Tibetan
མི་ཟློས་ལ། འདིས་ནི་ནང་སེམས་ཅན་དུ་ཆགས་པ་རང་ཤུགས་སུ་ཁེགས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་ 23-2-5a དག་གོ །གསུམ་པ་ནི། གཞན་མཆོད་འོས་སུ་བསམས་པས་ཞེ་སྡང་དང་། རང་དམན་པར་བལྟས་པས་ཆགས་སྡང་མ་འོངས་པ་སྐྱེ་འགྱུར་རེ་ཞིག་ཁེགས་པར་སླ་བ་ཡིན་མོད། སྐྱེས་ཟིན་མངོན་གྱུར་པ་འཕྲོ་གཅོད་པའི་ཐབས་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། ཆགས་སྡང་ལྟ་བུའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྐྱེས་མ་ཐག་དེར། བཙན་ཐབས་སུ་གདོང་ནས་བཟློག་པར་ཤོག་ཅིག་སྟེ། བཟློག་པར་བྱའོ། །གཉེན་པོ་གང་གིས་ན། རང་རྒྱུད་ལ་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་། དེ་ལྟར་བརྟགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ། །དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་རྟོག་ན། དུས་རེས་འགའ་བས་ཆོག་པ་མ་ཡིན་གྱི། འགྲོ་འཆག་ཉལ་འདུག་གི་སྤྱོད་ལམ་ཀུན་ཏུའོ། །དགོས་པ་ནི། སྐྱེས་པ་དེའི་རྒྱུན་མ་བཟློག་པར་འཕྲོ་འཐུད་ན་ནི། བདག་དང་གཞན་མ་རུངས་པར་བྱེད་པས་སོ། །འདིས་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གཏི་མུག་དྲུངས་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ངོས་བཟུང་བས་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ་བཤད་དོ། །བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པའི་སྤོང་ཚུལ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལྟར་དབེན་པའི་གནས་སུ་བདག་མེད་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། གོང་དུ་བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར། རང་བཞིན་ངན་པའི་སེམས་ཅན་ཚོགས་པའི་ནང་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཆགས་སྡང་ཤིན་ཏུ་སྐྱེ་སླ་བའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དབེན་པ་བརྟེན་ཚུལ་དེ་འདྲ་དེ་ནི་སྐབས་འདིར་ཤིན་ཏུ་སྤང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན་རང་བཞིན་ངན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འགྲོགས་པ་ནི། 23-2-5b མཆོག་ཏུ་གཅེས་པར་འཛིན་པར་ཤོག་ཅིག་སྟེ། འགྲོགས་པར་བྱའོ། །དེའི་ཤེས་བྱེད་ནི། དེ་འདྲ་དེ་ཡང་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་དང་ཕྲད་པ་ལྟར་རྙེད་པ་དཀའ་བས་སོ། །དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་འགྲོགས་པར་བྱ་ན། གཞན་དག་མཚམས་མེད་ལྟ་བུ་སྡིག་པ་དྲག་པོ་བྱེད་བཞིན་པ་དང་། དམྱལ་བ་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་མྱོང་གྱུར་གྱིས་ནོན་བཞིན་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ན་འགྲོགས་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲ་དེ་བྱང་སེམས་རང་ཉིད་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་དང་པོ་གསུམ་གྱི་རྒྱུར་མེད་མི་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དེ་དག་བློས་མི་སྤོང་བར་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་འཁྲིད་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདིས་ནི། ཐེག་དམན་གྱི་དབེན་པ་ལས་བྱང་སེམས་ཀྱི་དབེན་པ་ཁྱད་པར་དུ་ངོས་བཟུང་བས་ན། བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་ལ་སློབ་ཚུལ་བསྟན་ནོ། །མདོར་ན། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་པོ་གསུམ་གྱིས་ནི། ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་འགྱུར་མགོ་གནོན་པ་དང་། སྐྱེས་ཟིན་གྱི་ས་བོན་དྲུངས་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་བཤད་ནས། བཞི་པས་ནི་དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ན། ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་འཆད་ཚུལ་ལ་སྦྱར་
Chinese
