Tibetan
大班智達釋迦確丹教言集skc29དུས་འཁོར་ནས་གསུངས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ལ་རྩོད་སྤོང་བཞུགས་སོ།། 7-6-1a ༄༅། །དུས་འཁོར་ནས་གསུངས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ལ་རྩོད་སྤོང་བཞུགས་སོ།། ༄༅། །དུས་འཁོར་ནས་གསུངས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ལ་རྩོད་སྤོང་བཞུགས་སོ།། 7-6-1b ཨོཾ་སྭ་སྟྭི་སིདྷཾ། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ཐེག་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་སྲོལ་ཆེན་རྣམ་དབྱེ་ཞེས་བྱ་བ། དུས་ཀྱི་བྱེད་པོས་གང་བརྩམས་པ། །དུས་མེད་ན་ནི་མི་འབྱུང་ཕྱིར། །དུས་གསུམ་དགྲ་དང་ཟུང་འཇུག་པའི། །དུས་འཁོར་སྣ་ཚོགས་ཡུམ་ཁྱོད་ལ། །ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་དུས་འཁོར་ལོའི། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་པ། །མངོན་པའི་ཆོས་དང་མ་མཐུན་པས། །ལོག་པར་བཤད་ཟེར་དེ་སྤང་བྱ། །གངས་ཅན་འདི་ན་ཕྱིས་བྱོན་པའི། །མང་ཐོས་རྣམ་དཔྱོད་འཁྱོག་པོར་ནི། །འཇུག་ལ་སོམ་ཉི་མ་མཆིས་པའི། །གྲགས་པ་གསལ་ལྡན་དག་ན་རེ། །ས་ཆེན་དུམ་བུ་བཅུ་གཉིས་པར། །ཀླ་ཀློའི་ཆོས་འཇུག་གྲགས་པ་ཡིས། །དེ་འཇོམས་དེ་ཡི་བསྟན་པ་ནི། །ལོ་སྟོང་བརྒྱད་བརྒྱར་གནས་ཞེས་གྲགས། །སྒྲ་མི་སྙན་དུ་ཀླ་ཀློའི་ཆོས། །འཇུག་ན་མི་དགེ་བཅུ་ 7-6-2a ཡོད་འགྱུར། །དྲག་པོའི་བསྟན་པ་དེར་གནས་ན། །སངས་རྒྱས་བསྟན་པའི་སྣོད་རུང་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རྒྱ་ཆེ་བ། །མངོན་པའི་གཞུང་དང་མ་མཐུན་ཞིང་། །ཁུངས་བཙུན་འདུལ་བའི་གཞུང་ལུགས་ནི། །ཀུན་དང་འགལ་བར་གྱུར་ཞེས་སྨྲ། །འདི་ལ་ཐོག་མར་ལན་གདབ་པ། །དངོས་དང་རྣམ་གཞག་རྒྱས་བཤད་དོ། །དང་པོ་དངོས་ཀྱི་མ་ངེས་དང་། །འདོད་ཐོག་ལན་གྱིས་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །དམ་བཅའ་བ་ལ་སུན་འབྱིན་པ། །ལྟར་སྣང་ཚར་བཅད་གནས་ཞེས་བྱ། །འདིར་བཤད་དུམ་བུ་བཅུ་གཉིས་པ། །མངོན་པར་བཤད་པའི་སྒྲ་མི་སྙན། །ཡིན་ན་དེ་ལྟར་ཐལ་མོད་ཀྱི། །དེ་མ་ཡིན་ཕྱིར་དེར་མི་ཐལ། །མངོན་པར་བཤད་པའི་སྒྲ་མི་སྙན། །འདིར་བཤད་དུམ་བུ་བཅུ་གཉིས་པར། །ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་ལེན་བྱེད་ནུས་ན། །སུན་འབྱིན་སྔ་མ་འདོད་ཐོག་གོ །གཉིས་པ་རྣམ་གཞག་རྒྱས་བཤད་པ། །དོན་ཚན་གསུམ་དང་རྩོད་སྤང་དང་། །འཕྲོས་པའི་དོན་དང་རྣམ་ལྔ་ཡིས། །ཐེག་ཆེན་གཞུང་ལུགས་གསལ་པོར་འཆད། །དོན་ཚན་དང་པོ་ཐུན་མོང་གི །གཞུང་དུ་མི་འཐད་གང་བཤད་པ། །ཐུན་མོང་མིན་པའི་ལུང་གིས་ནི། །སུན་འབྱིན་ནུས་པ་བསྟན་པའི་གཞུང་། །ཡིན་གྱི་དེ་ལས་ལྡོག་གྱུར་པ། །དམན་པའི་ལུང་གིས་ཐེག་ཆེན་གཞུང་། །སུན་འབྱིན་བྱེད་ 7-6-2b པོའི་ལྟག་ཆོད་པ། །ཡིད་རྟོན་བྱེད་པོ་སུ་ཞིག་འབྱུང་། །དོན་ཚན་གཉིས་པ་འཇིག་རྟེན་ན། །ལྷན་སྐྱེས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་བློ། །གང་ཤར་དེ་ལ་དེར་སྣང་དང་། །མཐུན་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་གསུངས། །འོ་ན་སྣང་ཚུལ་འགལ་ག
Chinese
