Tibetan
宗喀巴大师教言集JTs88མན་ངག་སྙེ་མའི་ཟིན་བྲིས་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་གནང་བ་བཞུགས་སོ།། 10-9-1a ༄༅། །མན་ངག་སྙེ་མའི་ཟིན་བྲིས་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་གནང་བ་བཞུགས་སོ།། ༄༅། །མན་ངག་སྙེ་མའི་ཟིན་བྲིས་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་གནང་བ་བཞུགས་སོ།། 10-9-1b ༄༅། །མན་ངག་སྙེ་མའི་སྙེ་མ་ལྔ་པ་ལས། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པའི་དགའ་བ་བཞི་རྣམས་སྤྲོས་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དཔའ་བོ་ནི་སྒྲུབ་པ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་རྣམས་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ནི་དགའ་བ་སྟེ། དགའ་བ་ལས་གཞན་པའི་བདེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཞེས་པ་ནི་ལེགས་པར་རོལ་པའི་དགའ་བས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་ལ། ཤིན་ཏུ་གསང་བའི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་ལ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བས་སོ། །མ་ལུས་ཞེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེས་འདིར་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དག་གི་བསམ་པ་མཉམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་མཆོག་གི་རང་བཞིན་དག་ནི་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་དག་འདུས་པ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་བདེ་བའི་ཐབས་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ཤིན་ཏུ་དགའ་བའི་བདེ་བའི་ཐབས་དག་ནི་འདིའི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུའོ། །ཞེས་པས་དེའི་བདེ་བའི་ཐབས་ཐམས་ཅད་རིག་སྟེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། །འདི་དག་གི་ངོ་བོ་མཚོན་པར་འདོད་ནས་གསུངས་པ་དང་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དགའ་བ་ཙམ་ནི་མཆོག་མ་ཡིན་པས་བདེ་བ་ཆུང་ངུ་མ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་གཟུང་བ་དང་། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་འབྱུང་བའི་འཁྱུད་པ་དང་། འོ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཡང་དང་ཡང་ 10-9-2a དུ་རེག་པས་ཤིན་ཏུའང་བདེ་བ་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་པདྨར་འདྲུད་པའི་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་བཅུ་དྲུག་ལོ་ལོན་པ། །དཔུང་པ་གཉིས་ཀྱིས་འཁྱུད་པ་ཡི། །དྲིལ་བུ་རྡོ་རྗེ་མཉམ་སྦྱོར་བ། །སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་རབ་བརྗོད་པ། །ཞེས་བརྟག་པ་གཉིས་པ་ལས་གསུངས་སོ། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ནི་གོང་ནས་གོང་དུ་བདེ་བ་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་དགའ་བའི་མཆོག་ཉིད་ཀྱིས་ལྡོག་པའི་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ངོ་བོས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་བསྲབ་པར་གྱུར་ནས་མི་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་དགའ་བ་བརྗོད་ཅེས་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱིས་རོལ་པའི་བདེ་བ་འདོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཆགས་པ་རྣམ་པར་དག་པས་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལྷག་པར་མི་འབྲལ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་འདིར་དེའི་བདེ་བ་དག་གིས་ལོངས་སྤྱད་པ་ཞེས་རྣམ་པར་ཉེད་པ
Chinese
宗喀巴大师教言集JTs88《口诀穗之笔记 宗喀巴大师亲授》 口诀穗之笔记 宗喀巴大师亲授 口诀穗之笔记 宗喀巴大师亲授 口诀穗之笔记第五穗中说：‘因此，应阐述具有菩提心自性的四喜’，即喜等。勇士是修行者，为了自己和他人能够到达彼岸，精进努力，这本身就是喜。因为除了喜之外，没有享受安乐的其他方法。殊胜喜瑜伽母是指以善妙嬉戏之喜为目标。极秘密殊胜喜的特点在于非常清晰。‘无余’是指智慧和方便的自性，因为在此，男女的想法是相同的。喜的自性是勇士和瑜伽母的结合。‘其安乐之方便’是指其极喜之安乐的方便是其直接原因。因此，通过‘其’，了解所有安乐的方便。一切知者是俱生喜的自性，故为薄伽梵（Bhagavan， भगवन्，bhagavan，世尊）。 为了表达这些的本质，所以说‘第一’等。仅仅是喜不是殊胜的，因为微小的安乐来自于各种各样的能取和所取的分别念，如拥抱、亲吻等，以及莲花和金刚（vajra，वज्र，vajra，金刚）反复接触，最终导致金刚在莲花中滑动，这是一种极度渴望安乐的特征。‘十六岁的智慧，双臂拥抱，铃杵（ghanta-vajra，घण्टावज्र，ghaṇṭā-vajra，铃和金刚）结合，是上师灌顶的最好描述’。这是在第二品中说的。殊胜喜是指越来越渴望安乐的特征，也是通过喜的殊胜性来消除对安乐的执着，以安乐的智慧来享受，能取和所取的分别念变得稀薄而不遮蔽。说‘极喜’是指以特殊的方式享受安乐的本质，以及完全清净的贪欲来享受，不会过度执着的分辨，在这里，通过那些安乐来享受。
English
