Chinese
念诵吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूँ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字，如果因此而厌烦，那么也根据事业仪轨念诵三字（藏文：འབྲུ་གསུམ，梵文天城体：त्र्यक्षर，梵文罗马拟音：tryakṣara，汉语字面意思：三字）的语念诵和近修、修持的咒语等。在收座或者睡觉的时候，将清净的器情万有全部收摄于自身。也就是收摄为佛母佛父，再收摄为佛父佛母心间的吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूँ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字，再依次收摄至那达。对那极细微的状态，心长久安住。再收摄，于不可思议、离戏论的境界中入定。从睡眠中醒来或者开始行持时， 所显现的一切都观为如幻的本尊身，所听闻的声音都观为本尊的语，以忆念和觉性了知为本尊的意，以此印持并回向。第二、圆满次第有三：寻求寂止，生起胜观，修持双运。第一、寻求寂止：在没有众人的喧嚣和吵闹等寂静的地方，于舒适的坐垫上，身体要正直地端正身要毗卢七法，从各个部分完全调整好。语要诀窍是让气息自然安住。心的要诀是不要让心散乱于先前做了这个、之后做那个、现在是这个不是那个等等，断绝三时的戏论，安住于无造作、不散乱的状态。如果能够安住于此，那就足够了。如果不能安住，那么观想前方虚空中如金刚颅鬘力一般大小适宜的本尊，当稍微清晰显现时，不要过于执著，就在那本尊身像的明亮显现上，稍微专注地放松安住于无造作、不散乱的状态。如果这样也难以安住，那么就在前方真实放置本尊像、文字、树枝或石子等任何粗细的物体，眼睛不要动摇，眼皮不要眨动，专注地凝视，心中不要思量好坏、细节等任何事物，什么也不想，什么也不观想，放松地放下。在那样的状态中，无论生起什么样的分别念，都不要让它延续下去，而是收摄于所缘境，什么也不观想，什么也不执著，无分别、明朗、不散乱地安住。如果昏沉，就专注凝视，调整身体的紧张度，对觉知提起精神，对明觉提起精进，一心一意地观看。如果掉举散乱，就放松凝视，调整身体的放松度，从内心深处放松，安住于自然的状态。同样，对于清晰的声音和清新的气味等
English
Meditate on the syllable Hūṃ. If you get tired of that, then recite the three-syllable mantra and the mantras for approach and accomplishment according to the practice manual. When concluding the session or going to sleep, gather all the pure vessel and essence into yourself. That is, gather them into the mother and father deities, then into the Hūṃ at their heart, and then gradually gather them into the nāda. Hold the mind for a long time on that which is extremely subtle. Then gather that as well, and rest in equanimity in a state that is inconceivable and free from elaboration. When rising from sleep or engaging in activities, Whatever appears, know it to be like an illusory deity form. Whatever sounds, know it to be speech. Seal and dedicate with the knowledge of awareness and intelligence as the mind. Second, the Completion Stage has three parts: Seeking calm abiding, generating insight, and meditating on union. First, seeking calm abiding: In a secluded place free from the hustle and bustle of people and noise, on a comfortable seat, straighten the body posture into the seven-point posture of Vairocana, adjusting each part completely. The key to speech is to leave the breath in its natural state. The key to the mind is to not let the mind wander to thoughts like 'I did this before, I will do that later, this is this, this is not that,' etc., cutting off the elaborations of the three times, and resting in a state of uncontrivedness and non-distraction. If you can abide in that, that is enough. If you cannot abide, then visualize in the space in front of you a deity like Vajra Garland Power, of whatever size is appropriate. When it appears slightly clear, do not be too attached, but focus on that clear appearance of the deity form and relax into a state of uncontrivedness and non-distraction. If it is difficult to abide even in that, then actually place in front of you an object of any size, such as a deity image, a letter, a twig, or a pebble. Fix your gaze on it without moving your eyeballs or blinking your eyelids, and without thinking about good or bad, details, or anything else. Do not think or meditate on anything, but relax and let go. In that state, whatever thoughts arise, do not let them continue, but return to the object of focus, and rest in a state of non-thought, clarity, and non-distraction, without meditating or grasping. If you become dull, focus your gaze, tighten your body, sharpen your awareness, and exert effort in your mindfulness, looking with single-pointed attention. If you are distracted and agitated, relax your gaze, loosen your body, relax from the depths of your heart, and rest in a natural state. Similarly, with clear sounds and fresh smells, etc.