大班智达释迦确丹教言集skc29《时轮》中所说的世界结构之辩驳 7-6-1a 《时轮》中所说的世界结构之辩驳 《时轮》中所说的世界结构之辩驳 7-6-1b 嗡 梭悉地（Om Svasti Siddham）。 顶礼吉祥时轮之世界结构，此为破除争论之大乘法之伟大传统之辨析，名为‘遣除争端’。 时之作者所造，若无时则不生。 三时敌友双运者，时轮多姿母尊您！ 顶礼之后，时轮之世界结构，与俱舍之法不符，妄说之语当破除。 雪域此地后出者，博学多闻然邪见者，于无疑处生犹豫者，名声显赫之人云： 大地分为十二部分，有外道之法传入，据说能摧毁彼等，其教法能存续一千八百年。 在‘声不悦耳’之地，若有外道之法传入，则会产生十不善业。 若彼等暴恶之教法存在，则能成为容纳佛教之器皿。 若如此，则与广大的俱舍论典不符，与具有可靠来源的律藏相违背。 对此首先作答，详述事物本身与分类。 首先，对事物本身的不确定性，以及用随欲答辩来反驳，对立宗者进行驳斥，称为‘似是而非的驳斥’。 此处所说的十二部分，若是指俱舍论中所说的‘声不悦耳’之地，那确实如此，但并非如此，所以不成立。 俱舍论中所说的‘声不悦耳’之地，若您能承认此处所说的十二部分，那么先前的驳斥就是随欲答辩。 其次，详细解释分类，通过三个要点、辩驳、以及补充说明等五个方面，来阐明大乘论典。 第一个要点是，在共同的论典中不合理的内容，用不共同的教证来驳斥，能够展示其力量的论典。 如果与此相反，用低劣的教证来驳斥大乘论典，谁会相信这种颠倒是非的做法呢？ 第二个要点是，在世间，俱生之执取与能取二取显现之心，无论显现何者，都与彼显现相符，佛陀如是宣说。 那么，如果显现的方式相违背，
English
A Collection of Instructions by the Great Scholar Shakya Chokden skc29: Refutation of Arguments Concerning the World System as Explained in the Kalachakra 7-6-1a Refutation of Arguments Concerning the World System as Explained in the Kalachakra Refutation of Arguments Concerning the World System as Explained in the Kalachakra 7-6-1b Om Svasti Siddham. Homage to the glorious Kalachakra's world system. This is a differentiation of the great tradition of the Mahayana Dharma, called 'Dispelling Disputes.' That which was composed by the maker of time, because without time, it does not arise. To you, the manifold mother of Kalachakra, who unites the three times, enemies and union! Having paid homage, the world system of the Kalachakra, because it does not accord with the Abhidharma, the statement that it is wrongly explained should be refuted. Here in the snowy land, later scholars, with their twisted intellects and doubts where there should be none, those famous and clear-minded ones say: The great earth is divided into twelve parts, into which the Dharma of the mlecchas enters. It is said that it destroys them, and that its doctrine will remain for one thousand eight hundred years. If the Dharma of the mlecchas enters into the 'unpleasant sound,' then ten unwholesome deeds will occur. If that violent doctrine remains there, then it will become a suitable vessel for the Buddha's doctrine. If that is the case, then it does not accord with the vast Abhidharma texts, and the Vinaya texts with reliable sources contradict everything. To answer this, first, explain the object and the classification in detail. First, because of the uncertainty of the object itself, and because of refuting with a response according to desire, refuting the proponent is called 'a semblance of refutation.' The twelve parts spoken of here, if they are the 'unpleasant sound' spoken of in the Abhidharma, then that is indeed the case, but it is not the case, so it is not entailed there. The 'unpleasant sound' spoken