Tibetan
桑杰朋措教言集SP22རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་བཤད། 1-336 ༄༅། །རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་བཤད། ༄། །གང་གི་གཏན་ལ་འབེབས་པར་བྱེད་པ་སྤྱི་དོན། ༈ ཐེག་པ་འོག་མ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་འཇོག་ཚུལ། ༄༅། །རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་བཤད་རྡོ་རྗེ་མྱུ་གུ་ལས་གནད་དོན་རགས་པ་བསྡུས་པའོ།། དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མཆོག་དང་དབྱེར་མེད་པའི། །དཔལ་ལྡན་འཇམ་དབྱངས་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་ཡབ། །དཔལ་ལྡན་ཁྲོ་ ཆེན་རྒྱལ་པོ་ལ་བཏུད་ནས། །དཔལ་ལྡན་བྱ་ཕྱིར་གནད་དོན་རི་མོར་བྲི། །དེ་ལ་འདིར་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་བསྐྱེད་རིམ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་གཉིས། གང་གི་གཏན་ལ་འབེབས་པར་བྱེད་པ་ སྤྱི་དོན་དང་། གང་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱེད་པ་ཡན་ལག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། བརྩོན་འགྲུས་ཅན་ཚེ་གཅིག་ལ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ནི། ཕར་ཕྱིན་ལས་ཁྱད་པར་ འཕགས་ཆོས་ནི། གྲུབ་ཆེན་ཌོཾ་བྷི་ཧེ་རུ་ཀས། འདིར་ནི་སྣོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། །སྣོད་དུ་བྱེད་པའི་ཆོས་དང་ནི། །འབྲས་བུ་དག་གིས་ཁྱད་པར་གྱིས། །སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཞེས་པ་ ལ། ཐེག་པ་འོག་མ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་འཇོག་ཚུལ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་རྣམ་གཞག་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གནས་སྐབས་ཐེག་པ་གསུམ་དུ་བཞག་པའི་རྒྱུ་མཚན། ཐེག་པ་གསུམ་པོ་ དེ་འོག་མ་ལས་གོང་མ་གོང་མ་ཁྱད་པར་འཕགས་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་འཇོག་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་གི་རིགས་ཅན་གསུམ་དུ་དབྱེའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། 1-337 ཉན་རང་གི་རྟོགས་རིགས་དཔྱད་པའི་སྒོ་ནས། ཐེག་དམན་གྱི་རྣམ་གཞག་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པ། ཐེག་ཆེན་ཉན་རང་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཆོས་ངོས་བཟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཉན་ཐོས་ཞི་བ་འཚོལ་རྣམས་ ཀྱིས་སོགས་ཀྱི་ཉན་རང་གི་མངོན་རྟོགས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གསུངས་པས་འདིར་ཡང་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཕྱོགས་གཅིག་དཔྱད་ན། འཕགས་པས། ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་འདི་ལ་ནི་སོགས་ཀྱིས་ཉན་རང་ལ་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའི་བསྔོ་སྨོན་སོགས་ཀུན་རྫོབ་བྱང་སེམས་རླབས་པོ་ཆེ་མ་བསྟན་པ་དང་། ལྟ་བ་ཡང་། བདེན་བཞི་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་རྟོགས་པ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་ཀ་མཐུན། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ མ་རྟོགས་པར་འདོད་པ་དང་། རྟོགས་པར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་གྲགས་པ་ལ། བྱམས་མགོན་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་མ་རྟོགས་པར་བཞེད་དེ། དེ་ནི་མཚན་མར་དམིགས་སྒོ་ནས་ཐབས་མ་ཡིན་པས་རིང་ བ་དང་སོགས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས། གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་བྱང་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་ཐབས་མཁས་བྲལ་ནས་རྒྱལ་ཡུམ་ལ་རིང་བ་དང་། རྒྱལ་ཡུམ་ནི། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་ མིན། །སོགས་ཀྱིས་འཁོར་འདས་མཉམ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ལ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྦྱོར་ལམ་གྱི་སྐབས
Chinese
