Tibetan
།ཡང་ན་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་ཕྱིན་ནི་ཞེས་བཤད་དོ། །འདིར་ཤེར་ཕྱིན་ནི་དོན་བཞིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དབྱེ་བ་དང་། མཚན་ཉིད་དང་། དངོས་བཏགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། དེ་ལུང་དང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེར་ཕྱིན་ནི་གསུམ་སྟེ། འབྲས་བུ། ལམ། གཞུང་རྣམས་ཏེ། གསུམ་ཀ་ལ་ཡང་མདོ་ལས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་སྒྲས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་མིང་ཅན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་བསྟོད་པར། འཕགས་མ་ཡོན་ཏན་ཕྱུག་ཁྱེད་དང་། །སངས་རྒྱས་འགྲོ་བའི་བླ་མ་རྣམས། ཁྱད་པར་ཡོད་པར་མ་ཁུམས་ཏེ། །ཟླ་བ་དང་ནི་ཟླ་འོད་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་ཤེས་རབ་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཤེར་ཕྱིན་དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ལ་སོགས་པ་གཞུང་གི་ཚོགས་རྣམས་སོ། །ཆོས་བཤེས་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བཤད་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་གང་དུ་ཡང་མི་འབྱུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་སྲིད་ཞིའི་མུ་མཐར་སོན་པ་སྟེ། འགྲེལ་ཆེན་ལས། དེ་ལྟར་དང་པོ་ཐོས་པ་དང་། བསམ་པ་དང་། སྒོམ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་རིམ་གྱིས་རྣམ་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཕ་རོལ་ཏེ་རབ་ཀྱི་མཐར་འགྲོ་བ་ཡིན་པས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཞེས་སོ། །ལམ་དང་གཞུང་ལ་ནི། མཚན་ཉིད་དེ་མི་འཇུག་པས། དེ་དག་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། འབྲས་ཡུམ་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཅེས་དང་། དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་ཞེས་སྦྱར་རོ། །གང་དག་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ལྔ་ག་དངོས་བཏགས་མ་ཕྱེ་བའི་ཤེར་ཕྱིན་དུ་འཆད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཉན་རང་རང་རྒྱུད་པའི་ལམ་རྣམས་ནི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་པས་བཏགས་པ་ཙམ་དུའང་མི་རུང་སྟེ། དེ་དག་གིས་འབྲས་ཡུམ་མི་སྐྱེ་བས་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། འབྲས་བུ་ནི་དངོས་ཡིན་ལ། གཞན་གཉིས་ལ་དེའི་མིང་གིས་བཏགས་པའོ། །འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ལམ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞུང་ནི་དེ་བརྗོད་བྱར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནོད་བྱེད་ནི། ལམ་ནི་མུ་མཐར་སོན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། གཞུང་ནི་ཤེས་རབ་ཙམ་དུ་ཡང་མེད་པས་མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པས་སོ། །དགོས་པ་ནི། དེ་
Chinese
或者说，广、中、略三种自性之般若波罗蜜多，如是说。此处，般若波罗蜜多应以四义了知，即：分类、定义、实与假之差别、以及与经文结合。第一，般若波罗蜜多有三种，即：果、道、经。 तीनों को भी सूत्र में प्रज्ञापारमिता शब्द से दर्शाया गया है।第一者，乃是佛地的二无别之智慧，如幻，名为法身。因此，在赞叹无分别时说：“圣母功德富饶您，佛陀众生之导师们，不觉有何差别处，如月亮与月光般。”如是说。第二者，乃是证悟诸法无自性之智慧，以加行道、见道、修道三者所摄持。第三者，乃是能宣说获得果般若波罗蜜多之方便，如十万颂等经之集合。法友虽将自性之般若波罗蜜多解释为真如，然于论师之论典中任何处皆未出现。第二，乃是善能辨别诸法，穷尽有寂之边际。于《大疏》中说：“如是，最初由听闻、思惟、修习之自性所生之智慧，以次第生起，为了证悟一切种智之故，是为到达彼岸，故名般若波罗蜜多。”如是说。对于道与经，此定义不适用，故对于彼等，次第安立为：成为果母之因之善能辨别诸法，以及宣说获得彼之方便之集合。任何将三乘之五道全部不分实假而解释为般若波罗蜜多者，皆不合理，声闻、独觉各自相续之道，乃是般若波罗蜜多之影像，故即使是假立亦不合理，因彼等不能生起果母，故无有安立之理由。第三，果是真实的，其余二者以彼之名而假立。安立之理由是，道是彼之因，以及经是彼之所说义。破立是，道并非穷尽边际者，以及经中甚至没有仅仅是智慧，故与定义不符。必要是，彼
English
