Tibetan
多罗那他大师教言集JT60ཟབ་མོའི་བཀའ་མཆིད་ཅུང་ཟད། 1-696 ༄༅། །ཟབ་མོའི་བཀའ་མཆིད་ཅུང་ཟད། ༄༅། །ༀ་སྭཱ་སྟི། བླ་མ་མཆོག་དང་དུས་གསུམ་རྒྱལ་བ་ཡི། །ཞབས་པད་དམ་པ་སྤྱི་བོས་ བཏུད་བྱས་ཏེ། །དམ་ཆོས་བདུད་རྩིའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་བརྩམས་ནས། །ཟབ་མོའི་བཀའ་མཆིད་ 1-697 ཅུང་ཟད་བགྱིད་ལ་སྤྲོ། ། དེ་ལ་སྟོན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་མཐའ་ཡས་པ་ཞིག་བཀའ་ སྩལ་པ་ནི། གཞན་གྱི་ཚིག་སྣ་བསྟུང་བ་དང་། ཕ་རོལ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་དང་། བདག་ ཉིད་སྒྲོག་པ་དང་། རང་གི་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་ པ་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ལས། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་མཉམ་པར་བརྩེ་ བས། དེ་རྣམས་རང་གིས་བརྙེས་པའི་བྱང་ཆུབ་དམ་པ་དེ་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་བྱེད་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱང་རང་དང་གཞན་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ ཆུབ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཐབས་ཁོ་ན་ལ་གཙོ་བོར་དམིགས་པ་ཞིག་ ངེས་པར་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དང་པོར་ཆོས་སྒྲུབ་ཅིང་ཉམས་སུ་བླང་བའི་གཞི་གང་ ལ་དམིགས་ཏེ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི། གནས་ལུགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འདི་ ལྟར་ངེས་དགོས་ཏེ། སེམས་མ་རིག་པའི་འཁྲུལ་པས་ཡོངས་སུ་བསྐྱེད་དེ། རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་ སྣང་བའི་ཀུན་རྫོབ་ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད། དངོས་པོའི་ གནས་ཚུལ་ལ་གདོད་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་ཞིང་། འཁྲུལ་པའི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་ནི། རང་རང་ གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་བསླུ་བ་མེད་པར་འབྱུང་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་ བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་འཁྲུལ་སྣང་ཙམ་མ་གཏོགས། གདོད་མ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བ་ཡིན་ ལ། དེ་ལྟར་མེད་ཀྱང་། ཇི་སྲིད་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་མ་དག་གི་བར་དུ། འཁྲུལ་ངོ་ཉིད་དུ་རྒྱུ་ འབྲས་ཕྲ་ཞིང་ཕྲ་བ་རྣམས་ཀྱང་མ་འཁྲུགས་པར་འབྱུང་བ་འདི་ནི། དང་པོ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་ པའི་ལྟ་བ་བསྐྱེད་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་བ་མེད་པ་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ནས། སྤངས་བླང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྤྱད་པས། འཇིག་རྟེན་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ་གནས། ངན་ སོང་གི་སྒོ་ཁེགས། མཐོ་རིས་ཀྱི་སྒོ་ཕྱེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། སྣང་བ་འདི་དག་འཁྲུལ་པ་ཙམ་མ་ 1-698 གཏོགས། གདོད་མ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་པར་རྟོགས་པས། དངོས་པོར་འཛིན་པ་དང་། མཚན་ མར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དབྱིངས་སུ་དག་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་ པར་
Chinese
多罗那他大师教言集JT60甚深口诀少分。 1-696 ༄༅། །甚深口诀少分。 ༄༅། །嗡 斯瓦斯谛！顶礼上师胜及三世诸佛之莲足。 从甘露妙法之海中，略作甚深之口诀。 1-697 如来导师曾宣说无量无边的正法之门，并非为了贬低他人之言辞，亦非为了胜伏他人，亦非为了自我夸耀，亦非为了弘扬己方，而是从无缘大悲之自性中，平等慈爱一切众生，为了将彼等安置于自己所证得之殊胜菩提而宣说。 因此，欲修法者，亦必须以自他获得无上菩提佛果之方便为主要目标。而首先，修法并实修之基础，应以何为目标而修习呢？即是实相之真如。对此必须如此确定：心由无明的错觉所生起，如梦一般显现的，包含于世俗三界的一切诸法，就事物之实况而言，本来未曾存在过。然于错觉之心之显现中，各自之因缘聚合，则果报无欺而生。故由世俗能取所取所摄之诸法，除错觉显现外，本来未曾存在。虽如是本无，然直至错觉之显现未清净之间，于错觉本身中，极细微之因果亦无错乱而生起。此乃最初生起正见之目标。即于因果不虚生起定解后，如理取舍，则安住于世间之正见。能遮止恶趣之门，开启善趣之门。并且，了知此等显现唯是错觉，本来未曾存在，则对实物之执着，以及对相之执着之分别念，于法界中清净，从而能真实生起超世间之智慧。
English