of in the Abhidharma, if you can accept the twelve parts spoken of here, then the previous refutation is a response according to desire. Second, explaining the classification in detail, through three points, refutation, and supplementary points, the Mahayana texts are clearly explained. The first point is that whatever is said to be unreasonable in the common texts, refuting it with uncommon scriptural authority, is a text that can demonstrate its power. If it is the opposite of that, refuting the Mahayana texts with inferior scriptural authority, who would trust such a reversal of right and wrong? The second point is that in the world, the mind of co-emergent grasping and apprehending duality, whatever arises, the Buddha taught the Dharma in accordance with that appearance. So, if the way of appearing contradicts, --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ྱུར་པའི། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཀུན། །འགལ་ལ་མི་འཁྲུལ་ཁས་ལེན་ནམ། །ཞེ་ན་སེམས་ཅན་སོ་སོ་ཡི། །འཁྲུལ་སྣང་གཅིག་ཏུ་གཞལ་མི་ནུས། །དོན་ཚན་གསུམ་པ་སེམས་ཅན་ནས། །སངས་རྒྱས་བར་གྱི་བློ་སྣང་ཀུན། །རང་རང་སེམས་སུ་ཐག་ཆོད་ན། །འགལ་ལྟར་སྣང་ཡང་མི་མཐུན་མེད། །རྩོད་སྤང་བྱང་གླིང་དབུས་མ་ནི། །སྒྲ་མི་སྙན་གླིང་མ་ཡིན་ན། །ལྷོ་གླིང་དབུས་མ་འཛམ་བུ་གླིང་། །མིན་པར་ངེས་ཕྱིར་ཁྱོད་གཞུང་གི །དཔལ་ལྡན་འབྲས་སྤུངས་སོགས་བཤད་པ། །འཛམ་བུ་གླིང་ན་མེད་འགྱུར་ཞིང་། །འཛམ་བུ་གླིང་གི་རྣམ་གཞག་ཀུན། །ལྷོ་གླིང་དབུས་མར་མེད་འགྱུར་ཞེས། །ཟེར་ན་མངོན་པར་གང་བཤད་པའི། །གླིང་རྣམས་མཐའ་དག་འདིར་བཤད་པ། །དེ་དེ་མིན་ཞིང་འདིར་བཤད་པ། །དེ་ཡང་དེ་མིན་པར་འདོད་དོ། །རང་རང་ལུང་ནས་གང་བཤད་པའི། །རྣམ་གཞག་དེ་དག་རང་རང་གི །གླིང་ན་ཡོད་དོ་རང་རང་གི །མཁའ་ལ་ཇི་ལྟར་འཆར་བཤད་བཞིན། །ཁྱེད་ཀྱང་དཔལ་ལྡན་འདུས་པ་ཡི། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཆེ། །རྡུལ་ཕྲན་བསགས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས། །འདོད་ན་ཐེག་ཆེན་ལུགས་ལས་ཉམས། །དེ་མི་འདོད་ན་མངོན་པ་ཡི། །གཞུང་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནམ། །མངོན་པས་གསང་བ་འདུས་པའི་ལུང་། །སུན་དབྱུང་མི་ནུས་ན་དེར་འདོད། །ཡང་ནི་རྒོལ་བས་འདིར་རྩད་པ། །རིགས་སུ་མི་མཐུན་འགྲོ་ 7-6-3a བ་ལ། །ཕྱི་རོལ་དངོས་གཅིག་དུ་མར་སྣང་། །རིགས་མཐུན་འགྲོ་ལ་དངོས་པོ་གཅིག །དུ་མར་སྣང་བ་མེད་ཅེས་ཟེར། །འདི་འདྲ་མང་དུ་ཐོས་པ་དང་། །དཔྱོད་ལྡན་སྨྲ་མིན་ཚིག་གཅིག་ལ། །ལུང་དང་རིགས་པ་དང་འགལ་བའི། །ཉེས་ཆེན་བརྒྱ་དག་འབབ་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་དོན་རྣམ་མེད་རྗེན་ཆར་དུ། །འཆར་འདོད་ཉན་ཐོས་མུ་སྟེགས་ཀྱི། །གཞུང་ན་དོན་གཅིག་དུ་མར་ནི། །སྣང་བའི་ཚད་མ་ཁས་མི་ལེན། །རྣམ་བཅས་མདོ་སྡེ་པའི་གཞུང་ན། །དུ་མར་སྣང་བ་དང་རང་གི །གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་མིན་གྱི། །དོན་གཅིག་དངོས་སུ་སྣང་མི་འདོད། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་རང་རང་ལ། །རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་རྡུལ་ཕྲན་ནས། །འཇུག་པའི་ཡུལ་དང་གཟུང་བའི་ཡུལ། །ཉིད་ཕྱིར་དེ་ལ་དེ་ཚད་མར། །འདོད་ཀྱི་ཆུ་ཡི་དངོས་གཅིག་ལ། །འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་མ་བསླད་པའི། །འགྲོ་དྲུག་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ནི། །རིགས་པའི་གཞུང་ནས་བཤད་པ་མེད། །བྱེ་བྲག་ཐེག་པ་ཆེར་ཞུགས་ནས། །ཕྱི་རོལ་དོན་གཅིག་གཟུང་ཡུལ་དུ། །བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཁས་ལེན་ན། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ལས་ཉམས། །དེ་ཕྱིར་དོན་གཅིག་དུ་མར་ནི། །སྣང་བ་ཡོད་དང་མེད་པ་ཡི། །རྒོལ་དང་ལན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་མ་བསླད་པའི། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ལ། །དོན་དང་བདག་ཏུ་གང་སྣང་བ། །དེ་ལ་དེ་དེར་འདོད་པ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ལུགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་བདེན། །ཐ་སྙད་བདེན་པའི་ངོར་ཡོད་པ། །ཀུ
Chinese
那么，对于所有世间的陈设布局，你是否承认它们之间存在差异而不混淆？ 如果这样，那么每个众生的错觉都无法用同一种标准来衡量。 第三点，从众生到佛陀的所有心识显现，如果都各自在自己的心中确定，那么即使看起来矛盾，实际上也没有不一致之处。 如果反驳说，北俱卢洲的中心不是声音难听的洲，那么因为可以确定南赡部洲的中心不是 Jambudvipa（赡部洲），所以按照你的观点，吉祥米聚等地方的描述，在赡部洲就不存在了，并且赡部洲的所有陈设布局，在南赡部洲的中心也不存在了。 如果这样说，那么《俱舍论》中所说的所有洲，在这里所说的就不是那些洲，而这里所说的也不是那些洲了。 各自的经论中所说的陈设布局，就在各自的洲存在，就像各自的天空中所显现的那样。 你也是，吉祥密集（Guhyasamāja Tantra）的巨大世间陈设布局，如果认为是由微尘积聚而成的世间，那就违背了大乘的教义。 如果不这样认为，那么不是与《俱舍论》的经文相矛盾吗？ 如果《俱舍论》不能驳倒《密集》的经文，那就接受它。或者，辩论者在这里追究，与种类不一致的众生，外境的一个事物显现为多个。 对于种类相同的众生，一个事物不会显现为多个，这样说。像这样听过很多，有智慧的人不会说，因为一句话就包含了与经文和理证相违背的百种过失。 想要将外境以无分别的赤裸形式显现，在声闻乘（Śrāvakayāna）和外道（Tīrthika）的论典中，不承认一个事物显现为多个的量。 在有相唯识宗（Sākāra-vijñānavāda）的论典中，不认为多个显现和自己所执取的相是不同的，一个事物会真实显现。 即使是那样，对于各自来说，从产生相的微尘，到进入的对境和执取的对境，因为是自身，所以对于自身来说是量。就像对于同一杯水，没有被直接的错觉原因所迷惑的六道众生的现量，在理证的论典中没有描述。 进入到分别大乘（Mahāyāna）后，如果承认外境的一个事物作为执取对境的量，那就违背了法无我（dharma-nairātmya）。 因此，对于一个事物显现为多个，无论是有还是没有，争论者和回答者又能做什么呢？ 对于没有被直接的错觉原因所迷惑的，非真实的遍计所执（parikalpita），无论显现为事物还是自我，对于它来说，认为那就是它，这是世间习俗的真实。 在世俗谛（saṃvṛti-satya）的层面存在的事物。
English
So, for all the arrangements of the world systems, do you acknowledge that they are different and not confused? If so, then the illusions of each sentient being cannot be measured by the same standard. Thirdly, if all the mental appearances from sentient beings to Buddhas are determined in their own minds, then even if they appear contradictory, there is actually no disagreement. If it is argued that the center of Uttarakuru (Northern Continent) is not a continent with unpleasant sounds, then because it can be determined that the center of Jambudvipa (Southern Continent) is not Jambudvipa, according to your view, the descriptions of places like Palden