Tibetan
་རབ་དང་འདྲ་སྟེ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པས༔ དེ་ལྟ་བུའི་དོན་རྟོགས་ནས་བརྟན་པའི་དུས་ན༔ རྟོགས་པ་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ་གསུངས༔ ༔རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ༔ སྒོམ་པ་ཉམས་མྱོང་དང་ལྡན་པ་ གང་ལགས༔ སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུང་པ༔ རྗེ་ལྷ་གཅིག་ཉོན་ཅིག༔ སྒོམ་པ་ཉམས་མྱོང་དང་ལྡན་པ་ནི༔ སེམས་ཉིད་མ་བཅོས་པ༔ མ་བསླད་པ་སོ་མ༔ རང་ཐད་རྣལ་མ༔ ལྷུག་པ༔ ཕྱིར་མི་གཞག༔ ནང་དུ་མི་འགུགས༔ གཏད་མེད་དུ་གཞག༔ ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་ངང་ལ་མར་མེ་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པ་ལྟར་གཞག་གོ༔ དེ་ལ་ཉམས་མྱོང་ནི༔ ཤེས་པ་མེར་བ་དང༔ ལྟེམ་པ་དང༔ ཆད་པ་དང༔ བདེ་བ་དང༔ གསལ་བ་དང༔ རྟོག་པ་མེད་པ་དང༔ སྣང་བ་རབ་རིབ་དུ་འདུག་པ་དང༔ གཟའ་གཏད་ཆུང་བ་དང༔ འཇིག་རྟེན་གྱི་སྤྱོད་པ་དང་མི་མཐུན་པ་བྱུང་ན༔ ཉམས་ཀྱི་རྟགས་ཡིན་པས་གང་ལ་ཡང་ངོ་མཚར་མི་བརྩི་འོ༔ ཞེན་འཛིན་གང་ལ་ཡང་མི་བྱའོ༔ དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་ཉམས་མྱོང་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱའོ་གསུངས༔ ༔རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ༔ སྤྱོད་པ་རོ་སྙོམས་དང་ལྡན་པ་གང་ལགས༔ སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུང་པ༔ སྤྱོད་པ་ནི་སྒོམ་པ་ལ་རྒྱུན་ཆད་མེད་དེ༔ འགྲོ་འཆག་ཉལ་འདུག་ཐམས་ཅད་དུ་སྒོམ་དུ་མེད་ཀྱང་མ་བརྗེད་པར་དྲན་པར་བྱའོ༔ དཔེར་ན་ཆུ་བོ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་ལྟ་བུའོ༔ ཞེས་རོ་སྙོམས་ནི་དབང་པོ་ལྔ་ལ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཅི་མཐོང་ཅི་ཤར་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་ཞེན་མེད་པས་ ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྩིས་ཟིན་སྟེ༔ གང་ལ་ཡང་སྤང་བླང་མེད་པར་རིན་པོ་ཆེ་གསེར་གླིང་དུ་ཕྱིན་པ་ལྟ་བུའོ༔ དེ་ཁོ་ན་ལ་སྤྱོད་པ་རོ་སྙོམས་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱའོ་གསུངས༔ ༔ཡང་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ༔ རྣམ་རྟོག་འགྱུར་མེད་ཀྱི་འཕྲང་གང་དུ་གཅད༔ སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུང་པ༔ མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཚེ༔ རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེས་པའི་ཚེ༔ ཅི་སྐྱེས་ཀྱང་རང་གི་སེམས་ལས་སྐྱེས༔ སེམས་ཅིའི་ངོ་བོ་ལ་མ་གྲུབ་པས༔ རྣམ་རྟོག་སྐྱེ་རྒྱུའི་ངོ་བོ་སྟོང༔ དཔེར་ན་སྤྲིན་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་དེངས་པ་ལྟར༔ རྣམ་རྟོག་སེམས་ལས་བྱུང་ནས་སེམས་ཀྱི་ངང་དུ་དེངས༔ རྣམ་རྟོག་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་གསུངས༔ འཕྲང་གཅད་པ་ནི༔ སེམས་དྲན་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུ་ན༔ དེ་ཉིད་ལ་ཤེས་པ་གཏད་པས་ཁང་སྟོང་གི་རྐུན་མ་ལྟར༔ སེམས་སྟོང་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་གནོད་པ་བསྐྱལ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ༔ དེ་ལ་རྣམ་རྟོག་འགྱུ་བྱེད་ཀྱི་འཕྲང་ཆོད་པ་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ༔ ༔གསུངས་སོ༔ སློབ་དཔོན་ལ་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ༔ འབྲས་བུ་མི་འགྱུར་བའི་གདེང་གང་དུ་བཅའ༔ སློབ་དཔོན་གྱི
Chinese
