Tibetan
པས་རྡོ་རྗེ་ཉོན་མོངས་གཟུང་འཛིན་གྱི་ནད་འཇོམས་པས་བདུད་རྩི་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་བློ་ཡི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་མེད་པ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་ཉམས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་གི་ནང་ནས་སམ་སྟོང་པའི་དབྱིངས་ ལས་རང་ཤར་པ་སྟེ་སྐྱེས་པ། དེ་ལྟ་བུའི་བདེ་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། འཕོ་འགྱུར་གྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་མ་རྟོགས་པའི་འགྲོ་བ་ལམ་རྒྱུད་ལྔར་འཁྱམས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་གང་བའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་ཅིག་པའོ། །ཞེས་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པས་བརྩེ་བའི་ཐུགས་རྗེ་སྐྱེས་ཏེ་ཆོས་གསུང་བའི་ཕྱིར་ལན་དུ་བཀའ་བསྩལ་བ་ལ་ཡང་འཛིན་སེམས་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པ་དང་། གཟུང་ཡུལ་ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོར་བསྟན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཨེ་མ་ཧོ༔ ཡེ་ནས་སོགས་ནས། ཐབས་ཀྱིས་ཆོད༔ ཨེ་མ་ཧོ༔ ཞེས་དགྱེས་པའི་དབུག་དབྱུང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། ཡེ་ནས་གསང་བ་སྟེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པས་བསྒྲིབས་ཏེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མ་མཐོང་། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་མ་རིག་པས་བསྒྲིབས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་མ་མཐོང་། སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་མ་ཤེས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གསང་བ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་དུ་བཟུང་ བས་དོན་དམ་ཡིད་དཔྱོད་དང་བྲལ་བར་མ་རྟོགས་པས་ཤིན་ཏུ་གསང་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་སུས་ཀྱང་མ་མཐོང་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་བསྟན་པ་ལ་ཡང་། མིང་ཚིག་སོགས་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་ཤིང་རང་གི་རང་བཞིན་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་སུས་ཀྱང་མཚོན་དུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱང་འགག་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་ཞིང་། རྩལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲོས་པ་དེ་དག་ཀྱང་མཚན་རྟོག་གི་ཆ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ། སྤྲོ་བར་བྱ་བ་དང་སྤྲོ་བར་བྱེད་པོ་སོ་སོར་དབྱེ་བའི་ཆོས་ཡེ་ནས་དབེན་པ་སྟེ་མེད་པ། འཕྲོས་པའི་རང་བཞིན་ནམ་སྣང་ཆ་དེ་ལ་ཡང་བརྡའ་འམ་ཐ་སྙད་དུ་བཏགས་པའི་ཆོས་འདི་འོ་ཞེས་དུས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བས་ཀྱང་མཚོན་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་སྟེ་མེད། རྩལ་སྣ་ཚོགས་ འཕྲོས་པ་དེ་དག་ཀྱང་འདིར་གནས་སོ་ཞེས་སམ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྟག་ཏུ་མེད་ཅིང་། དེ་བཞིན་དུ་མཐར་འགག་པ་དང་འགགས་པའི་ཡུལ་འདི་ནའོ་ཞེས་ཡེ་ནས་དབེན་པ་སྟེ་མེད་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་མེ
Chinese
以能摧毁烦恼所知二障之金刚，如甘露般远离常断等分别念之垢染，即无有。此即是佛陀证悟之真实智慧的体性空性。无上不变之大乐，觉性智慧从自身中或从空性法界中自生。以如此乐空不二之智慧，赐予未证悟、于五道轮回中漂泊之所有众生相续，皆能圆满之成就。如是请问后，生起慈爱之心，为说法之故而赐予回答，其中又分为了显示能取之心无自性，以及显示所取境为本尊坛城两部分。第一部分是：唉玛火！从“本来”等开始，到“以方便断除”。唉玛火！以欢喜之歌作为引导。本来即是隐秘，被俱生无明所遮蔽，故未见胜义谛；被遍计无明所遮蔽，故未见世俗谛；未能了知显空无别，是自性隐秘。由于执着境与有境为异体，故未能证悟胜义离于心识分别，是极为隐秘。如是，为了开示能令任何人皆能现量证悟未曾见之佛陀真实性的方便法门，对于超越名言等言说之境，且具有无人能以“其自性是如此”来表示之自性者。各自本觉智慧所显现的种种游舞，也远离断灭之边。种种游舞之显现，也完全超越了名相概念之范畴。能显现与所显现，原本就远离了能所二取之法，即无有。对于所显现之自性或现象，即使是三世诸佛，也无法以“此是”之名言或概念来表示，即无有。种种游舞之显现，也无法被确定为“住于此处”或“即是此”，同样地，最终的断灭以及断灭之处也本来就是空寂的，即无有。如此之心性，
English
With the vajra that destroys the afflictions and the disease of grasping and fixation, like nectar, it is free from the defilements of the mind such as permanence and annihilation, that is, it is non-existent. This very nature is the emptiness, the essence of the perfect wisdom of the Buddha's realization. The supreme and unchanging great bliss, the wisdom of awareness arises from within itself or from the realm of emptiness. With such non-dual wisdom of bliss and emptiness, grant the accomplishment that completely fills the continuum of all sentient beings who have not realized the nectar of the Dharma, which is free from the defilements of change and transformation, and who wander in the