Alternatively, it is said that the Prajñāpāramitā of the three natures of extensive, intermediate, and concise. Here, Prajñāpāramitā should be understood through four meanings: division, definition, the difference between real and imputed, and its connection with the scriptures. Firstly, Prajñāpāramitā is threefold: the result, the path, and the texts. All three are indicated by the term Prajñāpāramitā in the sutras. The first is the non-dual wisdom of the Buddha's ground, like an illusion, named the Dharmakāya. Therefore, in praising non-conceptualization, it is said: "Noble Mother, rich in qualities, Buddhas, the guides of beings, are not considered to have any difference, like the moon and moonlight." Thus it is said. Secondly, it is the wisdom that realizes the absence of inherent existence of phenomena, encompassed by the three: application, seeing, and meditation. Thirdly, it is the collection of texts, such as the Hundred Thousand Verses, which teach the means to attain the result, Prajñāpāramitā. Although Dharma Friend explains the Prajñāpāramitā of self-nature as Suchness, it does not appear anywhere in the treatises of the masters. Secondly, it is the complete discernment of phenomena, reaching the limits of saṃsāra and nirvāṇa. In the Great Commentary, it says: "Thus, the wisdom arising from the nature of first hearing, contemplating, and meditating, arises in sequence, in order to realize the omniscient wisdom. Therefore, it is going to the other shore, to the extreme, hence it is called Prajñāpāramitā." Thus it is said. For the path and the texts, that definition does not apply. Therefore, for those, in order, it is applied as: the complete discernment of phenomena that is the cause of the result-mother, and the collection that teaches the means to attain it. It is unreasonable for anyone to explain all five paths of the three vehicles as Prajñāpāramitā without distinguishing between real and imputed. The paths of the Hearers and Solitary Realizers are images of Prajñāpāramitā, so they are not even suitable for imputation, because they do not give rise to the result-mother, so there is no reason for imputation. Thirdly, the result is real, and the other two are imputed with its name. The reason for imputation is that the path is its cause, and the text has it as its subject matter. The refutation is that the path is not one that has reached the limit, and the text does not even have mere wisdom, so it does not conform to the definition. The necessity is that it
Tibetan
དོན་དུ་གཉེར་བས་ལམ་སྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་གཞུང་ལ་ཐོས་སོགས་ཀྱིས་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གཉིས་མེད། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་དེ་དང་ལྡན་པས། །གཞུང་ལམ་དག་ལ་དེ་སྒྲ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འགྲེལ་ཆེན་དུ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ནི་དངོས་ཡིན་ལ། དེ་ཐོབ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། ཚིག་དང་ངག་གི་ཚོགས་ཀྱི་གཞུང་དང་། མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་ལ་ཡང་ཤེར་ཕྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཏགས་པའོ་ཞེས་སོ། ། དགོས་འགྲེལ་བཤད་པ།
Chinese
为了显示，精进修持道路，通过听闻等进入经论。第四，法称论师说：智慧波罗蜜无二，彼智慧即如来，因具能成办之义，故经道中彼为声。解释中说：佛薄伽梵的无二智慧如幻是真实，获得彼及随顺彼之故，词语和言语集合之经和见道等道也称为般若波罗蜜多是假立。解释必要。
English
It is to show that one should cultivate the path through diligence and enter the scriptures through hearing, etc. Fourthly, Master Dignāga said: 'The Prajñāpāramitā is non-dual, that wisdom is the Tathāgata, because it possesses the meaning of accomplishment, therefore, in the scriptures and paths, that is a sound.' In the great commentary, it says: 'The non-dual wisdom of the Buddha Bhagavan, like an illusion, is real. Because of obtaining it and conforming to it, the scriptures of words and speech, and the paths such as the path of seeing, are also called Prajñāpāramitā, which is imputed.' Explaining the necessity.