如同虚空一般，没有变迁。像这样通达意义，处于稳固之时，就被称为通达与见地相结合。” 国王问道：“什么是具有禅修体验？” 上师回答说：“君王请听！具有禅修体验是：心性不造作，不掺杂，纯粹，自身真实，放松，不向外放，不向内收，无所依地安住。如同一盏灯，置于法性大平等之中，不被风所动摇一般。其中的体验是：觉性迷糊，昏沉，中断，快乐，明亮，没有分别念，显现模糊不清，执着微小，如果出现与世间行为不相符的情况，这是体验的征兆，所以对任何事情都不要感到惊讶，不要对任何事物产生执着。像这样，就叫做具有禅修体验。” 国王问道：“什么是具有行持等味？” 上师回答说：“行持与禅修之间没有间断，行住坐卧一切时，即使没有禅修，也不要忘记，要忆念。譬如河流，连绵不断一般。所谓等味，就是对于五根所见所闻的一切悦意之境，都没有贪恋执着，被法性所摄持，对于任何事物都没有取舍，如同到达珍宝黄金洲一般。唯有如此，才叫做具有行持等味。” 国王又问道：“在哪里斩断分别念不改变的险道？” 上师回答说：“在安住之时，生起分别念之时，无论生起什么，都是从自己的心中产生。心在任何事物上都没有成立，所以分别念产生的自性是空性。譬如云彩从虚空中产生，然后在虚空中消散一般，分别念从心中产生，然后在心的本性中消散。分别念是法性的自性。” 斩断险道是：如果心念流向各种各样的念头，就在那念头上安住觉性，如同空屋中的盗贼一般，对于空性的心，分别念无法造成任何损害。这就叫做斩断分别念流动的险道。” 上师，国王问道：“在何处建立不改变果的把握？”
English
Like the sky, there is no change. When such meaning is understood and one is in a stable state, it is said to be the union of understanding and view." The king asked, "What is it to have meditative experience?" The master replied, "Listen, O king! To have meditative experience is: the nature of mind is uncorrected, unadulterated, pure, genuinely self-existing, relaxed, not projecting outwards, not drawing inwards, abiding without attachment. Like a lamp placed in the great equality of Dharma-nature, unshaken by the wind. The experiences therein are: awareness is hazy, dull, interrupted, blissful, clear, without thought, appearances are dim, attachment is small, and if there is disharmony with worldly behavior, these are signs of experience, so do not be surprised by anything, and do not be attached to anything. This is called having meditative experience." The king asked, "What is it to have conduct of equal taste?" The master replied, "There is no break between conduct and meditation. In all activities such as walking, standing, sitting, and lying down, even if there is no meditation, do not forget, but remember. Like a river, flowing continuously. Equal taste means that for all the desirable qualities seen and heard by the five senses, there is no attachment or clinging, and one is possessed by the Dharma-nature. There is no acceptance or rejection of anything, like going to the treasure island of gold. Only this is called having conduct of equal taste." The king further asked, "Where is the dangerous path of unchanging conceptual thought cut off?" The master replied, "When abiding in equanimity, when conceptual thoughts arise, whatever arises, arises from one's own mind. Since the mind is not established in anything, the nature of the arising of conceptual thought is emptiness. Just as clouds arise from the sky and then dissipate into the sky, conceptual thoughts arise from the mind and then dissipate into the nature of the mind. Conceptual thoughts are the nature of Dharma-nature." Cutting off the dangerous path is: if the mind flows into various thoughts, then awareness is placed on that thought, like a thief in an empty house. Conceptual thoughts cannot cause any harm to the empty mind. This is called cutting off the dangerous path of flowing conceptual thoughts." The king asked the master, "Where is the confidence of the unchanging fruit established?"
