Tibetan
མི་ཤིག་པའི་ཐིག་ལེར་སྡུད་པའི་ཐབས་ལས་གལ་ཆེ་བ་གཞན་མེད་ལ། འདིར་ནི་རིག་པ་ངོ་སྤྲད་ནས་སྐྱོང་བ་ཉིད་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེར་གནད་དུ་བསྣུན་པའི་དོད་དང་། དེ་ཉིད་ངོ་སྤྲོད་ཚུལ་གྱི་མན་ངག་གི་གནད་ཀྱིས་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའང་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་འདི་ཁོ་ན་ལ་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོའི་མན་ངག་དང་། བརྒྱུད་ལྡན་བླ་མའི་གསུང་དང་། རང་གི་དད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་གང་ཡོད་ཆིག་དྲིལ་གྱིས་གོ་མྱོང་རྟོགས་གསུམ་འཚོལ་བ་ལ་འབད་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ངོ་འཕྲོད་པའི་རྗེས་དེའི་ངང་བསྐྱང་བ་ལ་སྒོམ་ཟེར། དེ་ཡང་སེམས་ལམ་བྱེད་སྐབས་ལྟར་བསྒོམ་བྱ་དང་། སྒོམ་བྱེད་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་བློས་འཛིན་ཚུལ་འདི་ལྟར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དམིགས་པ་བརྐྱང་ཟེར་བ་འདིར་མེད་ཀྱང་། ལས་དང་པོ་བས་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་བཙལ་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཅུང་ཟད་གོམས་ནས་སེམས་དུས་གསུམ་གྱི་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རང་བབས་སུ་བཞག་པའི་ཐབས་ཀྱིས་དྭངས་སུ་བཅུག་ནས་རང་གི་ཤེས་པ་ཕྱི་ཡུལ་རྐྱེན་གྱི་ཚོས་མ་བསྒྱུར། ནང་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་རགས་ཀྱི་གཡས་མ་གོས་པ། དྲན་མེད་ཀྱི་ཧར་པོར་མ་སོང་། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་རྩོལ་བས་མ་བསླད་པ་རིག་གེ་རྗེན་ནེ་བ་དེ་ཀའི་ངང་དུ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པ་ལྟར་མེར་རེ་ཀྱི་ལེར་བཞག་གོའདིའི་དུས་སུ་རྣམ་རྟོག་སྤངས་བླང་གི་རྩོལ་བས་གཡོས་ན་ཅོག་བཞག་གི་བཞག་ཐབས་དང་བྲལ་བས། རིག་པ་ཟང་ཐལ་གྱི་དབྱིངས་ལ་གནས་མི་ནུས་པས་མ་བཅོས་ཅོག་བཞག་གི་བཞག་ཐབས་ལ་མཁས་པར་བྱ་དགོས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་ཐུན་ཆུང་ལ་གྲངས་མང་བ་རྒྱུན་མི་ཆད་པ་ཁང་རྒན་གྱི་ཐིགས་ཆུ་ལྟར་སོས་བརྡལ་ནས་བསླབ། ལས་དང་པོ་པས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་དགོས་ཟེར་བས་མཐོ་བརྙབ་མི་བྱེད་པར་ཉམས་ལེན་སྟེང་དུ་བཞག་དགོས་པ་བར་སྐབས་དྲན་དུ་བཅུག་པ་དང་། རང་སེམས་ཇི་ལྟར་གནས་ལ་བརྟགས་པ་བྱ་བ་ཤེས་བཞིན་གྱི་བྱ་ར་ཡང་གལ་ཆེ། དེ་ལྟར་རིམ་གྱིས་བསླབ་པས་དང་པོ་རྣམ་རྟོག་ངོ་ཤེས་པས་གྲོལ་བ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་མི་དང་འཕྲད་པ་ལྟ་བུ། དེ་ནས་རྣམ་རྟོག་རང་གིས་རང་གྲོལ་བ་སྦྲུལ་གྱི་མདུད་པ་རང་ཞིག་པ་ལྟ་བུ། དེ་ནས་རྣམ་རྟོག་ཕན་མེད་གནོད་མེད་དུ་གྲོལ་བ་ཁང་སྟོང་དུ་རྐུན་མ་ཞུགས་པ་ལྟ་བུའི་ཉམས་ཏེ། དེ་གསུམ་གྱི་ཕྱི་མ་འདིའི་དུས་སུ་རིག་པ་དངོས་ལ་རེག་པ་ཡིན་པར་རིག་འཛིན་འཇིགས་མེད་གླིང་པས་གསུང་ཡོད་ཚོད་ཡིན། འདི་དག་གི་དུས་སུ་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་རགས་དང་། དེ་ཡང་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གང་སྐྱེས་ཀྱ
Chinese
