Tibetan
ཀུན་ལས་བཏུས་པ་བཞི་པ་འཐོབ་པ་རྣམ་པར་ངེས་པ། ཀུན་ལས་བཏུས་པ་བཞི་པ་འཐོབ་པ་རྣམ་པར་ངེས་པ། ད་ནི་བམ་པོ་ལྔ་པ་དེ་ལྟར་སྤྱད་བྱ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བསྟན་ནས། སྤྱད་པའི་འབྲས་བུ་ལ་རང་དོན་དང་། གཞན་དོན་གཉིས་ལས། དང་པོ་རང་དོན་ཐོབ་པ་རྣམ་པར་ངེས་པ་བསྟན་པར་བཞེད་ནས་དྲི་བ་ནི་ཐོབ་པ་རྣམ་པར་ངེས་པ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །ལན་ནི་ཐོབ་བྱེད་གང་ཟག་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང་ཐོབ་བྱ་མངོན་རྟོགས་རྣམ་པར་བཞག་པ་གཉིས་སོ། །ཅི་སྟེ་གང་ཟག་རྫས་སུ་མེད་པར་བཤད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཇི་ལྟར་ན་དེ་རྣམ་པར་འཇོག་ཅེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དགོས་པ་རྣམ་པ་བཞིས་གང་ཟག་རྣམ་པར་འཇོག་སྟེ། འདི་ལྟར་སླ་བར་ཐ་སྙད་གདགས་པའི་ཕྱིར་ནི་གཟུགས་སོགས་མཚན་ཉིད་དང་མིང་ཐ་དད་པ་མང་པོ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་སེམས་ཅན་ཞེས་བཏགས་ནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ཚེགས་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཆོས་ཙམ་གྱི་མིང་རྣམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་མ་གྲགས་ཀྱི་ཕལ་ཆེར་སེམས་ཅན་གྱི་མིང་གིས་སོ། །དེ་བས་ན་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སེམས་ཅན་མེད་པར་གཟིགས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དང་མཐུན་པར་བྱས་པའོ། །མི་སྐྲག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ལ་མི་མཁས་པ་རྣམས་བློ་བུར་དུ་ཐོག་མར་སེམས་ཅན་མེད་པ་ཐོས་ནས་སྐྲག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་དང་གཞན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལྡན་པ་དང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ནི་སེམས་ཅན་དུ་གདགས་པ་མེད་པར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་མཚན་ཉིད་ཙམ་བསྟན་ན་ཆེ་གེའི་རྒྱུད་ལ་ཉེས་པའི་རྣམ་པ་འདི་རྣམས་སྤངས་སོ། །ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པ་འདི་རྣམས་སྐྱེའོ་ཞེས་ཤེས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ཟག་རྫས་སུ་མེད་ཀྱང་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་རྣམ་པར་བཞག་གོ །དེ་ལ་དང་པོ་གང་ཟག་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡང་རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་གི་དབྱེ་བ་དང་། སོ་སོའི་ངོ་བོ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང་། རྒྱུན་ཞུགས་ཁྱད་པར་དུ་དཔྱད་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་ནི་སྤྱོད་པས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡན་ལག་གི་དབྱེ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། གཉིས་པ་སོ་སོའི་ངོ་བོ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་སྡེ་ཚན་བདུན་ལས། དང་པོ་སྤྱོད་པས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་འདོད་ཆགས་ཤས་ཆེ་ཞིང་རྒྱུན་རིང་བ་ནི་ཆགས་པར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་དམན་པ་ལ་ཆགས་པ་ཆེན་པོ་འབྱུང་ཞིང་བྱུང་ནས་ཀྱང་ཡུན་རིང་དུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་བར་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ནི་ཤས་ཆེ་ཆུང་སྤངས་ཏེ་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་དང་མཐུན་པར་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཤིན་ཏུ་སྲབ་པའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ནི་སྔོན་གཉེན་པོ་གོམས་པར་བྱས་པའི་དབང་གིས་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་ཤས་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་ངུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ།། །། སྡེ་ཚན་གཉིས་པ་ངེས་པར་འབྱུང་བས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ་ལས་དང་པོ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ནི། རིགས་དང་། དབང་པོ་དང་། སྨོན་ལམ་དང་། བསམ་པ་དང་། དམིགས་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་། འབྲས་བུའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང་བདུན་གྱིས་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རིགས་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ངེས་པ་ནི་ཐེག་པ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང་མ་ངེས་པ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལ་ཞི་བ་བགྲོད་པ་གཅིག་པུ་པའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ནི་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་ནས་རིགས་ངེས་པ་ཡིན་ལ་བྱང་ཆུབ་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ནི་ཇི་སྲིད་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་པ་དེ་སྲིད་དུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡང་སྲིད་པས་རིགས་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །མཛོད་ལས། གཉིས་སློབ་རིགས་ལས་བཟློག་ནས་ནི། །སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་གཞན་གསུམ་ཡང་། །ཞེས་ཇི་སྲིད་བཟོད་པ་མ་ཐོབ་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཐེག་ཆེན་དུ་འགྱུར་སྲིད་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