Tibetan
ས་ཀྱི་འཁྲུལ་གཞིར་སོང་བའི་རིག་གདངས་ཀྱི་ཤེས་པ་ལས་རླུང་གིས་ཁུར་ནས་རླུང་སེམས་འདྲེས་པས་གཟུང་འཛིན་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཡིན་ནོ། །སྦྱང་གཞི་སྙིང་ཁ་ཆོས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ན་གཞི་སྐུ་གསུམ་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་རིག་པ་དེ་ཉིད་ཡིན། སྦྱང་བྱ་གཞི་དེའི་ཀློང་ལས་ཤར་བའི་སྒོ་གསུམ་མ་དག་པའི་ཆོས་རླུང་སེམས་འཁྲུལ་བ་འཁྲུལ་སྣང་དང་བཅས་པ་རེད། སྦྱང་ཚུལ་བླ་མ་དམ་པའི་མན་ངག་གི་ལག་ཁྲིད་ལྟར། འདིར་རིག་པའི་སྣ་ཁྲིད་པའམ་སད་པ་ནི་གཙོ་བོ་ལྷག་མཐོང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རྟོག་མེད་རིག་གདངས་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ཡིན་པས། ངལ་གསོ་བའི་སྐབས་ཐམས་ཅད་ལ་རིག་ཐོག་ཁོ་ནར་བཞག་པ་གལ་ཆེ། དང་པོ་གནས་དབེན་པར་འགྲོ་ཚུལ་དང་། དེར་སླེབ་ཚད་རང་ཉིད་གཉུག་མའི་ལྷར་གསལ་ལ་དེར་གནས་པའི་གཞི་བདག་རྣམས་ལ་གཏོར་སྐྱེམས་བཏང་བས་འགལ་རྐྱེན་བསལ་ཞིང་མཐུན་རྐྱེན་བསྒྲུབ་པའི་ཕྲིན་བཅོལ་བྱ། སེམས་བསྐྱེད་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དང་བྲལ་ཏེ་རང་གནས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སད་ནས་སྐུ་གསུམ་སྟོན་པའི་སྐུར་བཞེངས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ། བདག་གིས་འཁོར་འདས་རུ་ཤན་དབྱེ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སྔགས་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ནས། མདུན་མཁར་སྐྱབས་གནས་ཀུན་འདུས་ཀྱི་ངོ་བོ་བླ་མ་ཧེ་རུའི་ཀའི་རྣམ་པར་གསལ་ལ། གསོལ་བ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཏབ་ཅིང་འོད་ཞུ་བྱས་ནས་སྒོ་གསུམ་བླ་མའི་གསང་བ་གསུམ་གྱི་རྣམ་རོལ་དུ་བལྟ་ཞིང་། ཧང་སེ་གནས་དུས་དང་འབྱམས་པའི་འཕྲོ་མཐུད་ཚེ། སྡིག་མཛུབ་རྡོ་རྗེ་མེ་འོད་འཕྲོ་བ་རང་གི་སྙིང་གར་གཏད་ཅིང་སྤྱན་ཁྲོས་ཚུལ་གྱི་གཟིགས་ནས་ཡོད་པར་བསྒོམ། གནས་འགྱུའི་བར་ལག་མ་འགྱེལ་བས་གནས་པའི་ཚེ་ན་ཤར་བའི་གོ་བཀགཤར་བའི་ཚེ་ན་གནས་ཆའི་ངོ་བོ་སྒྲིབ་པས་ན་སེམས་ལས་སུ་མི་རུང་བས་ཐུན་མོང་གི་ཞི་གནས་ཙམ་མིན་ན་རྫོགས་ཆེན་གྱི་རིག་པ་ནི་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལ་འཁྱིལ་བ་བཤིགས་ཚུལ་ནི། འཕྲོ་མི་ཐུབ་པར་ལྟིང་ཀ་ལྟ་བུར་འཁྱིལ་ལེ་གནས་པའི་ཚེ། འདས་མ་འོངས་ཡིད་ཀྱི་ཆོས་ཁམས་ལ་བསམ་བློ་མི་བཏང་བར། ད་ལྟ་བ་མདུན་ན་དབང་པོ་སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་དུ་གང་སྣང་བ་དེར་འཕྲོར་བཅུག་ལ་ངག་ནས་ཀྱང་བརྗོད་པས། དེ་མ་ཐག་སྒྲ་རྟོག་རིག་ཐོག་ཏུ་དེངས་ཁ་བཅུགདེ་བཞིན་དུ་འགྲོ་དྲུག་གི་ལུས་ངག་གི་ཉམ་འགྱུར་དྲན་ཚད་སྤྲོས་པ་ལ་ཡང་ཡང་སྦྱང་ཤིང་རེ་དོགས་དང་སྤང་བླང་སོགས་འཆར་ག་བཅུག་ནས་རྩལ་སྦྱང་གིས་རླུང་སེམས་འཁྲུལ་བའི་འདུས་རྒྱ་གཏོར་ནས་བཞག་དུས། སྟོང་སེང་ངེ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དེ་ལ་
Chinese
地的错乱之基所生的觉性之识，被风所携带，风心交融，是能取所取轮回的根本。所修之处，心之精要，法之宫殿，即是基位三身无别之觉性。所修之物，即从此基位之界中显现的三门不净之法，风心错乱，以及错乱显现。修行之法，依止上师口耳相传之窍诀。此处觉性之引导或唤醒，主要是所有胜观之王——无念觉性金刚链。因此，所有休息之时，专注于觉性之上至关重要。首先，前往寂静之处的方法；到达彼处后，将自己观想为本初之神，并向居住于此地的地神供奉朵玛和祭品，以此消除违缘，成办顺缘。发心，是为了使所有众生远离痛苦及其因果，觉醒自性本位的智慧，显现三身之身。我将区分轮回与涅槃，如此以咒语发心后，于前方虚空中，观想上师黑汝嘎，作为一切皈依境的总集之体，一心祈祷，并使其化光融入，视三门为上师三密的游舞。吽 (藏文，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽)，瑟 (藏文，梵文天城体：से，梵文罗马拟音：se，汉语字面意思：瑟)，于安住之时与处境相融，以忿怒印指向自己心间，观想其以忿怒之眼注视。于安住与转变之间，若手未动摇而安住，则阻碍了生起之次第；若生起之次第显现，则遮蔽了安住之自性。因此，心不能被使用，若非仅仅是共同的寂止，更何况是大圆满之觉性。对此，破除凝滞之法，若无法放松，如凝固般安住之时，不思过去未来意之法界，而是让当下五根门前所显现的一切放松，并用语言表达出来。如此一来，立即将声音和念头置于觉性之上。同样地，对于六道众生的身语姿态，反复练习忆念和散乱，并放下希望、恐惧、取舍等念头，通过练习，打破风心错乱的聚合，安住于此之时，便是空荡荡的状态。
