Tibetan
འི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའི་ལུས་དང་ངག་གི་རང་བཞིན་གྱིས་ལས་གང་ཅིའང་རུང་བ་དེ་དག་ནི། ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གསུངས་སོ། །གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱང་། དེའི་དུས་ན་དེ་ལ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གང་སྣང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཡང་དག་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ལམ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་སེམས་ཡོངས་སུ་གསལ་བའི་ངོ་བོ་བདེ་བར་མྱོང་བ་དེའི་དུས་ན་སྡུག་བསྔལ་ནི་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཡང་བེམ་པོ་རང་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ན། བེམ་པོ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལོག་པ་ཡིན་ནའང་གསལ་བ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་དུས་ན་རང་གསལ་བ་བཞིན་མགོན་པོའི་རྣམ་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་དེ། རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་མ་གཏོགས་པ་གསལ་བའི་ངོ་བོ་གཞན་སྣང་བ་ནི་མེད་གལ་ཏེ་ཀ་བའི་གསལ་བ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་སྣང་བའང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ 6-12-5a ན། འདི་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་མཐོང་སྟེ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ལྟ་བུའོ། །གཞན་ཡ་དུས་མཉམ་པ་ནའང་ཅིག་ཅར་དམིགས་པའི་ཕྱིར། གཡས་གཡོན་གྱི་རྭ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་ཅི་གང་གི་གཟུང་བའི་འཛིན་པ་ཡིན། དུས་ཐ་དད་པ་ནའང་གཅིག་སྣང་བཞིན་པ་ན་གཞན་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ནའང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་མེད་དོ། །མགུ་བ་དང་ཡིད་སད་པ་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་ཕྱི་རོལ་དང་དང་ནང་གི་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། མངོན་སུམ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལའང་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་བོ། །དེ་བས་ན་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལོའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་གཅིག་ཉིད་དང་དུ་མ་ཉིད་དང་། ཐ་དད་པ་དང་། ཐ་མི་དད་པ་དང་། དངོས་པོ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་མ་ལུས་པས་སྟོངས་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་གསང་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བའི་རང་བཞིན་གཉིས་མེད་པར་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བཞིན་པ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་འཁོར་བ་དང་འགལ་བ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། འཚེ་བ་མེད་པ་ཡང་དག་པའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བློ་དེའི་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པས་ན་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འགལ་ 6-12-5b བའང་གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཙམ་ཡང་དམིགས་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་གོམས་པའི་
Chinese
无论身语的自性如何，只要是远离各种表象的，都是手印和真言的表象。这是诸佛所说的。远离能取等表象，是因为在那时没有显现。因此，任何显现的事物，都是进入正确名言之道的途径。正如心完全澄澈的自性体验到快乐时，那不是痛苦，并且一切显现都是可见的。同样，如果物质本身是自明的，那么它就不可能是物质。即使是错误的，光明也无法被观察到。在那时，如同自明一样，怙主（观世音菩萨）的形象，即大乐的自性，除了显现为瑜伽母等的形象外，没有其他光明的自性显现。如果像柱子的光明一样，瑜伽母的显现也是如此，那么这虽然没有差别，但却可以被看到，就像天空的自性一样。或者，在同时，因为可以同时观察到，如果像左右的角一样，那么什么是能取的执着呢？即使在不同的时间，当一个显现时，另一个也无法被观察到，因此没有能取和所取的实体。满足和觉醒等是内在的表象，而快乐等是自性，蓝色等是外在的所取。因此，所说是不可言说的，因为显而易见的是外在和内在的。不能说‘是’，因为显而易见的是没有分别的。因为从那之后获得的分别的对境是没有实体的。对于推论来说，周遍性也没有成立。因此，五种自性的坛城之智慧，既非一亦非多，既非异亦非非异，既非有实体亦非无实体，因为它远离了一切分别念。没有分别，远离能取等表象，是秘密的自性。从快乐的自性之因中产生，体验到快乐的自性无二显现，与执着于自我和我所的特征的轮回相违背，是完全没有衰败的法，因为它是无害的，是真实意义的自性。因为心倾向于那个方向，所以是显而易见的。任何与之同时被观察到的事物，都是非常熟悉的。
English
