Tibetan
大班智達釋迦確丹教言集skc137ཚད་མས་ངེས་པ་འདྲེན་པའི་ཚུལ་ཉུང་ངུར་བསྡུས་པ་ཡིད་ཀྱི་མུན་སེལ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།། 19-3-1a ༄༅། །ཚད་མས་ངེས་པ་འདྲེན་པའི་ཚུལ་ཉུང་ངུར་བསྡུས་པ་ཡིད་ཀྱི་མུན་སེལ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།། ༄། །ཚད་མས་ངེས་པ་འདྲེན་པའི་ཚུལ་ཉུང་ངུར་བསྡུས་པ་ཡིད་ཀྱི་མུན་སེལ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།། ༄། །ཆོས་ཀྱི་འབེལ་གཏམ་ཡིད་འོང་པདྨོའི་ཕྲེང་། །སྙན་གྲགས་ནོར་བུའི་མདངས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །རྣམ་དཔྱོད་ལང་ཚོ་ལྡན་པའི་སྤྱི་གཙུག་གི །རྒྱན་དུ་སྩོལ་བ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་མཆོད་པར་བརྗོད་ནས། ཚད་མས་ངེས་པ་འདྲེན་པའི་ཚུལ་མདོ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་གཞུང་གི་འཕྲོས་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་དང་། གཞུང་དེས་བསྟན་པའི་རྣམ་གཞག་ཞིབ་མོར་ཕྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མ་སླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། ཚད་མ་ཐམས་ཅད་མི་སླུ་བའི་རིག་པར་བསྟན་པ་ལ། འོ་ན་དེ་དེར་གང་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིའི་ལན་ལ་གསུམ་སྟེ། རིག་པར་གང་ལས་ངེས་པ་དང་། མི་སླུ་བར་གང་ལས་ངེས་པ་དང་། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་ཤེས་པ་སྟེ། གང་ཤེས་པ་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་ཙམ་གྱི་ཆ་དེ་ཚད་མ་གཞན་ལས་ངེས་མི་དགོས་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་བྱེ་བྲག་པས་ཀྱང་བདེ་སོགས་རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བ་ཡིན་པ་ལ་རྩོད་པ་མི་འབྱུང་བ་བཞིན། ཇི་སྐད་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཚད་མ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་ཟླ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་པ་སྟེ། ཐ་སྙད་ལས་ནི་མི་སླུ་ཉིད། ། 19-3-1b ཅེས་པ་དང་འགྱུར་གྱི་ཁྱད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། །གང་ཚད་མ་ཡིན་ན་རང་ཉིད་དོན་གང་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་པ་དེ་ཐ་སྙད་ལས་ངེས་དགོས་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་ཡིད་གཟུགས་མིག་ཤེས་ལ་ཆགས་བཞིན་པའི་སྒྲ་འཛིན་མངོན་སུམ་བཞིན་ནོ། །ཚུལ་རོལ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་མཐའ་དག་ཀྱང་འདིར་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱ་བའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །འདིར་ཐ་སྙད་ནི་ངེས་པ་ལ་བྱ་ལ། དེ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། རང་གིས་ངེས་པ་དང་། རང་ལས་ངེས་པ་དང་། གཞན་ལས་ངེས་པ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་གི་དཔེར་བརྗོད་པ་ནི། རྗེས་དཔག་དང་། ཚུལ་རོལ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་གོམས་པ་ཅན་དང་། མངོན་སུམ་འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་རྣམས་སོ། །དེ་དག་གི་ཤེས་བྱེད་ཀྱང་འདི་ལྟ་སྟེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་པར་རང་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་རང་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པའི་ཕྱིར། གོམས་པ་ཅན་གྱི་སྔོན་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་སྔོན་པོ་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་པར་རང་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ།
Chinese
大班智达释迦确丹（Śākya Chokden，人名）教言集skc137《以量成立之理略摄心明》 ༄༅། །《以量成立之理略摄心明》 ༄། །《以量成立之理略摄心明》 ༄། །悦意莲鬘之妙法， 与盛名珍宝之光辉同在， 愿将汝等奉为， 具足智慧与青春者之顶严，我顶礼之。 如是赞颂之后，略述以量成立之理。此中有经文之意如何，以及经文所示之细致分类。 首先，量是无欺之识。一切量皆为不欺之识。那么，此理从何而定？ 对此有三答：从何而定其为识？从何而定其为不欺？以及如何消除对此之诤论？ 首先，从自身了知自身之体性。凡是识，则仅凭了知自身体性这一点，无需从其他量来确定。例如，顺世外道（Cārvāka）亦不否认感受快乐等自身之体性。如前所述之量皆为识，此乃相违决定的理由。 其次，从名言而知是量。名言即是不欺之性。 此乃意义之差别。如是说，凡是量，则其自身于何事不欺，必定从名言而定。例如，如意像之眼识执著于蓝色。一切现量与比量皆可在此确定为量。此乃自性之理由。 此处，名言指确定。确定又有三种：自之确定，从自确定，以及从他确定。 彼等之例为：比量，串习缘起之现量，以及现量之错觉因。彼等之所知如下： 以声音无常为例，以比量了知声音无常，法，其自身于声音无常不欺，乃从自确定，因其自身确定声音无常。串习缘起之根识，法，其自身于蓝色不欺，乃从自确定，
English
Collected Teachings of the Great Scholar Shakya Chokden skc137: 'A Brief Summary on How to Establish Validity Through Pramana, Called 'Clearing the Darkness of the Mind'. ༄༅། ། A Brief Summary on How to Establish Validity Through Pramana, Called 'Clearing the Darkness of the Mind'. ༄། ། A Brief Summary on How to Establish Validity Through Pramana, Called 'Clearing the Darkness of the Mind'. ༄། ། The delightful garland of lotus-like Dharma talks, Together with the radiance of fame's jewel, May you bestow as an ornament, Upon the crowns of those endowed with wisdom and youth. I prostrate to that. After such praise, I will briefly explain