Tibetan
ད་གསུམ་ ལ་མཚན་མ་གང་དུའང་མི་འཛིན་པ་ནི་བཟོད་པ་འབྲིང་སྟེ། དེ་དག་སྐྱེ་མེད་སོགས་སོ། ། 23-36 དེ་ནས་འཛིན་པ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་མ་དམིགས་པ་ལ་གསལ་ སྣང་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་པ་ན། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་སྣང་བ་རྣམས་སུ་འཛིན་པ་ལོག་ཅིང་། སྣང་ བ་ལ་སེམས་གནས་ཀྱང་དེ་དང་དེའི་མཚན་མར་འཛིན་པ་མི་འཆར་ལ་མཚན་མ་མེད་པའི་ དབྱིངས་དེར་ལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་བྲལ་བས་བཟོ་བཅོས་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་འཇོག་པ་ནི། བཟོད་པ་ ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་དག་མཚན་མ་མེད་དག་དང་སོགས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་འགག་གནས་ གསུམ་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འཇོག་པ་ནི། ཆོས་མཆོག་གི་དམིགས་པའི་གཞི་ མ་ཡིན་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། དཔའ་བར་འགྲོ་ བ་དང་། རིན་ཆེན་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྒྱ་ཉེར་གཅིག་མདོ་ལས་གསུངས་ པ་དེ་དག་ནི། སངས་རྒྱས་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱི་ མེད་མོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཏིང་འཛིན་དེ་རྣམས་ ལ་འདུན་པ་དྲག་ཏུ་བསྐྱེད་ཅིང་། འདུན་པའང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བས་ཟིན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཆོས་ མཆོག་ཆུང་ངུ་སྟེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེའི་བྱེད་པ་ཉིད་ཅེས་སོགས་སོ། །དེའི་ཚེ་གཉིས་སྣང་དང་ རྣམ་རྟོག་མངོན་འགྱུར་བ་འགག་པས་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཡང་མཚན་མར་ཞེན་པ་མི་འབྱུང་བས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མངོན་གསུམ་དུ་ལུང་བསྟན་པ་ན། ལུང་སྟོན་བྱ་སྟོན་བྱེད་རང་བཞིན་ ཐ་དད་མེད་པར་བསྒོམས་པས། འདུ་ཤེས་དང་རློམ་སེམས་འགག་པ་ནི། ཆོས་མཆོག་འབྲིང་ པོ་སྟེ། ལུང་སྟོན་པ་དང་སོགས་སོ། །མཉམ་བཞག་ཏུ་གཉིས་སྣང་མངོན་འགྱུར་བ་མཐའ་ དག་འགགས་པས། བསྒོམ་བྱ་ཕར་ཕྱིན་དང་། སྒོམ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། སྒོམ་པ་པོ་བྱང་ཆུབ་ སེམས་པ་གསུམ་མིང་ཐ་དད་མ་གཏོགས་དོན་དབྱེ་བ་མེད་པ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་དེ་ཉིད་ དངོས་སུ་མཐོང་བ་ནི། ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོ་སྟེ། གསུམ་པོ་ཕན་ཚུན་སོགས་སོ། ། དེ་དག་གི་སྐབས་སྤང་བྱ་རྟོགས་པའི་རྣམ་དབྱེ་དང་། ཡོན་ཏན་སྐབས་ལྔ་པར་བཤད་ 23-37 པའི་རྟགས། རྣམ་འཕེལ་བརྟན་པ་སེམས་ཀུན་གནས་ཀྱི་རྩེ་སྦྱོར་དེ་བཞི་དང་སྐབས་བཞི་ པའི་སྦྱོར་ལམ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་གི་རྟགས་རྣམས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། ཡོན་ཏན་རྣམ་ པ་བཅུ་བཞི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དགོས་ཤིང་། སྐྱོན་བཞི་བཅུ་ཞེ་དྲུག་སྤང་བར་བྱེད་པ་དང་། མཚན་ ཉིད་རྣམས་ཚང་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་ལ་དམིགས་ཀྱང་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །རེ་རེ་ལའང་བོགས་ འདོན་གྱི་ཕྱིར་དུ། མཐར་གྱིས་པའི་སྦྱོར་བ་རྗེས་མཐུན་པ་སྦྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་། སྦྱིན་པའི་ ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེར་སེམས་པ་དང་། དེ་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་མཚན་མ་འགོག་པ་སོགས་ཕར་ཕྱིན་ དྲུག་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་དྲན་ཅིང་། ལྷག་པར་དད་པ་བསྐྱེད་པ། དེ་ལྟ་ བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ལ། མཚན་མར་འཛིན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་སྟོང་ཉིད་དུ་སྒོམ་པ་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཡིན་པས། དེ་སོགས་རྗེས་དྲན་དྲུག་ དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་བ་བཀག་ནས། བདག་མེད་ཀྱི་དོན་བསྒོམ་པ་དངོས་མེད་ངོ་བོ་ཉིད་ ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་སྟེ། བཅུ་གསུམ་པོ་[གྲེངས་[ཁྲིགས་]ཆགས་སུ་ཡང་ཡང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། མཉམ་རྗེས་གང་དུ་ཡང་། ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། བསམ་པ་ལ་གོ་སྒྲུབ་དང་། སྦྱོར་བ་ལ་ འཇུག་སྒྲུབ་ཚང་དགོས་ཤིང་དེ་ལྟར་ཚོགས་བསགས་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚོགས་སྒྲུབ་ཀྱང་འགྲུབ་པ་ ཡིན་ནོ། །མཐར་གྱིས་པས། བོགས་འདོན་པ་དང་། གོ་འཇུག་ཚོགས་གསུམ་གྱི་ཚུལ་དེ་རྒྱུན་ མཐའི་སྔ་ལོགས་ཀྱི་བར་འཕགས་ལམ་དུ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་ཞིང་། འཕགས་ལམ་ནི་འབྲས་ བུའི་ཚུལ་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས། དེ་དག་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཚོགས་ནི། གོང་དུ་བཤད་པ་དེ་རྣམས་ལས། ལོགས་སུ་མི་དགོས་སོ། །དེ་དག་གི་རྣམ་པར་བཞག་པ་རྒྱས་པར་ཤེས་པས་རྟོགས་ལ། ཆིངས་ ནི་འདི་ལྟར་ཤེས་དགོས་ཏེ། མཐོང་ལམ་ལ་གདམས་པ་དང་། ལམ་ཤེས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་ སྐབས་དང་། གཞི་ཤེས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་སྐབས་དང་། སྐབས་བཞི་པའི་མཐོང་ལམ་རྣམ་རྟོག་ བཞིའི་གཉེན་པོ་ཅན་དུ་བྱེད་ཚུལ་དང་། བཞི་པའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་གི་རྟགས་སྦྱར་ཏེ་མཐོང་ལམ་ 23-38 གྱི་རྣམ་བཞག་ཞིབ་མོར་ངེས་པ་དང་སྒོམ་ལམ་ལ་གདམས་པ་དང་སྐབས་གཉིས་པའི་སྒོམ་ ལམ་གྱི་བྱེད་པ་མོས་བསྔོ་ཡིད་རང་གསུམ་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ། རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ། སྐབས་ བཞི་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱི་རྣམ་བཞག་རྣམས་དང་། ལྔ་པའི་སྒོམ་ལམ་རྣམ་རྟོག་བཞིའི་གཉེན་ པོར་འགྱུར་ཚུལ་རྣམ་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྤྱིའི་རྣམ་བཞག་ཏུ་བྱས་ནས། བྱེ་བྲག་བཅུ་སོ་སོ་ལ་སའི་ ཚོགས་གྲུབ། ཡོངས་སྦྱོངས་རྣམས་དང་། དག་པ་ས་གསུམ་གྱིས་གནས་སྐབས་སུ་ངེས་འབྱུང་ སྒྲུབ་པ་དང་། རྒྱུན་མཐའི་སྐབས་སུ་སྐད་ཅིག་མའི་སྦྱོར་བ་དང་། དེ་དག་ཏུ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་ སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཞིང་དག་པའི་སྦྱོར་བ། ཐབས་མཁས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རྣམས་སོ། ། གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས
Chinese
再者，于任何相皆不执著，是为中品忍。彼等是无生等。 23-36 复次，执著之意识，于自性之无所缘中，若稍生明相，则于色等之显现中，执著即止息。心虽住于显现，然不生起执著彼与彼之相，于无相之界中，离能见所见，以无造作之方式安住，是为大品忍。彼等是无相清净等。将一切法安住于离生、灭、住三者之本体平等性中，不是殊胜法之所缘处。以及名为一切法无生之三摩地，勇猛行，宝印等，经中所说之一百二十一种三摩地，是迅速获得佛果之方便。彼等虽自性本空，然为显现功德故，应获得之。如是于彼等三摩地生起猛利之欲求，且以空性之见摄持欲求，是为小品殊胜法，即彼三摩地之作用等。彼时，二取与分别念之现行止息，故于后得位亦不生起执著相。诸佛于现前授记时，观修授记者与所授记之自性无别，则念想与我慢止息，是为中品殊胜法。授记等。于入定时，一切二取现行止息，则所修波罗蜜多，修三摩地，及修行者菩提心三者，除名称各异外，于意义无差别中安住，即现见彼，是为大品殊胜法。三者互相等。 于彼等之时，当舍弃之所知差别，及功德于第五品所说之相，增盛、稳固、心遍住之顶加行四者，及第四品之加行道不退转之相皆会生起。此外，需成办十四种功德，且需舍弃四十六种过失，且为圆满诸相故，于彼等
English
Furthermore, not clinging to any characteristics is the middle forbearance. These are the unborn, and so on. 23-36 Moreover, when the consciousness of clinging arises slightly as a clear appearance in the unapprehendable nature, then the clinging to appearances such as forms ceases. Although the mind abides in the appearance, it does not give rise to clinging to its characteristics, and in that realm of no characteristics, free from the seer and the seen, abiding in a state of non-fabrication is the great forbearance. These are the immaculate without characteristics, and so on. To abide in the equality of the essence of all phenomena, free from the three—arising, ceasing, and abiding—is not the basis for the object of the supreme Dharma. And the samadhi called "all phenomena are unborn," the Heroic Progress, the Precious Seal, and so on—the one hundred and twenty-one samadhis spoken of in the sutras—are the means to quickly attain Buddhahood. Although they are empty in nature, they should be attained in order to manifest qualities. Thus, generate a strong desire for those samadhis, and hold that desire with the view of emptiness, which is the small supreme Dharma, that is, the activity of that samadhi, and so on. At that time, the manifestation of duality and conceptual thought ceases, so even in the subsequent attainment, clinging to characteristics does not arise. When the Buddhas directly prophesy, by meditating that the nature of the one who prophesies and the one who is prophesied are inseparable, the notions and pride cease, which is the intermediate supreme Dharma. Prophecy, and so on. In equipoise, when all manifestations of duality cease, the object of meditation, the perfection; the meditation, the samadhi; and the meditator, the Bodhisattva—the three are established as being without difference in meaning, except for the difference in names, and directly seeing that is the great supreme Dharma. The three are mutually, and so on. At those times, the distinctions of what is to be abandoned and what is to be realized, and the signs of the qualities spoken of in the fifth chapter—the four of increasing, stable, mind-abiding, and peak union—and the signs of irreversibility of the path of joining in the fourth chapter will arise. Furthermore, one must accomplish fourteen qualities and abandon forty-six faults, and in order to perfect all the characteristics, to those