Collected Teachings of Master Tsongkhapa JTs88: Notes on the Spike of Instructions, Personally Given by Je Rinpoche Notes on the Spike of Instructions, Personally Given by Je Rinpoche Notes on the Spike of Instructions, Personally Given by Je Rinpoche From the Fifth Spike of the Spike of Instructions: 'Therefore, the four joys endowed with the nature of Bodhicitta should be elaborated,' which are joy, etc. A hero is a practitioner who strives diligently for the benefit of himself and others to cross over to the other shore, and that itself is joy. Because there is no other means of enjoying bliss apart from joy. Supreme joy, Yogini, means seeking the joy of perfect play as the goal. The characteristic of the most secret supreme joy is that it is extremely clear. 'All' means the nature of wisdom and means, because here, the thoughts of men and women are the same. The nature of supreme joy is like the union of heroes and yoginis. 'The means of its bliss' means that the means of the bliss of its extreme joy is its immediate cause. Therefore, through 'its', all the means of bliss are known. The All-Knowing One is the nature of co-emergent joy, hence the Bhagavan. Desiring to express the essence of these, it is said 'first', etc. Mere joy is not supreme, because small pleasures arise from various grasping and apprehending thoughts, such as embracing, kissing, etc., and the repeated contact of the lotus and the vajra, ultimately leading to the vajra sliding into the lotus, which is a characteristic of extreme desire for pleasure. 'Sixteen-year-old wisdom, embraced by two arms, the union of bell and vajra, is the best description of the master's empowerment.' This is said in the second chapter. Supreme joy refers to the characteristic of desiring bliss more and more, and also eliminating attachment to bliss through the supremacy of joy, enjoying with the wisdom of bliss, the grasping and apprehending thoughts become thin and unobscured. Saying 'exceeding joy' refers to enjoying the essence of pleasure in a special way, and enjoying with completely purified desire, the discernment of not being overly attached, here, enjoying through those pleasures. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
འི་ངོ་བོ་རབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེ་བར་འདོད་ཆགས་པའི་ངོ་བོར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་དང་བྲལ་བས་ལྷག་པས་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་བརྟག་པ་གཉིས་པ་ལས་གསུངས་པ། གསུམ་པ་འདོད་ཆགས་བྲལ་བའི་ཕྱིར། གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཞེས་པ་ནི། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ན་ཆགས་པའི་བདེ་བ་སྤངས་པ་དང་། དེ་ལས་ལྡོག་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤངས་ཏེ། དེ་གསུངས་པ་ནི། མཚན་ཉིད་བྲལ་བ་གསུམ་ 10-9-2b ལས་གཞན། །ཆགས་དང་ཆགས་བྲལ་རྣམ་པར་སྤངས། །ཞེས་པའོ། །དེ་ཅི་འདིར་མཐོང་བའི་ལམ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ས་དང་། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ས་དང་། བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཀྱི་ས་ཐོབ་ལ། རང་གི་ས་ཐོབ་པ་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །འདིར་དེ་ཉིད་ནི་དབུགས་དབྱུང་བ་གཉིས་སུ་བརྗོད་དོ། །བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དག་པའི་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕན་ཚུན་རྒྱས་བཏབ་པ་དགའ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་དང་། དེའི་ལམ་ཐོབ་པ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། ཐབས་དང་ཐབས་བྱུང་དབྱེ་བ་ཡིས། །བཞི་པའི་དོན་ནི་གཉིས་སུ་འདོད། །གཅིག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འགྲུབ། །གཞན་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་འདོད། །ཅེས་པའོ། །འོ་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རྗེས་སུ་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བ་རིགས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་བརྟག་པ་གཉིས་པ་ལས། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའི་རང་བཞིན་དང་། །མཆོག་མཐའ་དགའ་བྲལ་དང་པོར་འདོད། །ཅེས་སོ། །ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མཆོག་དགའི་མཐའ་དང་དགའ་བྲལ་ཏེ། །གང་གིས་ཐོག་མ་མཆོག་དགའ་ལས། །དེའི་རྗེས་སུ་དགའ་བྲལ། དེའི་རྗེས་སུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཞེས་པ་དོན་གྱིས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་མཆོག་གི་མཐའ་བྲལ་བའི་དང་པོར་མཆོག་དང་བྲལ་བ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུའོ། །ཞེས་པའི་དོན་སྨྲས་པ་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དགའ་བྲལ་དང་པོར་མཚོན་པར་བྱ། །དེ་ནི་དགའ་བ་གསུམ་སྤངས་པ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ 10-9-3a ནི་བྲལ་བའི་དང་པོ་ཞེས་བྲལ་བའི་དུས་ཉིད་དུ་གསུངས་པས། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་པོར་འདི་ཉིད་མཚོན་པར་བྱ། ཞེས་བསྒྲུབས་པས་སོ། །ལྷན་ཅིག་ཤར་བས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ནུབ་པས་གོང་ནས་གོང་དུ་མཚོན་པར་འགྱུར། ཞེས་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་བསྡུས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་ར
Chinese
远离了认为自性是处于极乐状态的贪欲之相的分别念，因此更为殊胜。如《二观察》中所说：‘第三，为了远离贪欲。’第四，俱生喜是指：以俱生喜，即世俗菩提心的自性，体验自身空性的巨大喜乐，从而达到无分别。因此，舍弃了贪欲的快乐，以及与此相反的执着。对此，经中说道：‘除了三种无相之外，完全舍弃贪欲和无贪欲。’ 那么，这是见道吗？并非如此。这是获得了方便差别的地，以及佛和菩萨的地，以及上师加持的地，从而获得自己的地。在此，它被称为两种呼吸。大乐智慧和空性清净的自性合一，相互增益，产生喜乐，以金刚持的形象，必定会显现如来和金刚持。’以及，获得此道是指如来的呼吸，以及金刚持的呼吸和生起。如经中所说：‘以方便和方便生起的差别，第四的意义被认为是两种。一种由如来成就，另一种被认为是金刚持。’ 那么，在俱生喜之后，是否应该有离喜之喜呢？如《二观察》中所说：‘俱生喜的自性，至高无上的离喜被认为是第一。’并非如此。至高喜的尽头是离喜。谁首先从至高喜开始？之后是离喜，之后是俱生喜，这是通过意义获得的。在至高无上的离喜的最初，在至高和离喜两者之间。’所说的意义是不合理的，因为应该首先呈现离喜，因为经中说：‘那是舍弃三种喜乐。’ 因此，‘最初的离’是指在离的时刻所说的，‘首先应该呈现俱生喜’，这是通过论证来确定的。由于俱生喜的生起，分别念消失，因此会越来越明显。’以及，那本身就是智慧金刚总集的伟大瑜伽。
English
It is superior because it is free from the conceptual thought that perceives its nature as being attached to the happiness of the state of perfect bliss. As stated in the 'Second Examination': 'Third, for the sake of being free from desire.' Fourth, 'co-emergent' refers to: experiencing the great bliss of emptiness, the nature of one's own being, with the co-emergent joy, the nature of conventional Bodhicitta, thereby being non-conceptual. Therefore, abandoning the happiness of attachment, and abandoning the attachment that is the opposite of it. Regarding this, it is said: 'Apart from the three characteristics, completely abandon attachment and non-attachment.' Then, is this the path of seeing? It is not. It is obtaining the ground of the difference of means, and the ground of the Buddhas and Bodhisattvas, and obtaining the ground of the blessings of the Guru, thereby becoming one's own ground. Here, it is referred to as two breaths. The great bliss wisdom and the nature of emptiness being pure, mutually enhancing, generating joy, and in the manner of Vajradhara, it will definitely manifest as the Tathagata and Vajradhara.' And, obtaining that path refers to the breath of the Tathagata, and the breath and generation of Vajradhara. As it is said: 'By the difference of means and what arises from means, the meaning of the fourth is considered as two. One is accomplished by the Tathagata, the other is considered as Vajradhara.' Then, after the co-emergent joy, should there be the joy of separation from joy? As it is said in the 'Second Examination': 'The nature of co-emergent joy, the supreme separation from joy is considered first.' It is not so. The end of supreme joy is separation from joy. Who begins first from supreme joy? After that is separation from joy, after that is co-emergent joy, which is obtained through meaning. In the beginning of the supreme separation from joy, between the supreme and separation. The meaning that is spoken is not reasonable, because separation from joy should be presented first, because it is said: 'That is abandoning the three joys.' Therefore, 'the first of separation' refers to what is said at the time of separation, 'the co-emergent should be presented first,' this is determined through reasoning. Because of the arising of co-emergent joy, conceptual thought disappears, therefore it will become more and more apparent.' And, that itself is the great yoga of the wisdom Vajra Samucchaya. --------------------------------------------------------------------------------