the method of establishing validity through pramana. This includes what the meaning of the text is, and a detailed breakdown of the categories taught by the text. First, pramana is infallible knowledge. All pramanas are taught as non-deceptive awareness. So, how is that determined there? To this, there are three answers: From what is it determined to be awareness? From what is it determined to be non-deceptive? And how to dispel disputes about it? First, understanding one's own nature from oneself. Whatever is knowledge, then just by knowing its own nature, it does not need to be determined from another pramana. For example, even the Cārvākas do not dispute experiencing their own nature such as happiness. The pramanas just described are also knowledge, which is a contradictory determination. Second, from convention, it is indeed pramana. Convention is indeed non-deceptive. This is a difference in meaning. It is said that whatever is pramana, then it must be determined from convention that it is non-deceptive in whatever it is. For example, like the eye consciousness of an illusory image being attached to blue. All direct perception and inference are to be determined here as pramana. This is the reason of nature. Here, convention refers to certainty. There are three types of certainty: certainty from oneself, certainty from itself, and certainty from others. Examples of these are: inference, habitual direct perception of characteristics, and the cause of perceptual illusion. The knowers of these are as follows: For example, inference that understands sound as impermanent, the subject, its own non-deception about the impermanence of sound is determined from itself, because it itself determines the impermanence of sound. The habitual antecedent sense consciousness, the subject, its own non-deception about blue is determined from itself, --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
སྔོན་པོ་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་དེ་མ་ཐག་འབྲས་སུ་འདྲེན་ཅིང་། རང་ཉིད་ཀྱིས་སྔོན་པོ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། གྲངས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲ་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལ་མི་སླུ་བར་ཚད་མ་གཞན་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་རང་གི་དེ་མ་ཐག་འབྲས་སུ་འདྲེན་མི་ནུས་པར་ཁྱོད་དང་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཚད་མ་གཞན་ཞིག་བརྒྱུད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་བསྟན་བཅོས་སུ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མའི་མཚན་གཞི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་དུ་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་དེ། ཚད་མ་རང་ངམ་རང་གིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ལས་ངེས་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བསྟན་བཅོས་རྨོངས་པ་བཟློག་བྱེད་ཡིན་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་འདྲའི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ཚད་མའི་ཐ་སྙད་ལ་རྨོངས་པ་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་ཐ་སྙད་འབའ་ཞིག་སྒྲུབ་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་འབའ་ཞིག་སྒྲུབ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། 19-3-2a གང་གསར་དུ་མི་སླུ་བའི་རིག་པ་ཡིན་ན་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་བྱར་རུང་བས་ཁྱབ། དཔེར་ན་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་བཞིན། དུ་བའི་རྟགས་ལས་དུ་ལྡན་གྱི་ལ་མེ་ལྡན་དུ་གསར་དུ་རྟོགས་པའི་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་གསར་དུ་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །མདོར་ན། ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་པ་ཚད་མའི་དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ལ། རྨོངས་པ་བཟློག་བྱེད་ཡིན་ཞེས་པ་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་སོ། །གཉིས་པ་དེས་བསྟན་པའི་རྣམ་གཞག་ལ། ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གང་ལས་བྱུང་བའི་ཁུངས་བཙལ་བ་དང་། གཉིས་པོའི་དོན་བཟློག་སོ་སོར་དབྱེ་བ་དང་། མཚན་གཞིའི་དབྱེ་བ་དཔེར་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་གཞུང་དུ་གཉིས་པོ་འདིའི་རྣམ་གཞག་མི་འབྱུང་། རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པའི་གཞུང་རྩ་བར་གཉིས་པོའི་རྣམ་གཞག་དངོས་སུ་ཐོན་པ་མེད་ལ། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཞེས་པའི་གཞུང་རྐང་པ་གཅིག་པོས་ཚད་མ་གཉིས་པོའི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་རང་ངེས་ཚད་མའི་རྣམ་གཞག་སྟོན་པར་འཆད་པའི་ཚད་ལྡན་གྱི་འགྲེལ་པ་བྱེད་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །འགྲེལ་པ་མཛད་པ་དག་གི་ནང་ནས་ཀྱང་། ལྷ་ཤཱཀ་གཉིས་པོའི་རྣམ་གཞག་སོ་སོར་ངེས་པ་མི་གསལ་ཞིང་། རྒྱན་དང་ཆོས་མཆོག་ལས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ལོ་ཙྪ་བ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་ཕལ་ཆེར་ནི་ཆོས་མཆོག་གི་ལུགས་དེ་ཉིད་འགོག་ཅིང་གཙོ་བོར་མི་མཛད་ལ། འཇམ་དབྱངས་ཆོས་ཀྱི་རྗེ་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏ་ནི་གཉིས་པོའི་རྣམ་གཞག་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གི་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཛད་དོ། །གངས་ཅན་པ་ཕྱི་མ་དག་ཚད་མ་ཡིན་ན་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་པས་ཁྱབ་པ་ས
Chinese
对于蓝色确定的认知，立即引出结果，因为自己不确定蓝色。数论派的传承中，声识官的现量，就声音无常的法性而言，不会欺骗，因为它是由其他量所确定的。因为确定声音无常的认知，不能立即引出自己的结果，因为在你和它之间，必须通过其他的量。第三，那么在论典中阐述量的特征将变得毫无意义，因为所有量的基础上的不欺骗的特征，可以从量本身或量所引出的认知中确定。如果有人这样认为，那么论典是用来消除困惑的。创作这样的论典是有必要的，因为为了消除对量这个术语的困惑，仅仅解释术语的推理就足够了。仅仅解释术语是这样的： 凡是新出现的不欺骗的知识，都可以被赋予量的名称，例如现量。从烟的标志中，新近认识到有烟的地方有火的知识，也是一种新出现的不欺骗的知识。这是一种自性的推理。总之，'从术语来说，就是量本身'，这是从量的意义的角度来说的；'消除困惑'，这是从量的术语的角度来说的。第二，关于它所揭示的体系，包括寻找产生两种量的体系的来源，区分两者的相反意义，以及举例说明基础的区分。第一，在伟大的陈那（Dignāga）的著作中，没有出现这两种体系。在《释量论》（Pramāṇasamuccaya）的根本颂中，没有直接出现这两种体系，但有些人认为，通过'从自身认识到自身的本质'这一颂词，可以解释为显示了区分两种量的自证量体系。在注释中，对两种体系的明确区分并不清楚，但在《庄严论》（Alankara）和法胜（Dharmakirti）的著作中则更为清晰。大多数伟大的译师及其追随者并不赞同法胜的体系，而萨迦班智达（Sakya Pandita）则像法胜一样阐述了这两种体系。如果后来的藏族人认为，如果是量，那么它必然会消除对其测量对象的增益和损减。
English
The definite cognition of blue immediately leads to its result, because one is not certain about blue oneself. In the Samkhya tradition, the direct perception of the sense faculty that apprehends sound, with respect to the impermanence of sound, is not deceptive, because it is ascertained by another valid cognition. Because the cognition that ascertains the impermanence of sound cannot immediately lead to its own result, since another valid cognition must mediate between you and it. Third, then the explanation of the characteristics of valid cognition in treatises would become meaningless, since the characteristic of non-deception on all bases of valid cognition can be ascertained from the valid cognition itself or from the cognition it produces. If one thinks so, then treatises are for dispelling confusion. Composing such treatises is necessary, because in order to dispel confusion about the term 'valid cognition,' it is sufficient to explain the reasoning of the term alone. Explaining the term alone is like this: Whatever is a newly arisen, non-deceptive knowledge can be given the name 'valid cognition,' like direct perception. The knowledge that newly realizes that where there is smoke, there is fire, from the sign of smoke, is also a newly arisen, non-deceptive knowledge. This is a reasoning of nature. In short, 'from the term, it is valid cognition itself,' this is from the perspective of the meaning of valid cognition; 'dispelling confusion,' this is from the perspective of the term of valid cognition. Second, regarding the system it reveals, including searching for the source from which the system of two valid cognitions arose, distinguishing the opposite meanings of the two, and exemplifying the distinctions of the bases. First, in the works of the great Dignāga, this system of two does not appear. In the root verses of the Pramāṇasamuccaya, the system of two does not explicitly appear, but some consider that through the verse 'knowing one's own essence from oneself,' it can be explained as showing the system of self-cognizing valid cognition that distinguishes the two. Among the commentaries, the clear distinction of the two systems is not clear, but it is clearer in the Alankara and the works of Dharmakirti. Most of the great translators and their followers do not approve of Dharmakirti's system, while Sakya Pandita expounds the two systems just like Dharmakirti. If later Tibetans think that if it is a valid cognition, then it necessarily eliminates the addition and subtraction to its object of measurement. --------------------------------------------------------------------------------