Tibetan
ས་གསུང་པ༔ རྗེ་ལྷ་གཅིག་གསོན་ཅིག༔ བྱང་ཆུབ་སེམས་རྒྱུ་ཡིས་མ་བསྐྱེད༔ རྐྱེན་གྱིས་མི་འཇིག༔ སངས་རྒྱས་སྒམ་པོས་མ་མཛད༔ སེམས་ ཅན་སྒྲིན་པོས་མ་བཅོས༔ ཡེ་ནས་རང་ལ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་དེ་ལ༔ བླ་མའི་གདམས་ངག་གིས་ངོ་ཤེས་པའི་དུས་ན༔ སངས་རྒྱས་ཀྱི་མེས་པོ་སེམས་ཡིན་པས༔ སྔར་འདྲིས་པའི་མི་ངོ་ཤེས་པ་དང་འདྲའོ༔ དེ་ལྟ་བུ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ངང་ལ༔ དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་པས༔ རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་སར་ཕྱུང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ༔ ཉམ་ང་བ་དང་བག་ཚ་བ་མེད་པར༔ ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་སངས་རྒྱས་པས་འབྲས་བུ་གདེང་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱའོ་གསུངས༔ ༔སློབ་དཔོན་ལ་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ༔ གོལ་ས་དང་སྐྱོན་གྱི་མཐའ་གང་དུ་གཅད༔ སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུང་པ༔ རྗེ་ལྷ་གཅིག་ལགས༔ རེ་དོགས་གཉིས་བྱུང་ན༔ ལྟ་བ་མ་རྟོགས་པའི་སྐྱོན་ཡིན༔ རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ༔ སངས་རྒྱས་ལ་རེ་བ་མེད༔ སེམས་ཅན་དུ་ལྟུང་གི་དོགས་པ་མེད་དོ༔ བསྒོམ་བྱ་དང་སྒོམ་བྱེད་གཉིས་བྱུང་ན༔ སེམས་ཉིད་འཕྲང་མ་ཆོད་པའི་སྐྱོན་ཡིན༔ ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ༔ བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་མེད༔ སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་མཁན་པོ་མེད༔ བསྒོམ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་གསུངས་སོ༔ བླང་དོར་གཉིས་བྱུང་ན་ཆགས་འཛིན་མ་ཆོད་པའི་སྐྱོན་ཡིན་པས༔ སེམས་ཉིད་ཡེ་སྟོང་ཡེ་བྲལ་ལ༔ བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ ཆགས་སུ་མེད༔ དོར་བྱ་ལ་སྤང་དུ་མེད༔ ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་ལ་བླང་དོར་མེད་དོ༔ ཡོ་བྱད་ལ་ཆགས་ན་ལམ་དུ་ཁྱེར་མ་ཤེས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་པས༔ གང་ལ་ཡང་དམིགས་མེད་འཛིན་མེད་དུ་ཁྱེར་ལ༔ ཆགས་ཞེན་གཞི་རྩ་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ་གསུངས༔ ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་བས༔ ཡེངས་པ་མེད་པ་ལྟ་བ༔ བཞག་པ་མེད་པ་སྒོམ་པ༔ མྱོང་བ་མེད་པ་ཉམས་མྱོང༔ ཐོབ་པ་མེད་པ་འབྲས་བུ༔ དེ་ལས་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་གསུངས་སོ༔ དེ་ལ་གོལ་ས་དང་སྐྱོན་གྱི་མཐའ་ཆོད་པ་ཟེར་བ་ཡིན་གསུངས་སོ༔ ༔སློབ་དཔོན་ལ་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ༔ ངེས་པར་ཤེས་པའི་སྐྱོན་བསལ་བ་གང་ལགས༔ སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུང་པ༔ རང་སེམས་སངས་རྒྱས་སུ་རྟོགས་ཀྱང་བླ་མ་མི་སྤང༔ སྣང་བ་སེམས་སུ་རྟོགས་ཀྱང་འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྒྱུན་མི་གཅད༔ སངས་རྒྱས་ལ་རེ་བ་མེད་ཀྱང་ལྷར་དཀོན་མཆོག་མཆོད༔ འཁོར་བ་ལ་དོགས་པ་མེད་ཀྱང་སྡིག་པ་ཕྲ་མོ་ནས་སྤང༔ ཆོས་ཉིད་འགྱུར་མེད་ཀྱི་གདེང་རྙེད་ཀྱང་ཆོས་གང་ལ་ཡང་སྒྲོ་སྐུར་མི་གདབ༔ རང་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མངོན་ཤེས་ལ་སོག
Chinese
地上说：至尊拉吉活下去！菩提心不是由因产生的，不会被缘所摧毁，不是由贤明的佛所造作，不是由聪明的有情所改造，本来自己就具有的那个，用上师的窍诀认识的时候，因为佛的祖先是心，就像认识以前认识的人一样。像这样获得稳固，显现出来的状态中，三世诸佛都已成佛，就像王子被推上王位一样，没有恐惧和羞怯，本来任运成就成佛，所以称为具有果的把握。大师对国王说：错处和过失的边际在哪里断定？大师说：至尊拉吉啊！如果产生希望和怀疑，就是没有证悟见解的过失。智慧没有生起菩提心，对佛没有希望，没有堕入有情的疑虑。如果产生所修和能修，就是心性没有断除险隘的过失。法性远离戏论，没有所修的对境，没有能修的修行者，没有什么可修的。如果产生取舍，就是没有断除贪执的过失，所以心性本来是空性，本来是远离的，对所要成就的没有贪执，对所要抛弃的没有舍弃，对功德和过失没有取舍。如果贪执财物，就是没有学会带到路上的过失，所以对什么也不执着，不耽着地携带，要知道与贪执的根本分离。总而言之，没有散乱是见，没有安住是修，没有体验是体验，没有获得是果，除此之外，三世诸佛也没有说过。这叫做断定错处和过失的边际。大师对国王说：消除一定要知道的过失是什么？大师说：即使了悟自心是佛，也不舍弃上师；即使了悟显现是心，也不断绝有为善根的相续；即使对佛没有希望，也如神般供养三宝；即使对轮回没有疑虑，也从细微之处断除罪恶；即使获得法性不变的把握，也不对任何法妄加诽谤；对自己有等持和神通等等。