Drepung (Glorious Rice Heap) would not exist in Jambudvipa, and all the arrangements of Jambudvipa would not exist in the center of the Southern Continent. If you say that, then all the continents mentioned in the Abhidharma (Kosha) are not those mentioned here, and what is mentioned here is not those either. The arrangements mentioned in their respective scriptures exist in their respective continents, just as they appear in their respective skies. You too, the great arrangement of the world system of the Glorious Guhyasamāja Tantra, if you think it is a world system accumulated from dust particles, then you have deviated from the Mahayana teachings. If you don't think so, then isn't it contradictory to the Abhidharma scriptures? If the Abhidharma cannot refute the Guhyasamāja scriptures, then accept it. Or, the debater here pursues, for beings of different kinds, one external object appears as many. For beings of the same kind, one object does not appear as many, so they say. Having heard much like this, wise people do not speak, because one sentence contains a hundred faults that contradict scripture and reasoning. Wanting to manifest external objects in a naked, non-conceptual form, in the treatises of the Shravakayana and Tirthikas, they do not acknowledge the validity of one object appearing as many. In the treatises of the Sākāra-vijñānavāda, they do not think that multiple appearances and the aspects they grasp are different, and that one object will truly appear. Even so, for each of them, from the dust particles that produce the aspect, to the object of entry and the object of grasping, because it is themselves, it is valid for themselves. Just like the direct perception of the six realms of beings who are not directly deluded by the causes of illusion for the same water, is not described in the treatises of reasoning. Having entered into the distinct Mahayana, if you acknowledge the validity of one external object as the object of grasping, then you have deviated from the dharma-nairātmya (selflessness of phenomena). Therefore, for one object appearing as many, whether it exists or not, what can the debater and the respondent do? For the non-veridical parikalpita (imputed) that is not directly deluded by the causes of illusion, whether it appears as an object or a self, for it, thinking that it is that, is the truth of worldly convention. Things that exist on the level of saṃvṛti-satya (conventional truth). --------------------------------------------------------------------------------