་ནས་མ་ཡིན་ཏེ། བཟོད་ཐོབ་ངན་སོང་ཡོང་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་དོན་དུ་ངན་སོང་དུ་ཡང་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཟོད་པ་འབྲིང་མན་ཆད་དུ་རང་རྒྱལ་གྱི་རིགས་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་སྲིད་ལ་བཟོད་པ་ཆེན་པོ་ནས་ནི་ཐམས་ཅད་རིགས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་དོ། །དབང་པོ་ནི་གཞན་གཉིས་མ་ལྟོས་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་དབང་པོ་བརྟུལ་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་སོགས་དབང་པོ་རྣོན་པོ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྨོན་ལམ་ནི་བདག་ཉིད་གཅིག་པུ་འཁོར་བ་ལས་རྣམ་པར་ཐར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྨོན་ལམ་བཏབ་ཅིང་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །བསམ་པ་ནི། སྡུག་ཀུན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཐོག་མར་ཡིད་འབྱུང་བ་དང་བར་དུ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་མཐར་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་བསམ་པ་ཅན་ནོ། །དམིགས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་སྟོན་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཏེ། ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཙམ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་
Chinese
《总集论》第四品，获得之决断。 《总集论》第四品，获得之决断。 现在第五品，如是修行所应现证已宣说。修行的果实有自利和他利两种。首先，为了阐述自利之获得的决断，提出问题：“何为获得之决断？”回答是：能获得者之补特伽罗的安立，和所获得之现证的安立，此二者是。 如果说，不是已经阐述了补特伽罗无实有吗？那如何安立呢？虽是如此，然而以四种必要来安立补特伽罗。如此，为了容易施设名言，将色等自性和名称各异的众多法，总摄为一，安立为有情，从而施设“索”等名言，变得毫不费力。为了顺应世间，因为世间中，仅仅是法的名称的名言并不广为人知，而大多以有情的名称称之。因此，圣者们虽然也照见有情不存在，但也为了顺应世间的名言。为了不使人恐惧，因为不善巧缘起者，突然初次听闻有情不存在，会感到恐惧。为了宣说自他和合烦恼者和具功德者，如果不施设为有情，仅仅阐述了遍计烦恼和清净之自性，则无法知晓，在某某相续中，舍弃了这些过患之相，生起了这些功德之相。如是，虽然补特伽罗无实有，但也只是假立而安立的。 其中，首先安立补特伽罗，也有根本和支分的差别，各自的体性广说，以及对入流果之差别的观察这三者。首先，根本的差别，即以行持而善加区分等。支分的差别，即以行于贪欲等。第二，各自的体性广说，有七个组别。第一，以行持而善加区分，贪欲重且持续时间长者，对于可贪著的低劣事物，产生强烈的贪著，并且产生后持续时间长。
English
The Fourth Chapter of the Compendium of Topics, Deciding on Attainment. The Fourth Chapter of the Compendium of Topics, Deciding on Attainment. Now, the fifth chapter, having explained the manifest realization of what is to be practiced in this way. The fruit of practice has two aspects: self-benefit and other-benefit. First, intending to explain the definite attainment of self-benefit, the question is posed: "What is the definite attainment?" The answer is: the establishment of the individual who attains and the establishment of the manifest realization to be attained, these two. If it is said, hasn't it been explained that the individual is not substantially existent? How then is it established? Although it is true, nevertheless, the individual is established through four necessities. Thus, in order to easily apply terms, many characteristics and different names such as form are gathered into one and designated as sentient beings, so that applying terms such as "so" becomes effortless. In order to conform to the world, because in the world, the terms of names of dharmas alone are not widely known, but mostly by the names of sentient beings. Therefore, even though the noble ones see that there are no sentient beings, they also conform to the terms of the world. In order not to frighten people, because those who are not skilled in dependent origination, suddenly hearing for the first time that there are no sentient beings, will become frightened. In order to express those who possess afflictions and those who possess qualities, if one does not designate them as sentient beings, but only explains the characteristics of completely afflicted and purified, then one will not be able to know that in the continuum of so-and-so, these aspects of faults have been abandoned, and these aspects of qualities have arisen. Thus, although the individual is not substantially existent, it is only nominally established. Among these, first, the establishment of the individual also has three aspects: the distinction between root and branches, the detailed explanation of their respective entities, and the examination of the differences of stream-enterers. First, the root distinction is the distinction by conduct, and so on. The branch distinction is by engaging in desire, and so on. Second, the detailed explanation of their respective entities has seven categories. First, distinguishing by conduct, those with strong and prolonged desire, develop strong desire for inferior objects of attachment, and once arisen, it lasts for a long time.