Chinese
也需要。为了逐一地提升，逐渐的行持与布施相顺应，广大地思维布施的功德，以及阻止对它的能取所取的执着等等，（修持）六度，忆念所有佛的功德，特别是生起信心。为了遮止对如是的功德和具有功德的佛的执着，将它们观为空性，这就是随念佛。因此，遮止了这些随念六法和世俗的显现之后，修持无我的意义，这就是无实自性的瑜伽。这十三者要次第地反复修习。无论在入定还是出定的时候，在行持六度的时候，意乐上需要具足通达和成办，行持上需要具足进入和成办，这样积累二资粮的积聚也能成办。逐渐地，提升，以及通达进入和积聚三者的道理，在常断的早晚之间的圣道中也是如此。圣道是作为果的体性而产生的，因此，产生它们的因缘资粮，不需要在上面所说的那些之外另寻。通过详细了解它们的安立方式来证悟，而系缚需要这样了解：见道上的教授，以及道智的见道时，和基智的见道时，以及第四时期的见道成为四种分别念的对治的方式，以及结合第四个不退转的征相，详细确定见道的安立，以及修道上的教授，以及第二个修道时期的行为，修道，成办信解、欲乐、忆念三者，清净修道，以及第四个修道时期的安立等等，以及第五个修道成为四种分别念的对治的方式，作为修道总体的安立之后，在各个别十地中，地的积聚成就，以及完全清净等等，以及以清净三地在暂时中成办出离，以及在常断的时期中刹那的行持，以及在那些之中近需的有寂平等之行，清净刹土之行，善巧方便之行等等。基道果的阶段。
English
It is also necessary. In order to gradually elevate each one, the gradual practice is in accordance with giving. Thinking extensively about the merits of giving, and preventing the grasping of the grasper and the grasped, etc., (practicing) the six perfections, remembering all the qualities of the Buddha, especially generating faith. In order to prevent attachment to such qualities and the Buddha who possesses qualities, contemplating them as emptiness is the recollection of the Buddha. Therefore, after preventing these six recollections and the appearance of conventional truth, meditating on the meaning of selflessness is the yoga of unreal nature. These thirteen should be practiced repeatedly in order. Whether in meditation or post-meditation, when practicing the six perfections, it is necessary to have both understanding and accomplishment in intention, and both entry and accomplishment in practice. In this way, the accumulation of the two accumulations can also be accomplished. Gradually, the principle of elevating, and understanding, entering, and accumulating the three, is the same in the noble path between the beginning and end of permanence. Since the noble path arises as the nature of the result, the causal accumulations that produce them do not need to be sought separately from those mentioned above. Realization comes from knowing their establishment in detail, and bondage needs to be understood in this way: the instructions on the path of seeing, and the time of seeing the path of knowledge, and the time of seeing the path of the base of knowledge, and the way in which the path of seeing in the fourth period becomes the antidote to the four conceptualizations, and the detailed determination of the establishment of the path of seeing by combining the signs of the fourth irreversible, and the instructions on the path of meditation, and the actions of the second period of the path of meditation, the path of meditation, accomplishing faith, aspiration, and mindfulness, pure path of meditation, and the establishment of the fourth period of the path of meditation, etc., and the way in which the fifth path of meditation becomes the antidote to the four conceptualizations, after making the overall establishment of the path of meditation, in each of the ten individual grounds, the accumulation of the grounds is accomplished, and complete purification, etc., and the accomplishment of renunciation temporarily by the three pure grounds, and the momentary practice in the period of permanence and cessation, and the practice of equality of existence and peace that is needed in those, the practice of pure land, the practice of skillful means, etc. The stages of base, path, and fruit.