English
The awareness of rigpa that arises from the basis of earthly delusion, carried by the winds, with the mingling of wind and mind, is the root of grasping and the grasped, of samsara. The object of training, the essence of the heart, the palace of dharma, is rigpa itself, the basis, the indivisibility of the three kayas. The object to be trained is the impure dharma of the three doors that arises from the expanse of that basis, the delusion of wind and mind, together with deluded appearances. The method of training is according to the oral instructions of the precious guru. Here, the guidance or awakening of rigpa is primarily the king of all superior seeing, the non-conceptual rigpa, the vajra chain. Therefore, it is crucial to rest solely in rigpa during all periods of rest. First, the method of going to a solitary place; upon arriving there, visualize yourself as the innate deity, and by offering tormas and libations to the local deities residing there, dispel obstacles and accomplish conducive conditions. The generation of bodhicitta is for the sake of liberating all sentient beings from suffering and its causes, awakening the wisdom of their own nature, and manifesting the form that reveals the three kayas. "I shall distinguish samsara from nirvana," with this thought, generate bodhicitta with mantra. In the space in front, visualize Guru Heruka as the embodiment of all refuges, pray with one-pointed devotion, and dissolve him into light, viewing the three doors as the play of the guru's three secrets. Hūṃ (藏文，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽), Se (藏文，梵文天城体：से，梵文罗马拟音：se，汉语字面意思：瑟), when abiding, blend with the place and time, point the threatening mudra, radiating fire and light, towards your own heart, and meditate on him gazing with wrathful eyes. Between abiding and transition, if the hand does not waver while abiding, it obstructs the arising stage; if the arising stage manifests, it obscures the nature of abiding. Therefore, the mind cannot be used; if it is not merely common shamatha, what need is there to mention the rigpa of Dzogchen? The method of breaking up stagnation is as follows: if one cannot relax and remains stagnant like a lump, without thinking about the past, future, or the dharmadhatu of the mind, but instead allows whatever appears before the five sense faculties in the present moment to relax and expresses it in words. Immediately, place sound and thoughts on rigpa. Similarly, repeatedly practice remembering and scattering the physical and verbal gestures of the six realms of beings, and release thoughts of hope, fear, acceptance, and rejection. Through practice, break the aggregation of the delusion of wind and mind, and when abiding in this state, it is a state of emptiness.
