Tibetan
ས་གསུམ་ལྡན་གྱི་སྒོ་ནས་ཐག་གཅོད་པ་ནི། བླ་མས་ལུང་ རིགས་མན་ངག་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་སེམས་སུ་བསྟན། རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། སྲིད་གསུམ་ཕྲ་རབ་ རྡུལ་མིན་འདིར་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །ཞེས་གསུངས། དེའི་མཐུན་དཔེ་འོད་གསལ་རྟགས་ བཅུའི་སྟེང་དུ་སྒྲིག་སྟེ། སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་སྟེ་རང་གི་ཡིད་ལས་སྐྱེས་པ་མེ་ལོང་གི་ནི་ གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བླ་མ་དང་རྒྱུད་ དང་བདག་ཉིད་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་ཐག་ཆོད་ པ་ལགས། ངོ་སྤྲོད་སྐོར་དང་པོའོ། ། དོན་ཚན་གཉིས་པ་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲོད་པ་ལ། ལུང་ནི་འཕགས་པ་ དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་འོད་སྲུང་གིས་ཞུས་པ་ལས། དེ་འདི་ལྟར་སེམས་ཡོངས་སུ་ཚོལ་ཏེ། འདོད་ཆགས་པར་གྱུར་པ་དང་། ཞེ་སྡང་པར་གྱུར་པ་དང་། གཏི་མུག་པར་གྱུར་པའི་ཆོས་དེ་ 4-578 གང་ཡིན། ཅི་མ་འོངས་པ་དང་། འདས་པ་དང་། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཞིག་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་སེམས་ འདས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟད་པའོ། །མ་འོངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་ཕྱིན་པའོ། །ད་ལྟར་ བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གནས་པ་མེད་དོ་སྙམ་མོ། །འོད་སྲུང་སེམས་ནི་ནང་ན་ཡང་མེད། ཕྱི་རོལ་ ན་ཡང་མེད། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་མི་དམིགས་སོ། །ཞེས་གསུངས། རིག་པ་ནི་རིགས་ ལམ་ཤེས་པའི་ངོར་སྤྲོ་ན། ཀུན་རྫོབ་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ རིགས་པ་སྤྱི་དང་། ཁྱད་པར་སེམས་སྟོང་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ ལ་བརྟེན་ནས་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་དུ་འཇུག སྙིང་པོ་ཙམ་ལ་མོས་ན་གོང་དུ་དྲངས་པའི་མདོའི་ དོན་ལྟར་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མའི་དོན་སྐྱེ་བྱ། གནས་བྱ། འགག་བྱ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་སྟེ་བཙལ་བས་ འདས་པ་ནི་འགགས་ཟིན་ནས་མེད། མ་འོངས་པ་ནི་མ་སྐྱེས་པས་མེད། ད་ལྟར་བ་ལ་ཡང་ རྣམ་པར་བརྟགས་ན། འདས་མ་འོངས་གཉིས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ད་ལྟ་བ་མེད། གཞན་ ཡང་སེམས་ནི་ནང་དབང་པོ་ལ་མི་གནས། ཕྱི་ཡུལ་ན་མི་གནས། དེ་གཉིས་མ་ཡིན་པའི་བར་ ནའང་མི་གནས། ཕྱི་ཡུལ་ལྔ་དང་། ནང་དབང་པོ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་ཡང་མི་གནས། དེ་ ལས་གཞན་དུ་ཡང་མི་གནས། སེམས་འདི་ལྟར་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་དུ་མེད། འདི་ལྟར་མྱོང་འདི་ ལྟར་རིག་ཅེས་ཀྱང་བརྗོད་དུ་མེད། འདི་ལྟར་མེད་དོ་ཞེས་ཀྱང་བཟུང་མི་ཐུབ་ལ། ཡོད་པར་ འཇོག་པ་ཡང་མེད་པར་བཞག་པ་ལ་བལྟོས། མེད་པར་འཇོག་པ་ཡང་ཡོད་པར་འཇོག་པ་ལ་ བལྟོས་པས། ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ། མཉམ
Chinese
以三者具足的方式进行决断是：上师以教证、理证、口诀三者的方式在心中开示。续部中也说：三有微尘非是此，乃是识。如是说。将此比喻安立于明亮十相之上，心的显现仅仅是从自己的意念中产生，如同镜中的影像一般。如是说，如同自己亲身经历一般，以上师、续部和自身具有的信心三者的方式，将一切外境显现决断为心。这是第一部分，介绍。 第二条，介绍心性本空。教证是圣者《宝积经·请问持光童子品》中说：如是彻底寻觅心，贪欲、嗔恨、愚痴的法是什么？是未来、过去、现在产生的吗？对此，过去的心已经灭尽，未来的心尚未到来，现在的心也无有住处。持光，心不在内，也不在外，也不是二者之外。如是说。理证是以通达理路的方式来阐释，普遍以确定一切世俗皆无实有的理路，特别是依靠确定心为空性的理路来生起定解。如果仅仅是信奉精华，那么就按照上面引用的经文的意义，将刹那的觉知分为生、住、灭三者来寻觅，过去已经灭尽，所以不存在；未来尚未产生，所以不存在；即使对现在进行分析，除了过去和未来之外，没有现在。此外，心不住于内在的根，不住于外境，也不住于二者之间。不住于外境五者和内在五根等自性中，也不住于除此之外的地方。心不能说成是这样存在，也不能说成是这样体验，这样觉知，也不能执着于这样不存在，安立为存在也依赖于安立为不存在，安立为不存在也依赖于安立为存在。因此，存在与不存在，是与非，在任何方面都不能成立。平等。