Chinese
是由于随之关联的缘故。对于行于分别念之间，也同样安立。烦恼自性而住，是舍弃了多少，与对境之事物相符，而生起烦恼的缘故。烦恼极薄之自性而住，是由于先前串习对治之力的缘故，对于对境之事物多分，也自性生起微小烦恼的缘故。 第二科，以决定生起而善加区分，其中第一，声闻乘是：以种姓、根器、愿、意乐、所缘、修习、果的善加区分这七者来认知。其中种姓是：声闻的法性决定，是不转为其他乘，不决定，是转为其他的。其中，唯独行寂灭道者的种姓，是从资粮道小者起种姓决定，而将菩提完全转变的种姓，是乃至没有现前无余涅槃之间，也有可能转为大菩提，因此种姓是不决定的。《俱舍论》中说：“二学种姓从彼转，成佛余三亦如是。”意思是说，乃至没有获得忍位之间，也有可能转为大乘，获得忍位之后则不是，因为获得忍位者不会再堕恶趣，而菩萨为了他利也会于恶趣中受生。中品忍位以下，也有可能转为独觉的种姓，而从上品忍位起，则全部是种姓决定的，如此宣说。根器是不观待其他二者，自性根器迟钝，否则，彼等也有随法行等根器敏锐者之故。愿是，为了自己独自从轮回中解脱而发愿和发心。意乐是，对于为痛苦所摄的一切法，首先生起厌离，中间无有贪欲，最终具有获得解脱的意乐。所缘是，缘于声闻藏仅仅宣说人无我，是因为仅仅寻求烦恼障之对治的缘故。
English
It is because of the subsequent connection. For those who practice in the realm of conceptualization, apply it in the same way. The nature of afflictions dwelling is that they arise in accordance with the objects, abandoning the distinction between large and small. The nature of afflictions dwelling in a very subtle state is that, due to the power of previous familiarity with antidotes, even with a large portion of objects, only small afflictions naturally arise. The second section, distinguishing by definite arising, of which the first, the Hearer Vehicle, is to be understood by seven distinctions: lineage, faculties, aspiration, intention, object, practice, and result. Among these, lineage is: the definite nature of the Hearer is that it does not change to another vehicle, and the indefinite is that it changes to another. Among these, the lineage of those who solely follow the path of peace is definite from the small accumulation path, while the lineage of those who completely transform to enlightenment may change to great enlightenment until they have not manifested the complete cessation of suffering, so the lineage is indefinite. The Treasury says, "The two learners' lineages turn from that, becoming Buddhas, the other three are also like that." This means that until tolerance is not attained, it is possible to turn to the Great Vehicle, but not after tolerance is attained, because those who have attained tolerance will not go to the lower realms, and Bodhisattvas also take birth in the lower realms for the sake of others. Below the middle tolerance, it is also possible to turn to the lineage of solitary realizers, but from the great tolerance onwards, all are of definite lineage, so it is taught. Faculties are dull by nature without regard to the other two, otherwise, there are also sharp faculties such as followers of the Dharma. Aspiration is to make aspirations and generate the mind in order to liberate oneself alone from samsara. Intention is to first arise disenchantment with all phenomena encompassed by suffering, then to be without desire, and finally to have the intention to attain liberation. The object is to focus on the Hearer's Pitaka, which only teaches the absence of self of the person, because it only seeks the antidote to the afflictive obscurations.