其次，当内心生起贪欲时，自然而然地止息，这就是清净的戒律。第三，当视他人为应供养的对象时，可以暂时止息因嗔恨和自卑而产生的未来的贪嗔。但对于已经产生的贪嗔，如何断除呢？对于贪嗔等烦恼，一旦生起，就应该立即强制性地从正面阻止，必须阻止。用什么对治呢？用对自身进行观察，以及通过如此观察而获得的智慧。何时进行观察呢？不是偶尔为之，而是在行住坐卧的一切行为中都要进行。这样做的必要性是，如果不对已生起的烦恼进行阻止，任其发展，就会损害自己和他人。这通过以分别智来确定根除愚痴的对治方法，阐述了如何学习般若波罗蜜多（智慧到彼岸）。第四，如果认为断除烦恼的方式，如同声闻（小乘佛教徒）和独觉（不依赖他人教导而自我觉悟者）那样，在寂静的地方通过修习无我和空性来获得最殊胜的智慧，而不是像前面所说的那样，在自性恶劣的众生群体中，因为那样更容易生起贪嗔，那么这种想法是不对的。因为那种依赖寂静的方式，在这种情况下是应该极力避免的。因此，与自性恶劣的众生相处，应该视为最珍贵的，必须与他们相处。这样做的理由是，这种情况就像遇到珍宝矿藏一样难以获得。何时应该与他们相处呢？当看到他人正在造作如同五无间罪（杀父、杀母、杀阿罗汉、破和合僧、恶心出佛身血）一样的强烈罪业，或者正在遭受如同地狱一样的强烈痛苦时，就必须与他们相处。因为这种情况对于菩萨（立志成佛的修行者）自身而言，是前三度（布施、持戒、忍辱）不可或缺的助缘，并且也必须引导他们走向正道，而不是舍弃他们。这通过区分小乘的寂静和菩萨的寂静，展示了如何学习禅定波罗蜜多（禅定到彼岸）。总而言之，前三颂讲述了压制烦恼的生起，以及根除已生烦恼种子的对治方法，第四颂为了消除对此的争论，结合了防护恶行的戒律的讲解方式。
English
Secondly, when desire arises in the mind, it is naturally stopped, and this is pure discipline. Thirdly, when others are regarded as objects worthy of offering, future greed and hatred arising from hatred and self-abasement can be temporarily stopped. But how to cut off the greed and hatred that have already arisen? For afflictions such as greed and hatred, as soon as they arise, they should be forcibly stopped from the front, and must be stopped. What is the antidote? Use the wisdom of observing oneself and the wisdom gained through such observation. When to observe? Not occasionally, but in all actions of walking, staying, sitting, and lying down. The necessity of doing so is that if the arisen afflictions are not stopped and allowed to develop, they will harm oneself and others. This, by identifying the antidote to eradicate ignorance with discriminating wisdom, explains how to learn Prajna Paramita (perfection of wisdom). Fourthly, if it is thought that the way to abandon afflictions is like that of Sravakas (Hinayana Buddhists) and Pratyekabuddhas (those who awaken on their own without relying on the teachings of others), to obtain the most supreme wisdom by practicing selflessness and emptiness in a quiet place, rather than as mentioned above, in a group of beings with evil nature, because it is easier to generate greed and hatred at that time, then this idea is not correct. Because that kind of reliance on solitude is to be avoided in this case. Therefore, associating with beings of evil nature should be regarded as most precious, and one must associate with them. The reason for this is that such a situation is as difficult to obtain as encountering a treasure mine. When should one associate with them? When one sees others committing strong sins such as the five heinous crimes (killing father, killing mother, killing Arhat, disrupting the Sangha, maliciously drawing blood from the Buddha's body), or suffering from strong sufferings like hell, one must associate with them. Because such a situation is indispensable for the first three perfections (generosity, discipline, patience) of the Bodhisattva (practitioner who aspires to become a Buddha) himself, and it is also necessary to guide them to the right path without abandoning them. This, by distinguishing the solitude of the Hinayana from the solitude of the Bodhisattva, shows how to learn Dhyana Paramita (perfection of meditation). In short, the first three verses explain the antidote to suppress the arising of afflictions and to eradicate the seeds of arisen afflictions, and the fourth verse, in order to eliminate the controversy about this, combines the explanation of the discipline of guarding against evil deeds. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