English
Deciding through the three qualifications: The lama reveals it in the mind through the three aspects of scripture, reasoning, and oral instruction. It is also said in the tantra: "The three realms are not the subtle particles, but the consciousness." As it is said. Arranging this analogy on the ten signs of luminosity, the appearance of the mind is merely born from one's own mind, like the reflection in a mirror. As it is said, just as one experiences it oneself, all appearances of objects are decided as mind through the three aspects of faith in the lama, the tantra, and oneself. This is the first part, the introduction. The second point is to introduce the emptiness of the nature of mind. The scriptural authority is from the "Precious Heap Sutra, Question of Kashyapa" spoken by the noble Kashyapa: "Therefore, search thoroughly for the mind. What is the nature of desire, hatred, and ignorance? Is it something that arises in the future, past, or present? In that case, the past mind has ceased, the future mind has not yet come, and the present mind has no abiding place. Kashyapa, the mind is not inside, nor is it outside, nor is it perceived as being other than both." As it is said. Reasoning is explained in terms of understanding the path of reasoning. Generally, it is based on the reasoning that establishes all conventional truths as unreal, and especially on the reasoning that establishes the mind as emptiness, to generate certainty. If one only believes in the essence, then according to the meaning of the sutra quoted above, the momentary awareness is divided into three aspects: arising, abiding, and ceasing. By searching, the past has already ceased and does not exist; the future has not yet arisen and does not exist; even when analyzing the present, there is no present apart from the past and future. Furthermore, the mind does not abide in the inner sense faculties, nor does it abide in the outer objects, nor does it abide in between the two. It does not abide in the nature of the five outer objects and the five inner sense faculties, etc., nor does it abide elsewhere. It cannot be said that the mind exists in this way, nor can it be said that it is experienced or known in this way. It cannot be grasped as not existing in this way, and establishing it as existing depends on establishing it as non-existing, and establishing it as non-existing depends on establishing it as existing. Therefore, existence and non-existence, being and non-being, are not established in any way. Equality.