沒有比將其收攝於不壞明點之法更重要的了。在此，認識並守護覺性本身，就等同於將要點擊中脈、氣和明點。而認識此點之方式的口訣要點，即是通達實相之見，因此，唯有對此，應將一切遍知者的口訣、具傳承上師之語、以及自己所具有的信心和精進，合而為一，努力尋求聞、思、修三者。如是認識之後，於其狀態中守護，稱之為禪修。也就是說，如同在修心之時，將所修與能修二者分開，以分別念執取的方式來安住，這種所謂的「延長目標」在此並不存在。然而，初學者應當像尋找生處、住處、去處三者一般。稍微熟練之後，則以將心隨順於三時之境的狀態，任其自然安住的方式來澄淨，使自己的覺性不被外境所轉變，內在不被粗細念頭所染污，不墮入無記的昏沉，不被分別思維的造作所擾亂，而是明朗、赤裸，如如不動地安住於彼狀態之中，如同未被風所擾動的大海一般，平靜而澄澈。此時，若以捨取念頭的造作來擾動，則會失去不作意安住的訣竅，因此，覺性無法安住於空明之界，故應善於不作意安住之訣竅，如是說。也就是說，應當以短時間、多次數、不間斷的方式，如老屋之滴水般，清新而密集地修習。初學者則說需要憶念法性，因此不應追求高遠，而應將其置於實修之上，於間隙憶念，並且觀察自心如何安住，保持正知正念的警覺也至關重要。如是次第修習，首先，認識念頭即是解脫，如同與認識之人相遇一般。之後，念頭自己解脫自己，如同蛇結自己鬆開一般。再之後，念頭於無益無損中解脫，如同盜賊進入空屋一般之體驗。據說，於此三者之後者，是觸及真實覺性之時，持明者吉美林巴如是說。於此等時候，無論生起粗細念頭，以及善、不善、無記念頭
English
There is nothing more important than the method of gathering it into the indestructible bindu. Here, introducing and maintaining awareness itself is equivalent to striking the vital point of the central channel, prana, and bindu. And the key instruction on how to introduce it is the view of realizing the nature of reality, so one must strive to seek the three aspects of learning, reflection, and meditation by uniting the instructions of the omniscient one, the words of the lineage lamas, and one's own faith and diligence. After recognizing it in this way, maintaining that state is called meditation. That is, unlike when practicing mind training, there is no such thing as "extending the object" by separating the object of meditation and the meditator and grasping with conceptual thought. However, for beginners, it is like searching for the three places of origin, dwelling, and destination. After becoming somewhat familiar, purify it by letting the mind follow the objects of the three times in a natural state, so that one's own awareness is not transformed by external conditions, the inner mind is not stained by subtle or coarse thoughts, does not fall into the dullness of unconsciousness, and is not corrupted by the effort of conceptual analysis, but remains clear, naked, and unmoving in that very state, like a great ocean undisturbed by the wind, calm and clear. At this time, if one stirs it with the effort of abandoning and adopting thoughts, one will lose the knack of effortless abiding, so awareness will not be able to abide in the realm of emptiness and clarity, so one must be skilled in the knack of effortless abiding, it is said. That is, one should practice in short sessions, many times, and continuously, like the dripping water of an old house, fresh and dense. Beginners are said to need mindfulness of the nature of reality, so one should not seek high things, but should place it on practice, remembering it in the intervals, and it is also important to observe how one's own mind abides and to maintain vigilant mindfulness. By gradually practicing in this way, first, recognizing thoughts is liberation, like meeting someone one knows. Then, thoughts liberate themselves, like a snake's knot untying itself. Then, thoughts are liberated in a way that is neither beneficial nor harmful, like a thief entering an empty house. It is said that the latter of these three is the time when one touches actual awareness, as Rigdzin Jigme Lingpa said. At these times, whether coarse or subtle thoughts arise, and whether they are virtuous, non-virtuous, or neutral,