Tibetan
དང་། དབུགས་རང་བབས་ཀྱི་འབྱུང་འཇུག་གནས་གསུམ་ལ་ཤེས་པ་གཏད་ཙམ་མ་གཏོགས་ཅི་ཡང་མི་བསམ་པར་གློད་དེ་འཇོག་པའམ། ཡང་ན་རྟེན་མེད་དུ་ཧད་དེ་འཇོག་པ་སོགས་གང་རུང་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་བཞག་པས་ཆོག་ཅིང་། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་ཐོག་མར་རྣམ་རྟོག་གི་འཆར་སྒོ་མང་དུ་འགྲོ་བ་སྙམ་བྱེད་ཀྱང་སྐྱོན་ཡོན་དུ་མ་བལྟས་པར་རྒྱུན་བསྲིངས་ལ་བསྒོམས་པས་ཆ་ཆ་ནས་ཞི་སྟེ་ལུས་སེམས་ལ་བདེ་བ་སྐྱེ་ཞིང་མདོག་སྣུམ། ངག་སྨྲ་བ་ཉུང་ཞིང་ཚིག་འཇམ། གང་ལ་སེམས་ བཟུང་སར་རྟོག་མེད་དུ་གནས་པ་ལས་ལྡང་མི་ནུས་ཤིང་གཡོ་མི་འདོད་པ་འདྲ་བར་ཆམ་གྱིས་འགྲོ་བས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ཞིག་འོང་སྟེ། དེ་ཙམ་ན་ཞི་གནས་གོམས་པའི་རྟགས་ཡིན་གསུངས། །གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཕྱི་གཟུང་བ་ཡུལ་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་གཏན་ལ་འབེབ་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྣང་ལ་བཏགས་པའི་ཚེ་སྣང་གྲགས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་འདི་དག །རང་གི་བློས་བཀོད། བློ་ལ་ཤར་བ་མ་གཏོགས་ལོགས་ན་དོན་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཞིག་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་དེ། སྣང་ནི་སྣང་། བདེན་ནི་མི་བདེན། འདི་དག་སྒྱུ་མའི་འཁྲུལ་འཁོར་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ལྟར་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་སང་སེང་། འལ་འོལ་ཙམ་དུ་བལྟ་ཞིང་། དེ་ཡང་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་སྤྲོས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པས་དོན་ལ་སྒྱུ་མར་འཛིན་པ་ཙམ་ཡང་མི་དམིགས་པར་ཐག་བཅད་དེ། ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་གང་ཤར་ཀྱང། དེ་གའི་རང་ངོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་པས་སྣང་བ་མ་འགག་ལ། དེར་འཛིན་གྱི་བློའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རྗེན་སང་གིས་འཆར་བ་དེའི་ངང་ལ་རང་བབས་སུ་འཇོག་ཏུ་བཅུག་གོ །གཉིས་པ་ནང་འཛིན་སེམས་རྩ་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་འབེབ་པ་ནི། ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་ ཏེ། རང་གི་སེམས་མི་འཆར་དགུ་འཆར་སྣ་ཚོགས་སུ་འཕྲོ་ཞིང་རྟོག་པ་ཁྱོད། དང་པོ་གང་ནས་འོངས། ད་ལྟ་གང་ན་གནས། ཐ་མ་གང་དུ་འགྲོ །དབྱིབས་ཅི་འདྲ། ཁ་དོག་ཇི་ལྟར་འདུག་ཅེས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་ཡེངས་པར་ཕུ་འདེད་མདའ་འདེད་ཀྱིས་རིག་པ་རྐྱང་འདེད་དུ་བལྟར་བཅུག་པས། སེམས་མ་མཐོང་ཟེར་ན། འོ་ན་འགྱུ་བ་ཐོལ་གྱིས་སྐྱེས་པ་དེ་ཁ་ལ་ལྟོས་དང་ཅི་འདྲ་འདུག །ལྟ་མཁན་དེ་རང་ག་སུ་ཡིན་པར་འདུག་ཅེས་རྩད་གཅོད་དུ་བཅུག་པས། དངོས་མེད་གཅིག་འདུག་ཟེར་ན། ཐལ་བ་རླུང་གིས་ཁྱེར་བ་ལྟར་ཅང་མེད་ཅིག་འདུག་གམ། ཅི་འདྲ་འདུག་ཅེས་ནན་ཏན་དུ་བལྟར་བཅུག །དེ་ལྟར་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་དབྱིབས་ཁ་དོག་སོགས་ཅི་འདྲ་འདུག་ཞིབ་ཏུ་བལྟས་པས།
Chinese
并且，对于呼吸自然而然的呼出、吸入、住留三处，除了将觉知专注于此以外，什么也不想地放松安住，或者，无所依凭地发愣安住等等，放在任何一种上面都可以。这样修习后，最初会觉得妄念的生起之门增多，但不要看作是好是坏，持续不断地修习，就会逐渐寂静，身心生起安乐，面色红润，说话减少，言辞柔和，心专注于任何所缘时，都无法从无念的状态中起身，如同不愿动摇一般稳固，从而达到专注一境的状态。据说，达到这种程度就是奢摩他（止）修习纯熟的征兆。第二，生起毗钵舍那（观）分为二：第一，将外在所取境确定为无境虚空般。如是，在显现上安立时，显现、声音、轮回、涅槃的这些法，都是自己的心所造作，是心中显现的，除此之外，在别处，真实成立的事物，连微尘许也没有。显现即是显现，真实即是不真实。这些如同幻术的轮转、梦境的显现一般，明明不存在却又清晰地显现，仅仅是模糊不清地观看。而且，这也仅仅是安立，超越了自性有无的戏论之境，因此，在究竟上，连执着为幻象也无法寻觅，从而确定。无论显现出什么外境，都直视其自性，显现不会停止，并且，远离了执着的心的垢染，清明空性、无执着的虚空般赤裸裸地显现，让其自然安住。第二，将内在所执之心确定为无根。将脸转向内，自己的心生起各种各样的念头，妄念纷飞。首先，从哪里来？现在在哪里住？最终到哪里去？形状如何？颜色怎样？一刹那也不要散乱，用追溯根源、追踪去向的方式，让觉性单独追寻。如果说没有看见心，那么，看看突然生起的念头，它是什么样子的？观看者自己又是谁？这样进行追问。如果说是一个无实有的东西，那么，如同灰尘被风吹走一般，什么也没有吗？让其仔细观看。如是，对于生、住、灭三处以及形状、颜色等，仔细观看。