Tibetan
་བཞག་ཟབ་མོ་ལ་དེ་ལྟར་ལ་ཟློ་ བ་ཡིན། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་ཐོག་ཤན་འབྱེད་ཀྱི་སྐབས་སུ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་ འཇོག གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་ཡང་མི་སྲིད། གཉིས་མིན་གྱི་མཚན་གཞི་ཡང་མི་སྲིད་པས། ཀུན་ རྫོབ་ཀྱི་གནས་ལུགས་སྟོང་ཚུལ་དེ་ལྟར་ལགས་སོ། ། སྒོམ་པ་ཉམས་མྱོང་གི་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། བྱེད་བཅིངས་དང་བཅས་ཏེ་རིག་པ་མ་བཅོས་སོ་ 4-579 མར་འཇོག་ཏུ་བཅུག་ལ། རིག་པ་རྩལ་མ་འགགས་པ་མཐོང་ཐོས་རེག་ཚོར་འགྱུ་བ་བསམ་ པ་སྒོམ་པ་གང་ཡང་འཆར་དུ་རུང་བ་ནི། ཤར་དུས་ཉིད་ནས་གནས་དང་དུས་དང་ཡུལ་དང་ རྣམ་པ་དང་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་འདུག་ཅེས་ཁ་ནང་ལོག་གི་ཤེས་པས་རྗེན་ཆེར་དུ་བརྡ་སྤྲད་པ་ ནི། བདག་དང་གཞན་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་བེམ་པོ་དང་ཤེས་པ་མྱོང་བྱ་མྱོང་བྱེད་རིག་བྱ་དང་ རིག་བྱེད་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་དེ་ལ་བཟོ་བཅོས་མེད་ཅིང་རང་ ཚོ་ཐུབ་པར་འཇོག་ལུགས་དང་སྐྱོང་ལུགས་རྗེན་ཆེར་དུ་ངོ་སྤྲད། ཡིད་ཆེས་གསུམ་ལྡན་གྱི་སྒོ་ ནས་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པ་ལ། ཁ་ཅིག་སེམས་འདི་མ་བརྟགས་ན་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར། འཚང་ བཅར་ན་མི་རྙེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་ པ་ཡིན་ཀྱང་བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་དང་{འདྲེ་[འདྲ་]ཉེན་ཆེ་བས་རྣམ་རྟོག་གི་འཚང་གཅོར་ བའི་སྐབས་འདིར་དགོས་པ་ཆུང་ཞིང་ནུས་པ་མེད་པ་དང་། ཡང་གཞན་ཁ་ཅིག་མི་རྟོག་པ་ བསམ་མེད་ལྟེང་པོ་ཙམ་ལ་གནས་ལུགས་སུ་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི་གནས་ལུགས་མ་མཐོང་བ་ལ་ངོ་ སྤྲོད་རྒྱུ་མེད་དེ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལས་ཀྱང་། རང་གི་སེམས་ནི་བརྒྱལ་དང་གཉིད་ལ་རབ་ ཏུ་ཞུགས་པ་མི་ཡི་བདག་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་འགྱུར། །སད་ལ་རང་བཞིན་དང་བཅས་ གསལ་བར་བྱ་སྟེ་དེ་དག་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་ཐར་པའི་ལམ་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས། ཚིག་ ཕྱི་མ་འདིས་ནི་སྣང་བ་རང་གམ་འདི་ཀ་གནས་ལུགས་སུ་ངོ་སྤྲོད་པ་ཡང་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ན། བླ་མས་ལུང་རིགས་མན་ངག་གི་སྒོ་ནས་སེམས་སེམས་བྱུང་དྲན་རིག་འགྱུ་བ་ འདི་ཐམས་ཅད་སྣང་ཆ་མ་འགགས་རུང་གདོད་མ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བར་བསྟན། མདོ་རྒྱུད་ ཀུན་ལས་ཀྱང་དེ་ལྟར་གསུངས་ཤིང་རྒྱུད་རྒྱལ་ལས་ཀྱང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་མེད་དེ། སངས་རྒྱས་ཤེས་རབ་གང་དུའང་གནས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་ཚིག་འདི་སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་ སྟོན་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས། རང་གི་ཉམས་མྱོང་གིས་ཀྱང་ངོས་གཟུང་མེད་པར་གཏན་ 4-580 ལ་ཕེབས། གསལ་རིག་རྗེན་ནེ་བ་འདིའི་དོན་གཞན
Chinese