金刚怖畏论释 总义：何者为决定之所依 下三乘之安立方式 金刚怖畏论释，从金刚萌芽中汇集要点。顶礼尊贵的上师与无别的，尊贵的文殊怙主，诸佛之父。顶礼尊贵的忿怒尊之王，为了尊贵者之事业而绘制要点图。于此，为了决定吉祥金刚怖畏之生起次第，分为二：何者为决定之所依总义，以及何者为决定之所依支分之义。 首先，精进者于一生中成就佛果之金刚乘，其胜于波罗蜜多的殊胜之处在于，大成就者 Dombi Heruka 云：‘于此，以器之差别，以及作为器之法，以及果之差别，密咒之乘尤为殊胜。’其中，下三乘之安立方式，以及金刚乘之详细分类。首先，安立三种乘之因由，乃因根器利钝之差别而分为三种。其次分为二： 以声闻、缘觉之证悟方式，简略宣说小乘之安立；以及大乘胜于声闻、缘觉之法之确认。首先，声闻寻求寂灭等，声闻、缘觉之现观于一处宣说，故此处亦将二者之乘于一处分析。圣者云：‘此声闻乘中’等，未宣说声闻、缘觉之菩提心之回向、发愿等世俗菩提心之广大行，且见解亦与四宗派相同，皆证悟苦等四谛之十六行相。然于法无我，有认为未证悟与认为已证悟之二派。慈氏怙主及其追随者认为未证悟，因其以相执取，非方便故而遥远等，以于事物执取相之方式，于利他欲得圆满菩提之方便缺乏，故于胜义谛遥远。胜义谛乃‘此岸、彼岸皆非’等，宣说于轮回、涅槃平等性中证悟，且于加行道之时。
English
Commentary on Vajrabhairava General Meaning: What is the basis for determination The way of establishing the lower three vehicles Commentary on Vajrabhairava, a compilation of key points from Vajra Sprouts. I prostrate to the glorious lama inseparable from me, the glorious Manjushri, father of all Buddhas. I prostrate to the glorious Wrathful King, and for the sake of the glorious one, I draw a map of key points. Here, to establish the generation stage of glorious Vajrabhairava, there are two parts: the general meaning of what is being established, and the meaning of the parts that are being established. First, the Vajrayana, which enables diligent practitioners to attain Buddhahood in one lifetime, surpasses the Paramita path in the following ways, as stated by the great accomplished master Dombi Heruka: 'Here, due to the differences in the vessel, the Dharma that acts as the vessel, and the results, the Mantra Vehicle is particularly superior.' This includes the way of establishing the lower three vehicles and a detailed explanation of the Vajrayana system. First, the reason for establishing the three vehicles is due to the differences in the sharpness and dullness of faculties, which are divided into three types. Second, there are two aspects: Briefly explaining the establishment of the Lesser Vehicle through the analysis of the realizations of Hearers and Solitary Realizers; and identifying the qualities of the Great Vehicle that surpass Hearers and Solitary Realizers. First, Hearers seek peace, etc. Since the realizations of Hearers and Solitary Realizers are taught together in one place, here too, the two vehicles are analyzed together. The Noble One said, 'In this Hearer Vehicle,' etc., the vast conduct of the Bodhisattva's aspiration and dedication of merit, such as the conventional Bodhicitta, are not taught to Hearers and Solitary Realizers. Moreover, their view is also in agreement with the four schools, realizing the sixteen aspects of the Four Noble Truths, such as impermanence. However, regarding selflessness of phenomena, there are two factions: those who believe it is not realized and those who believe it is realized. Maitreya and his followers believe that it is not realized because it is apprehended through characteristics, which is not a skillful means and is therefore distant, etc. Through apprehending characteristics in phenomena, they lack the skillful means to attain complete enlightenment for the benefit of others, and therefore are distant from the Mother of the Buddhas. The Mother of the Buddhas is described as realizing the equality of samsara and nirvana, as stated in 'Neither this shore nor that shore,' etc., and during the stage of the path of joining. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་སུ། དམིགས་པ་དང་ནི་རྣམ་པ་དང་སོགས་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་དྲོད་སོགས་བཞི་པོ། ཉན་རང་ལས་དམིགས་རྣམ་ཁྱད་པར་འཕགས་ཚུལ་དང་། 1-338 དེ་བཞིན་སྒོམ་ལམ་སོགས་དབྱེ་བ་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། །གང་གི་དངོས་གཅིག་སོགས་ཀྱིས་དངོས་པོ་གཅིག ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་མཐོང་ན་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཉིད་བདག་མེད་དུ་མཐོང་བ་བསྟན་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་ལ་ཡོད་མེད་དང་མང་ཉུང་མེད་པའོ། །འདི་དག་གི་སྐབས་སུ་རྟགས་བསལ་ཁྱབ་གསུམ་ལ་རིགས་པ་ངེས་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ ལུང་དང་རིགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མ་བཀོད་ནས། ཉན་རང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་བཤད། ལུང་ནི་ས་བཅུ་པར་ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་རྒྱལ་པོའི་རིགས་སུ་ སྐྱེས་པའི་རྒྱལ་པོའི་བུ་སོགས་དང་། སྡུད་པར། གང་དག་བདེ་གཤེགས་ཉན་ཐོས་འགྱུར་བར་བྱ་སྙམ་སོགས་དང་། ཉན་ཐོས་ལ་གདམས་པའི་མདོར། གཟུགས་ནི་དབུ་མ་རྡོས་པ་འདྲ་སོགས་དང་། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ་སོགས་དང་། །གཉིས་པ་རིགས་པ་ནི་འཇུག་པར། ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཡི་སོགས་དང་། འཇུག་འགྲེལ་ལས། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དམིགས་ པས་སོ། །དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནས་བོད་ལ་ལའི་ཟེར་ཚུལ་དཔྱད་པ་མང་ངོ་། །འཕགས་པའི་དངོས་སློབ་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་རྒྱས་པ་མེད་པར་གསུངས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་བཞེད་པའོ། ། 1-339 ཐེག་ཆེན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་སེམས་བསྐྱེད་མ་བསྒོམ་ན་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་སྲིད་དེ། སྡུད་པར། ཇི་སྲིད་དགེ་བའི་རྩ་བ་སོགས། སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་དྲངས་པའི་ས་བཅུ་པའི་ལུང་གི་རྒྱལ་བའི་སྲས་ སོགས་ཀྱི་དོན་ནི། སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་པ་ཞེས་འབྱུང་བས། བྱང་སེམས་ལས་དང་པོ་པས་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ལྷག་བསམ་གྱིས་ཉན་རང་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཀྱང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་ གནོན་མི་ནུས་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ་བྱང་སེམས་ལས་དང་པོ་པས། བདག་མེད་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཙམ་ལས་མེད་ལ་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པས་ནི་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ རོ། །ཉན་ཐོས་ལ་གདམས་པའི་མདོ་ཡི་དགོངས་པ་ནི། འཆར་བྱེད་ལ་གདམས་པའི་མདོ་ལས། བདག་ནི་སེམས་ཅན་སོ་སོའི་ལུས་འདི་ལ། །ང་དང་བདག་ཏུ་བཟུང་ནས་ཆགས་གྱུར་ཏེ། །བདག་ནི་ན་དང་ ཤི་བཀྲེས་གྲང་གིས་དོགས། །བསྟོད་ན་དགའ་ཞིང་སྨད་ན་མི་དགའ་སྟེ། །དེ་ལྟ་དམིགས་ནས་མུ་སྟེགས་ལྟ་རྣམས་འཇུག །ངའམ་བདག་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཕུང་པོ་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་འཁྲུལ་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཡོད་དེ་འཁོར་བ་ལས་ཐ
Chinese
以所缘和行相等等，大乘的加行道暖位等四者，在所缘和行相上如何胜过声闻缘觉，以及禅定道等的差别，都做了详细阐述。以‘唯一的实事’等，如果将一件事物视为无我，就表明一切事物的法性都应被视为无我。 法界中不存在有无、多少的概念。在这些情况下，必须明确三种推理方式：破除宗义、确定周遍关系和涵盖关系。第二种观点是一些随同应成派论师月称及其追随者，他们没有引用大量的经文和理证，就声称声闻缘觉证悟了法无我。他们引用的经文包括《十地经》中的‘善男子，譬如刹帝利种姓所生的王子’等等，《集学论》中的‘凡是想要使补特伽罗成为声闻’等等，以及对声闻的教诲经典中的‘色蕴犹如水泡’等等，还有《宝鬘论》中的‘只要有对蕴的执着’等等。理证方面，他们引用《入中论》中的‘您的瑜伽现见无我’等等，以及《入中论释》中的‘因为专注于色蕴等各自的自性’。许多人追随这些观点，在西藏产生了许多争论。圣者无著的弟子功德光论师说，声闻缘觉没有证悟广大的法无我，这才是佛陀和龙树父子的观点。 如果不修习大乘的世俗菩提心，就不可能证悟空性，如《集学论》所说：‘只要有善根’等等。月称论师引用的《十地经》中关于‘王子’的意义是：指刚刚生起菩提心的人。因此，即使初发心的菩萨以菩提心的殊胜发心胜过声闻缘觉，但在证悟人无我方面，却无法胜过他们，因为初发心的菩萨仅仅是通过听闻和思考来确定无我，而声闻缘觉阿罗汉则是现量证悟。关于对声闻的教诲经典的意图是，在《教诲发起经》中说：‘所谓我，是指众生各自的身体，执着于我和我所而产生贪恋。我害怕生老病死饥寒，受到赞扬就高兴，受到批评就不高兴。像这样执着，就会陷入外道的见解。我和我所并非真实存在，只是依赖于蕴而产生的错觉。’ 有些人认为声闻缘觉证悟了法无我，所以才能从轮回中解脱。
