根本的方法；依止后如何修心的次第。第一部分分为两部分：为了生起定解而稍微 विस्तृत地解释；简略地展示修持的方法。第一部分分为六个方面：应依止的善知识的特征；能依止的弟子的特征；善知识如何指示安乐的方法；指示安乐的利益；不依止的过患；总结这些要点。 第三，以什么方式依止善知识，分为两种：以意乐依止的方式；以行为依止的方式。第一种分为三种：总的展示依止的意乐；特别地，对根本、修习和恩德忆念并恭敬；第二，简略地展示修持的方法，分为两种：实际的修持方法；遣除对修持的邪见。第一种分为两种：在座上的本体中如何做；在座间休息时如何做。第一种分为三种：加行之法；正行时如何修持；结尾时如何做。第二种分为两种：总的修持方法；此处的修持方法。 第二，依止后如何修心的次第，分为两种：为了在闲暇的所依上获取精华而策励；如何获取精华的方法。第一种分为三种：认识闲暇圆满；思维其意义重大；思维其难以获得。第一种分为两种：闲暇；圆满。其中又分为两种：自圆满；他圆满。 第二，如何获取精华的方法，分为两种：对总的道次第建立定解；实际获取精华的方法。第一种分为两种：一切佛经都包含在三士道的道理中；通过三士道的门径，按照次第引导的原因。其中分为两种：通过三士道的门径引导的意义是什么；按照这样的次第引导的原因。其中分为两种：原因的实质；必要性。第二，实际获取精华分为三种：修习下士道和共通道的次第；修习中士道和共通道的次第；修习上士道的次第。第一种分为三种：修习下士道的意乐；意乐生起的标准；遣除对此的邪见。第一种分为两种：畏惧恶趣。
English
Explanation of the Ground: The difference between explaining and not explaining in a certain place. Fourth, the order of guiding disciples with the actual instructions, divided into two parts: the method of relying on a spiritual friend as the root of the path; the order of how to train the mind after relying on them. The first part is divided into two: explaining in a slightly विस्तृत way to generate certainty; briefly showing the method of practice. The first part is divided into six aspects: the characteristics of a spiritual friend to be relied upon; the characteristics of a disciple who can rely on them; how the spiritual friend shows the method of happiness; the benefits of showing happiness; the faults of not relying on them; summarizing these points. Third, how to rely on the spiritual friend, divided into two ways: the way of relying with intention; the way of relying with action. The first is divided into three: generally showing the intention of relying; especially, remembering and respecting the root, practice, and kindness; second, briefly showing the method of practice, divided into two: the actual method of practice; refuting wrong views about practice. The first is divided into two: how to do it in the essence of the session; how to do it during the breaks between sessions. The first is divided into three: preliminary practices; how to practice during the main practice; what to do at the end. The second is divided into two: general methods of practice; the method of practice here. Second, the order of how to train the mind after relying on the spiritual friend, divided into two: encouraging to take the essence on the support of leisure and endowment; the method of how to take the essence. The first is divided into three: recognizing leisure and endowment; thinking about its great meaning; thinking about its difficulty to obtain. The first is divided into two: leisure; endowment. Which is divided into two: self-endowment; other-endowment. Second, the method of how to take the essence, divided into two: establishing certainty on the general structure of the path; the actual method of taking the essence. The first is divided into two: how all the scriptures are included in the path of the three types of individuals; the reason for guiding in sequence through the door of the path of the three types of individuals. Which is divided into two: what is the meaning of guiding through the door of the path of the three types of individuals; the reason for guiding in that order. Which is divided into two: the essence of the reason; the necessity. Second, the actual taking of the essence is divided into three: training the mind in the order of the path common to the lower type of person; training the mind in the order of the path common to the intermediate type of person; training the mind in the order of the path of the great type of person. The first is divided into three: the actual training of the mind of the lower type of person; the standard for the arising of that mind; eliminating wrong views about it. The first is divided into two: fearing bad migrations. --------------------------------------------------------------------------------