Tibetan
དབྱེ་ན་སྟོང་ཉམས་དེ་དུས་གསུམ་གྱི་འཁྲུལ་བ་བྲལ་བའི་ཆ་ཨོས་རེད། སེང་ཉམས་དེ་བྱིང་རྨུག་དེངས་སོང་བའི་ཆ་ཡིན་པས། དེ་དག་གི་ངོ་བོ་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ཤེས་རིག་གོ་མ་འགགས་པ་ཀུན་ཤེས་ཀུན་རིགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་ངོ་འཕྲོད་དགོས། སྤྱིར་སེམས་འགྱུ་བའི་ཡལ་ས་དེ་ངོས་ཟིན་རུང་མ་ཟིན་རུང་རིག་པ་ཡིན། གང་ལྟར་ཡང་གནས་འགྱུའི་བར་ལག་འགྱེལ་དགོས་པས་ཤར་གནས་གང་གི་ཚེ་ཡིན་ཡང་རང་ཚུགས་བཟུང་བཅུག་མི་ཉན། རྟོགས་པ་ཡལ་ས་དེར་བཞག་ན་ཞེས་པ་འཕྲོ་བཅད་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་མན་ངག་སྡེའི་ལུགས་ལ་ངོས་བཟུང་ནས་ངང་ལ་བཞག་པ་ལྟ་བུ་ནི་མེད། སྡེ་རབ་ཡིན་ན་ལྟ་བས་གདེངས་མ་ཤོར། སྒོམ་པས་ངང་མ་ཤོར་བའི་ངང་ནས་བླ་མའི་སྣང་བ་དང་མ་བྲལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྩི་དང་མ་བྲལ། སྦྱང་ཚུལ་གྱི་ལག་ལེན་མ་ནོར་སྦྱང་བས་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་ཤར་གནས་གྲོལ་གསུམ་རིག་ཐོག་ལས་གཞན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་དགའ་རབ་རྡོ་རྗེས། །ཤར་བའི་དུས་ན་མཉམ་ཤར་བཟང་ངན་མེད། གནས་པའི་དུས་ན་མཉམ་གནས་བཟང་ངན་མེད། གྲོལ་བའི་དུས་ན་མཉམ་གྲོལ་བཟང་ངན་མེད། ཤར་གནས་གྲོལ་གསུམ་རིག་ཐོག་ལས་གཞན་མེད་ཅེས་སོ། །ཡང་རེས་འགའ་ཡེང་སུ་བཅུག་ནས་ཨི་ཡེངས་བལྟས་ལ་ཡེང་རུང་མ་ཡེང་རུང་རིག་ཐོག་བཞག་ཅིང་། ཡང་དག་ལྟ་བའམ་དྲན་པས་རྗེས་སྙོགས་དང་། ཨའཐས་དྲན་པས་ཕར་འདེད་གཉིས་གང་ཡིན་ཡང་དེ་ཡིས་ཤེས་སོ། །བརྒྱུད་གསུམ་དཔལ་ལྡན་བླ་མའི་མན་ངག་གི་བྱིན་རླབས་སྙིང་ལ་ཐེབས་ཡོད་ན། རྟོགས་པ་ནམ་མཁའ་འདྲ་སྟེ་འཕོ་འགྱུར་མེད་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་དགོས་ནི་རེད། ད་ལྟ་བླ་མ་དང་གྲོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་ལྟོ་འགྲང་ཉི་མས་དྲོ་བའི་དུས་སུ་གཟབ་ནས་སྦྱང་བའི་གནས་སྐབས་འདི་མ་ཚད། ནམ་ཞིག་ཁང་ལི་རྡིབ་ནས་བར་དོར་འགྲོ་དུས་ནའང་ཁོས་ས་ཟིན་དགོས་ཟེར་གི་ཡོད་ནི་རེད་གསུངས། བར་བར་ངལ་དུབ་ཀྱིས་ཐང་ཆད་ཚེ་ཧ་སྒྲ་སོགས་བརྗོད་ལ་གན་རྐྱལ་དུ་འགྱེལ་ནས་རིག་ཐོག་ཁོ་ནར་ངལ་བསོ། མཐར་བསྔོ་བ་ཡང་དགེ་རྩ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གནས་ཡེ་ཤེས་སད་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ཆེད་དུ་བསྔོ་སྨོན་གྱིས་རྒྱས་གདབ་པར་བྱའོ། །དེའི་ཚེ་དངོས་གཞི་སྐུ་གསུམ་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་རིག་པ་སྨིན་ཁྲིད་ངོ་སྤྲོད་ནི་ངོ་བོ་སྟོང་པའི་གདངས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ། རང་བཞིན་གསལ་བའི་གདངས་ཞིང་སྐུ་ཕོ་བྲང་གསུམ། ཐུགས་རྗེ་རིག་པའི་གདངས་རོལ་པ་དུས་གསུམ་གྱི་རྟོག་པ་ཤར་གྲོལ་ཡིན། གྲོལ་ཚུལ་རྫོགས་ཆེན་བཀའ་གཏེར་ལྔའམ་གསུམ་གང་ལྟར
Chinese
区分来说，空寂之体验是与三时之错觉分离的部分。明觉之体验是昏沉和黑暗消散的部分。因此，必须认识到这些的自性、本性的存在方式，以及不间断的觉性和智慧，即全知全觉的自性。一般来说，心念流动的消失之处，无论是否被认识到，都是觉性。无论如何，在状态转变之间必须倒下，因此无论显现和安住于何时，都不应允许保持自立。如果将证悟置于消失之处，那仅仅是中断，而在诀窍部的传统中，没有像通过识别而保持原样的做法。如果是殊胜之士，就不会在见地上失去信心，不会在禅修中失去本性，不离上师的显现，不离菩提心的精华，通过毫不错误的修持方式，无论如何显现，都只有显现、安住、解脱三者在觉性之上，正如噶饶多吉所说：显现之时，无有好坏之共同显现；安住之时，无有好坏之共同安住；解脱之时，无有好坏之共同解脱；显现、安住、解脱三者之外别无他物。有时，允许散乱，观察是否散乱，无论是否散乱，都置于觉性之上。无论是通过正确的见地或正念来追随，还是通过唉嘿的正念来驱赶，都能通过它来了解。如果三传承具德上师的诀窍之加持已触及内心，那么证悟必须像天空一样，如所说的那样，没有变化。现在，在上师和道友之间，在吃饱喝足、阳光温暖的时候，不仅要谨慎修持，而且据说当房屋倒塌，去往中阴时，也必须抓住地基。间或因疲劳而筋疲力尽时，念诵哈字等声音，仰卧，只在觉性上休息。最后，将善根与果实一起，为了所有众生的自性智慧觉醒并成佛，通过回向和发愿来加以巩固。那时，本体是三身无离之觉性成熟引导的介绍是：自性空性的显现是遍知智慧法身；自性光明的显现是净土身和宫殿三者；大悲觉性的显现是三时念头的显现和解脱。解脱的方式是，无论是大圆满噶玛传承的五种还是三种
English