Tibetan
ང་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་། གཉེན་པོ་ལོགས་ནས་འཚོལ་བས་མི་སྤང་བར་རྣམ་རྟོག་ཤར་བ་ངོ་ཤེས་ཚེ་གང་ཤར་དེ་ཀའི་ངོ་ལ་བལྟས་པས། རྣམ་རྟོག་དེའི་ཕྱི་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་བའི་ཆ་ཆད། ནང་འཛིན་པས་བཅིངས་བ་ཡང་ཞིག་ནས་གཏད་ཞེན་གང་ཡང་མེད་པ་ཡངས་ཁྲོལ་ལེ། རྗེན་ནེ་བ་དེ་ཀའི་སྟེང་དུ་བྱ་བ་གྲུབ་ཟིན་གྱི་སྐྱེས་བུ་ལྟར་བཞག་གོདེ་ལྟར་མཉམ་བཞག་ཏུ་རིག་པ་ལ་རྟོག་པའི་གཡའི་གོས་བཤུས་ནས་བཞག་པ་རྩལ་དུ་བཏོན། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ལས་དང་པོ་བས་ནི། ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་གང་མཐོང་ཐོས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་ཀྱང་དེ་ལ་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཆགས་སྡང་བསྐྱེད་པ་འགོག་ཅི་ནུས་སུ་བྱ། རིག་པའི་ཉམས་ལེན་ཅུང་ཟད་བརྟན་པ་ན། མཉམ་གཞག་གི་རིག་པ་དྲན་ནས་མེ་ལོང་ལ་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་མེ་ལོང་ལས་ལོགས་སུ་མེད་པ་ལྟར་ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་ཡང་རང་གི་རིག་པའི་མེ་ལོང་ལ་རྐྱེན་འཚོགས་པའི་དབང་གིས་འཆར་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་མེད་སྙམ་ནས་མེད་སྣང་དུ་མཐོང་བ་ལ་རྩལ་སྦྱངས་པས། ནམ་ཞིག་བདེ་རྐྱེན། སྡུག་རྐྱེན། རྙེད་མ་རྙེད། སྙན་མི་སྙན། བསྟོད་སྨད་སོགས་གང་དང་ཕྲད་ཀྱང་། གཟུགས་སྣང་བཟང་ངན་ཐམས་ཅད་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ། སྒྲ་སྙན་མི་སྙན་ཐམས་ཅད་བྲག་ཆ་ལྟར་དུ་མཐོང་ནས་ཆགས་སྡང་གི་རྟོག་པའི་མགོ་བརྩམ་པ་ཙམ་ནས་གཏད་མེད་དུ་ཡལ་འགྲོ་བའི་མྱོང་བ་སྐྱེས་ཏེ། ཡུལ་སྣང་དེ་དག་གིས་རིག་པའམ་ལྟ་བའི་ཉམས་ལེན་ཕར་ཕྲོག་མི་ནུས་པར། ལན་ཚྭ་ཆུར་ཞུ་བ་ལྟར་ཚུར་རིག་དབྱིངས་སྟོང་ཆེན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཀློང་དུ་ཡལ་འགྲོ་བ་ཞིག་ཡོད་གསུངས། འདིའི་དུས་སུ་རང་སྣང་དབང་དུ་འདུ་ཟེར་བ་དེའི་མགོ་རྩོམ་པ་ཡིན་ནི་རེད། སྤྱིར་ཞི་གནས་བརྟན་པ་གྲུབ་པས་ཀྱང་དེ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་དུ་རྩི་མ་ཡལ་བར་གནས་པའི་སྐབས་སུ་ཆགས་སོགས་འཆར་བའི་གོ་བཀག་པ་ཙམ་དང་གཏན་མི་འདྲ་བར་ཉོན་མོངས་པའི་རྩ་བ་མ་རིག་པའི་གཉེན་པོ་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བདེན་འཛིན་གྱི་གཏིང་འབྱིན་པ་ལ་ཕྱོགས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སརྦ་མངྒ་ལཾ།། །། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་མྱོང་ཁྲིད་གནང་སྐབས་ཀྱི་དཔལ་ལྡན་བླ་མའི་ཞལ་རྒྱུན།
Chinese
我不跟随念头。不从别处寻找对治，而是不舍弃，当念头生起时，认识到念头生起的那一刻，就看着念头本身。这样，念头向外境散逸的部分就断了。内在的执着也消解，变得毫无执着，宽敞开阔。就在这赤裸裸的状态上，像一个已经完成任务的人一样安住。像这样，在入定中，将觉性上虚假的念头之衣剥去，并安住其中，这是关键。在出定时，对于初学者来说，无论所见所闻的外境是令人愉悦还是不悦，都要尽力阻止生起贪恋和嗔恨。当觉性的修习稍微稳固时，忆念起入定时的觉性，就像镜子中显现的影像与镜子本身不可分离一样，六根的显现也只是在自己觉性的镜子上，因缘聚合而显现而已，这样思维并努力将一切都视为虚幻。无论何时遇到快乐的境遇、痛苦的境遇、得到或失去、悦耳或不悦耳、赞扬或诽谤等等，所有好坏的色相都像影像一样，所有悦耳或不悦耳的声音都像山谷的回声一样，这样观想，从生起贪恋和嗔恨的念头开始，就体验到念头无所依凭地消失。这些外境的显现无法夺走觉性或见地的修习，就像盐融入水中一样，它们会融入觉性之界，融入广阔无垠的虚空之中。据说存在这样一种状态。据说，这就是开始所谓的“驾驭自现”的时刻。一般来说，即使成就了稳固的止观，入定于此，并在出定时保持不散乱的状态，也仅仅是阻止了贪恋等念头的生起，与以证悟法性的智慧作为对治，从根本上铲除烦恼之根——无明，是完全不同的。要知道，这是趋向于从根本上摧毁实执。萨尔瓦芒嘎拉姆（藏文， སརྦ་མངྒ་ལཾ། ，梵文天城体，सर्व मङ्गलम्，梵文罗马拟音，sarva maṅgalam，一切吉祥！）。 这是在给予自性大圆满的体验指导时，尊贵上师的口头传承。