བ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་འགྲིག་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ལ་སློབ་པ། གཉིས་པ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ལ་གཉིས་ཏེ། སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་གཞན་གྱི་གནོད་ལེན་དུ་ཕན་བཏགས་པས་དོན་བྱེད་པ་དང་། བསམ་སྦྱོར་གཉིས་ཀའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་བཏགས་ཏེ་དོན་བྱེད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གནོད་བྱེད་ལ་རྒྱལ་ཁེ་སྦྱིན་པས་ཕན་བཏགས་པ་དང་། གནོད་བྱེད་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དུ་བཟུང་ནས་ཕན་འདོགས་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་ལ་སྡང་བ་འགའ་ཞིག་ཀུན་སློང་ཕྲག་དོག་གིས། 23-2-6a འབྲས་བུ་ངོར་གཤེ་བ་དང་། ལྐོག་ཏུ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་སོགས་མི་རིགས་པ་བརྫུན་གྱི་ཚིག་སྨྲ་བར་བྱེད་ན། བརྫུན་དེས་བསྟན་པའི་བུབ་ཁ་གང་ཡིན་པ་དེ། རང་གིས་ལེན་པ་དང་། སྨྲ་བ་པོ་དེ་རང་གིས་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་རྒྱལ་ཁེ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། གཞན་དེ་ཉིད་ལ་སྟེར་བར་ཤོག་ཅིག་སྟེ་སྟེར་བར་བྱའོ། །འདོད་པའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་གཞན་དོན་གྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་ནི། ཟང་ཟིང་གི་དངོས་པོ་གཏོང་ལེན་གཞན་ཡང་མཚོན་པས། སྦྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་གོ །གཉིས་པ་ནི། འགྲོ་བ་གཞན་གང་ལ་བདག་གིས་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གི་ཕན་བཏགས་པས། ཕན་ལན་དུ་རེ་བ་ཆེ་བ་འགའ་ཞིག་གིས། ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་པའི་གནོད་པ་བྱེད་ན། བྱེད་པ་པོ་དེ་ཉིད་ལ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དུ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དེས་གང་བྱས་པའི་གནོད་པ་དེ་ཉིད་དང་དུ་བླངས་པས། འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་དུ་མི་ལྟུང་བར་འཛིན་ནུས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། སྦྱིན་པར་འདོད་པས། སློང་མོ་བ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དུ་འཛིན་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །གཞུང་འདིས་ཕན་ལན་དུ་གནོད་པ་བྱུང་བའི་ཚེ། འཁོར་བ་ལ་ཡིད་འབྱུང་དགོས་པར་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འཇིག་རྟེན་ན་ནི་སློང་བ་མོད། །གནོད་པ་བྱེད་པ་དཀོན་པ་སྟེ། །ཞེས་པ་ལྟར། རྒྱལ་བའི་སྲས་པོ་ལ་ནི་གནོད་བྱེད་ཇི་ལྟར་མང་བ་དེ་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་ཕན་བཏགས་པ་ནི་བཟོད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དོན་ཆེན་པོར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། མདོར་ན་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་ 23-2-6b དངོས་སུ་དང་། བསམ་པ་ཡིས་རྒྱུད་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་རུང་སྟེ། མ་འོངས་པའི་ཕན་པ་དང་། ཚེ་འདིའི་བདེ་བ་མ་ལུས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་དམིགས་བསལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འབུལ་བར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་ནང་ན་ཕ་མར་མ་གྱུར་པ་མེད་པས། སྦྱིན་པའི་ཡུལ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དང་། གནོད་བྱེད་དུ་ཡང་མ་གྱུར་པ་མེད་པས། བཟོད་པའི་ཡུལ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕན་བདེ་ཕར་ལ་ཕུལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་མར་གྱུར་པ་དང་། དགྲར་གྱུར་པ་ཀུན་གྱི་ཡང་གནོད་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཀུན། བདག་ལ་ལེན་ནུས་པར་ཤོག་ཅིག ཇི་ལྟར་དུ་ན། ད