To differentiate, the experience of emptiness is the part that is free from the delusion of the three times. The experience of clarity is the part where dullness and darkness have cleared away. Therefore, one must recognize the essence of these, the way they abide in their nature, and the uninterrupted knowing and wisdom, the very nature of all-knowing and all-seeing. Generally, the place where the movement of mind ceases, whether recognized or not, is awareness. In any case, one must fall between states of change, so one should not be allowed to maintain self-possession at any time of arising or abiding. To place realization at the point of cessation is merely to interrupt, but in the tradition of the Instruction Section, there is no such thing as identifying and leaving it as it is. If one is a superior person, one will not lose confidence in view, nor lose one's natural state in meditation, remaining inseparable from the guru's appearance and inseparable from the essence of bodhicitta. Through practicing the methods of purification without error, no matter how it arises, there is nothing other than the three—arising, abiding, and liberation—on the basis of awareness, as Garab Dorje said: At the time of arising, there is no good or bad in the co-arising; at the time of abiding, there is no good or bad in the co-abiding; at the time of liberation, there is no good or bad in the co-liberation; there is nothing other than the three—arising, abiding, and liberation—on the basis of awareness. Sometimes, allow distraction, look to see if it is distracting, and whether it is distracting or not, place it on the basis of awareness. Whether one follows with correct view or mindfulness, or whether one drives it away with 'Ah heh' mindfulness, one knows it through that. If the blessings of the pith instructions of the glorious guru of the three lineages have touched the heart, then realization must be like the sky, unchanging as it is said. Now, in the midst of the guru and friends, in times of being full and warm with the sun, not only is this a time to practice diligently, but it is said that when the house collapses and one goes to the bardo, one must also seize the ground. From time to time, when exhausted by fatigue, utter the sound 'Ha,' etc., lie on one's back, and rest solely in awareness. Finally, with the root of virtue together with its fruit, dedicate and aspire for the sake of all sentient beings awakening to their own natural wisdom and attaining Buddhahood. At that time, the introduction to the ripening instructions of the inseparable awareness of the three kayas, the main practice, is: the manifestation of the essence of emptiness is the wisdom dharmakaya that knows all forms; the manifestation of the essence of self-clarity is the three pure lands and palaces; the manifestation of the essence of compassionate awareness is the arising and liberation of the thoughts of the three times. The way of liberation is, whether it is the five or three of the Great Perfection Kama and Terma
Tibetan
་ཡང་ཤར་གྲོལ་གྱི་ལམ་གཅིག་ལ་འདུ་བས་དེ་འདྲ་ནི་དངོས་གཞི་སྐུ་གསུམ་ལམ་སྣང་དུ་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་བ་ཡིན་ནོ། ། རྫོགས་ཆེན་གསུང་སྒྲོས་སྣ་ཚོགས་ཟིན་བྲིས་སུ་བཀོད་པ་གསུང་གི་འདྲ་འབག་ཆེན་མོ།