Whatever the nature of body and speech, as long as it is free from various appearances, those are the appearances of Mudra (手印) and Mantra (真言). This is what the Tathagatas (如来) have said. Being free from the appearance of the grasped, etc., is because there is no appearance of it at that time. Therefore, whatever appears is the path to entering the correct terminology. Just as when the nature of mind is fully clear and experiences bliss, that is not suffering, and all appearances are visible. Likewise, if the material itself is self-illuminating, then it cannot be material. Even if it is wrong, the light cannot be observed. At that time, just like self-illumination, the image of the Protector (Avalokiteśvara), which is the nature of great bliss, except for appearing as the form of Yoginis (瑜伽母) etc., there is no other luminous nature appearing. If the appearance of the Yoginis is like the light of a pillar, then although this is not different, it can be seen, just like the nature of the sky. Or, at the same time, because it can be observed simultaneously, if it is like the horns on the left and right, then what is the grasping of the grasped? Even at different times, when one appears, the other cannot be observed, so there is no entity of the grasped and the grasper. Satisfaction and awakening, etc., are internal appearances, while happiness, etc., is the nature, and blue, etc., is the external grasped. Therefore, what is said is unspeakable, because what is obvious is external and internal. It cannot be said 'is', because what is obvious is without discrimination. Because the object of discrimination obtained after that has no entity. For inference, pervasion is also not established. Therefore, the wisdom of the Mandala (坛城) of the five self-natures is neither one nor many, neither different nor non-different, neither with entity nor without entity, because it is empty of all discriminations. Without discrimination, free from the appearance of the grasped, etc., is the nature of secrecy. Born from the cause of the nature of bliss, experiencing the non-dual appearance of the nature of bliss, contradicting the Saṃsāra (轮回) characterized by clinging to self and what belongs to self, is a Dharma (法) that is completely without decay, because it is harmless and is the nature of true meaning. Because the mind inclines towards that direction, it is obvious. Whatever is observed simultaneously with it is very familiar. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
དབང་གི་གཉེན་པོས་རང་གི་མི་མཐུན་པ་རྩད་ནས་འབྱིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་དེ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བར་ཉེ་བར་འགྲོ་སྟེ། འདོད་པ་དང་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པར་ཁྱབ་པ་གྲུབ་ཅིང་རང་བཞིན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་པ་ཐ་མལ་པའི་ང་རྒྱལ་དང་། ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་རྩད་ནས་གདོན་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྨི་ལམ་དུའང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འགའི་ཡང་གཉེན་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལྟ་བ་ལའང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་ནའང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ནའང་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་མི་འགྱུར་ལ། ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལོངས་སྦྱོད་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དང་། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ལས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གི་ལས་དང་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་འདི་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་སྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་དུས་མཉམ་པར་ཡོ་བྱད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་འབར་བའི་སྐུ་ལ་དམིགས་པ་དང་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་ངོ་བོ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ 6-12-6a ལོའི་རྣམ་པར་སེམས་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་ཅན་ཅི་སྟེ་མི་འགྲུབ། དོན་འདི་ནི་བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། གཟུགས་སྐུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་སྒོམ་བྱེད་པ། །ཀྭ་ཡི་ངེས་པར་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ཡིན། །ཆོས་སྐུ་རྒྱལ་བའི་བསམ་གཏན་གྱིས་མཐོབ་ན། །གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཅི་སྟེ་སྒོམ་མི་བྱེད། །གལ་ཏེ། གཟུགས་སྐུ་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཀྱིས་འཐོབ་ན་ཡང་། །དེ་ནི་ཡུན་རིང་དུས་གཞན་དམན་པ་སྟེ། །འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་རྒྱུ་ཡི་ཁྱད་