English
I do not follow after thoughts. Instead of seeking antidotes elsewhere, without abandoning, when thoughts arise, recognize the very moment of their arising, and look at the thoughts themselves. In this way, the part of the thought that scatters to external objects is cut off. The internal clinging also dissolves, becoming without any attachment, spacious and open. On this very naked state, abide like a person who has already completed their task. Like this, in meditative equipoise, strip away the false garment of thoughts from awareness and abide in that, this is the key. In the post-meditation period, for beginners, no matter whether the external objects seen and heard are pleasant or unpleasant, do your best to prevent the arising of attachment and aversion. When the practice of awareness is slightly stable, remember the awareness of meditative equipoise, just as the image appearing in a mirror is inseparable from the mirror itself, the appearances of the six senses are also merely appearing on the mirror of one's own awareness due to the aggregation of conditions, thinking in this way and striving to see everything as illusory. Whenever encountering pleasant situations, painful situations, gain or loss, pleasant or unpleasant sounds, praise or blame, etc., visualize all good and bad appearances as like images, all pleasant or unpleasant sounds as like echoes in a valley, and from the very beginning of the arising of thoughts of attachment and aversion, experience the thoughts disappearing without any basis. These appearances of objects cannot steal away the practice of awareness or view, just as salt dissolves in water, they will dissolve into the realm of awareness, into the vast expanse of space. It is said that such a state exists. It is said that this is the moment when the so-called "mastering self-appearance" begins. Generally, even if stable shamatha is accomplished, and one abides in that in meditative equipoise, and maintains a state of non-distraction in the post-meditation period, it is merely preventing the arising of thoughts such as attachment, and it is completely different from using the wisdom of realizing the nature of reality as an antidote to eradicate the root of afflictions—ignorance—from its very foundation. Know that this is tending towards fundamentally destroying the clinging to reality. Sarva Mangalam (藏文， སརྦ་མངྒ་ལཾ། ，梵文天城体，सर्व मङ्गलम्，梵文罗马拟音，sarva maṅgalam，All auspiciousness!). This is the oral transmission of the venerable lama when giving experiential instructions on the Great Perfection of Naturalness.