是这样来讲述甚深之处的。 因为不是存在，所以在事后辨别的时候，也安立不存在的名称。两者都是不可能的。二者皆非的体性也是不可能的。因此，世俗的实相就是这样空性的。 关于禅修经验的介绍是：连同作为和束缚，将觉性安住在不做作的原始状态中，让觉性不间断地显现，无论是见、闻、觉、受、流动、思考、禅修，任何显现都可以。显现之时，就用内向的智慧直接指出，这个是什么样的处所、时间和地点、形状和本质。我和他者，境和有境，物质和觉性，所体验和体验者，所知和能知，一切从原始以来就是自性清净的，对此不做任何修改，直接介绍如何安住和守护其自力更生的方式。通过具备三种信心的门径生起定解。 有些人说，这个心如果不加以观察，就会显现为各种各样。如果加以逼迫，就找不到，就像幻觉一样。这样介绍空性，虽然是依赖胜观的一面，但是与思辨的智慧容易混淆，因此在断除分别念的逼迫之时，作用很小而且没有力量。还有些人，将不作意、无思的呆滞状态介绍为实相，这是因为没有见到实相，所以没有介绍的必要。续部的国王中也说：“自己的心如果陷入昏厥和睡眠，人的主人就会变得没有自性。醒来时，应当使之具有自性而光明，这些不是众生的解脱之道。”这样说。后面的这句话也遮止了将显现本身或者这个本身介绍为实相。 因此，上师通过教证、理证和窍诀，指出心、心所、念头、觉性和流动，这一切虽然显现不间断，但从原始以来就从未存在过。所有的经续中也是这样说的，续部国王中也说：“没有分别识，不在任何佛陀的智慧中。”这句话将成为对佛陀们的开示。自己也通过经验，确定了没有可以执取的对象。 到达了光明觉性的赤裸状态，这之外的意义
English
That is how to explain the profound point. Because it is not existent, the term 'non-existent' is also applied when distinguishing afterwards. It is impossible for it to be both. The basis for being neither is also impossible. Therefore, the way of emptiness of conventional reality is like that. The introduction to the experience of meditation is: Along with doing and bondage, allow awareness to rest in its natural, uncorrected state. Allow awareness to arise without obstruction—seeing, hearing, feeling, sensing, movement, thought, meditation—anything can arise. From the very moment it arises, directly point out with inward-turning wisdom what kind of place, time, location, form, and essence it is. Self and other, object and subject, matter and consciousness, experiencer and experienced, knowable and knower—all are primordially, naturally pure. Without any alteration, directly introduce how to rest and maintain their self-sufficiency. Generate certainty through the gate of possessing three kinds of faith. Some say that if this mind is not examined, it will appear in various ways. If pressed, it cannot be found, like an illusion. Introducing emptiness in this way relies on the aspect of insight, but it is easy to confuse with intellectual wisdom, so it is of little use and powerless when cutting off the pressure of conceptual thoughts. Others introduce a state of non-conceptual, thoughtless blankness as reality, but there is no need to introduce it because reality has not been seen. The King of Tantras also says, "One's own mind, when deeply absorbed in fainting and sleep, the lord of men becomes without nature. When awake, it should be made clear with nature, but these are not the path to liberation for beings." This is said. This latter statement also prevents introducing appearance itself or this very thing as reality. Therefore, the lama, through scripture, reasoning, and pith instructions, shows that all of this—mind, mental events, memory, awareness, and movement—although the appearance is uninterrupted, has never existed from the beginning. All the sutras and tantras say the same, and the King of Tantras also says, "There is no consciousness; it does not abide in any Buddha's wisdom." This statement will become an instruction for the Buddhas. One also determines through one's own experience that there is nothing to grasp. Having arrived at the naked state of clear awareness, the meaning beyond this