English
The earth spoke: O Lord Lhachig, live on! Bodhicitta is not produced by causes, it is not destroyed by conditions, it is not made by wise Buddhas, it is not transformed by clever sentient beings. That which is inherently present within oneself, when recognized through the guru's instructions, since the ancestor of the Buddhas is the mind, it is like recognizing someone one has known before. In such a state of stability and manifest realization, all the Buddhas of the three times have attained Buddhahood. It is like a prince being enthroned, without fear or shyness. Since one is naturally and spontaneously enlightened, it is called having confidence in the result. The master asked the king: Where is the boundary between error and fault determined? The master said: O Lord Lhachig! If hope and doubt arise, it is the fault of not realizing the view. If wisdom does not give rise to bodhicitta, there is no hope in the Buddha, and no fear of falling into sentient existence. If the object of meditation and the meditator arise, it is the fault of not cutting through the defilements of mind itself. In the nature of reality, which is free from elaboration, there is no object to be meditated upon, no meditator, and nothing to meditate on. If acceptance and rejection arise, it is the fault of not cutting through attachment, so the nature of mind is inherently empty, inherently free. There is no attachment to what is to be accomplished, no abandonment of what is to be discarded, and no acceptance or rejection of qualities and faults. If one is attached to possessions, it is the fault of not knowing how to carry them on the path, so carry them without any aim or attachment, and know that they are separate from the root of attachment. In short, non-distraction is the view, non-abiding is the meditation, non-experience is the experience, and non-attainment is the fruit. Beyond that, even the Buddhas of the three times have not spoken. That is what is called determining the boundary between error and fault. The master asked the king: What is the elimination of the fault of needing to know for sure? The master said: Even if you realize that your own mind is Buddha, do not abandon the guru; even if you realize that appearances are mind, do not cut off the continuity of virtuous roots of conditioned phenomena; even if you have no hope in the Buddha, worship the Three Jewels as gods; even if you have no doubt about samsara, abandon even the slightest sin; even if you have gained confidence in the unchanging nature of reality, do not falsely accuse any dharma; and have samadhi and clairvoyance, etc., within yourself.