པར་ལས། །སྐུ་གསུམ་དུས་མཉམ་པར་ནི་སྣང་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཡང་ན་བདག་གི་གཟུགས་གང་དག་འཛིན་པར་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་དེ་དག་ལས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་འབྱུང་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བདག་མེད་པ་དག་ལན་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་ནའང་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྷན་ཅིག་འགལ་བ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་འདིར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་། །དེ་ཐ་མལ་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་བྱུང་བ་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རེ་ཞིག་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བས་སྦྱིན་པ་ལ
Chinese
对治品的作用仅仅在于彻底根除与自身不相符的事物。任何事物，一旦变得非常熟悉，通过禅修的力量，它会变得清晰可见。欲望和悲伤等情绪会变得普遍，而与自性不符的平凡我慢和平凡分别念则会被彻底消除。因为无相之识甚至在梦中也无法体验，所以它根本不是对治品。即使以度彼岸的方式观察，具有如幻的无我之见，布施等行为也只是平凡分别念的对治品。即便如此，它也不会改变平凡的状态，而平凡分别念和平凡状态都是应该舍弃的。如果说布施等行为会带来巨大的享受，并且布施等行为的成熟果报会导致具足三十二相和八十随好之身，那么这些都是现量和比量之业以及享受这些果报的特征。它们并不能证明这些就是大丈夫相。此外，通过禅修的力量，同时观想所有圆满的资具，观想闪耀着相好之身，仅仅通过正确的觉知，就能清晰地显现坛城轮的形象，为什么不能实现呢？这个道理上师也曾说过：‘色身是法身，修习能成办，何需怀疑耶，定获菩提果。法身若以胜者之禅定证得，为何不修习色身？’如果说色身是通过积累福德而获得的，那么这需要很长的时间，而且效果较差。果的差别源于因的差别，三身同时显现。’或者说，对于执着于我的形体的过度夸大等原因，布施等行为所产生的无我，实际上是弥补了这些缺陷，即便如此，它与轮回的痛苦并不矛盾。因为即使有布施等行为，它们也是从平凡的自性中产生的，因此无法阻止轮回的痛苦。其含义是：暂时以有情众生的视角进行布施等行为，这并不能阻止轮回的痛苦。
English
The function of the antidote is solely to completely eradicate things that are incompatible with itself. Anything that becomes very familiar will approach clarity through the power of meditation. Desires and sorrows, etc., will become pervasive, and the ordinary pride and ordinary conceptualizations that are incompatible with one's own nature will be completely eliminated. Because formless consciousness is not even experienced in dreams, it is not an antidote at all. Even when viewing in the manner of the pāramitās (perfections), although one possesses the view of selflessness like an illusion, giving, etc., are antidotes to ordinary conceptualizations. Even so, it does not change the ordinary state, and both ordinary conceptualizations and the ordinary state are to be abandoned. If it is said that giving, etc., will bring great enjoyment, and that the ripening result of giving, etc., will lead to the attainment of a body possessing the thirty-two major marks and eighty minor marks of a great being, then these are the characteristics of directly and inferentially experiencing the actions and their results. They do not prove that these are the marks of a great being. Furthermore, through the power of meditation, why can't one achieve the simultaneous contemplation of all perfect resources, the contemplation of a body blazing with marks and signs, and the clear appearance of the essence of the maṇḍala (circle) wheel simply through correct awareness? This meaning was also spoken by the lama (teacher): 'The form body is the dharma body, practicing it accomplishes; why doubt it? One will definitely attain enlightenment. If the dharma body is attained through the meditation of the Victorious Ones, why not meditate on the form body?' If it is said that the form body is attained through the accumulation of merit, then this takes a long time and the effect is inferior. The difference in the result comes from the difference in the cause; the three bodies appear simultaneously.' Or, the selflessness that arises from giving, etc., from the causes of excessive exaggeration of clinging to one's own form, etc., actually compensates for these defects, but even so, it is not contradictory to the suffering of saṃsāra (cyclic existence). Because even if there is giving, etc., they arise from an ordinary self-nature, and therefore cannot prevent the suffering of saṃsāra. The meaning is: temporarily giving, etc., from the perspective of sentient beings does not prevent the suffering of saṃsāra. --------------------------------------------------------------------------------