five paths of samsara. After this request was made by the retinue, compassion arose, and in order to teach the Dharma, an answer was given, which was divided into two parts: showing that the grasping mind has no inherent existence, and showing that the object of grasping is the mandala of the deity. The first part is: Emaho! From "Primordially" etc., to "Cut off with skillful means." Emaho! With the song of joy as a guide. Primordially secret, obscured by co-emergent ignorance, thus the ultimate truth is not seen; obscured by imputed ignorance, thus the conventional truth is not seen; not knowing the inseparability of appearance and emptiness is inherently secret. Because of grasping the object and the subject as different entities, the ultimate is not realized as being beyond mental fabrication, it is extremely secret. Thus, in order to reveal the Dharma gate of the means to directly realize the thusness of the Buddha, which has never been seen by anyone, for the one who transcends the realm of names and words, and who has the nature that no one can express by saying "its nature is like this." The various displays of the wisdom of individual self-awareness are also free from the extreme of cessation. The appearance of various displays is also completely beyond the category of conceptual imputation. The phenomena of what is to be displayed and what is displaying are originally devoid of the Dharma of distinguishing between the two, that is, non-existent. For the nature or phenomenon that appears, even the Buddhas of the three times cannot express it with the term or concept of "this is it," that is, non-existent. The appearance of various displays cannot be determined as "residing here" or "is this itself," and similarly, the final cessation and the place of cessation are originally empty, that is, non-existent. Such is the nature of the mind,
Tibetan
ད་པ་ཕྱལ་བར་ཆད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་སངས་རྒྱས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་བར་རྒྱུ་གཅིག་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུད་དངོས་པོའི་གཤིས་ལ་མཚན་མས་གཞོམ་པར་མི་ནུས་པ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཆེ་ནི། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མི་བརྙེས་པ་སྟེ་མ་གཟིགས་ཤིང་། རང་གི་རང་རིག་དྲི་མ་མེད་པ་འདི་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་སྒྲས་བརྗོད་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། རིག་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པ་ལ་ཨེ་མ་ཧོ་ཞེས་ངོ་མཚར་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ ཅད་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་བསྒྲིབས་ཏེ་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གསང་བར་གྱུར་པ་སྟེ། སྐྱེ་འགག་གནས་པ་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་གཉུག་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་པས་རང་གསང་ཐབས་ཀྱིས་ཆོད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །དོན་གཉིས་པ་གཟུང་ཡུལ་ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོར་བསྟན་པ་ལེ་རྗེས་དང་བཅས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཁམས་སོགས་ནས། དང་པོ་རྫོགས་སོ༔ དེ་ལྟར་ནང་འཛིན་པའི་སེམས་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་། ཕྱི་གཟུང་བའི་ཡུལ་དང་ཕུང་པོ་ལྔས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་གྲུབ་ཞིག་གོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རབ་རིབ་ཅན་གྱི་མིག་ལ་སྐྲ་ཤད་མཐོང་བ་ལྟར་ལོག་སྣང་ཁོ་ན་ལས། དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྣང་ངོར་གཟུང་ཡུལ་ཕྱི་ནང་ཆོས་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཏེ། འབྱུང་ལྔས་བསྡུས་པའི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་ཀྱང་། ས་སངས་ རྒྱས་སྤྱན་མ། ཆུ་མཱ་མ་ཀཱི །མེ་གོས་དཀར་མོ། རླུང་དམ་ཚིག་སྒྲོལ་མ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི་ཡུམ་ཆེན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་སུ་དག་པས་སྣང་ཡུལ་ཐམས་ཅད་མཁའ་འགྲོ་མ་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། ནང་ཕུང་ཁམས་ལྔ་ཡི་ཚོགས་འདི་ཡང་སངས་རྒྱས་ལྔའི་བདག་ཉིད་གཟུགས་ཕུང་མི་བསྐྱོད་པ། ཚོར་བ་རིན་འབྱུང་། འདུ་ཤེས་སྣང་མཐའ། འདུ་བྱེད་དོན་གྲུབ། རྣམ་ཤེས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། མིག་གི་ཤེས་པ་གནས་སུ་དག་པ་སེམས་དཔའ་ས་སྙིང་། རྣ་བའི་ཤེས་པ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ། སྣ་ཡི་ཤེས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས། ལྕེའི་རྣམ་ཤེས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ། མིག་གི་དབང་པོ་བྱམས་པ། རྣ་དབང་སྒྲིབ་སེལ། སྣ་དབང་ཀུན་བཟང་། ལྕེ་དབང་འཇམ་དཔལ། མིག་གི་ཡུལ་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་གནས་སུ་དག་པ་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོ། དྲི་གནས་དག་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མ། སྒྲ་གནས་དག་
Chinese
因此，它不是一个被中断的普通事物，而是从佛到众生之间的一种连续体，就像金刚一样，其事物的性质无法被符号摧毁，是至高无上的、不可改变的大乐金刚智慧。即使是佛陀本身，也无法在自身之外找到或看到任何微小的法。因此，这无垢的自性觉知仅仅是用“法身”这个词来表达的。在一个刹那的觉知中，所有轮回和涅槃的法都圆满了，因此被称为“唉玛吙”，一个奇妙的自性。尽管如此，所有众生都被突如其来的污垢所遮蔽，如前所述，其自性是隐秘的。由于没有证悟到远离生、灭、住三者的本初实相的本来面目，所以它是一种自隐、可以通过方法来切断的自性。这是所教导的。第二个意义是，所执持的对境被展示为本尊的坛城，包括段落的结尾。从“佛法界”等开始。第一个圆满了。因此，尽管内在执持的心是无根无基的，但如果认为外在所执持的对境和由五蕴所包含的一切法是真实存在的，那是不对的。就像一个有眼翳的人看到头发在空中飘动一样，一切显现都只是错误的显现。实际上，在所有佛陀的显现中，内外所执持的对境和法界的一切，从一开始就是完全清净的自性。由五大元素组成的器世界也是如此。地是佛眼佛母，水是嘛嘛格佛母，火是白衣佛母，风是誓言度母，空是法界自在母的大母的自性，因此一切显现的对境都是五空行母的自性。内在的五蕴和五界之集合也是五佛的自性：色蕴是不动佛，受蕴是宝生佛，想蕴是无量光佛，行蕴是不空成就佛，识蕴是毗卢遮那佛。眼识清净的处所是菩萨地藏，耳识是虚空藏，鼻识是观世音，舌识是金刚手。眼根是弥勒，耳根是除盖障，鼻根是普贤，舌根是文殊。眼所见的色相清净的处所是明妃金刚嬉女，香清净的处所是金刚鬘母，声音清净的处
English
Therefore, it is not an interrupted ordinary thing, but a continuum from Buddha to sentient beings, like a vajra, whose nature of things cannot be destroyed by signs, is the supreme, unchanging great bliss vajra wisdom. Even the Buddha himself cannot find or see any minute dharma apart from himself. Therefore, this stainless self-awareness is merely expressed by the word "Dharmakaya." In a single moment of awareness, all the dharmas of samsara and nirvana are perfected, hence it is called "Emaho," a wondrous self-nature. Nevertheless, all sentient beings are obscured by sudden defilements, and as mentioned above, their self-nature is secret. Because the original state of reality, which is free from the three—arising, ceasing, and abiding—is not realized, it is a self-hidden nature that can be cut through by means. This is what is taught. The second meaning is that the object of grasping is shown as the mandala of deities, including the end of the passage. Starting from "Buddha Dharmadhatu," etc. The first is completed. Therefore, although the mind that inwardly grasps is without root or basis, it is not correct to think that the outwardly grasped objects and all the dharmas contained by the five aggregates are truly existent. Just as a person with cataracts sees hairs floating in the air, all appearances are merely false appearances. In reality, in the appearance of all Buddhas, all the inwardly and outwardly grasped objects and all the Dharmadhatu are from the very beginning of a completely pure self-nature. The container world composed of the five elements is also like this. Earth is Buddhalocana, water is Mamaki, fire is Pandaravasini, wind is Samaya Tara, and space is the nature of the great mother Dhatvishvari, so all appearing objects are the nature of the five dakinis. The collection of the inner five aggregates and five elements is also the nature of the five Buddhas: the form aggregate is Akshobhya, the feeling aggregate is Ratnasambhava, the perception aggregate is Amitabha, the formation aggregate is Amoghasiddhi, and the consciousness aggregate is Vairochana. The place where eye consciousness is purified is the bodhisattva Kshitigarbha, ear consciousness is Akashagarbha, nose consciousness is Avalokiteshvara, and tongue consciousness is Vajrapani. The eye faculty is Maitreya, the ear faculty is Sarvanivaranaviskambhin, the nose faculty is Samantabhadra, and the tongue faculty is Manjushri. The place where the visible form seen by the eye is purified is the vidya Vajra-lasya, the place where the smell is purified is Vajra-mala, the place where the sound is purified