Tibetan
་ཐམས་ཅད་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་ ཆོས་དབྱིངས་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱི་སྙིང་པོ་ནི། དམིགས་པའི་ཆོས་བཅུ་གཅིག་ པོ་ལ་རིམ་པས་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྔོན་འགྲོ་དམིགས་པ། འཇུག་པ་ལ་དམིགས་ ཆེན་རྩ་བ་བཞི། ཚོགས་ལམ་ལ་བརྒྱད། སྦྱོར་ལམ་ལ་བཅུ་གཉིས། མཐར་ཕྱིན་པའི་བཅུ་ གསུམ་སྟེ། དམིགས་ཆེན་ཞེ་བརྒྱད། དམིགས་ཕྲན་མང་པོར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ལམ་ བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ནི། ཆེད་དུ་བྱ་བ་གསུམ་དང་སྐུ་གསུམ་འཕྲིན་ལས་དང་བཅས་པ་ འཆད་པ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་ན། ལམ་གྱི་ཚུལ་འདི་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས། ཤེས་རབ་ཟབ་ མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཉམས་ལེན་གཙོ་བོ་གྱུར་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ཡིན་ལ། དེའི་གདམས་པར་གྲགས་པ་ཤིན་ཏུ་མང་ན་ཡང་། རྒྱལ་ཚབ་བྱམས་པའི་གཞུང་གི་དགོངས་ དོན་འདི་ནི་ཀུན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའང་བཀའ་བཅུ་པ་ཀུན་དགའ་ལེགས་ གྲུབ་གྱིས་བསྐུལ་ནས། ཏཱ་ར་ནཱ་ཐས་སྨྲས་པའོ།། །།དགེ་ལེགས་འཕེལ། ༼མ་ཡིག འབྲས་གནས་བཅུའི་དཔེ་རྙིང་། ཕྱི་ལ། ༣༩༩༽
Chinese
一切时处不变者，乃是修持之所依，法界也。如何修持之方式的精要呢？即是对十一种所缘之法次第缘念。如是，前行缘念，入行有四大根本大缘念，资粮道有八，加行道有十二，究竟有十三，总计四十八大缘念，以及众多小缘念。如是修习道之果，即是宣说三大要事与具足三身事业。如是，此道之方式，乃是大乘中，以甚深智慧空性之修习为主，般若波罗蜜多的方式。虽然其诀窍之名甚多，然此弥勒菩萨之论著的意旨，犹如一切之王。此乃应噶举巴·贡噶勒珠之劝请，多罗那他所说也。吉祥增盛。（底本：果地十法的古籍，页码：399）
English
That which is immutable in all times and places is the basis for practice, the Dharmadhatu. What is the essence of how to practice? It is to sequentially focus on the eleven objects of focus. Thus, there is preliminary focus, four root great focuses for entering, eight for the path of accumulation, twelve for the path of preparation, and thirteen for the ultimate, totaling forty-eight great focuses, and many minor focuses. The result of cultivating the path in this way is the explanation of the three essential tasks and the three bodies with their activities. Thus, this method of the path is the way of the Prajnaparamita in the Mahayana, which is mainly the practice of profound wisdom and emptiness. Although there are many famous instructions on it, the meaning of Maitreya's treatise is like the king of all. This was spoken by Taranatha at the urging of Kunga Lekdrup of the Kagyu school. May virtue and goodness increase. (Original text: Old manuscript of the Ten Fruition Places, page 399)