Chinese
这非常合适。 修学利益有情 第二，利益有情分为两种：通过行为的方式，将他人的损害转化为利益来利益有情；以及通过思想和行为两种方式，利益一切有情。 第一种又分为两种：对制造损害者施予胜利和利益；以及将制造损害者视为善知识来施加利益。 第一种是：如果有些憎恨我的人，因嫉妒的驱使，在表面上辱骂，在暗地里诽谤，说不合情理的谎言，那么，那个谎言所指向的失败，就由我自己来承担；而说谎者自己想要获得的胜利和利益，就给予那个人，应当给予。因为获得所希望的利益是利他的主要目标。这同时也象征着物质的给予和接受，因此是清净的布施。 第二种是：如果我以佛法和物质利益帮助了其他众生，但有些人非但不报答，反而做出非常不合理的损害，那么，应当将那个加害者视为善知识，接受他所造成的损害，因为这样可以避免堕入轮回和恶道。例如，想要布施的人，必须将乞丐视为善知识一样。这段经文并不是说，当受到恩将仇报时，应该对轮回感到厌倦，正如所说：'世间乞讨虽多见，加害他人却稀有。'对于菩萨来说，加害者越多，越是应该努力追求的目标。 第二种是：如果认为帮助那些没有加害自己的人不会带来伟大的利益，那么，总而言之，无论是通过行为直接地，还是通过思想间接地，将未来的一切利益和今生的安乐，毫无差别地奉献给一切众生。因为众生中没有未曾做过父母的，所以他们是布施的殊胜对象；也没有未曾做过加害者的，所以他们是忍辱的殊胜对象。同样地，将利益和安乐奉献给他人，也能够承受过去为父母和敌人时所造成的损害，即一切烦恼和痛苦。愿我能够承受这一切。如何承受呢？
English
This is very appropriate. Learning to Benefit Sentient Beings Second, benefiting sentient beings is divided into two: benefiting others by transforming their harm into benefit through action; and benefiting all sentient beings through both thought and action. The first is further divided into two: bestowing victory and benefit upon those who cause harm; and regarding those who cause harm as spiritual friends to bestow benefit. The first is: If some who hate me, driven by jealousy, openly revile and secretly slander, speaking unreasonable lies, then let the failure indicated by that lie be taken by myself; and let the victory and benefit that the liar himself desires to obtain be given to that other, it should be given. Because obtaining the desired benefit is the main goal of benefiting others. This also symbolizes the giving and receiving of material things, therefore it is pure giving. The second is: If I have helped other beings with Dharma and material benefits, but some, instead of repaying, cause very unreasonable harm, then that perpetrator should be regarded as a spiritual friend, and the harm he has caused should be accepted, because in this way one can avoid falling into samsara and the lower realms. For example, one who wants to give alms must regard the beggar as a spiritual friend. This passage does not mean that when one is repaid with harm, one should be weary of samsara, as it is said: 'In the world, begging is common, but harming others is rare.' For a Bodhisattva, the more harm-doers there are, the more it is the goal to be pursued. The second is: If it is thought that helping those who have not harmed oneself will not bring great benefit, then, in short, whether directly through action or indirectly through thought, all future benefits and the happiness of this life should be offered to all sentient beings without distinction. Because there is no sentient being who has not been a parent, they are the supreme object of giving; and there is no one who has not been a harm-doer, so they are the supreme object of patience. Similarly, offering benefit and happiness to others also enables one to bear the harm caused in the past when they were parents and enemies, that is, all afflictions and suffering. May I be able to bear all of this. How to bear it? --------------------------------------------------------------------------------