Collection of Teachings by Master Tāranātha JT60: A Few Profound Instructions. 1-696 ༄༅། །A Few Profound Instructions. ༄༅། །Oṃ Svasti! Having bowed with my head to the sacred lotus feet of the supreme guru and the buddhas of the three times, I am delighted to make a few profound instructions, drawn from the ocean of nectar-like sacred Dharma. 1-697 Thus, the Teacher, the Tathāgata, taught countless gates of the sacred Dharma, not for the sake of belittling the words of others, nor for overpowering others, nor for boasting oneself, nor for spreading one's own side, but from the nature of great compassion without object, loving all beings equally, he taught in order to place them in the supreme bodhi that he himself had attained. Therefore, those who wish to practice the Dharma must also have as their main goal the means by which they and others will attain the state of unsurpassed enlightenment, buddhahood. And what should be the object of meditation as the basis for practicing and experiencing the Dharma in the first place? It is the suchness of reality. And this must be determined as follows: The mind is completely generated by the delusion of ignorance, and all these dharmas, included in the three realms of conventional reality, which appear like a dream, have never existed in the state of reality. However, in the appearance of the deluded mind, the result arises unfailingly from the collection of its own causes and conditions. Therefore, the dharmas included in conventional grasping and apprehended are merely illusory appearances, and have never existed from the beginning. Although they do not exist in this way, as long as the appearance of delusion is not purified, even the subtle causes and effects arise without confusion in the very nature of delusion. This is the object of generating the correct view from the very beginning. That is, having generated certainty in the infallibility of cause and effect, and practicing acceptance and rejection as it is, one abides in the correct view of the world. The door to the lower realms is blocked, and the door to the higher realms is opened. Furthermore, realizing that these appearances are merely delusions and have never existed from the beginning, the thoughts of grasping at things and grasping at signs are purified in the sphere of reality, and thus the transcendental wisdom is truly
Tibetan
སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་། ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་རྣམས་ཀྱང་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན། ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་མ་གྲུབ་ཀྱང་། དོན་དམ་ཡང་དག་ པའི་དབྱིངས་ཆོས་ཉིད་རང་རིག་རང་གསལ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་འདི་ནི། ཡང་ དག་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་ གསལ་བ་དང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ ཉིད་དུ་གདོད་མ་ནས་གྲུབ་ཅིང་། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བྱ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། བདེན་པ་ཡིན་ལ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཅིང་བརྟན་པ་དང་། གནས་ལུགས་ ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། མ་ནོར་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ གནས་ལུགས་ད་ནི། བདེན་གྲུབ་དང་། རྟག་བརྟན་གཡུང་དྲུང་ཡིན་ཀྱང་། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཞིང་། ཚིག་གིས་བརྗོད་དུ་མེད། བློས་བཟུང་དུ་མེད་པ་ཡིན་པས། མཉམ་ བཞག་གི་ཚེ། འདི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བློས་བརྟགས་ནས་ནི་མི་སྒོམ་སྟེ། མཉམ་བཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་གང་དུ་ཡང་འཛིན་པ་མེད་པ། བཟོ་བཅོས་མེད་པའི་ཚུལ་ གྱིས་འཇོག་དགོས་པས་སོ། །གཞི་ཤེས་བྱའི་གནས་ལུགས་དེ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་ཤིང་། དེ་ཉིད་སེམས་ཀྱིས་ རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ཁོ་ན་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་ཤིང་ཡོད་པ་ཡིན། དེ་ལས་ གཞན་འཁོར་བ་པ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞིང་། གྲགས་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་དང་། ལམ་གྱི་ཆོས་ ཐམས་ཅད་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ལ་མ་གྲུབ་པ་གློ་བུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཞི་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་ གནད་ཀྱིས། ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚེ། རེ་ཞིག་འཁྲུལ་ངོ་དང་བསྟུན་ཏེ། ཁམས་གསུམ་ 1-699 འཁོར་བ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་མི་རྟག་ཅིང་མི་བརྟན་ལ་འཇིག་པ། ང་ དང་ང་ཡིར་འཛིན་པའི་ཡུལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་གྲུབ་པ་མེད་པ། ཆོས་འདི་རྣམས་ལ་བྱེད་པོས་ སྟོང་པ། རྒྱུ་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས་པ་འཕྲད་པ་ལས་འབྱུང་བར་ཤེས་ནས། དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཡང་ཡང་ བསྒོམས་པས། འཁོར་བའི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་སྙིང་པོ་མེད་པས། འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་ འབྱུང་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེའི་རྗེས་སུ་དེ་ལྟར་མི་ རྟག་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྙིང་པོ་མེད་པའི་འཁོར་བ་ལས་བདག་ཉིད་གཅིག་པུར་མ་ཟད་ སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདོན་དགོས་པའི་བསམ་པ་
Chinese
将会产生，并且也会舍弃烦恼的种子。像这样， 所有世俗的能取所取之法，虽然从一开始就没有成立，但胜义真实的界，法性自明自显，离戏论的智慧，是真实空性，是所有所知的事物的实相，是自性光明，名为如来藏。这是所有法的法性，从一开始就成立，因为是圣者们的智慧所体验的，所以是真谛。因为不变，所以是常恒坚固。因为实相没有颠倒，所以是真如，是不错乱的真如。像这样，实相现在，虽然是真实成立和常恒不变，但远离一切戏论，不能用语言表达，不能用心思抓住。所以在入定的时候，不要用分别心去想“这是真实的，这是常恒的”而去修，要在入定无分别的时候，于任何处都不执著，以不做作的方式安住。根本所知的事物实相，如是法性圆成实，如来藏存在于所有众生心中，那本身就是心的自性，那唯一进入并且存在于事物的实相中。除此之外，轮回者所显现和称说的这一切，以及所有道之法，在事物的实相中没有成立，是暂时的。因为根本是这样的要点，所以在修道的时候，暂时顺应迷惑的显现，要知道三界轮回的一切都是痛苦的自性，是无常、不稳固和会坏灭的，我和我所执著的对境“我”是没有成立的，这些法没有作者，是从各种因缘聚合而产生的。通过反复修习那个意义，因为轮回的所有安乐都没有实义，所以一定会生起想要从轮回中出离的殊胜心念，在那之后，不仅要将自己从如此无常、痛苦且没有实义的轮回中解脱出来，还要将所有众生都解脱出来的想法。
English
will arise, and will also abandon the seeds of afflictions. Thus, Although all the phenomena of conventional grasping and clinging are not established from the beginning, the ultimate true realm, the Dharma-nature, self-aware, self-luminous, and free from elaboration, is true emptiness, the reality of all knowable things, naturally luminous, and called the Tathagatagarbha. This is the Dharma-nature of all phenomena, established from the beginning, and because it is experienced by the wisdom of the noble ones, it is the truth. Because it is unchanging, it is constant and stable. Because the reality is not inverted, it is Suchness, the non-erroneous Suchness. Thus, the reality now, although it is truly established and constant, is free from all elaboration, cannot be expressed in words, and cannot be grasped by the mind. Therefore, during meditation, do not meditate by thinking with discrimination, "This is true, this is constant." In non-conceptual meditation, do not cling to anything, and abide in a non-artificial manner. The reality of the fundamental knowable things, such as the Dharma-nature perfectly established, the Tathagatagarbha dwells in the hearts of all sentient beings, and that itself is the nature of the mind, and that alone enters and exists in the reality of things. Apart from that, all that appears and is spoken of by samsaric beings, and all the Dharma of the path, are not established in the reality of things, and are temporary. Because the key point of the ground is such, when practicing the path, temporarily conform to the appearance of delusion, and know that all of the three realms of samsara are of the nature of suffering, are impermanent, unstable, and will perish, and that the object of clinging to "I" and "mine," the self, is not established, that these phenomena have no agent, and arise from the aggregation of various causes and conditions. By repeatedly meditating on that meaning, because all the pleasures of samsara have no essence, a supreme thought of wanting to definitely escape from samsara will arise, and after that, not only to liberate oneself from such impermanent, painful, and meaningless samsara, but also the thought of liberating all sentient beings.