English
Furthermore, regarding the three aspects of naturally occurring breath—exhaling, inhaling, and abiding—simply direct awareness to them without thinking of anything else, letting go and resting. Alternatively, rest in a blank, unfocused state. Resting in any one of these ways is sufficient. By meditating in this way, initially it may seem that the gates of conceptual thought are increasing, but without regarding it as good or bad, continue to meditate consistently. Gradually, it will subside, and joy will arise in body and mind, complexion will become radiant, speech will be reduced, and words will be gentle. When the mind is focused on any object, it will remain in a non-conceptual state, unable to rise and seemingly unwilling to move, settling firmly, and a state of one-pointedness will arise. It is said that reaching this point is a sign of familiarity with shamatha (calm abiding). Second, developing vipassanā (insight) is divided into two: First, establishing external apprehended objects as being like objectless space. Thus, when applied to appearances, these phenomena of appearance, sound, samsara, and nirvana are all created by one's own mind and arise within the mind. Apart from that, there is not even a particle of something that is truly established elsewhere. Appearance is appearance, truth is untruth. These are like the illusion of a magic trick, like the appearance of a dream, appearing clearly even though they do not exist. Look at them as merely vague and indistinct. Moreover, this is merely an imputation, transcending the realm of elaboration on existence and non-existence of inherent nature. Therefore, in reality, even the mere grasping of illusion cannot be found, so decide definitively. Whatever appearance of an object arises, by staring directly at its own essence, the appearance does not cease, and a clear, empty, ungrasping, sky-like state arises nakedly, free from the defilement of grasping mind. Allow it to rest naturally in that state. Second, establishing the internally grasped mind as rootless. Turn the face inward, and your own mind will scatter in various ways, with all sorts of thoughts arising. First, from where did it come? Where does it abide now? Where will it ultimately go? What is its shape? What is its color? Without wavering for even a moment, allow awareness to pursue it single-mindedly, tracing its origin and following its path. If you say you do not see the mind, then look at the thought that suddenly arose—what does it look like? Who is the one who is looking? Inquire into this. If you say it is something without substance, then is it like dust carried away by the wind, nothing at all? Allow it to be carefully examined. Thus, by carefully examining the three moments of arising, abiding, and ceasing, as well as its shape, color, and so on.