English
With objects and aspects, etc., the four stages of the Mahayana's path of joining, such as warmth, etc., and how the objects and aspects surpass those of the Shravakas and Pratyekabuddhas, as well as the distinctions of the path of meditation, etc., are extensively explained. With 'the one reality,' etc., if one thing is seen as selfless, it shows that the nature of all things should be seen as selfless. In the Dharmadhatu, there is no concept of existence or non-existence, nor of more or less. In these cases, it is necessary to clearly define the three types of reasoning: refutation of the thesis, establishing pervasion, and establishing inclusion. The second view is that some followers of Acharya Chandrakirti and his followers, without citing numerous scriptures and reasonings, claim that Shravakas and Pratyekabuddhas realize the selflessness of phenomena. The scriptures they cite include 'O sons of the Victorious Ones, for example, a prince born into a royal family' from the *Dashabhumika Sutra*, 'Those who wish to transform beings into Shravakas' from the *Compendium of Trainings*, 'Form is like a bubble' from the sutras teaching Shravakas, and 'As long as there is clinging to the aggregates' from the *Ratnavali*. As for reasoning, they cite 'Your yoga sees selflessness' from the *Madhyamakavatara*, and 'Because they focus on the individual essence of form, etc.' from the *Madhyamakavatara Commentary*. Many people follow these views, leading to many debates in Tibet. The noble Asanga's disciple, Gunaprabha, stated that Shravakas and Pratyekabuddhas do not realize the extensive selflessness of phenomena, which is the view of Buddha and Nagarjuna and his son. If one does not cultivate the conventional Bodhicitta of the Mahayana, it is impossible to realize emptiness, as the *Compendium of Trainings* says, 'As long as there is a root of virtue,' etc. The meaning of 'prince' from the *Dashabhumika Sutra* cited by Acharya Chandrakirti refers to someone who has just generated Bodhicitta. Therefore, even though a beginner Bodhisattva surpasses Shravakas and Pratyekabuddhas with the superior aspiration of Bodhicitta, they cannot surpass them in terms of realizing the selflessness of persons, because a beginner Bodhisattva only ascertains selflessness through hearing and thinking, while Shravaka Arhats realize it directly. The intention of the sutra teaching Shravakas is stated in the *Sutra on the Arising of Teachings*: 'The so-called self refers to the individual bodies of sentient beings, clinging to self and what belongs to self, and generating attachment. I fear birth, old age, sickness, death, hunger, and cold. I am happy when praised and unhappy when criticized. By clinging in this way, one falls into the views of non-Buddhists. The self and what belongs to self do not truly exist, but are merely illusions arising in dependence on the aggregates.' Some people believe that Shravakas and Pratyekabuddhas realize the selflessness of phenomena, and therefore can be liberated from Samsara. --------------------------------------------------------------------------------